JURASSIC WORLD: DOMINIO

 

Ultimamamente levo falado neste blog, e seguirei facéndoo, de dinosauros. Esta fin de semana chega aos cines a película Jurassic World: Dominio, secuela da cinta da saga de ciencia ficción e aventuras que se estreou en 2018 (O reino caído). Esta sexta entrega está protagonizada por Chris Pratt e Bryce Dallas Howard, así como polos actores da película de 1993 Jurassic Park, incluídos Sam Neill, Laura Dern e Jeff Goldblum. Xa só polo mero feito de ver a estes actores, moitos opinaron que “merece a pena o prezo da entrada” só por velos de novo no mundo dos dinosauros dirixido por Steven Spielberg e baseado no libro homónimo do autor estadounidense Michael Crichton.

Nesta nova entrega os dinosauros son máis grandes, hai máis acción e máis momentos ’horribles’, á vez que máis criaturas mesturadas con humanos. Pero unha investigación sacou á luz un erro científico importante que cometeu a nova película de Jurassic World Dominio. O fallo?

Un dos momentos máis emocionantes da película, é precisamente cando Quetzalcoatlus, un xénero extinto de  pterosaurios  pterodactiloideos do Cretácico superior e un dos maiores animais voadores coñecidos de todos os tempos, descende do ceo e ataca o avión dos nosos queridos protagonistas. É unha das imaxes que aparece no tráiler da película que tedes arriba.

Coas súas xigantescas ás que alcanzan os 10 metros de longo estendidas de punta a punta, Quetzalcoatlus tivo que ser un espectáculo aterrador. Pero, en que se equivoca acinta? Unha análise aerodinámico dirixido por investigadores da Universidade de Nagoya en Xapón suxire que a película errou na forma de facer ver voar a este pterosaurio. Segundo o traballo, estas criaturas xigantes non poderían voar máis que unha curta distancia e nin moito menos voar a tanta altura e precipitarse sobre unha presa coma se dun falcón tratásese.

Esta é a súa ficha técnica:

Título orixinal: Jurassic World: Dominion

Ano: 2022

Duración: 146 min.

País: Estados Unidos

Produtora: Amblin Entertainment, Universal Pictures, Perfect World Pictures, Latina Pictures.

Distribuidora: Universal Pictures

Xénero: Ciencia ficción. Acción. Fantástico. Aventuras. Dinosauros.

Dirección: Colin Trevorrow

Guión: Emily Carmichael, Colin Trevorrow. Historia: Derek Connolly, Colin Trevorrow. Personaxes: Michael Crichton

Música: Michael Giacchino

Fotografía: John Schwartzman

Reparto: Chris Pratt, Bryce Dallas Howard, Laura Dern, Jeff Goldblum, Sam Neill, Isabella Sermon, DeWanda Wise, Mamoudou Athie, Omar Sy, Campbell Scott, BD Wong, Justice Smith, Daniella Pineda, Scott Haze, Kristoffer Polaha, Dichen Lachman, Enzo Squillino Jr., Elva Trill, Freya Parker, Alexander Owen.

Sinopse: Catro anos despois da destrución de Isla Nublar, os dinosauros agora conviven, e cazan, cos seres humanos en todo o mundo. Este fráxil equilibrio remodelará o futuro e determinará, dunha vez por todas, se os seres humanos seguirán na cúspide dos depredadores nun planeta que comparten cos animais máis temibles da creación.

Ideal para os seguidores de dinosauros!

UN VERME DEGRADA O PLÁSTICO COA SÚA SALIVA

O verme da cera degrada o polietileno grazas a unha enzima presente na súa saliva / César Hernández

O polietileno é un dos plásticos máis resistentes e utilizados do mundo. Está presente en bolsas de supermercado, envases, papel filme, tubaxes... Con todo, unha vez refugado é moi difícil de eliminar. Pode durar décadas intacto, o que supón unha ameaza para o medio ambiente e a saúde do planeta. Nos últimos anos, os científicos recorreron a diferentes microorganismos capaces de romper os polímeros do plástico e acelerar a súa degradación, pero só uns poucos resultaron eficaces. De todos eles, o verme da cera (Galleria mellonella) revelouse como o máis rápido. As larvas logran descompoñer o plástico nun tempo récord, apenas unha hora, e a temperatura ambiente. O segredo, segundo acaban de anunciar investigadores do CSIC, está na súa saliva.

Este verme, parasito das colmeas, xa é un vello coñecido. A súa capacidade para acabar co plástico foi descuberta en 2017. Pero entón os investigadores non sabían como o facía. Algúns estudos partiron da suposición de que os vermes poden usar o plástico como alimento, de forma que a degradación sería o resultado da súa actividade metabólica e do proceso dixestivo. "Pero esta suposición é moi cuestionable", afirma Federica Bertocchini, do Centro de Investigacións Biolóxicas (CIB-CSIC) e responsable do estudo.

O equipo de Bertocchini centrouse desde o principio na cavidade bucal dos vermes. Observaron como se comportan en presenza de polietileno e descubriron que as encimas presentes na saliva do verme (é dicir, o líquido recolleito da boca do insecto) son capaces de degradalo. "O polímero en contacto coa saliva oxídase e despolimerízase nunhas poucas horas", sinala a investigadora. Os resultados do traballo, pendente de revisión, publicáronse en  preprint no repositorio BioRxiv.

Ademais, estas encimas da saliva do verme son as primeiras e únicas que se coñecen capaces de degradar o polietileno sen pre-tratamento. "Para degradar o plástico é necesario que o osíxeno penetre no  polímero (na molécula de plástico). Este primeiro paso de  oxidación, que normalmente é resultado da exposición á luz solar ou a altas temperaturas, é un pescozo de botella que retarda a degradación de plásticos como o polietileno, un dos máis resistentes", explica Bertocchini. "Por iso, en condicións ambientais normais o plástico tarda meses ou anos en degradarse", engade a investigadora.

Pero as encimas da saliva do verme da cera realizan este paso crucial: oxidan o plástico. "Así, permiten superar o colo de botella da degradación do plástico e acelerar a súa descomposición", engade.

Ademais, o equipo analizou a saliva con microscopía electrónica e observou un alto contido en proteínas. Trátase de dúas encimas, bautizadas como Demetra e Ceres, que pertencen á familia das encimas fenol-oxidasas. A primeira mostraba un efecto importante sobre o polietileno, deixando marcas (pequenos cráteres) visibles a primeira ollada na súa superficie. A segunda tamén oxida o polímero, aínda que sen deixar marcas visibles.

Os fenoles son moléculas que as plantas usan como defensa contra inimigos potenciais, por exemplo as larvas de insectos. Por tanto, os insectos poderían producir encimas fenol-oxidasas como unha vía para oxidar os fenoles das plantas, e así neutralizalos, o que lles permitiría alimentarse das plantas sen perigo. Os fenoles tamén están presentes en moitos aditivos plásticos, o que podería convertelos en dianas para estas encimas e crear as condicións necesarias para a oxidación e a despolimerización do plástico. "Ata a data, isto é só unha especulación e serán necesarios máis experimentos para profundar no mecanismo de acción encimática", advirten os investigadores.

Como os insectos da cera adquiriron esta capacidade tampouco está claro. Os investigadores cren que podería deberse a un proceso evolutivo. Os vermes da cera aliméntanse da cera das colmeas e de pole de especies de plantas moi diversas. Se se ten en conta que a cera das colmeas está chea de fenoles, este tipo de encimas sería moi útil para os vermes. Indirectamente, isto explicaría por que os vermes da cera poden descompoñer o polietileno. Sexa así ou non, o achado dos investigadores do CSIC podería ter numerosas aplicacións no tratamento ou reciclaxe de residuos plásticos.

FONTE: Judith de Jorge/abc.es/ciencia

#DígochoEu: Non digas *engorroso

 

En galego temos gorros e gorras, pero non temos nada *engorroso!

#DígochoEu

DINOSAURIOS AFRICANOS VI (FIN)

Remato coa serie adicada aos dinosauros africanos, xa que este gran continente ten moitas especies deles.

Se onte falamos do Aardonyx, hoxe tócalle ao...

6. Massospondylus

Massospondylus é un xénero extinto representado por dúas especies coñecidas de dinosauros prosaurópodos masospondílidos que viviron a principios do período Xurásico, entre 200 a 183 millóns de anos, desde o Hettangiense ao Pliensbachiense en África. 

Massospondylus foi un típico prosaurópodo de pescozo medianamente alongado e patas delgadas.​ Por un tempo creuse que Massospondylus era omnívoro pero houbo novos descubrimentos que demostran que era herbívoro. Este dato achégao máis aos seus descendentes. Para mellorar a súa dixestión tragaba pedras, probado pola presenza de gastrolitos no seu estómago, tal como facíano moitos sauropodomorfos. En cada unha das súas patas dianteiras posuía unha garra aguda no polgar que foi utilizada en defensa ou para recoller o alimento. Estudos recentes indican que Massospondylus medraba constantemente a través da súa vida útil, que posuía sacos de aire similares aos das aves, e que puido coidar das súas crías.

Este dinosauro acadaba ao redor dos 4 metros de longo e peso aproximadamente 135 quilogramos,4 aínda que algunhas estimacións suxiren uns 6 metros de longo.

FONTE: dinosaurpictures.org e es.wikipedia.org    Imaxe: es.wikipedia.org

Proximamente dinosauros americanos!

HOXE É O DÍA DOS OCÉANOS

 

En 1992 propúxose, por primeira vez, a idea de celebrar un día que destacará o valor que teñen os océanos no marco da celebración do Cume da terra de Río de Xaneiro. Con todo, non foi ata 2008, cando a Asemblea das Nacións Unidas designou o 8 de xuño como o Día Mundial dos Océanos.

Os océanos son grandes extensións de auga salgada que recubren o noso planeta. Son fonte de vida e sustento para os seres vivos que habitamos no planeta. E é que nos océanos habitan a maior parte da biodiversidade e neles atópase unha gran variedade de ecosistemas mariños con miles de especies animais e vexetais. Grazas a todos eles é posible o equilibrio ecolóxico na Terra. Con todo, a acción humana está a minguar a riqueza destas masas de auga. Unha situación que nos pon en perigo a todos os seres vivos da Terra.

Segundo datos do do Programa de Nacións Unidas para o Medio Ambiente (PNUMA), preto do 90% das grandes especies marítimas de peixes están a diminuír e o 50% dos arrecifes de coral están a ser destruídos como consecuencia da contaminación e os efectos do cambio climático.  Ademais, cada ano vértense 8 millóns de toneladas de plásticos ao mar provocando un serio perigo tanto para a calidade da auga como para supervivencia das especies mariñas.

Co obxectivo de tomar conciencia e reverter esta situación, o Día dos Océanos celébrase, neste 2022, baixo o lema «Revitalización: Acción Colectiva polo Océano».  Esta consigna enmárcase no Decenio das Nacións Unidas das ONU co obxectivo de potenciar a ciencia e a investigación para garantir a xestión sostible dos océanos na loita contra o cambio climático.

FONTE: fundacionaquae.org

PROXECTO LIBERA: SÁBADO, 11 DE XUÑO, NA PRAIA DO MUÍÑO

O proxecto “Libera” nace como unha iniciativa de SEO/BirdLife, a organización ambiental decana en España, en alianza con Ecoembes, organización ambiental sen ánimo de lucro que coordina a reciclaxe de envases no noso país. Estas únense para loitar contra o lixo a través do coñecemento, a prevención e a participación. Desde a súa posta en marcha no ano 2017 “Libera” mobilizou máis de 90.000 persoas e colaborado con máis de 1.500 organizacións e colectivos, e converteuse nun proxecto pioneiro que busca sensibilizar a todos os públicos. Como buque insignia creou "1 m² pola natureza", para mobilizar a todas as heroínas e heroes de “Libera”.

Como todos os anos, o  próximo sábado, día 11 de xuño, vai celebrarse o encontro anual colaborativo para recoller  lixo das contornas naturais, dentro do cal a Deputación de Pontevedra organiza unha recollida na praia do  Muíño (A Guarda) ás 10  h. Terá unha duración aproximada de 2 horas.

Nesta actividade poderán participar ata 20 persoas, acompañadas en todo momento por un monitor e para participar deberdes cumprimentar o formulario web habilitado. Para facelo preme AQUÍ.

PARTICIPA!

FONTE: depo.gal/es/-/proxecto-libera

#DígochoEu: Como é? Xurdir ou xorder?

 

Un seguidor pregúntanos se en galego se di ’xurdir’ ou ’xorder’. Velaquí a explicación de Esther Estévez!

#DígochoEu

DESCOBREN A PRESENZA NA ATMOSFERA DUN COMPOSTO QUÍMICO EXTREMADAMENTE OXIDANTE QUE PODE AFECTAR Á NOSA SAÚDE E AO CLIMA

Investigadores da Universidade de Copenhague (UCPH), xunto con científicos do Instituto Leibniz para a Investigación Troposférica (TROPOS) e do Instituto de Tecnoloxía de California (Caltech), detectaron a presenza na atmosfera dunha nova clase de composto químico extremadamente oxidante, os ‘trióxidos’.

Un composto químico comunmente coñecido é o peróxido de hidróxeno. Todos os  peróxidos teñen dous átomos de osíxeno unidos entre si, o que os fai altamente reactivos e, a miúdo, inflamables e explosivos.

Utilízanse para todo, desde branquear os dentes e o cabelo, ata limpar feridas e mesmo como combustible para foguetes. Pero os peróxidos tamén se atopan no aire que nos rodea.

Nos últimos anos, especulouse sobre se os trióxidos, compostos químicos con tres átomos de osíxeno unidos entre si e, por tanto, mesmo máis reactivos que os peróxidos, tamén se atopan na atmosfera. Pero ata o de agora, nunca se confirmou de forma inequívoca e é o que conseguiu a nova investigación, liderada por Henrik Grum Kjærgaard, do Departamento de Química da Universidade de Copenhague.

Cando os compostos químicos oxídanse na atmosfera, adoitan reaccionar cos radicais OH, formando un novo radical. Cando este radical reacciona co osíxeno, forma un terceiro radical chamado peróxido (ROO), que á súa vez pode reaccionar co radical OH. E así se forman hidrotrióxidos (ROOOH) / Universidade de Copenhague

Os hidrotrióxidos (ROOOH), como se coñece máis tecnicamente aos trióxidos, son unha clase completamente nova de compostos químicos. A nova investigación demostrou que se forman en condicións atmosféricas.

Os investigadores estiman que as concentracións de ROOOH na atmosfera son de aproximadamente 10 millóns por centímetro cúbico. En comparación, os radicais OH, un dos oxidantes máis importantes da atmosfera, atópanse en ao redor de 1 millón de radicais por centímetro cúbico.

Os investigadores tamén demostraron que os hidrotrióxidos fórmanse durante a descomposición atmosférica de varias substancias coñecidas e amplamente emitidas, incluídos o isopreno e o sulfuro de dimetilo.

Os hidrotrióxidos fórmanse nunha reacción entre dous tipos de radicais. Os investigadores cren que case todos os compostos químicos forman hidrotrióxidos na atmosfera e estiman que a súa vida útil oscila entre minutos e horas. Isto faios o suficientemente estables para reaccionar con moitos outros compostos atmosféricos.

O equipo de investigación tamén ten a forte sospeita de que os trióxidos poden penetrar en pequenas partículas no aire, coñecidas como aerosois, que representan un perigo para a saúde e poden provocar enfermidades respiratorias e cardiovasculares.

Aínda que os aerosois tamén teñen un impacto no clima, son unha das cousas máis difíciles de describir nos modelos climáticos. E segundo os investigadores, existe unha alta probabilidade de que os hidrotrióxidos afecten a cantidade de aerosois que se producen.

E como os aerosois reflicten e absorben a luz solar, afectan o balance de calor da Terra, é dicir, á proporción de luz solar que a Terra absorbe e devolve ao espazo, din os investigadores.

E cando os aerosois absorben substancias, crecen e contribúen á formación de nubes, o que afecta así mesmo á temperatura da Terra e ao clima en xeral, engaden.

Os investigadores esperan que o descubrimento dos hidrotrióxidos axúdenos a aprender máis sobre o efecto das substancias químicas que emitimos, aínda que non están preocupados polo achado.

Consideran que este descubrimento suxire que podería haber moitas outras cousas no aire que aínda non coñecemos. De feito, o aire que nos rodea é unha enorme tea de araña de reaccións químicas complexas.

Xavier Querol, Profesor de Investigación do CSIC no Instituto de Diagnóstico Ambiental e Estudos da auga (IDAEA0), que non participou neste estudo, sinala que os trióxidos e outros radicais  oxidantes son uns tipos de composto que precisamente por ser tan reactivos duran moi pouco tempo na atmosfera, nalgúns casos só fraccións de segundos.

Por iso a formación de trióxidos non se demostrou ata o de agora, aínda que se suxería que podía producirse. O detectalos axudará a entender aspectos da formación do ozono troposférico e aerosois secundarios que non comprendemos ben. Pero non coñecemos aínda as implicacións cuantitativas no clima, nin na calidade do aire. Será importante esclarecelo, conclúe  Querol.

FONTE: elperiodico.com/es/tendencias21      Imaxe superior: infoterio.com