O director executivo de Tesla, Elon Musk, baixa da seu jet privado no aeroporto de Ostende (Bélxica) en febreiro de 2019. Só as emisións dos seus voos privados de 2022 xerarán uns danos dun millón de dólares / Belga News Agency/Alamy Stock Photo (Alamy Stock Photo)
Investigadores da Universidade de Stanford (California, Estados Unidos) fixeron unha analoxía entre as emisións de gases de efecto invernadoiro (GEI) e o lixo. Ambas as son subprodutos de actividades humanas. Ambas as están a xerar serios problemas ao planeta. Ambas as provocan danos que se poden cuantificar en dólares. Ámbalas hai que xestionalas, pero en ambas as hai algúns que non pagan a factura e moitos outros que a sofren. Sobre esta comparación, desenvolvida en Nature, a principal referencia da ciencia, construíron un marco que permite estimar o custo do CO₂ case a nivel individual. O traballo tamén desvela o carácter acumulativo do seu impacto: aos danos xa producidos polas emisións do pasado, haberá que sumar os futuros, que se multiplicarán por 10.
“Cando xeramos lixo, é ilegal tirala onde queiramos, porque facelo supón un custo para os demais”, lembra Solomon Hsiang, coautor do estudo e profesor de ciencias sociais ambientais na Escola Doerr de Sustentabilidade da universidade californiana. “Normalmente, pagamos a alguén para que leve os nosos residuos. O noso legado de emisións de gases de efecto invernadoiro é similar, só que nunca pagamos a factura e segue xerando intereses”, engade.
A idea básica é considerar a emisión dunha unidade de GEI como a creación dun activo que produce un fluxo posterior ou cadea de valor. Só que neste caso é negativo e aquel fluxo, no canto de xerar beneficios e beneficiados, provoca danos e prexudicados. Neste marco, calculan os danos provocados polos gases xa emitidos, os que provocarán no futuro eses mesmos GEI (poñendo o fin da liña temporal en 2100) e, para rematar, os danos futuros das emisións actuais e por emitir.
Segundo os seus cálculos, expresados sempre en dólares, os danos polas emisións van acumulándose. Así, unha tonelada de CO₂ emitida en 1990 causou uns danos estimados en 180 dólares ata 2020. Pero provocará 1.840 ata 2100. En xeral, o impacto futuro dos gases do pasado sobe polo menos unha orde de magnitude, é dicir, polo menos 10 veces máis. “Mentres se emita unha tonelada de dióxido de carbono, seguirase producindo quecemento global, e ese quecemento provocará danos”, di Marshall Burke, tamén profesor de ciencias sociais ambientais de Stanford, e primeiro autor do estudo, nunha nota.
O impacto dos GEI segue un patrón xeográfico desigual: os danos acumulados, pasados e futuros, derivados das emisións históricas, combinan uns beneficios modestos ou danos limitados en países de latitudes altas, o do primeiro mundo, onde o quecemento ten un efecto limitado e, como escriben os autores, “danos xeneralizados en países de latitudes medias e tropicais, onde o quecemento prexudica o crecemento con alta probabilidade e onde os danos son substanciais como porcentaxe do PIB actual”.
E poñen ao seu país como exemplo. Segundo a súa análise, as emisións estadounidenses desde 1990 causaron máis de 10 billóns de dólares en danos económicos globais, a maioría externos. Isto inclúe importantes impactos negativos nas economías en desenvolvemento, como 330.000 millóns de dólares no Brasil ou 500.000 millóns de dólares na India. Só un terzo do dano causado é dentro do propio Estados Unidos, mentres que outros 1,4 billóns de dólares afectaron a Europa.
O marco que deseñaron permite estimar as emisións e, por tanto, os danos xerados polos países, as grandes empresas, pero tamén personaxes ben coñecidos. Partindo do custo estimado das emisións dun voo de longo alcance, por exemplo, calculan que as emisións dos voos privados realizados por Bill Gates, Jeff Bezos, Elon Musk ou Taylor Swift en 2022 xerarán cada un máis dun millón de dólares en danos para o ano 2100, “o que pon de relevo o custo social substancial, e talvez pouco recoñecido, das decisións de consumo individuais”, escriben os autores.
Un segundo estudo, tamén publicado en Nature, vaise aos extremos. Os científicos debuxan o futuro climático correndo unha vintena de modelos complexos sobre potentes computadores. Dos seus resultados, quedan cos intermedios, como máis probables, descartando os extremos, tanto os máis pesimistas como os máis optimistas. Con todo, este novo traballo descarta os escenarios máis probables, para quedarse cos menos probables, pero aínda posibles.
Nos mellores escenarios dos modelos climáticos tamén se poderán producir eventos extremos que afecten á seguridade alimentaria. Na imaxe, un campo de millo sedento / André Künzelmann
“A prol dunha avaliación de riscos responsable, deberiamos ir máis aló dos rangos máis probables proxectados polos modelos climáticos e considerar resultados extremos que poderían ter graves consecuencias sociais ou ambientais”, afirma o autor principal do estudo e investigador climático do Centro Helmholtz de Investigación Ambiental (UFZ, Alemaña), Emanuele Bevacqua.
O mellor dos escenarios posibles para as próximas décadas é, seguindo os Acordos de París, que a temperatura global non suba 1,5° respecto de os niveis preindustriales ou, en todo caso, non supere os 2° extra. Para logralo, a ciencia climática considera necesaria unha redución drástica das emisións de GEI xa e alcanzar a neutralidade do carbono en 2050. Pero aínda nese caso, pódense producir eventos extremos de gran impacto.
Este traballo céntrase en tres tipos de eventos cuxo impacto se ve amplificado polo lugar onde se producen: choivas abundantes en zonas densamente poboadas, como sucedeu coa dina sobre Valencia; secas prolongadas en zonas de produción agraria de alimentos básicos como o trigo, o millo ou o arroz; e os incendios en áreas forestais de alto valor ecolóxico.
O que atopan é que amplas zonas do centro de Europa, o Mediterráneo, este de Asia, o subcontinente indio ou o África central poderían sufrir eventos de precipitacións intensas durante días. As secas afectarían con maior dureza a rexións produtoras de arroz, como o sueste da China e o noroeste de India, o medio oeste estadounidense e as súas producións de millo, e o leste de Europa, principal celeiro do planeta.
“Ao centrarnos nas secas nestas rexións agrícolas clave a nivel mundial, mostramos que os resultados a 2 graos poderían producir eventos extremos que se esperan para escenarios de maior quecemento, con 3 graos ou 4 graos”, di Bevacqua. Para este investigador, “que os fenómenos meteorolóxicos extremos tradúzanse en impactos graves depende en gran medida da exposición —por exemplo, a poboación e os bens— e a vulnerabilidade, o que subliña a importancia de desenvolver estratexias de adaptación sólidas para reducir os impactos".
FONTE: Miguel Angel Criado/elpais.com
