OS RECUNCHOS MÁIS FERMOSOS DE EUROPA IV

Continúo coa aventura dende a casa, consistente nun paseo polos lugares máis insólitos e marabillosos de Europa, xa que pola pandemia vémonos limitados e non podemos viaxar para velos in situ.

Hoxe imos a...

4. Cinque Terre (Italia)

Denomínase Cinque Terre a unha porción de costa formada por cinco pobos (Monterosso, Vernazza, Corniglia, Manarola e Riomaggiore) na provincia italiana da Spezia, bañada polo mar de Liguria en Liguria.

Esta rexión, grazas ás súas características xeográficas, constitúe un dos principais atractivos da riviera lígure. A súa orixe é un contexto orográfico moi particular, que dá orixe a unha paisaxe montañosa constituída por distintos estratos ou "socalcos" que descenden cara ao mar cunha forte pendente. A man do home, ao longo dos séculos, modelou o terreo sen alterar o delicado equilibrio ecolóxico, utilizando ises socalcos en declive para desenvolver unha particular técnica agrícola destinada a aproveitar todo o posible a disposición do terreo.

En 1997, a pedimento da Provincia da Spezia, as Cinque Terre, xunto con Portovenere e as illas de Manifesta, Tino e Tinetto, foron declaradas Patrimonio da Humanidade da Unesco. En 1999 creouse tamén o Parco Nazionale delle Cinque Terre.

Se o que buscas é un lugar con explosión de cores, tes que visitalas estas cidades italianas, xa que son unha mestura absolutamente fabulosa de casas coloridas, ás veces empolicadas no alto dun cantil, outras veces na costa, pero sempre albergando unhas impresionantes vistas do mar de Liguria, entre outras cousas.

Impresionante!

Mañá outro lugar marabilloso do noso continente!

FONTE: Sarah Romero/muyinteresante.es e es.wikipedia.org   Imaxe: lovelystreets.com

#DígochoEu: Non digas *xelado de fresa de cucurucho

 

O único que temos en galego é a palabra fresa, pero quizais non significa o que estás pensando. Neste capítulo Esther Estévez Casado explícanos como podemos referirnos a este doce e aos seus sabores!

#DígochoEu

#DígochoEu: Non digas *en alta mar

 

Cando estás no mar a moita distancia da costa non estás *en alta mar, pero tampouco *en alto mar! Esther Estévez Casado acláranolo!

#DígochoEu

O PLANETA PI (π)

O planeta do tamaño da Terra xira ao redor da súa estrela cada 3,14 días / NASA Ames/JPL-Caltech/T. Pyle, Christine Daniloff, MIT

Ás veces o universo conspira para que pasen cousas tan curiosas como esta. Científicos descubriron unha "Terra π (pi)", un planeta do tamaño do noso situado a 185 anos luz que vira ao redor da súa estrela cada 3,14 días, nunha órbita que lembra á constante matemática universal.

Os investigadores acharon sinais da existencia do planeta en datos tomados en 2017 pola misión K2 do telescopio espacial Kepler da NASA. O equipo analizou os sinais, probando diferentes escenarios potenciais para a súa orixe, e confirmou que probablemente se trataba dun exoplaneta en tránsito e non doutros fenómenos, como un sistema  binario de dúas estrelas en espiral.

Entón recorreron a SPECULOOS, unha rede de telescopios terrestres nos dous hemisferios que busca mundos similares ao noso ao redor de estrelas ananas ultra frías próximas. Estas estrelas pequenas e tenues ofrecen aos astrónomos unha mellor oportunidade de detectar un planeta en órbita e caracterizar a súa atmosfera, xa que carecen do resplandor das moito máis grandes e brillantes. Desta forma, confirmaron que se trataba dun planeta. Un que aínda hoxe parece estar a dar voltas á súa estrela, cun período similar a π, cada 3,14 días.

"O planeta móvese como un reloxo", afirma o autor principal do estudo, publicado en The Astronomical Journal.

Etiquetado como K2-315 b, este novo mundo ten un radio de 0,95 o da Terra, polo que é case do mesmo tamaño. Xira a unha velocidade de 81 quilómetros por segundo ao redor dunha estrela fría de baixa masa que ten aproximadamente unha quinta parte do tamaño do Sol.

Aínda que a súa masa aínda non se determinou, os científicos sospeitan que K2-315 b é terrestre. Pero é probable que non sexa habitable, xa que a súa órbita estreita achégao o suficiente á súa estrela como para quentar a súa superficie ata 176º C, perfecto para enfornar un pastel nun forno.

FONTE: abc.es/ciencia

SOLUCIÓN Á SOPA DE LETRAS XLIX

Máis probas médicas!

OS RECUNCHOS MÁIS FERMOSOS DE EUROPA III

Continúo coa aventura dende a casa, consistente nun paseo polos lugares máis insólitos e marabillosos de Europa, xa que pola pandemia vémonos limitados e non podemos viaxar para velos in situ.

Hoxe imos a...

3. Cova Melissani (Grecia)

Atópase na parte central da isla de Cefalonia, a uns 5 kilómetros ao noroeste está a localidade de Sami, a beira do mar Xónico. Rodeando a gruta hai bosques e está situada ao leste das montañas Evmorfia e Dynati Agia. Coas súas dúas cámaras, unha escura e cuberta de estalagmitas, a outra iluminada polo sol a través dunha gran abertura á superficie, a Cova de Melissani representa unha vista inesquecible.

Aínda que as covas e o lago subterráneo de Melissani foron descubertos hai varios centos de anos, foi redescuberta por Giannis Petrochelios despois do devastador terremoto que sacudiu a illa no 1953, deixando ao descuberto o lago subterráneo, cunha profundidade próxima aos 30 metros, e que fixo que o teito da cova colapsase. Con todo, a historia de Melissani remóntase á Mitoloxía grega, na que serviu de culto ás ninfas, de aí que é coñecida tamén como Cova das Ninfas. Non se abriu ao público ata principios da década de 1960, e desde entón moitos viaxeiros remaron polas impresionantes augas de cor azul.

Como dato curioso, é necesario saber que o lago mestura a auga doce dos mananciais que brotan por baixo súa coa auga de mar que se atopa a menos de 1 quilómetro de distancia. Desta forma, por un extremo da cova entra a auga salgada e busca a saída pola outra punta.

Impresionante!

Mañá outro lugar marabilloso do noso continente!

FONTE: Sarah Romero/muyinteresante.es e ecured.cu   Imaxe: culturizando.com

SOPA DE LETRAS XLIX

GAMMAGRAFÍA       ENCEFALOGRAFÍA      ARTROSCOPIA   

COLONOSCOPIA      CATETERISMO            ESPIROMETRÍA 

BROSNCOSCOPIA    OTOSCOPIA                MELISA

CPRE                        PET                              IRM

COLÉMBOLO PANTASMA

Algo parecido a un verme aínda que con moita máis resistencia que calquera insecto coñecido acaba de ser redescuberta na Antártida. A criatura primitiva, chamada coloquialmente polo equipo que leva buscándoa décadas como “colémbolo pantasma”, sobreviviu a 30 eras glaciais, chamado así porque é branco coma unha pantasma.

Nun artigo publicado en Proceedings of the National Academy of Sciences, os investigadores utilizan a historia de pequenos animais antárticos microscópicos para solidificar exactamente como se desenvolveu a dinámica da capa de xeo ao longo do tempo e como afectaron os ecosistemas históricos.

“A historia evolutiva dos organismos biolóxicos pode corroborar o que inferimos da glacioloxía e a xeoloxía sobre o cambio climático no pasado”, explican. “Ao facelo, podemos predicir mellor como a vida na terra podería responder a este tipo de cambios agora”.

Os investigadores pasaron os últimos 20 anos colleitando mostras de seis especies diferentes de microartrópodos en 91 lugares da Antártida. Estes diminutos animais, coñecidos como colémbolos, viven no chan. Teñen unha mobilidade moi limitada e só poden colonizar áreas libres de xeo.

Durante as idades de xeo, as capas de xeo avanzan, expandindo a súa cobertura de espazo habitable, mentres que durante os períodos de quecemento, as capas de xeo contráense e fanse máis pequenas, deixando máis espazos abertos onde os animais do chan poden dispersarse.

Ao estudar as súas localizacións actuais e os patróns de diverxencia xenealóxica e evolutiva, os investigadores poden comprender mellor como a capa de xeo da Antártida occidental cambiou co tempo. Istes atoparon catro especies das criaturas, cada unha das cales mostraba poboacións xeneticamente distintas en lugares probablemente illados durante millóns de anos. As outras dúas especies eran menos diversas xeneticamente, aínda que a súa distribución estaba restrinxida.

Xuntos, estes patróns dan unha estimación independente do momento e a magnitude dos avances e retrocesos da capa de xeo da Antártida.

FONTE: abc.es/ciencia