#DígochoEu: Non digas leite *desnatada nin *estonada
En galego non temos leite *desnatada nin tampouco *estonada. Esther Estévez Casado explícanolo!
OS RECUNCHOS MÁIS FERMOSOS DE EUROPA II
Continúo coa aventura dende a casa, consistente nun paseo polos lugares máis insólitos e marabillosos de Europa, xa que pola pandemia vémonos limitados e non podemos viaxar para velos in situ.
Hoxe imos a...
2. Preikestolen (Noruega)
Un dos mellores lugares para visitar en Escandinavia é o Preikestolen, unha enorme formación rochosa na natureza norueguesa. Coñecido como Pulpit Rock, ou púlpito, é unha formación rochosa suspendida a 604 m sobre as augas azul xeo do Fiordo da Luz (Lysefjorden), no distrito de Ryfylke, ao norte de Stavanger, provincia de Rogalan, e que sen dúbida é un dos lugares de Noruega máis visitados e fotografados ao longo do ano, recibindo uns 80 000 visitantes.
Por que o chaman púlpito? Pola súa forma e se estende os teus brazos e berras algunhas palabras, a túa voz estenderase quilómetros e quilómetros...
Como curiosidade, nese lugar rodouse a escea da persecución en helicóptero da película Mission Impossible: Fallout (1918).
Impresionante!
Mañá outro lugar marabilloso do noso continente!
FONTE: Sarah Romero/muyinteresante.es e es.wikipedia.org Imaxe: arcticyeti.es
DECTECTAR A VIOLENCIA DE XÉNERO
Medrou no barrio de Carabanchel de finais dos anos 70. Jero García pasou a súa infancia sorteando a delincuencia, as drogas e a desestruturación social, nese Madrid que tan ben retratou o cinema quinqui. Unha escena: con tan só dez anos, xogando ao fútbol nun escampado, un amigo cravouse unha xiringa usada. “Aquilo cambiou a miña vida para sempre”, relata o agora adestrador.
Abrazou o deporte para sobrevivir á contorna. No boxeo atopou o que el chama “os cinco superpoderes”: constancia, sacrificio, disciplina, motivación e pertenza ao grupo. E grazas a eles nin o seu TDAH, nin a súa nova paternidade, nin as quince fracturas de nariz foron capaces de tombalo. “Nós non somos o golpe, nós somos o que facemos despois”, asegura. Curioso e autodidacta, está convencido de que só con educación pódense ver as oportunidades que se presentan na vida. “Na educación está a información e na información está a solución”, asegura.
Jero García é campión de boxeo, ’kick boxing’ e ’full contact’. Tras retirarse, adícase á formación no seu ximnasio: ’A escola de boxeo’ e é, ademais, presidente da fundación FAID-Jero García de integración a través do deporte e que loita contra o acoso escolar. García presentou tamén varias tempadas do programa de televisión ’Irmán maior’. A súa frase de cabeceira: “O boxeo é vida, vive duro”, dá título á súa primeira novela autobiográfica.
ESPECTACULARES ESTRADAS DE ALTO RISCO
Á esquerda, o Túnel de Guoliang (China), un dos túneles máis famosos do mundo por méritos propios. Horadado a man polos habitantes das montañas de Taihang, pode transitarse en vehículo desde 1977. Percorrer os seus 1,2 quilómetros require pericia, concentración e paciencia: conducir nunha calzada de catro metros colgada entre peñascos non é tarefa fácil.
Á dereita, a Pasaxe de Gois (Francia). Agora está, agora xa non está. Así é a estreita estrada que une a illa de Noirmoutier coa península francesa. Cando a marea sobe, o océano trágase os 4,5 quilómetros de asfalto… e todo o que atopa ao seu paso. Por iso, ao longo do trazado levántanse uns postes nos que refuxiarse no caso de que o mar xogue unha mala pasada. Á entrada da vía, uns carteis indican con claridade as horas de pleamar e baixamar, pero sempre hai algún condutor descoidado que pode levar un bo susto.
Con coidado!
FONTE: motor.elpais.com
#DígochoEu: Non digas *deslizar nin *desliz
En galego non *deslizamos nada, nin sequera os ’stories’ de Instagram! Esther Estévez Casado danos a alternativa!
#DígochoEu
OS RECUNCHOS MÁIS FERMOSOS DE EUROPA
Nesta época de pandemia, as viaxes están restrinxidas ao mínimo e como consecuencia o turismo está de capa caída, e non é para menos pois a situación é compricada. Pero, propóñoche unha aventura dende a casa, un paseo polos lugares máis insólitos e marabillosos de Europa. E quen sabe, igual, nun tempo, poderemos escoller algún deles para visitar!
Preparado para saír de viaxe? Comezamos, e imos a...
1. Causeway Coast (Irlanda do Norte)
A un 90 km de Belfast, en dirección noroeste, e a 3 km ao norte da vila de Bushmills, no condado de Antrim, en dirección noroeste, atópase un dos atractivos naturais máis impresionante de Europa: a Calzada do Xigante, declarada Patrimonio da Humanidade pola UNESCO en 1986 grazas á súa particular beleza onde destacan unhas 40 mil columnas de rochas basálticas formadas hai 60 millóns de anos, probablemente por unha erupción volcánica, cun arrefriado rápido de lava, máis a erosión da auga do mar. Estas columnas de entrelazadas de cor ébano atravesan a costa de Causeway en Irlanda. Trátase dunha marabilla natural sen igual.
Segundo a lenda, había dous xigantes, un de Irlanda (Finn) e outro de Staffa (Bennandoner), que levaban moi mal e continuamente tirábanse rochas. De tanto tirar rocas formouse un campo de pedras sobre o mar. O xigante escocés decidiu pasar o camiño de rochas e derrotar ao seu adversario, pois este era máis forte que o outro. A muller do xigante irlandés viu como viña o xigante escocés, así que decidiu vestir ao seu marido de bebé. Ao chegar o escocés e ver que o bebé era tan grande, pensou que o seu pai sería o triplo de grande, así que fuxiu pisando moi forte as rochas, para que se afundisen no mar e que o outro xigante non puidese chegar a Staffa.
Chegar á costa é bastante emocionante en si mesmo, cun percorrido longo e curvo ao longo da estrada salpicada de casas residenciais, tendas e sorprendentes paisaxes naturais.
É Reserva Natural Nacional (National Nature Reserve) dende 1987.
Espectacular!
Mañá outro lufar marabilloso do noso continente!
FONTE: Sarah Romero/muyinteresante.es e es.wikipedia.org Imaxe: 101viajes.com
O ASTEROIDE 2020SW PASARÁ HOXE PRETO DA TERRA
O obxecto, bautizado como 2020 SW, pasará a una velocidad de 27.000 km/h / NASA
Un asteroide, de 4,4 a 10 metros de lonxitude, está a piques de facer un "encontro extremadamente próximo" co noso planeta, segundo informaron astrónomos de The Virtual Telescope Project.
O asteroide, de nome 2020 SW, atravesará as proximidades da Terra a unha distancia de apenas 27.000 quilómetros ás 13.18 horas (CEST) deste xoves, moito máis preto que a órbita dos satélites meteorolóxicos e de televisión, e que rolda os 35.888 quilómetros. Non hai posibilidade algunha de impacto, segundo informou Earthsky.org.
A pesar da escasa distancia á que pasará, que é comparable a 2,1 diámetros terrestres, non será posible ver o asteroide a primeira ollada.
Segundo o Centro para o Estudo de Obxectos Próximos á Terra (CNEOS) 2020 SW non volverá visitar as proximidades da Terra ata o ano 2029. Ademais, está previsto que a influencia da gravidade terrestre cambie a traxectoria do obxecto considerablemente.
FONTE: abc.es/ciencia
PRIMEIRA EVIDENCIA EXPERIMENTAL DUN BOSÓN ESCURO?
A maior parte do que existe no Universo é totalmente invisible para nós. O pouco que coñecemos, en efecto, apenas inclúe un conciso 5% do total das cousas que hai "aí fóra". O resto está desaparecido, é invisible e resulta indetectable mesmo para os nosos instrumentos máis poderosos. Só coñecemos a súa existencia a través dos efectos que a súa gravidade exerce sobre a pequena fracción de materia que si podemos ver.
Os investigadores refírense a ese 95% descoñecido como o "sector escuro", hipoteticamente feito de partículas enerxéticas e masivas que deben por forza estar en algures, pero que non podemos detectar xa que non interaccionan coa materia ordinaria nin emiten luz ou outra radiación.
Desde hai anos, numerosos experimentos trataron de desvelar esquiva natureza desas partículas. E agora, dous experimentos contraditorios acaban de chegar ás revistas científicas. Un deles non atopou nada, pero o outro detectou unha estraña anomalía que podería ser a pista que os físicos andaban buscando.
Os dous traballos, un levado a cabo por investigadores do MIT (Instituto de Tecnoloxía de Massachussets) e o outro por un equipo da universidade danesa de Aarhus, acaban de publicarse en Physical Review Letters, o primeiro AQUÍ e o segundo AQUÍ.
Entre os varios candidatos a materia escura destacan os bosóns escuros. Na materia "normal", os bosóns son as partículas que transportan as unidades mínimas das distintas forzas da natureza. Os fotóns, que transportan a luz, ou os gluóns, que manteñen unidos os núcleos atómicos, son só dous exemplos. Pero un bosón escuro comportaríase dun modo completamente diferente, xa que practicamente non afectarían a súa contorna inmediato. A materia escura, en efecto, só interactúa coa materia ordinaria a través da gravidade.
Con todo, se ises bosóns escuros existisen realmente, a súa enerxía colectiva podería dar conta de toda a materia escura do Universo, a masa que nos falta e que proporciona a gravidade necesaria para que as estrelas mantéñanse unidas en galaxias e as galaxias móvanse como vemos que o fan.
Lamentablemente, eses bosóns son realmente difíciles de detectar, tanto como un murmurio no medio dunha gran tormenta. Para os físicos, con todo, ese leve murmurio podería ser detectable, a condición de que leve a cabo o experimento adecuado.
Os dous novos estudos centráronse na procura de sutís diferenzas na posición dun único electrón cando saltaba dun nivel de enerxía a outro. Se o electrón balanceábase, iso podería ser o sinal que revelase o "empuxón" dun fotón escuro. En teoría, ese bosón viría dunha interacción entre o propio electrón en órbita e os quarks que forman os neutróns do núcleo do átomo.
Para localizalo, o equipo do MIT utilizou un puñado de isótopos de iterbio, mentres que os físicos daneses preferiron utilizar calcio. Ambos os experimentos aliñaron os seus datos nunha clase de diagrama específico para medir este tipo de movementos en isótopos. No experimento con calcio todo sucedeu de forma "normal", pero o gráfico do iterbio mostrou unha desviación estatisticamente significativa no gráfico.
Por suposto, por si só isto non implica un descubrimento. Un bosón escuro podería explicar os números, pero tamén podería facelo a máis leve diferenza no modo de levar a cabo os cálculos, un tipo de desviación denominada "desprazamento de campo cuadrático".
Por que un experimento non atopou nada e o outro mostrou esa estraña desviación nos gráficos? A pregunta, por agora, non ten unha resposta clara e necesítanse moitos máis datos para resolver a cuestión. A tarefa, como saben moi ben os investigadores, é enorme, pero todo esforzo é pouco e toda pista, por pequena que sexa, é algo no que merece a pena seguir traballando.
Anteriores estudos xa apuntaran á posibilidade de que os bosóns escuros fosen, en realidade, os portadores dunha quinta forza da Natureza descoñecida ata o de agora. Unha que viría sumarse ao electromagnetismo, a gravidade e as dúas forzas nucleares, forte e débil. Por agora ninguén sabe de certo se iso é así.
O único que se pode facer, por tanto, é agarrarse con uñas e dentes á anomalía detectada e esperar que ao final nos leve cara ao obxectivo, desentrañar dunha vez por todas a natureza dese "outro tipo de materia" que enche o Universo.
FONTE: José Manuel Nieves/abc.es/ciencia