Imaxe de 360 graos tomada pola sonda chinesa Chang'e 4 do vehículo explorador Yutu 2 na cara oculta da lúa / CNSA
A sonda chinesa Chang’e 4 segue enviando imaxes desde a cara oculta da Lúa. A axencia espacial chinesa, a CNSA, publicou unha panorámica de 360 graos elaborada a partir de fotografías tomadas por unha cámara do módulo de aterraxe.
Imaxe aérea dos Lençóis Maranhenses / Ministerio de Turismo del Estado de Maranhão
Tal como les, aínda que pareza contraditorio, este deserto que está en Maranhão (Brasil) e coñecese como Lençóis Maranhenses. Son 90 mil hectáreas de area case branca en forma de dunas que nas partes baixas das ondulacións retén auga de choiva, formando lagoas con auga cristalina.
Estas lagoas non están durante todo o ano porque é un fenómeno que se dá só nos meses posteriores á época de choivas (xuño-setembro).
Ver para crer!
Peixe gato / Imaxe: guiadospeixes.com
O animal con máis dentes é o peixe gato, con ao redor de 9.280. Outros como o quenlla balea tamén vai ben servido con máis de 4.500 e, aínda que pareza mentira, na boca dun mosquito caben ata 47 diminutos dentes.
Os peixe gato pertencen á orde dos siluriformes, tamén coñecidos como siluros ou bagres. Estes peixes teleósteos reúne unhas 2.200 especies, das que 1.200 viven en América do Sur. Case a totalidade son peixes de auga doce, se ben dúas familias son mariñas. Adoitan ser preeiros nocturnos e vivir cerca do fondo en augas pouco profundas.
Reciben o nome popular de peixe gato polos tentáculos ou barbas que presentan a cada lado da mandíbula superior e, nalgunhas especies, tamén da mandíbula inferior, que semellan os bigotes dun gato.
Como curiosidade indicar que estes dentes que ten son flexibles como goma e cúrvanse.
A Lúa / Imaxe: tiempo.com
A Lúa é o obxecto celestial máis fácil de atopar no ceo nocturno, desaparecendo da nosa vista apenas unas poucas noite. Atópase a unha distancia media desde a Terra de 238.855/38.400 quilómetros. A Lúa tarda 27,3 días en rotar sobre o seu eixo e en orbitar a Terra. Aínda que é un satélite da Terra, a Lúa, cun diámetro de aproximadamente 3.475 quilómetros, é máis grande que Plutón. Debido ao seu tamaño, ten un gran efecto no planeta. De feito, formamos un sistema planetario dobre, algo absolutamente anómalo entre os planetas do Sistema Solar. Ata o seu nacemento foi anómalo: o noso satélite naceu cando o noso planeta estaba na súa infancia e tras o impacto dun obxecto maior que Marte.
Pero, que pasaría se non houbese a Lúa?
Se non houbese Lúa desaparecerían as eclipses e as noites serían moito máis escuras. As mareas tamén serían diferentes: de feito, serían máis pequenas, ao redor dun terzo do que son agora. Todo o contrario á época en que se formou a Lúa: como se atopaba máis preto da Terra, as mareas chegaban aos 9 metros!
Pero o máis interesante sería o que sucedería ao noso propio planeta. Non somos conscientes do papel que desempeña o noso (mal chamado) ’satélite’ na estabilidade dos movementos da Terra. Por unha banda, a presenza da Lúa frea a rotación terrestre, aínda que dun modo moi, moi pequeno: da orde duns poucos microsegundos por ano. Claro que ao cabo dos 5.000 millóns de anos que leva o noso planeta dando voltas ao redor do Sol significa un bo pico. De feito, sen Lúa o día non duraría 24 horas senón de 6 a 8 horas!
E non só iso. Sen ela a orientación do eixo da Terra non se mantería estable e experimentaría variacións caóticas co tempo. Que esteamos a gozar dunha sucesión regular das estacións durante millóns de anos é grazas á Lúa. Marte, por exemplo, ten dúas lúas minúsculas e o seu eixo de rotación cambiou 60º nos últimos 10 millóns de anos (en comparación, o eixo terrestre oscila só 1,5º cada 41.000 anos). As consecuencias climatolóxicas dunha variación caótica do eixo de rotación farían moi difícil que a vida evolucionase como o fixo no planeta.
FONTE: MA. Sabadell/muyinteresante.es
O robot Yutu-2 descendendo do módulo de aluaxe / CNSA
A axencia espacial chinesa (CNSA) amosou as primeiras imaxes do robot Yutu-2 (que se traduce como Coello de Jade-2) avanzando pola superficie do cráter Von Kármán, unha formación de 186 quilómetros de diámetro cuberta de po gris. Alí, comezará a realizar a primeira análise en detalle da superficie e do subsolo do cráter sobre o terreo ao lado oculto da Lúa.
O Yutu-2, que comparte boa parte da súa tecnoloxía co primeiro Yutu, que chegou á Lúa en 2013 coa misión Chang’e 3, espera ter unha vida máis lonxeva que aquela máquina, que se averió despois de percorrer pouco máis de 100 metros.
FONTE: elpais.com/ciencia
A praia das Teresitas (Santa Cruz de Tenerife) é unha das praias máis turísticas de Canarias pero tamén un santuario para o quenlla anxo ou anxelote (Squatina squatina), unha das cen especies máis ameazadas do planeta que ten no areal una das súas principais zonas de cría. E aínda que os bañistas están concienciados coa súa protección, a convivencia pode xerar certos inconvenientes.
A revista Turkish Journal Fisheries and Aquatic Sciences publicou un artigo no que se documentou os dous primeiros casos coñecidos de exemplares con escoliosis e cifosis, malformacións que poderían estar causadas por pisadas dos usuarios.
O estudo revelou que o quenlla anxo reprodúcese a principios de verán e que as femias abandonan a praia tras parir alí ás súas crías. Estas permanecen enterradas na area (a súa cor dourada facilita a camuflaxe) durante 3 ou 4 meses ata que se marchan a augas máis profundas. Aliméntanse durante a noite e de día afástanse da zona máis transitada.
Na investigación sinálase que localizaron nas Teresitas un exemplar xuvenil de 24 centímetros cunha curvatura espinal ou escoliosis de 21º e unha cifosis de 25º. E tamén unha quenlla adulta femia en Gran Canaria cunha curvatura de 42º.
Os biólogos cren que estas malformacións poderían deberse con moita probabilidade ás pisadas de bañistas, sobre todo no caso da cría, aínda que tamén apuntan a déficits nutricionais, lesións ao ser liberados tras unha captura accidental, enfermidades, factores xenéticos ou tensión ambiental.
Así mesmo, explican que os seus efectos "non parecen moi graves", debido a que non afectan o seu método de alimentación. Aínda que si expoñen que quizá si ao apareamiento.
Coidado... non pisalos!
FONTE: Sandra Penelas/farodevigo.es
Os flocos de millo son un elemento imprescindible cando decidimos ver unha película. Todos coñecemos o seu son característico mentres as deixamos facer no microondas. Agora podémolas ver ese momento dende unha perspectiva diferente, a cámara superlenta.
No vídeo superior podemos ver a súa formación a 30.000 fotogramas por segundo.
FONTE: laregion.es
Imaxe de Ultima Thule tomada polo New Horizons durante a aproximación ao corpo xeado / JOHNS HOPKINS
A súa forma lembra a un boneco de neve ou a un bolo, segundo mírese. Pero como sospeitaban os científicos, Ultima Thule, o obxecto celeste visitado o 1 de xaneiro pola sonda espacial New Horizons, é un corpo binario, é dicir, consta de dúas esferas unidas. Así se reflicte na primeira foto de certa calidade que difunde a NASA e o laboratorio de Física Aplicada Johns Hopkins, desde onde se opera a nave. Así mesmo, a análise preliminar dos datos solicitados polos seus instrumentos revelou que é de cor avermellada.
Como estaba previsto, un día despois do sobrevoo da sonda a este obxecto, o máis afastado dos que foron visitados por unha nave, a axencia espacial ha ofrecido a primeira dunha serie de fotografías que a nave tomou durante o descenso. A distancia mínima á que estivo foi de 3.500 quilómetros.
A foto foi tomada por instrumento LORRI (Long-Range Reconnaissance Imager) ás 6:01 do 1 de xaneiro (hora peninsular española), media hora antes da máxima aproximación, cando se atopaba a 28.000 quilómetros da superficie de Ultima Thule.
O resto das fotografías serán enviadas ao longo dos próximos 20 meses. Os sinais tardan unhas seis horas en chegar desde o lugar onde se atopa a sonda, a 6.500 millóns de quilómetros. Ademais de fotos, a nave recompilou cos seus instrumentos diversos datos que permitirán investigar como é este corpo do cinto de Kuiper, unha distante rexión poboada por millóns de obxectos de distintos tamaños.
Segundo explicaron os responsables da misión, en total Ultima Thule mide 31 quilómetros de lonxitude. Das dúas esferas que a conforman, a máis grande (alcumada Ultima) mide 19 quilómetros mentres que a máis pequena (Thule), ten 14 km.
FONTE: elmundo.es/ciencia