CURIOSIDADES

PARTE DO SISTEMA SOLAR EN GOOGLE MAPS

O listado de planetas visibles coa Terra no medio / Google Maps

A aplicación cartográfica Google Maps incorporou á súa plataforma os mapas de 12 novos astros do Sistema Solar, froito da colaboración coa NASA e a Axencia Espacial Europea.

Na sección de modo satélite 3D de Google Maps, coa que se pode navegar pola xeografía doutros planetas, Google aumentou a lista con 12 novos corpos celestes, entre os que destacan os planetas Venus e Mercurio, os planetas ananos Plutón e Ceres, e varios dos satélites de Xúpiter e Saturno, como Ío, Dione, Titán e Xápeto.

Do mesmo xeito que a súa aplicación en modo satélite, Google Maps permite navegar pola superficie dos astros do Sistema Solar, facendo "zoom" e mostrando os principais accidentes dos corpos, todos eles rochosos, como cráteres, cordilleiras, chairas e depresións, e os nomes que reciben.

Queres navegar pola súa superficie? Pois preme AQUÍ.

FONTE: Xornal Faro de Vigo

UN BOSQUE COMPOSTO POR UNHA SOA ÁRBORE

Thimmamma Marrimanu / Imaxe: lasexta.com

Este particular bosque que observades na fotografía, e que cobre máis de 19.000 m², atópase nunha rexión do estado indio de Andhra Pradesh, ao leste da reserva forestal de Kadiri. O curioso é que esta masa boscosa está composta única e exclusivamente por unha soa árbore.

A árbore coñécese como Thimmamma Marrimanu e pertence aos chamados banianos ou figueiras de Bengala (ficus benghalensis), unha especie endémica de Bangladés, India e Sri Lanka.

Os banianos, que tamén inclúen outras especies, son árbores que se desenvolven de maneira non convencional: de arriba a abaixo. As sementes germinan nas gretas da cortiza doutra árbore, medrando ata que as raíces aéreas forman un pseudotronco que acaba por devorar ao árbore hóspede e expandíndose aos poucos ata crear unha amálgama de ramas e troncos incrible. En si, o árbore hóspede acaba os seus días asfixiado polo baniano. As ramas, que se estenden de forma horizontal crean á súa vez novas raíces aéreas que, por mor da gravidade, acaban tocando terra e formando novos troncos suplementarios.

Ver para crer!

FONTE: Sarah Romero/Revista Muy Interesante

O MISTERIOSO OBXECTO HO3

 

Non mide máis de 100 metros, xira cada 28 minutos e acompaña á Terra como un case-satélite, o que quere dicir que dá voltas ao redor do Sol co mesmo período, pero sen estar unido ao noso planeta pola gravidade. Desde o seu descubrimento en 2016, a maioría dos astrónomos sospeitou que se trata dun asteroide, pero algúns especulaban con que podía ser mero lixo espacial, un foguete queimado atrapado nunha órbita próxima que só de cando en vez achégase para poder ser estudado con grandes telescopios.

Un equipo de astrónomos do Laboratorio Lunar e Planetario da Universidade de Arizona (EE.UU.) resolveu o misterio utilizando un deses xigantescos telescopios, o Gran Telescopio Binocular (LBT) en Mount Grahan, no sueste de Arizona. Resulta que, como esperaban, o obxecto (469219) 2016 HO₃ é un asteroide ordinario e non lixo espacial. As novas observacións confirman que se trata dun obxecto natural de procedencia descoñecida, pero similar a outros pequenos NEOs (obxectos próximos á Terra) que sobrevoan o noso planeta cada mes.

O equipo explica que unha forma de visualizar a órbita de HO₃ é imaxinando a un bailarín de hula-hoop, o Sol nesta analoxía, virando dous aros ao redor das cadeiras ao mesmo tempo, lixeiramente fóra de sincronización. Mentres orbita ao redor do Sol, o obxecto fai bucles anuais ao redor da Terra. Como resultado, o obxecto parece orbitar a Terra, pero non está ligado gravitacionalmente ao noso planeta. Só descubríronse cinco cuasisatélites, pero 2016 HO₃ é o máis estable deles. En escalas de tempo dalgúns séculos, permanece dentro de 38-100 distancias lunares de nós.

FONTE: Xornal abc/ciencia

CERDOLÍ

 O cerdolí / Imaxe: Diario de Navarra

O "cerdolí", a especie de recente aparición na nosa fauna é o resultado do cruzamento do porco vietnamita co xabaril.

Poderíase dicir que a aparición do «cerdolí» é caprichosa, porque é froito do capricho do ser humano. Hai uns anos púxose de moda ter nas casas unha adorable especie exótica como é o porco vietnamita. A imaxe do actor George Clooney, que adoptou un exemplar desta especie durante os anos 90 e comezos dos 2000, disparou a fama deste animal e foron moitas as persoas que se fixeron cun. Pero estes animais acadan os 80 quilos e faise difícil mantelos nas vivendas urbanas convencionais.  

Os donos máis sensatos entregaron os seus exemplares a centros de protección animal. Pero houbo outros que directamente abandonaron ás súas mascotas no monte. O porco vietnamita asilvestrouse en poucos meses e os seus gustos e necesidades alimenticias lévanlles a aproximarse aos jabalíes.

O porco vietnamita é un animal exótico que non é autóctono de España, nin tan sequera de Europa, senón que procede de Asia. Ao mesturarse co xabaril está a converterse nunha nova especie exótica. A especie resultante é un animal algo máis pequeno que o xabaril que alcanza entre 80 e 100 quilos de peso. Adquiriu o pelo do xabaril, máis longo e abundante que o do porco vietnamita. Pola contra, o fuciño resultou chato, como o dos porcos. 

Pero o verdadeiramente alarmante é que se considera xa unha especie invasora. De feito, o comité científico que asesora ao Ministerio de Agricultura, Pesca, Alimentación e Medio Ambiente, aconsellou no ano 2014 incluílo como unha das especies exóticas invasoras existentes en España, aínda que este paso aínda non se deu.

O "cerdolí" adquiriu a capacidade reprodutiva dos porcos, ata 16 crías ao ano, o que fai que se reproduzan moito máis que a especie autóctona, os jabarís, que adoitan ter unha camada ao ano de 3 ó 4 jabatos nas femias novas e 6 nas maiores. Só en contadas ocasións teñen dúas camadas ao ano. Ademais, os xenes procedentes do porco vietnamita, unha especie doméstica, fai que estes animais non teñan medo a achegarse ao ser humano, o que fai que non teñan reparos en achegarse aos campos agrícolas traballados polo ser humano.

Un problemón!

FONTE: Anna Cabeza/xornal abc/sociedade

UN OVNI?

 

É un ovni? Non, é unha nube.

O ceo de Santa Cruz de Tenerife amenceu o pasado mércores cun fenómeno estraño que sorprendeu a moita xente. Esta "nube ovni" é unha rareza meteorolóxica totalmente coñecido polos expertos. Trátase dunha nube lenticular, un fenomeno relativamente frecuente, que nas Canarias pódese ver a miúdo na cima do Teide.

Fórmase cando coincide unha forte corrente de vento, unha montaña e unha masa de aire quente. A humidade, ao ascender a corrente de vento pola montaña, condénsase. Ao atoparse cunha masa de aire quente, a condensación interrómpese e a nube aplánase, formando esta peculiar forma. Ao soprar o vento, o "prato voador" abandoou as montañas e sobrevoou varias localidades.

Curioso!

FONTE: elperiodico.com

NOVA DATACIÓN DO NÚMERO 0

 

  O manuscrito indio de Bakhshali / Universidad de Oxford

A orixe do símbolo cero foi durante moito tempo uno dos maiores misterios matemáticos do mundo. Agora, científicos da Universidade de Oxford en Reino Unido cren descubrilo nun famoso texto indio, o manuscrito de Bakhshali. A través de estudos de datación por carbono, determinaron que o escrito, no que aparecen centos de ceros, é do século III ou IV, moito máis antigo do que se cría. O achado adianta así a aparición deste símbolo da nada, alicerce numérico fundamental, en 500 anos. 

O concepto do símbolo tal como coñecémolo hoxe en día comezou como un simple punto, que foi amplamente utilizado como un "marcador de posición" para representar ordes de magnitude no antigo sistema de números indio (e construír así números máis grandes). Ata agora, críase que o primeiro exemplo rexistrado do uso do cero era unha inscrición do século IX na parede dun templo en Gwalior, no estado indio de Madhya Pradesh. Pero o descubrimento de Bakhshali, conservado na biblioteca de Bodleian en Oxford desde 1902, parece cambialo todo.

Aínda que unha serie de culturas antigas, incluíndo os maias e babilonios, tamén utilizaron o marcador cero, o uso do punto no manuscrito Bakhshali é o que finalmente evolucionou no símbolo que utilizamos hoxe en día. India tamén foi o lugar onde o cero converteuse nun número por dereito propio. 

Hoxe damos por sentado que o concepto de cero utilízase en todo o mundo e é un elemento crave do mundo dixital. Pero a creación de cero como un número, que evolucionou a partir do símbolo de punto que se atopa no manuscrito de Bakhshali, foi un dos maiores avances na historia das matemáticas. 

O manuscrito de Bakhshali foi atopado en 1881, enterrado nun campo no que entón era un pobo indio do mesmo nome, agora en Paquistán. É amplamente recoñecido como o texto matemático indio máis antigo, aínda que a idade exacta do texto foi amplamente disputada. O estudo académico máis concluínte sobre o tema foi realizado polo académico xaponés Hayashi Takao e, sobre a base de factores como o estilo de escritura e o contido literario e matemático, afirmou que probablemente databa entre o século VIII e o século XII . A nova datación de carbono revela que a razón pola que fora tan difícil para os eruditos sinalar a data do manuscrito de Bakhshali é porque o escrito, que consiste en 70 follas fráxiles de cortiza de bidueiro, componse de material de polo menos tres períodos diferentes.

FONTE: Xornal abc/ciencia

O MONO MÁIS PEQUENO DO MUNDO

Titi pigmeo / Imaxe: amazinglist.net

Este pequeno animal, que ten por nome científico Cebuella pygmaea, é considerado o mono máis pequeno do mundo pois mide o que un dedo.

O titi pigmeo pode chegar a medir entre 14 a 18 centímetros (na idade adulta) sen considerar o tamaño da súa cola, a cal pode superar a lonxitude corporal chegando a medir entre 15 a 20 centímetros. O seu peso pode bordear só os 120 gramos.

Habita en Sudamérica, nos bosques tropicais da Amazonía que se estende sobre Colombia, Ecuador, Perú, Brasil e Bolivia.

Vive preto dos cursos de auga xa que aliméntase da savia e os froitos de certas especies de plantas, como  a do Ficus que medran nas beiras dos ríos e lagoas. Tamén incorpora á súa dieta algúns insectos como saltamontes, abellas, polillas e libélulas, xunto a pequenos animais como as lagartixas.

Vive en grupos reducidos de ata oito individuos, liderados por unha parella adulta.

Así mesmo, esta especie está incluída no Apéndice II da Convención sobre o Comercio Internacional de Especies Ameazadas (CITES), o que significa que o comercio internacional desta especie debe ser monitorada coidadosamente.

A súa clasificación é:

Reino: Animal

Filo: Cordados

Clase: Mamíferos

Orde: Primates

Familia: Callitrichidae

Xénero: Cebuella

Especie: Cebuella pygmaea

FONTE: latam.discovery.com e wikipedia.org

O BOSTEZO, UN ECOFENÓMENO

Bostezo / Imxe: gomuriukas.blogspot.com.e

O bostezo adoita atribuírse á falta de sono, ao cansazo e mesmo á fame. Con todo, bostezar pode ocorrer sen motivo aparente. De feito, prodúcese a miúdo de maneira involuntaria ao ver a outra persoa facelo. Esta é a pregunta á que un grupo de investigadores da Universidade de Nottingham en Reino Unido deu resposta: Por que bostezar é tan contaxioso?

A investigación publicada na revista Current Biology realizou un experimento que reuniu a 36 voluntarios para descubrir como se producen os bostezos contaxiosos. Para iso, dividiuse aos participantes en dous grupos e mostróuselles unha serie de vídeos onde aparecían persoas bostezando. Ao primeiro grupo pedíuselle que actuase con normalidade ao ver as imaxes, mentres que ao outro grupo solicitóuselle que reprimise os seus impulsos de bostezar.

Durante a proba, os expertos utilizaron unha técnica non invasiva de estimulación cerebral (TMS) para observar as diferentes reaccións que se producían no cerebro. Así mesmo, monitoraron e contabilizaron o número de bostezos que ocorreron durante o seguimento.

Tras analizar os resultados, os científicos descubriron que aqueles a os que se lles ordenou resistir aos bostezos tiveron máis ganas de facelo e ademais, resistirse a facelo alterou a forma en que bostezaban (tiveron medios bostezos). Doutra banda, obrigarlles a reprimir a súa necesidade de bostezar non alterou a propensión individual para facelo. É dicir, cada persoa bostezaba máis ou menos veces individualmente do que facía o resto.

Segundo a investigación, o bostezo é un exemplo dun ecofenómeno, que é o termo que denomina á imitación automática do que di ou fai outra persoa.

O traballo sostén que o impulso de bostezar ao observar que outros o fan está asociado á deshinibición do sistema de neuronas espello e á sobreexcitación das áreas motoras da cortiza cerebral. Este feito está relacionado con desordes neuropsiquiátricos como a Síndrome de Tourette ou a esquizofrenia, os cales "presentan un desequilibrio na inhibición e a excitación de zonas craves das conexións neuronais", asegurase na investigación.

FONTE: Xornal El Mundo/Ciencia