CURIOSIDADES

ANIMAIS MIMÉTICOS III

Continúo coa serie adicada á sabedoría do reino animal na que algúns deles viven cun permanente disfrace todo o ano: son expertos na camuflaxe. Trátase de animais coa habilidade do mimetismo, unha capacidade que teñen certos seres vivos para asemellarse a outros organismos e á súa propia contorna para obter algunha vantaxe.

4.   Insecto folla xigante

 

O insecto folla xigante (Phyllium giganteum) é unha especie de insecto pau e como podemos comprobar a súa camuflaxe é excelente. Utiliza unha coloración críptica para evitar aos depredadores. Adoita manterse inmóbiles durante moito tempo e poden ser atopados nos bosques tropicais de Malaisia. O curioso desta esta especie é que só existen femias; elas poñen ovos sen fertilizar desde os que nacen novas femias.

5. Peixe Pedra

O seu nome cientíco é Synanceia verrucosa e trátase do peixe máis velenoso de océano. O peixe pedra é un pésimo nadador e habita nas augas australianas. Os seus tons e textura fan que sexa moi difícil de diferenciar do chan mariño. Posúe ata 13 aguillóns cun forte veleno, que pode ser fatal mesmo para os humanos.

Continuará...

FONTE: Sarah Romero/muyinteresante.com e foroambiental.net

ANIMAIS MIMÉTICOS II

Continúo coa serie adicada á sabedoría do reino animal na que algúns deles viven cun permanente disfrace todo o ano: son expertos na camuflaxe. Trátase de animais coa habilidade do mimetismo, unha capacidade que teñen certos seres vivos para asemellarse a outros organismos e á súa propia contorna para obter algunha vantaxe.

2. Mantis folla morta

Mantis folla morta (Deroplatys desiccata) / muyinteresante.com 

Esta especie é unha das máis grandes que habita en Malaisia. É unha especie de mantis bastante dócil. As femias miden aproximadamente 9 cm de longo, os machos son un pouco máis pequenos, cos seus 7 ou 8 cm. O seu aspecto dálle a aparencia dunha folla seca.

3. Gecko

 

Endémica de Madagascar, esta lagarta non só pode cambiar de cor para que coincida coa súa contorna, senón que tamén conta con varias lapelas dérmicas que se estenden cara a fóra para romper o seu esquema.

Continuará...

FONTE: Sarah Romero/muyinteresante.com e foroambiental.net

ANIMAIS MIMÉTICOS

Víbora de Paringuey / foroambiental.net

Algúns animais viven cun permanente disfrace todo o ano: son expertos na camuflaxe. Trátase de animais coa habilidade do mimetismo, unha capacidade que teñen certos seres vivos para asemellarse a outros organismos e á súa propia contorna para obter algunha vantaxe. Así, poden parecer follas, flores, ou mesmo unha criatura feroz para evitar ser atacados. O certo é que é unha técnica empregada tanto por depredadores como por presas.

A arte da camuflaxe atopa a súa denominación correcta no termo cripsis, do grego Kryptos, que signifia ‘o oculto’ ou ‘o que se esconde’. Existen catro grandes categorías para clasificar os diferentes tipos de cripses: inmobilidade, coloración, patrón e non visual.

A primeira de todas, a inmobilidade, é a máis sinxela das técnicas. Como ben se intúe, consiste en permanecer completamente quieto nun mesmo lugar para acabar confundíndose entre a contorna. Esta resulta moi eficaz con certas especies de réptiles, pois algúns só detectan a presenza doutro animal se este móvese.

A coloración, pola súa banda, é unha das máis rechamantes e espectaculares.  O animal adapta o seu corpo aos tons do hábitat no que se atopa e nalgúns casos, é realmente difícil discernir entre paisaxe e animal. Neste grupo incluíuse a figura do camaleón, pero de forma errónea, pois o seu cambio de cor non se debe á mimetización con aquilo que o rodea, senón polo seu estado psicolóxico e a consonancia coa temperatura do ambiente.

Cando se fala de cripses por patrón, facemos referencia ao tipo de camuflaxe que desenvolven algúns animais simulando a textura que os rodea. Normalmente, esta habilidade vai da man da cripsis por coloración, creando así unha mimetización perfecta.

Todas estas técnicas teñen que ver co engano do ollo alleo. Con todo, existen outros métodos para pasar inadvertido entre especies que non utilizan a visión como sentido primario. Este é o caso da cripses non visual, que potencia a camuflaxe a través da alteración de cheiros e son.

A sabedoría do reino animal non ten límites e a súa fascinante forma de vida revélanos día a día novos misterios e curiosidades. Nesta serie, recompilamos algunhas das especies máis expertas no engano. Serías capaz de diferencialos no seu hábitat? 

Comezamos!

1. Mantis orquídea

Mantis Orquídea (Hymenopus coronatus) / muyinteresante.com

A pesar do seu delicado e encantador aspecto non te deixes enganar. Trátase dun voraz depredador. A mantis orquídea adoita colocarse xunto aos pétalos das flores asemellándose a unha delas para atrapar así aos insectos polinizadores como as bolboretas ou a mosca da froita. A súa atractiva coloración e forma atrae sempre a moitos incautos insectos que acaban nas súas redes . Atópase Pluviselvas de Malaisia, Indonesia, e Sumatra.

Continuará...

FONTE: Sarah Romero/muyinteresante.com/natureza

Unha Mensaxe Alien? O Misterio do Sinal

En 1977 un radiotelescopio detectou un sinal e imprimiu a seguinte secuencia: 6EQUJ5. Uns días máis tarde, o astrónomo encargado de revisar as medicións quedou de pedra. Rodeou os caracteres cun círculo vermello e escribiu ao seu lado “Wow!”. Por que estaba tan asombrado? Que significaban eses números e letras? Era unha mensaxe extraterrestre?

FONTE: QuantumFracture

OS ÁTOMOS NON SON ASÍ

 

Que os átomos son así: ⚛️? NIN DE LONXE. A verdade é que a súa natureza cuántica dálles formas moito máis bonitas. Imos descubrilas!

FONTE: QuantumFracture

Xenios ao bordo do abismo: cando a ciencia non puido salvalos VIII (FIN)

Remato con esta pequena serie, na que nos achegarémonos ás vidas dalgúns dos científicos que, en momentos de desesperación, decidiron poñer fin á súa existencia. Estes homes, cuxas mentes brillantes redefiniron campos como a física e as matemáticas, tamén tiveron que lidar loitas internas que marcaron os seus destinos.

8. Karen Wetterhahn e todo o que ensinaron dúas pingas

 A morte de Karen Wetterhahn (1948-1997), química neoiorquina e experta en metais pesados, serviu para que a comunidade científica reformulásese todos os protocolos de seguridade. No verán do 96, Wetterhahn atopábase realizando uns experimentos sobre como os ións de mercurio interactúan no proceso de reparación do ADN. Antes realizara o mesmo ritual de sempre: luvas de látex ben axustados antes de manipular calquera substancia.

Ao tomar dimetilmercurio cunha pipeta, caeron dúas pingas sobre a súa man, en teoría, protexida, polo que a química non lle deu a maior importancia. Tres meses despois, comezou a sentir dor abdominal e a perder peso de maneira preocupante. Menos dun ano despois, comezaron os síntomas neurolóxicos dunha intoxicación por mercurio, metal pesado que no seu sangue superaba en 80 veces a cantidade tolerable. "Karen foi unha verdadeira heroína da ciencia, pois grazas a ela sabemos que o dimetilmercurio atravesa en poucas segundos barreiras de látex, PVC, butilo, neopreno, e é absorbido sen problemas pola pel".

Wetterhahn morreu en menos dun ano tras a súa exposición a unhas simples pingas líquidas, á idade de 48 anos. Con todo, o seu falecemento serviu para endurecer as normas de seguridade nos laboratorios e evitar outras miles.

Moitos máis científicos poderiamos citar tamén, pero iso sera noutra ocasión!

FONTE  e Imaxe: abc.es/ciencia

INVENTARON OS ROMANOS O PLÁSTICO 2000 ANOS ANTES?

Di a lenda que, na Antiga Roma, un fabricante de vidro que quixo regalarlle unha copa ao emperador. O artesán colleuna e lanzouna contra o chan: só crocouse un pouco. O artesán sacou un martelo e devolveulle a forma orixinal. A min isto faime pensar no plástico! É posible que os romanos inventasen o plástico, pero que o descubrimento caese no esquecemento?

FONTE: QuantumFracture

Xenios ao bordo do abismo: cando a ciencia non puido salvalos VII

Continúo con esta pequena serie, na que nos achegarémonos ás vidas dalgúns dos científicos que, en momentos de desesperación, decidiron poñer fin á súa existencia. Estes homes, cuxas mentes brillantes redefiniron campos como a física e as matemáticas, tamén tiveron que lidar loitas internas que marcaron os seus destinos.

7. Daniel Alcides Carrión: o peruano mártir que se inxectou unha verruga

Daniel Alcides Carrión García (1857-1885), realizou as súas prácticas de Medicina no Hospital San Bartolomé de Lima (Perú). Alí interesouse por dúas enfermidades: a coñecida como febre de Oroya e outra chamada verruga peruana, ambas moi similares pero coa diferenza que a primeira provocaba a morte e a segunda tiña mellor prognóstico. Para investigala, Carrión inoculouse fluídos procedentes da verruga dunha paciente. Vinte días despois, empezou a sentir malestar xeral e dor nun nocello, un cadro clínico normal para a enfermidade que se contaxiou conscientemente. Despois, a cousa empeorou con febre, calafríos, cefaleas, insomnio… De forma paralela, o médico en prácticas apuntaba minuciosamente todo o que ocorría. Só nove días despois da aparición dos primeiros síntomas, chegaron os delirios, polo que pediu a un compañeiro que escribise por el.

O 2 de outubro, cumpríndose dúas semanas desde as primeiras dores, caeu en coma. Pero antes escribiu: "Ata hoxe crera que me atopaba tan só na invasión da verruga, como consecuencia da miña inoculación, é dicir naquel período anemizante que precede á erupción; pero agora atópome firmemente persuadido de que estou atacado da febre de que morreu o noso amigo Orihuela : velaquí a proba palpable de que a febre de Oroya e a verruga recoñecen o mesmo orixe".

É dicir, que aínda que se infectou coa verruga peruana, manifestou os síntomas da febre de Oroya, o que probaba que ambas tiñan o mesmo orixe. O 5 de outubro de 1885, 17 días despois de enfermar, morreu. A súa morte foi contada nos xornais da época chegando a tal extremo que na actualidade o 5 de outubro é o día nacional da Medicina en Perú e alcúmano «o mártir da medicina peruana», segundo conta Fernández.

FONTE e Imaxe: abc.es/ciencia