NOMES PROPIOS

SANTIAGO RAMON E CAJAL, ALGO MÁIS QUE UN PREMIO NOBEL

Máis dun século despois dos seus grandes descubrimentos, o médico español Santiago Ramón e Cajal (1852-1934) segue sendo unha lenda científica en todo o mundo. E as súas ideas, adiantadas ao seu tempo, inspiran a quen persegue un dos maiores retos pendentes da Medicina: reparar o cerebro e os tecidos nerviosos.

El non buscaba milagrosos tratamentos. Simplemente fascináballe o sistema nervioso e dedicou gran parte da súa vida e a súa obra para estudalo e describilo. Descubriu así que o tecido nervioso e cerebral está composto por células individuais (as neuronas). A súa nova e revolucionaria teoría, a chamada «doutrina da neurona», foi o punto de partida da neurociencia moderna, e por ela gañou o premio Nobel de Medicina en 1906.

Autorretrato de Ramón e Cajal, alá por 1876, cando preparaba o sue doutoramento en Medicina

De feito, ata hoxe, perdura como o único premio en ciencias da Academia Sueca que é cento por cento español; non tanto polo feito de que o outro científico español cun Nobel, Severo  Ochoa, traballase en Estados Unidos e compartise a súa nacionalidade de orixe coa de adopción cando lle foi concedido o galardón. Senón porque o bioquímico asturiano nunca dispoñería en España dos medios e a contorna necesarios para desenvolver o seu traballo, algo que é fundamental para un progreso científico sólido e sostido. Pero como rara excepción, iso non foi un impedimento para Ramón e Cajal. De feito, tan illada e solitaria era o seu labor que necesitou de apoios no estranxeiro para que o seu traballo fose difundido e tomado en serio, e tan raro era o seu caso que o antropólogo e intelectual Pedro Laín Entralgo situoulle á fronte do que acuñou como Xeración de Sabios, unha etiqueta que resultaría absurda noutros países con maior tradición científica.

Os logros de Ramón e Cajal foron posibles en tales condicións porque para alcanzalos bastouse cunha manchea de ferramentas rudimentarias: preparacións de tecido cerebral, algúns produtos químicos, microscopio, cámaras fotográficas, útiles de debuxo e unha incomparable intuición. Con só estes elementos foi capaz de desenvolver a doutrina da neurona, segundo a cal o tecido nervioso está composto por unidades discretas e interconectadas, responsables da actividade cerebral e nas cales o impulso se transmite nunha soa dirección. Resulta irónico que Ramón e Cajal tivese que compartir o premio co italiano Camilo Golgi, inventor do método de tinción que o español empregara; porque Golgi defendeu, mesmo no seu discurso de aceptación do premio, a errónea teoría de que as neuronas non eran células separadas, senón que formaban unha rede continua.

A Academia Sueca distinguiu aos dous investigadores en 1906 “en recoñecemento ao seu traballo na estrutura do sistema nervioso”. Pero o premio compartido é un agravio a Ramón e Cajal: Golgi só achegou un avance metodolóxico, mentres que o aragonés tivo que fundar unha nova rama da ciencia para ser recoñecido. Case podería dicirse que cada frase do discurso do Nobel de Ramón e Cajal serviu como punto de arranque para toda unha liña de investigación que encheu de científicos varios laboratorios durante un século. Pero se os seus achados individuais sitúanse no contexto do coñecemento actual, algún deles demostrou un significado tan transcendental que por si só merecería un segundo Nobel póstumo, se isto fose posible.

Parte do mérito de Ramón e Cajal consistiu en ver algo inédito onde outros xa miraran. En 1888, mentres estudaba ao microscopio as “bolboretas da alma”, como chamaba ás neuronas das súas preparacións, “observou que na árbore de prolongacións dun tipo de neuronas chamadas piramidais as ramas non eran lisas, senón que estaban cubertas de diminutas espiñas”, relata o neurobiólogo Javier de Felipe, profesor de investigación do Instituto Cajal (CSIC) e xefe do Laboratorio de Circuítos Corticais da Universidade Politécnica de Madrid e o CSIC. Ramón e Cajal propuxo que estas espiñas funcionaban como conexións entre esas prolongacións neuronais, chamadas dendritas, e os axóns, os cables que lanzan o impulso desde o corpo da neurona. Por tanto, as espiñas dendríticas actuarían como receptores na transmisión nerviosa.

Debuxos de neuronas realizados por Ramón e Cajal

“Non llo creron”, sinala De Felipe. “Os neurohistólogos do seu tempo, sobre todo alemáns, dicían que os seus debuxos só eran interpretacións artísticas da realidade”. Con todo, lonxe de amedrentarse, Ramón e Cajal fixo famoso o seu berro de guerra: “postos a tenacidade, aos aragoneses que nos boten alemáns”. O descubrimento das espiñas dendríticas pasou case no bico dos pés pola homenaxe da Academia Sueca ao seu traballo. Segundo De Felipe, “foi necesario esperar medio século para que a  microscopía electrónica confirmase que as espiñas dendríticas eran postsinápticas”, é dicir, receptoras do impulso, tal e como Ramón e Cajal prognosticara.

As espiñas  dendríticas comezaron a cobrar unha maior importancia na neurociencia na década de 1970, “cando se descubriu que as súas anomalías correspondíanse cun atraso mental”, apunta De Felipe. Desde entón demostrouse que estas púas neuronais non só son cruciais no procesamento de información, senón que actúan como unidades de memoria con funcións diferenciadas segundo a súa morfoloxía: “as espiñas grandes serían estables e representarían as trazas físicas da memoria a longo prazo, mentres que as pequenas serían móbiles e inestables e contribuirían á aprendizaxe”, explica De Felipe.

A investigación no campo das espiñas dendríticas continúa revelando achados de gran impacto. Así, a revista Science publicou que durmir despois da aprendizaxe estabiliza as espiñas recentemente formadas para consolidar a memoria, un mecanismo que explica por que o soño axuda a fixar os novos coñecementos. E tamén, un estudo na revista The Journal of Neuroscience identificaba un xene cuxos defectos provocan unha sobreabundancia de espiñas dendríticas, un fenómeno característico do autismo.

As investigacións do propio De Felipe revelaron que nas espiñas dendríticas reside unha parte do que nos distingue doutras especies. Os estudos comparativos indican que as espiñas son máis abundantes no cerebro humano. “As células  piramidais da codia prefrontal humana teñen un 72% máis espiñas que o macaco, e aproximadamente catro veces máis que a codia  prefrontal do tití ou a cortiza motora do rato”, detalla o neurobiólogo. As nosas espiñas tamén son máis longas e grosas. “As cabezas das espiñas no ser humano teñen o 100% máis de volume que na codia somatosensorial do rato, e a lonxitude do pescozo das espiñas é significativamente maior (aproximadamente o 30%) no humano que no rato”, engade De Felipe.

Todo o anterior suxire que as espiñas dendríticas conforman unha identidade distinta e irrepetible de cada cerebro. E para ilustralo, De Felipe concibiu a curiosa iniciativa de transformar esa pegada persoal en música. O equipo dirixido polo neurobiólogo publicou na revista Neuroinformatics a creación dunha ferramenta informática que asigna a cada espiña unha nota segundo os seus trazos morfolóxicos. “A idea é tocar a partitura resultante e escoitar como soa cada cerebro”.  Baixo o título O canto das neuronas, o cuarteto de corda Almus interpretará dúas pezas que representan a música dun cerebro san e doutro con alzhéimer, un mal que destrúe as espiñas  dendríticas. De Felipe pretende plasmar así como as novas tecnoloxías poden contribuír ao estudo das enfermidades neurodexenerativas. “Será a música a clave para descubrir algúns dos segredos que gardan os bosques neuronais?”, pregúntase o investigador.

Pero o legado de Cajal é moito máis que os seus achados individuais. Humanista, ademais de científico, está considerado como cabeza da chamada “Xeración de Sabios”. E non é para menos. Tras el xurdiu unha escola de discípulos, que lle seguiron con gran entusiasmo e dedicación toda a súa carreira. Rafael Lorente de Non (1902-1990), un dos últimos discípulos de Ramón e Cajal, chegou a ser unha de figúrala cumes da neurofisioloxía mundial. Fernando de Castro (1896-1967) realizou certos traballos que, a pesar de ser recoñecidos tarde, sentaron a base de numerosos estudos sobre os mecanismos últimos dos quimiorreceptores que el mesmo descubrira. Pío do Río Hortega (1882-1945) descubriu as microglías, as células do tecido nervioso que forman o sistema inmunitario do sistema nervioso central.

Ramón e Cajal foi máis que un premio Nobel. Máis que unha serie de lendarias ilustracións. Máis que o pai dunha xeración de brillantes científicos. Morreu o 18 de outubro de 1934, hai máis de oitenta e seis anos, pero as ideas de Santiago Ramón e Cajal seguen aínda moi vivas na investigación actual. E ese quizais sexa o maior valor do seu legado.

FONTE: Javier Yanes/bbvaopenmind.com/ventana al conocimiento

JAMES YOUNG SIMPSON

O 6 de maio de 1870 máis de cen mil escoceses encheron as rúas de Edimburgo ao paso do cortexo fúnebre dun dos seus homes máis ilustres: James Young Simpson (1811-1870). A súa morte congregou a todo tipo de persoas, desde homes ata mulleres e desde nenos ata anciáns. Na maioría deles había un denominador común: foran intervidos cirurxicamente sen sufrir dor algún.

Simpson fora un innovador e un científico polivalente. Aos vinte anos licenciouse en medicina e desde entón a súa maior obsesión consistiu en poñer freo ao sufrimento das parturientes.

Non tardou en desenvolver un sistema de extracción sen carga, que sería o precursor da ventosa obstétrica, e máis adiante un instrumento, con forma de tenaces, que servía para extraer ao feto nos partos complicados, o chamado fórceps de Simpson.

Posteriormente abordaría a sepsis puerperal, unha grave infección que pode afectar tanto as mulleres como aos recentemente nados, poñendo en xaque a súa vida. Por último, abordaría un tema tabú: as dores que sufrían as mulleres durante o parto.

Na sociedade victoriana vivíase unha terrible controversia porque gran parte da poboación era partidaria de que a muller parise con dor, posto que o contrario considerábase contra natura e atentaba contra a vontade divina, expresada no Xénese.

Na historia da anestesia, o primeiro composto en facer a súa aparición foi o óxido nitroso, ao que seguiría o éter. Este último presentaba algúns problemas insalvables, por exemplo, que era difícil de administrar, inflamable e que, en non raras ocasións, provocaba efectos secundarios intolerables para os pacientes.

O terceiro anestésico foi o cloroformo. Desde 1831 os seus efectos en animais de laboratorio estaban máis que demostrados, pero non se deu o paso para probalo nos humanos, ante o temor de que puidesen aparecer efectos nocivos.

A experiencia en coellos expostos aos vapores do cloroformo demostrara unha serie de singularidades que o facían especialmente atractivo, por unha banda a súa rapidez de acción e, por outra, que os animais espertábanse sen aparentes efectos secundarios.

Chegou o momento de experimentar con humanos. O escocés probouno inicialmente en dous científicos amigos seus, George Keith e James M. Duncan, e nel mesmo. Para iso organizou unha festa ’olfativa’ na súa casa. O experimento tivo lugar o 4 de novembro de 1847, tras inhalalo os tres perderon o coñecemento, espertando horas despois.

Cando a Simpson pasoulle o efecto pronunciou unhas palabras que quedaron para a posteridade: “isto é moito máis forte e mellor que o éter (…) poñerá o mundo patas para arriba”.

Tras ver que non existían efectos indesexables graves decidiron administrarllo a unha paciente, a elixida foi Petrie, a  sobina de Simpson, que estaba embarazada. O éxito foi rotundo e Simpson conseguiu convencer á nai para que bautizase á pequena co nome de Anestesia, do grego anaiesthesia, que significa insensibilidade.

En menos dun mes xa se administrou o cloroformo con éxito a medio centenar de pacientes con diferentes indicacións cirúrxicas. A divisa de Simpson era: “O home que xace na mesa de operacións dun dos nosos hospitais cirúrxicos está exposto a máis posibilidades de morrer que un soldado inglés no campo de batalla de Waterloo”.

Desgraciadamente, como calquera fármaco, o cloroformo tamén tiña os seus riscos. O 1848 faleceu unha moza, Hannah Green, tras unha administración inadecuada de cloroformo cando ía ser sometida á extirpación dunha uña.

Foi entón cando os detractores envalentoáronse, acompañados polos opositores relixiosos que defendían que se trataba dun acto impío que atentaba contra as Sacras Escrituras. Uns e outros tacharon ao cloroformo de “artificial”. Ao que Simpson respondeu “igual que os trens, as carruaxes e os barcos de vapor”.

En 1853 a polémica amainou cando a reina Vitoria recibiu cloroformo durante o parto do seu fillo Leopoldo. Tras o alumeamento A súa Maxestade declarou riseira que estaba “moi compracida co efecto do cloroformo”.

Princes Street Gardens, en Edimburgo, é presidida por unha estatua de bronce de James Y. Simpson coa inscrición “pioneiro da anestesia”. Máis que merecida.

FONTE: Pedro Gargantilla/abc.es/ciencia        Imaxe: wikipedia.org

O HOME QUE NON QUERÍA QUE O EVEREST LEVASE O SEU NOME

 

“Everest” é unha palabra reconocible para unha gran parte da humanidade. É fácil de lembrar e ten unha pronuncia sinxela e común nas principais linguas, o cal parecería expresamente elixido para un fito xeográfico tan prominente en todos os sentidos. Con todo, houbo alguén que non estaba de acordo en que o monte máis alto da Terra levase este nome. E non era outro que o británico Sir George Everest, precisamente aquel cuxo apelido foi elixido para designar o teito do mundo.

George Everest foi un dedicado agrimensor na India / Wikimedia

 Aínda que na idade dourada da exploración era frecuente que os expedicionarios deixasen os seus propios nomes nalgún dos lugares que visitaban, este non é un deses casos; de feito, George Everest (4 de xullo de 1790 – 1 de decembro de 1866) nunca chegou a ver cos seus propios ollos o monte que levaría o seu nome. Aínda que sen dúbida non lle faltaron méritos para deixar pegada na historia da xeografía, a súa non foi a historia romántica do explorador, senón a máis técnica e calada do agrimensor.

De familia arraigada no barrio londiniense de Greenwich, Everest afastouse das súas raíces aos 16 anos para exercer a súa carreira militar na India. A súa facilidade para as matemáticas e a astronomía pronto levárono a asumir funcións de agrimensura, ata que en 1818 foi requirido como axudante principal por William Lambton, o director do Gran Proxecto de Topografía Trigonométrica.

Desde 1802 esta iniciativa tiña por obxecto executar unha medición precisa de todo o subcontinente indio, e Everest foi asignado a unha tarefa moi coidadosa: continuar a medición dun arco de meridiano desde a punta meridional da península ata Nepal, ao longo duns 2.400 km. A dedicación de Everest foi recompensada co nomeamento como superintendente do proxecto á morte de Lambton en 1823 e desde 1830 co cargo de Agrimensor Xeral da India, que desempeñou ata o seu retiro en 1843.

Quizá o máis notorio dos seus anos de traballo de campo foron as múltiples enfermidades que contraeu. A malaria era case ineludible, pero a ela uníase outra lista de doenzas que un estudo de 2013 tratou de identificar e enumerar: febre tifoidea, hepatite, enfermidade do bosque de Kyasanur (unha febre hemorráxica vírica transmitida por garrapatas), unha neuropatía periférica e problemas de visión que convidan a sospeitar esclerose múltiple, radiculopatía cervical (un nervio pinzado no pescozo), síndrome de Guillain-Barré (un trastorno autoinmune do sistema nervioso) e posible neurosífilis, ao que se unían episodios de síntomas mentais identificados coa chamada enfermidade do Sombrereiro Tolo, causada pola inxesta de mercurio, que Everest tomaba en grandes doses para tratar as súas doenzas.

A pesar do seu máis que delicada saúde, Everest foi un traballador infatigable e concienzudo, o que lle abriu as portas de varias institucións científicas, incluíndo a prestixiosa Royal Society. Tras a súa xubilación e o seu regreso a Inglaterra, o seu posto na India ocupouno o seu pupilo, Andrew Scott Waugh, quen en 1841 completara a medición do meridiano no norte e pousado os seus ollos no que entón era un máis dos picos nevados do Himalaia. Non foi ata 1852 cando o matemático indio bengalí Radhanath Sikdar, o xefe do equipo de “computadores”, informou a Waugh de que o chamado Pico XV era o máis alto do mundo, cunha elevación calculada de exactamente 29.000 pés, 8.839,2 metros (hoxe corrixida a 8.848 metros).

Andrew Scott Waugh foi pupilo de Everest e completou as súas medicións / Wikimedia

Waugh tomouse uns anos para confirmar os cálculos, e en 1856 anunciou os seus resultados á Royal Geographical Society, propoñendo para a máis alta das cimas terrestres o nome do seu predecesor: monte Everest. Tanto Waugh como antes o seu mentor adoitaban adoptar os nomes locais para os accidentes xeográficos que describían. Pero neste caso a propia montaña quedaba fóra dos límites do dominio británico e os pobos de máis ao sur, argumentaba Waugh, non se referían a aquel cume por un único nome.

Tras un longo debate, por fin en 1865 adoptouse oficialmente a designación proposta por Waugh. Pero a idea contou cunha inesperada resistencia: a do propio Everest, quen obxectaba que o seu apelido non podía escribirse en lingua hindi e que era difícil de pronunciar para os nativos.  Anecdóticamente, en certo xeito podería dicirse que a oposición de Everest deu os seus froitos: mentres que o nome da montaña tende a pronunciarse segundo a súa escritura literal, en cambio o apelido de Sir George pronunciábase “if-rest”.

Carta de Waugh á Royal Geographical Society na que propoñía o nome Everest para o monte / Wikimedia

FONTE: Javier Yanes/bbvaopenmind.com/ciencia

GRANDES AVENTUREIROS DA CIENCIA

Ciencia e exploración sempre formaron unha simbiose proveitosa. Desde que existe a historia, o ser humano aplicou o coñecemento de cada época ao descubrimento de novos mundos, e á súa vez a exploración contribuíu ao progreso da ciencia, axudándonos a comprender a natureza e a desenvolver novas tecnoloxías. Aínda que hoxe xa non quedan espazos brancos no mapa, continuamos explorando nosas últimas fronteiras, os fondos oceánicos e o espazo extraterrestre. Parte da nosa ciencia actual debémoslla a eles: estes son algúns dos grandes aventureiros que prestaron os seus ombreiros para que podamos seguir mirando máis aló.

Charles Darwin

A Charles Darwin (12 de febreiro de 1809 – 19 de abril de 1882) dificilmente definiriámolo como un aventureiro. E con todo, nun momento crucial da súa vida no que a súa mente práctica levoulle a elaborar unha lista coas vantaxes e inconvenientes da decisión de casar coa súa curmá Emma Wedgwood, non soamente considerou que o matrimonio roubaríalle tempo das súas lecturas ou das súas discusións científicas; tamén temeu que unirse a unha muller impediríalle “ver o continente, ir a América, voar en globo ou facer unha viaxe en solitario a Gales”, como el mesmo escribiu.

Retrato de Charles Darwin, á súa volta da viaxe no Beagle. Autor: George Richmond

O certo é que o naturalista inglés combinaba as calidades do académico e o explorador: era un observador minucioso, un home pragmático e sistemático, pero durante a súa mocidade interesáballe máis cazar e montar dacabalo que dedicarse aos seus estudos. Só realizou un único gran viaxe na súa vida; pero durante o seu periplo de case cinco anos ao redor do mundo a bordo do HMS Beagle, de 1831 a 1836, escalou montañas e percorreu a pé amplas rexións de Suramérica, onde non lle faltou aventura: terremotos, enfermidades, erupcións volcánicas, incidentes con aboríxenes e mesmo insurreccións.

A expedición do Beagle tiña como obxectivo primario a confección de cartas náuticas. Pero o seu labor como naturalista proporcionoulle o material científico necesario para xestar a súa gran obra, a idea da selección natural como forza motriz da evolución das especies; unha teoría que revolucionou a comprensión humana da natureza.

James Cook

O capitán da Royal Navy James Cook (7 de novembro de 1728 – 14 de febreiro de 1779) non parecía destinado por nacemento a circunnavegar o globo e descubrir novos territorios, senón a ser granxeiro; esta era a ocupación do seu pai, que nin sequera era propietario da terra na que traballaba. Pero ao mozo Cook a vida campesiña quedábaselle pequena, e foi aos 16 anos, traballando como mozo nunha mercería dunha localidade costeira, cando sentiu a chamada do mar. Comezou a súa carreira na mariña mercante, e non sería ata os 26 anos cando ingresou na Armada británica.

Retrato oficial do capitán James Cook. Autor: Nathaniel Dance-Holland

Desde entón a súa carreira despegou, grazas á súa participación na Guerra dos Sete Anos (1756-1763) e á súa formación autodidacta en matemáticas e astronomía. En 1766 o  Almirantazgo púxolle ao mando dunha expedición científica ao Pacífico, cuxo propósito principal era rexistrar o tránsito de Venus fronte ao Sol para deseñar un método de medición da lonxitude. En total Cook realizou tres viaxes ao redor do mundo ao mando dos navíos Endeavour e Resolution, de 1768 a 1779. No segundo encomendóuselle a misión, que resultaría infrutuosa, de buscar o hipotético gran continente meridional coñecido como Terra Australis.

Ao seu regreso desta expedición concedéuselle un retiro honorario, pero Cook non puido resistirse a embarcarse nunha terceira viaxe, destinado a atopar o paso do noroeste que permitiría abrir un novo roteiro de navegación rodeando América polo norte. Non o logrou, e durante aquela travesía atopou o seu fin: o 14 de febreiro de 1779 caía abatido durante un conflito cos nativos de Hawai.

Scott e Amundsen

A carreira pola conquista do Polo sur é un dos episodios máis coñecidos da historia da exploración, e o momento culminante da que veu en chamarse a idade heroica da exploración antártica. Aquela competición histórica tivo gloria e traxedia; a primeira, para o noruegués  Roald Amundsen, que gañou a competición e regresou triunfante a Europa. O seu opoñente, o británico Robert Falcon Scott, non só perdeu a carreira, senón tamén a vida.

 Scott (de pé, no centro) e o seu equipo no Polo sur, despois de descubrir que  Amundsen chegara antes. Autor: Henry  Bowers

Scott (6 de xuño de 1868 – 29 de marzo de 1912) era un oficial da mariña cando se presentou voluntario para liderar a expedición británica á Antártida; segundo os seus biógrafos, máis por un desexo de progresar na súa carreira que por vocación de exploración polar. A súa primeira viaxe, entre 1901 e 1904, logrou establecer un récord de latitude sur, pero sen conquistar o polo. No seu segundo intento en 1910, Scott atopouse enfrontado a un poderoso rival; Amundsen (16 de xullo de 1872 – 18 de xuño de 1928) era un mariño, de familia de mariños, que tamén contaba con experiencia antártica e que poucos anos antes abrira por primeira vez o paso do noroeste rodeando América polo Ártico.

Amundsen cravaría a bandeira norueguesa no Polo sur o 14 de decembro de 1911. A partida de Scott, atrasada polas decisións erróneas e o infortunio, foi sempre por detrás, e chegaría para descubrir o triunfo do seu rival o 17 de xaneiro de 1912. Amundsen logrou regresar sen problemas, mentres que Scott e os seus catro compañeiros sucumbiron ao esgotamento, a fame e o frío. Os seus corpos foron recuperados en novembro daquel ano.

Ernest Shackleton

A figura de Ernest Shackleton (15 de febreiro de 1874 – 5 de xaneiro de 1922) quedou eclipsada no seu día pola pugna entre Amundsen e Scott. E con todo, o tempo conservou a súa fazaña de supervivencia no xeo como unha das maiores xestas do espírito humano. O  angloirlandés Shackleton tivo vocación aventureira desde mozo, e aos 16 anos enrolouse na mariña. A súa primeira acción destacada foi como terceiro oficial da expedición de Robert Falcon Scott en 1901 ao Polo sur, da que tivo que regresar prematuramente en 1903 por enfermidade; aínda que algúns biógrafos sospeitan que Scott quixo desfacerse del polos celos que lle producía a súa popularidade. Shackleton era un líder, e ao seu regreso a Inglaterra non atopou acomodo en ningunha das ocupacións que tenteou, desde o xornalismo á política ou a empresa.

Shackleton durante a súa expedición Nimrod á Antártida (1907-1909). Crédito: Alfred Wegener Institute for Polar and Marine Research

Todo iso levoulle a partir de novo en 1907 coa intención de alcanzar o Polo sur, sen éxito. En 1914, e co polo xa conquistado polo noruegués Roald Amundsen, Shackleton emprendeu a ambiciosa Expedición Imperial Transantártica, co obxectivo de cruzar o continente branco nunha viaxe de 2.900 quilómetros. Pero a verdadeira odisea do explorador comezou o 19 de xaneiro de 1915, cando o seu buque, o Endurance, quedou atrapado no xeo. Así comezou unha angustiosa loita pola supervivencia durante 497 días, ata que a expedición pisou terra firme na illa Elefante, a 557 quilómetros do lugar do naufraxio.

Shackleton regresou a Inglaterra en 1917, xa enfermo do corazón, que finalmente falloulle durante a súa última viaxe nas illas Xeorxias do Sur. Un estudo recente suxire que talvez o explorador padecía un defecto cardíaco conxénito, unha malformación que lle comunicaba ambas as  aurículas.

Thor  Heyerdahl

O nome do noruegués Thor Heyerdahl (6 de outubro de 1914 – 18 de abril de 2002) está inevitablemente ligado ao da súa embarcación, a Kon-Tiki, e á travesía que esta logrou completar en 1947 desde a costa de Perú ao arquipélago de Tuamotu na Polinesia Francesa; unha viaxe transpacífico de 101 días e 6.900 quilómetros nunha balsa de madeira construída artesanalmente. Adoita dicirse que se completou utilizando exclusivamente equipo e tecnoloxía precolombina. O cal non é do todo certo, xa que Heyerdahl e os seus cinco acompañantes levaban algúns instrumentos modernos, como radio, coitelos, reloxos e sextantes, ademais de apoiarse en cartas de navegación e de contar con bidóns de auga e alimentos  enlatados.

Foto coloreada da embarcación  Kon- Tiki (1947). Crédito: Biblioteca Nacional de Noruega

Tampouco escureceu a súa lenda o feito de que probablemente a teoría que trataba de demostrar era errónea. Heyerdahl interesouse desde mozo pola antropoloxía e a zooloxía do Pacífico, e os seus estudos leváronlle a propoñer a idea de que a Polinesia colonizouse desde a costa de Suramérica. O éxito da expedición Kon-Tiki demostrou que a viaxe era factible; pero as probas xenéticas, non dispoñibles naquela época, avalaron a hipótese tradicional de que a Polinesia poboouse de oeste a leste, desde a costa de Asia.

Aínda que Heyerdahl puxo gran empeño na demostración das súas teorías antropolóxicas, os seus postulados nunca foron probados, e a súa relación coa comunidade científica sempre foi incómoda. Hoxe lémbraselle máis como gran explorador e aventureiro que como un investigador académico solvente.

Alfred  Wegener

Se Alfred Lothar Wegener (1 de novembro de 1880 – ? novembro de 1930) volvese á vida, talvez non se sorprendería de que a súa teoría da deríva continental hoxe figure en todos os libros de texto de ciencias; el nunca fraqueou no convencemento de que a súa hipótese era correcta, que todos os continentes actuais estiveron un día unidos nunha soa masa de terra, Panxea. E iso a pesar de que este meteorólogo alemán sufriu unha das campañas de descualificación máis duras da historia da ciencia. Foi acusado de ser un arribista sen coñecementos de xeoloxía que padecía a “enfermidade da cortiza móbil”. E isto por todo o estamento científico da súa época, con poucas excepcións.

Fotografía da última expedición de Wegener en Groenlandia. Crédito: Arquivo do Alfred Wegener Institute

Pero cando en 1910 Wegener ollaba o atlas dun amigo, non puido ignorar a observación de que os bordos dos continentes encaixaban entre si como as pezas separadas dun quebracabezas. Non foi o primeiro en advertilo, pero ata entón ninguén se atreveu a cuestionar o dogma de que a xeografía terrestre era estática. Wegener propúxose montar o quebracabezas, e con el montou o escándalo. En 1912 presentou por primeira vez a súa teoría, en conferencia e por escrito, e en 1915 publicouna no seu libro Die Entstehung der Kontinent und  Ozeane (A orixe dos continentes e os océanos), que continuaría revisando e actualizando ata a súa morte.

Wegener nunca viu aceptada a súa teoría en vida; só os estudos de  paleomagnetismo na década de 1950 comezaron a convencer a todos de que os continentes desprazáronse ao longo da historia da Terra e aínda continúan facéndoo. Isto talvez non sorprendería a Wegener, pero si o feito de que hoxe non se lle lembre tanto como explorador polar. Porque non só participou en catro expedicións a Groenlandia, senón que na última delas perdeu a vida, cando regresaba desde o interior da illa á costa. De feito, e aínda que o seu corpo foi atopado o 12 de maio de 1931 enterrado na neve polo seu acompañante inuit, nunca foi retirado daquel lugar, e hoxe a súa localización perdeuse. Tamén as súas últimas notas, que o seu compañeiro nativo levou consigo antes de sufrir o mesmo destino e perderse no xeo para sempre.

FONTE: Javier Yanes/bbvaopenmind.com/ciencia

LETRAS GALEGAS 2022:FLORENTINO DELGADO GURRIARÁN

A Real Academia Galega decidíu onte dedicaralle o Día das Letras Galegas 2022 ao autor ourensán Florencio Delgado Gurriarán, cuxo labor literario e activismo político e cultural constitúen un dos capítulos máis destacados das letras galegas da diáspora.

Florencio Manuel Delgado Gurriarán, nado en Córgomo (Vilamartín de Valdeorras) o 27 de agosto de 1903 e finado en Fair Oaks (California) o 14 de maio de 1987, avogado de formación, foi poeta, articulista, pioneiro da tradución poética interlingüística, editor literario e home ponte entre a Galicia exiliada en México e a Galicia interior, capaz de tecer asemade vínculos coa intelectualidade doutras orixes.

Polo traballo de seu pai, perito agrónomo, viviu desde que tiña seis anos continuos traslados, primeiro Ourense, despois Palencia, onde estudou o bacharelato e finalmente Valladolid. Fixo estudos superiores na Universidade de Valladolid, onde se licenciou en Dereito, pasando a exercer como avogado no Barco de Valdeorras. En 1933 ingresou no Partido Galeguista. Logo do golpe de Estado do 18 de xullo de 1936 logrou escapar da represión iniciada en Valdeorras polos sublevados, ata chegar a Porto, desde onde puido trasladarse a Bordeos (Francia) para chegar á Barcelona republicana en xaneiro de 1938. Nese mesmo ano accedeu á executiva do PG como Secretario de Propaganda; trala guerra civil marchou ao exilio a México, país no que se estableceu definitivamente. Realizou diversos traballos ata que se asentou na empresa farmacéutica Queralt Mir onde traballou ata a súa xubilación. Foi un dos fundadores da revista Vieiros.

Volveu temporalmente a Galiza en 1968, 1976 e 1981. Foi membro correspondente da Real Academia Galega. Utilizou, en escritos de prensa ou revistas, varios pseudónimos: Korgomófilo, Nadel, Porto do Río, Xan do Sil, Sil e R. Miño.

As súas cinzas foron trasladadas a Córgomo o 12 de xullo de 1987.

Na súa obra poética destaca: Bebedeira (1934, Editorial Nós), Galicia infinda (1963, Colección Salnés, Editorial Galaxia), Cantarenas (Bebedeira, Valdeorresas, Dionisias) (1981, Ediciós do Castro) e O soño do guieiro (1986, Colección Opúsculos de poesía, Edicións do Castro).

FONTE: academia.gal e gl.wikipedia.org           Imaxe: academia.gal

EUCLIDES E OS PIARES DAS MATEMÁTICAS

Relixión e ciencia encabezan a lista de libros con máis éxito da historia. Mentres a Biblia mantense en primeira posición, sorprende que a segunda a ocupe un tratado escrito cara ao ano 300 a. C. por un autor do que apenas sabemos nada. Elementos, do grego Euclides, foi editado máis de mil veces e consta de trece volumes sobre xeometría e aritmética, que recompilaron tres séculos de pensamento matemático. Copérnico, Galileo,  Kepler ou Newton construíron as súas teorías despois de aprender con este libro de texto, que aínda segue vixente e que durante moitos séculos impulsou a física e a astronomía, non só as matemáticas.

Baixo o reinado de Ptolomeo I (367 a.C.–283 a.C.), Euclides instalouse en Alexandría. Naquela cidade (un dos centros intelectuais da época, coa súa Biblioteca e o seu Museo) fundou unha importante escola matemática e escribiu Elementos, cuxo orixinal non se conserva, pero do que hai copias posteriores tanto gregas como latinas e árabes.

Papiro Oxyrhynchus que amosa o fragmento de Elementos de Euclides / Wikimedia

Segundo o filósofo Proclo de Licia, Euclides formouse na Academia de Platón, cuxa influencia apréciase na súa obra, que dedica unha parte á construción dos cinco sólidos platónicos (tetraedro, cubo, octaedro, dodecaedro e icosaedro). O resto da súa vida é un misterio, tal e como afirmou o escritor británico Edward M. Foster: “En verdade, non sabemos nada del, hoxe considerámolo máis como unha rama do saber que como un home”.

Tras o esplendor do pensamento grego, Euclides puxo orde e ampliou o traballo doutros matemáticos anteriores. Tan importante é o contido da súa obra como a estrutura que lle proporcionou. A partir dunhas poucas de ideas, demostrou un longo número de resultados nos que ademais visibilizou os principios do razoamento matemático. Fronte a ideas anteriores deslavazadas e eminentemente prácticas, Euclides demostrou teoremas usando regras deductivas claras, a partir de certos axiomas prefixados, co obxectivo de non deixar ningún cabo solto. Elementos presenta 131 definicións, 5 postulados ou axiomas, 5 nocións comúns e 465 proposicións. Dos seus 13 volumes, 8 abordan a xeometría no plano e o espazo, mentres que o resto están dedicados á teoría da proporción, a aritmética e a teoría da inconmensurabilidade, precursora dos números irracionais.

O Libro I de Elementos é o máis famoso: recolle os 5 postulados da xeometría no plano, que deron tema de conversación aos sabios matemáticos durante moitos séculos. Estes axiomas indican que as figuras xeométricas que manexaba Euclides podían construírse con só regula e compás, sen necesidade de ferramentas máis complexas. Os primeiros 4 postulados son bastante intuitivos, por exemplo, é posible trazar unha liña recta desde calquera punto a calquera outro ou todos os ángulos rectos son iguais. Con todo o quinto axioma é menos obvio, e provocou que moitos matemáticos posteriores tentasen enuncialo doutra maneira. En calquera caso, cando un plano cumpre os cinco axiomas de Euclides, dicimos que é un plano euclídeo e falamos de xeometría euclidiana.

“Se unha recta incide sobre outras dúas, formando do mesmo lado ángulos internos menores que dous rectos, ao prolongalas indefinidamente atoparanse polo lado en que os ángulos sexan menores que dous rectos”.

Xa desde a época de  Euclides, pensouse que o seu quinto postulado da xeometría do plano era demasiado complexo e podía enunciarse de maneira máis sinxela. Para abordar ise reto, buscáronse formulacións equivalentes dese axioma, pero de maneira que a xeometría que o cumprise seguise sendo euclidiana. Así chegouse a enunciados máis simples, por exemplo “por un punto exterior a unha recta pódese trazar unha única recta paralela” ou “a suma dos ángulos dun triángulo é de 180º”.

Non foi ata principios do século  XIX, cando matemáticos como Lobachevski, Bolyai ou Gauss expuxeron a posibilidade de crear xeometrías do plano a partir de postulados diferentes aos de Euclides, o que se coñece como xeometrías non euclidianas. A xeometría hiperbólica de Lobachevski, que só satisfai os catro primeiros postulados de Euclides, é un exemplo. Nese caso, o quinto substitúese por outro que é totalmente novo. Na xeometría hiperbólica, a suma dos ángulos dun triángulo é menor que 180º.

As ideas de Lobachevski tardaron en aceptarse. Aínda que a súa teoría considerouse matematicamente correcta, parecía contraria ao sentido común. Co tempo atopouse utilidade á súa xeometría (o universo presenta, a gran escala, unha xeometría hiperbólica), o que supuxo unha revolución para as matemáticas, ao ter que revisarse conceptos que se consideraban verdades absolutas ata entón.

Un triángulo hiperbólico / Wikimedia

A estrutura do Libro I de Elementos marcou a do resto de volumes, que a repiten e recollen cuestións habituais da matemática grega. Un exemplo é o problema da cuadratura dun rectángulo, que consiste en construír un cadrado de igual área á dun rectángulo dado. Un problema que lembra á famosa cuadratura do círculo, que desde a Antiga Grecia e durante séculos trouxo de cabeza aos matemáticos; pero hoxe sabemos que non pode resolverse empregando só regula e compás, igual que tampouco pode representarse dese modo o número pi.

Na parte dedicada á aritmética aparece tamén o famoso algoritmo de Euclides, que aínda hoxe emprégase con frecuencia para calcular o máximo común divisor. Máis de 2.300 anos despois, as matemáticas deste case descoñecido grego séguense aplicando nas aulas de Secundaria.

FONTE: Bibiana García Visos e Daniel Arias Mosquera/bbvaopenmind.com

ESPECIES BAUTIZADAS CON HONORES

 

Cando un equipo de científicos descobre unha nova especie, tanto un fósil como un exemplar vivo aínda sen catalogar, ponse en marcha un complexo proceso para bautizala. “Existen moitas regras. Para ser exactos, un libro enteiro: o Código Internacional de Nomenclatura Zoolóxica (ICZN)”, destaca Thomas Geissmann, investigador no departamento de Antropoloxía da Universidade de Zúric (Suíza).

Entre todas estas normas hai unha certa marxe para a creatividade, que os científicos utilizan para idear nomes cunha boa dose de enxeño. Bautizar a unha especie en honra a un investigador recoñecido, a un divulgador ou a un personaxe que loitou por conservar a biodiversidade é unha práctica moi habitual en zooloxía.

O naturalista británico David Attenborough (8 de maio de 1926) ten decenas de especies chamadas na súa honra. A máis recente é un fósil duns 430 millóns de anos, parente das lagostas e os cangrexos. Descuberto por un equipo internacional dirixido pola Universidade de Leicester (Reino Unido), o crustáceo, duns nove milímetros de lonxitude, conservábase nos depósitos de cinzas volcánicas dunha zona mariña de Herefordshire, na fronteira con Gales.

O naturalista británico David Attenborough tene decenas de especies chamadas na súa honra / Taylor Herring/Flickr

O fósil foi bautizado como Cascolus ravitis en honra ao naturalista, que medrou no campus da Universidade de Leicester. Cascolus derívase de castrum, que significa ‘fortaleza’, e de colus, que significa ‘que habita en’, e que alude aos devanceiros ingleses do apelido Attenborough. En canto a ravitis, é unha combinación de Ratae (‘Leicester’ en romano), vita (‘vida’) e commeatis (‘un mensaxeiro’).

Coñecido como membro do hilarante grupo británico Monty Python, o actor John Cleese (27 de outubro de 1939) é un comprometido defensor dos lémures. Cleese coñeceu a estes animais na película Criaturas feroces (1997) e desde entón interesouse en protexelos, especialmente, ao  lémur de colar branco e negro, en perigo crítico segundo a Lista Vermella de Especies Ameazadas da Unión Internacional para a Conservación da Natureza (IUCN).

O lémur Avahi cleesi nomeado na honra do actor John Cleese / Dr. Urs Thalmann

En recoñecemento aos seus esforzos conservacionistas, o antropólogo Thomas Geissmann denominou Avahi cleesi a unha nova especie de lémur lanudo, descuberta ao oeste de Madagascar en 1990 e descrita en 2005. “John  Cleese expresara o seu apoio á conservación do lémur e participou nun documental sobre os lémures de Madagascar e a súa preservación”, explica Geissmann. A nova especie tamén está en perigo segundo a Lista Vermella da IUCN.

Se hai unha obra cume en bioloxía é A orixe da especies (1859) do lendario Charles Darwin (12 de febreiro de 1809-19 de abril de 1882). Por iso, non é de estrañar que centos de criaturas leven o seu apelido. Se temos que elixir unha quedámonos con Darwinius masillae, un primate extinto que viviu hai 47 millóns de anos. Ademais de ser o fósil máis completo desta orde de mamíferos, describiuse coincidindo cos 200º aniversarios de Darwin.

Esqueleto do Darwinius masillae / Franzen JL et al./PLOS ONE

Os restos acháronse en 1993 na canteira de Messel (Alemaña) e vendéronse en dous partes, que foron unidas en 2007. As probas revelaron que se trataba dunha femia falecida no seu primeiro ano de vida á que chamaron Ida. O achado, presentado en Nova York (EEUU) nunha multitudinaria rolda de prensa, foi cualificado por moitos medios como “o elo perdido”, algo esaxerado en opinión dun equipo de investigadores noruegueses.

O terceiro presidente dos Estados Unidos de América, Thomas Jefferson (13 de abril de 1743-4 de xullo de 1826), foi, ademais de político, un apaixonado pola ciencia. A súa obsesión por animais descoñecidos levoulle a describir en 1797 uns ósos achados en Virginia Occidental (EEUU) como megalonyx.

Pouco antes de que falecese, en 1825 este nome utilizouse para denominar a un xénero extinto de preguiceiros terrestres. Na súa honra, unha da especies chamouse Megalonyx jeffersonii. Co seu apelido tamén se bautizaron unha vise, unha planta e un  mamut.

Carlos Linneo (23 de maio de 1707-10 de xaneiro de 1778) revolucionou a bioloxía ao crear un novo sistema de clasificación dos seres vivos baseado en dous nomes: o primeiro, o do xénero, e o segundo, o da especie. Considerado o pai da taxonomía, calcúlase que, con este sistema, chegou a clasificar máis de 9.000 plantas e ao redor de 4.000 animais.

Linnaea borealis, unha das plantas nomeadas na honra do padre da taxonomía Carlos Linneo / Walter Siegmund

 Unha das plantas bautizadas na súa honra é Linnaea, a súa favorita, que descubriu no norte de Suecia en 1732. O seu profesor, Jan Frederik Gronovius, chamou ao xénero así en 1753, en recoñecemento ao seu brillante alumno.

FONTE: Laura Chaparro/bbvaopenmind.com

A LENDA DE JABIR IBN HAYYAN, O GRAN ALQUIMISTA ÁRABE

Quen foi realmente Jabir ibn Hayyan? Coñecido en Europa como Geber, este sabio árabe da Idade Media é considerado o pai da alquimia e un dos fundadores ou pioneiros da farmacoloxía e da química moderna. A súa figura e mesmo o seu nome están rodeados de brumas e incertezas que alimentan o seu mito. A lenda atribúelle a autoría de entre 300 e máis de 1000 obras sobre filosofía, alquimia e química. Con todo, as dúbidas e a controversia respecto diso xorden desde as dúas primeiras referencias biográficas (coñecidas) dedicadas á súa figura e datadas nunha época tan temperá como o século X.

De acordo á tradición, Abu Musa Jabir Ibn Hayyan Ao-Azdi naceu no que hoxe é Irán no 721 d. C. e residiu a maior parte da súa vida na cidade de Kufa (Iraq). Fillo dun farmacéutico, estudaría primeiro en Iemen, tutelado polo sabio Harbi Ao-Himyari; e posteriormente en Kufa, como discípulo do imán Jafar Ao Sadiq, onde aprendeu alquimia, farmacia, filosofía, medicina e astronomía. Converteuse no alquimista e médico da corte durante o reinado do Califa Haroun Ao-Rashid. E faleceu en Kufa no ano 815 á venerable idade de 94 anos. O resto é un misterio.

É posible que a obra Kitab-ao-Fihrist de Ibn ao-Nadim (un catálogo datado en torno ao 987 que recolle todos os libros escritos en árabe) contribuíse ao mito ao atribuírlle unha inxente lista de escritos. Pola contra, outra biografía escrita na mesma época, as Notas de Abu Suaiman ao-Mantiqui ao Sijistani, pon en cuestión que fose o autor de semellante volume de textos, e mesmo expón dúbidas sobre a existencia real de Jabir. Na actualidade, a hipótese máis estendida apunta a que Jabir non puido escribir todo o corpo da obra que se lle adxudica, senón unha parte moi limitada: tanto pola titánica tarefa que supoñería para un individuo escribir máis dun milleiro de obras, como tamén polas evidentes e notables diferenzas estilísticas e temáticas entre os textos da suposta obra jabiriana.

Retrato de Abu Barkr al-Razi / Wellcome Images

E do mesmo xeito, dita hipótese expón así mesmo que o denominado Corpus Jabirianum é en realidade a obra conxunta escrita por algúns dos seus discípulos e seguidores da chamada Irmandade da Pureza, un grupo cuxas ensinos filosófico-relixiosos gozaron de ampla influencia e aceptación. A existencia dun colectivo recoñecido, ao que se podería asignar a autoría dos textos, e entre os que destaca Abu Barkr ao-Razi (ca. 865-ca. 925), é o principal argumento para chegar a cuestionar se Jabir foi o mestre e inspirador desa irmandade ou se pola contra trátase simplemente do nome escollido para divinizar a orixe deses ensinos e con iso conferirlles unha autoridade superior (case sobrenatural).

Entre as máis importantes contribucións presentes nos escritos  arábicos adxudicados a Jabir destaca a importancia do coñecemento práctico adquirido a través da experiencia e a experimentación, isto é: a adopción do método experimental no mundo islámico, moito antes que en Europa. Tamén o estudo da materia e  a súa clasificación en mineral, animal e vexetal; a introdución de propiedades intrínsecas ás distintas substancias como a calidez, humidade ou aridez; e a posibilidade de reproducir artificialmente moitos fenómenos e materiais naturais.

Debuxo e descrición do alambique, por  Jabir  Ibn  Hayyan no século VIII /  Wikimedia.
 

Máis transcendentes resultan aínda os coñecementos presentes nos textos latinos de Geber (tamén coñecido como o Corpus de Pseudo-Gerber),  xa que inclúen a descrición sistemática de numerosos procesos e reaccións químicos, desde a síntese de ácidos como o nítrico e o sulfúrico á de aqua rexia, pasando pola de óxidos e sales. Ademais, detalla moitas técnicas químicas como a precipitación, a cristalización e a destilación, achegando ademais as instrucións para fabricar os aparellos e equipo necesarios para efectualas. E tamén introduce métodos para mellorar a calidade de multitude de produtos manufacturados como a obtención de aceiro e outros metais (e a pasivación da súa oxidación); o tintado e impermeabilización do algodón e a pel; a análise química de pigmentos e outras substancias naturais; a purificación do ouro e a obtención de mercurio puro, a partir do cinabrio. Toda unha referencia para os científicos dos séculos seguintes, como para os artesáns de distintos oficios: os seus escritos describen aplicacións prácticas como o emprego de óxido de manganeso na produción de cristal, para evitar o ton verdoso producido polo ferro e obter un material traslúcido; a produción de vapor inflamable por ebulición do viño. En definitiva, unha imprescindible e inigualable fonte de coñecemento de química experimental para os alquimistas de occidente, polo menos ata a aparición dos novos tratados do século XVI, como o De re metallica (Sobre os metais; Georg Bauer, 1556).  

Por se a enigmática figura de Jabir e o misterio da autoría da obra non fosen suficientes, aínda existen bastantes máis dúbidas no que respecta a a reaparición da súa obra cara ao final da Idade Media en Europa baixo o nome de Geber, mencionado anteriormente. Segundo a versión tradicional, durante o século XV, a obra de Jabir sería recuperada e difundida tras ser redescuberta e traducida ao latín. Un proceso no que tamén se traduciu o nome do autor, do  abir orixinal á súa versión latinizada de Geber. Con todo, de novo a hipótese que xera máis consenso actualmente é que Geber e Jabir non son a mesma persoa, senón que o primeiro probablemente fose un monxe ou alquimista español árabe asentado na península, quen tras traducir parte da obra jabiriana orixinal, e influído por ela, escribiría as súas propias obras asinándoas baixo o nome de Geber, probablemente para conferirlles dunha maior autoridade.

O alquimista Jabir ibn Hayyan nun retrato europeo de Geber del siglo XV, Codici Ashburnhamian / Wikimedia

Unha suposición baseada de novo nas evidentes diverxencias entre os escritos orixinais e os medievais, xa que estas últimas reflicten un grao de coñecemento moi superior dos procesos químicos; e unha aproximación moito máis sistemática a eses fenómenos: máis acorde coa comprensión dos fenómenos naturais alcanzada no século XVI que coa vixente medio milenio antes.

Pero máis aló da cuestión de se Jabir existiu e escribiu toda a súa obra e se a obra rubricada por Geber é a tradución daquela ou a dun anónimo alquimista do medievo, o que está fóra de toda dúbida é a enorme influencia que tiveron tanto a orixinal como a versión latinizada no desenvolvemento da alquimia e a súa transmutación final nunha ciencia moderna: a química, primeiro no mundo islámico e, séculos despois, en Europa.

FONTE: Miguel Barral/bbvaopenmind.com