NOTICIAS DAS CIENCIAS

QUE HAI DENTRO DA LÚA?

O debate acerca de se o núcleo do noso satélite natural, a Lúa, era sólido ou líquido parece chegar ao seu fin grazas a unha nova e exhaustiva investigación que recolle a prestixiosa revista Nature. Os expertos da Universidade da Costa Azul e o Instituto de Mecánica Celestial e Cálculos de Efemérides de Francia confirman que o núcleo interno da Lúa é unha bóla sólida, o que nos achega un pouco máis a unha información máis certeira sobre a Lúa e, por extensión, do noso sistema solar.

A NASA suxeriu en 2011 que a Lúa tiña un núcleo sólido rico en ferro, así como un núcleo externo fluído. Sondar a composición interior dos obxectos no sistema solar conséguese de maneira máis efectiva a través de datos sísmicos. A forma en que as ondas acústicas xeradas polos terremotos móvense e reflíctense no material dentro dun planeta ou unha lúa pode axudar aos científicos para crear un mapa detallado do interior do obxecto.

 

Os investigadores desenvolveron modelos do interior da Lúa coa esperanza de lanzar luz sobre a súa estrutura xeolóxica interna. Recompilaron datos de misións espaciais e experimentos de alcance de láser lunar para compilar un perfil de varias características lunares.

Cos datos en man, determinaron que, non só o núcleo interno da Lúa é sólido como o da Terra, senón que tamén está feito dun metal cunha densidade próxima á do ferro. Tamén concluíron que o núcleo ten aproximadamente 500 quilómetros de diámetro, ao redor do 15% do ancho total da Lúa.

"O interior máis profundo da Lúa, especialmente se ten ou non un núcleo, foi un punto cego para os sismólogos", comenta Ed Garnero, profesor da Escola de Exploración da Terra e o Espazo na Facultade de Artes Liberais e Ciencias de ASU e coautor do traballo . "Os datos sísmicos das antigas misións Apolo eran demasiado ruidosos para obter imaxes da Lúa con confianza. Outros tipos de información inferiron a presenza dun núcleo lunar, pero os detalles sobre o seu tamaño e composición non estaban ben limitados".

A mellor coincidencia, segundo a información das observacións físicas dos campos gravitatorios da Lúa e as da misión GRAIL da NASA, era a que soportaba un núcleo interno sólido na Lúa. Logo, o modelo dixital do manto da Lúa baseado en datos termodinámicos deixaba o mesmo escenario coincidente coas entrañas lunares. Da mesma forma, o traballo suxire que o núcleo lunar contén unha pequena porcentaxe de elementos lixeiros como o xofre, similar aos elementos lixeiros do núcleo da Terra como o osíxeno ou o xofre.

"Están a suceder moitas cousas emocionantes coa Lúa, como a misión LRO do profesor Mark Robinson que produce fotos de alta resolución de fenómenos asombrosos. Con todo, do mesmo xeito que coa Terra, hai moito que non sabemos sobre o interior lunar, e iso información é clave para descifrar a orixe e a evolución da Lúa, incluída a Terra moi primitiva”, conclúe Garnero.

Dada a esperanza da humanidade de regresar á Lúa dentro dun espazo tan breve de tempo (pois se todo sae ben veremos aos humanos pisar de novo a Lúa coa misión Artemis en 2025), talvez non teñamos que esperar moito para a verificación sísmica destes achados in situ.

FONTE: Sarah Romero/muyinteresante.es

A XENÉTICA HUMANA EN 10.000 ANAQUIÑOS DE ADN QUE NOS FALTAN

Un recente estudo publicado pola revista Nature suxire que o que nos fai humanos son 10.000 anaquiños de ADN que nos faltan. Estes fragmentos son pequenas seccións do xenoma humano, que en comparación co doutros primates, mostran unha perda evolutiva do material xenético nos humanos. O estudo suxire que estas perdas poden ser responsables de características que nos diferencian doutros primates, como a linguaxe, a intelixencia e a conciencia.

A investigación sinala que estes anacos de ADN non codificante parecen estar relacionados coa regulación dunha gran variedade de xenes, o que suxire que a súa perda podería ter un impacto significativo na fisioloxía humana. Ademais, suxírese que a perda destes fragmentos pode ser un factor crave na evolución dos seres humanos e na adquisición de habilidades como a comunicación complexa, o pensamento abstracto e a planificación de longo prazo.

Con todo, este estudo tamén expón algunhas preocupacións sobre as implicacións desta perda evolutiva do ADN. Segundo os seus autores, a perda destes fragmentos podería estar relacionada con enfermidades humanas, como o cancro e a esquizofrenia. Ademais, os autores sinalan que esta perda podería estar relacionada coa diminución da capacidade humana para adaptarse aos cambios ambientais.

FONTE: columnadigital.com

IMAXES DE DEIMOS, A MISTERIOSA LÚA DE MARTE

 

O 18 de agosto de 1877, o astrónomo estadounidense Asaph Hall descubriu dous pequenos corpos orbitando Marte. Bautizounas co nome dos fillos do deus da guerra na mitoloxía grega: Fobos (medo) e Deimos (terror). Con todo, non se soubo moito máis deles ata a era espacial, cando as naves empezaron a achegarse aos dominios do planeta vermello. Fobos, a máis grande as dúas, orbita a 6.000 quilómetros da superficie marciana, sendo (de momento) a lúa máis próxima ao seu planeta do Sistema Solar. A súa localización propiciou que fose estudada por diferentes orbitadores. Pola contra, Deimos sitúase máis lonxe, a 23.500 quilómetros, nunha órbita que tarda 30 horas en completar unha volta. É por iso que a lúa máis pequena de Marte foi, ata o de agora, a gran descoñecida.

Porque a sonda de Emiratos Árabes Unidos, Hope (lanzada o 19 de xuño de 2020), acaba de capturar as imaxes máis próximas a Deimos xamais tomadas, a tan só 100 quilómetros da súa superficie. E hai sorpresas: a teoría máis aceptada ata a data era que os satélites de Marte eran asteroides ’capturados’ pola súa gravidade; con todo, estas fotografías apuntan máis a unha orixe planetaria, segundo informa a axencia espacial do país árabe nun comunicado.

Presentadas na Asemblea Xeral da Unión Europea de Xeociencias en Viena, as observacións brindan novos coñecementos sobre a composición e estrutura da máis pequena das lúas marcianas. Estes inclúen imaxes de alta resolución tomadas durante repetidos sobrevoos próximos ao satélite, así como as primeiras observacións realizadas no ultravioleta extremo e afastado e os primeiros datos hiperespectrais ben resoltos de Deimos no infravermello térmico. As observacións revelan, por primeira vez, rexións no lado ’escuro’ de Deimos cuxa composición non fora investigada ata o de agora.

 

"Non estamos seguros das orixes de Fobos e Deimos", sinala Hessa Ao Matroushi, líder científico da misión. "Unha vella teoría é que son asteroides capturados, pero hai preguntas sen resolver sobre a súa composición. Como exactamente chegaron a estar nas súas actuais órbitas é outra das cuestións para resolver, polo que calquera información nova que podamos obter sobre as dúas lúas, especialmente Deimos (que se observa con menos frecuencia), ten o potencial de desbloquear unha nova comprensión dos satélites de Marte. As nosas observacións próximas de Deimos ata o de agora apuntan a unha orixe planetaria en lugar de reflectir a composición dun asteroide tipo D, tal e como se postulou". É dicir, que se formaron á vez que os planetas do Sistema Solar, e non polo ’secuestro’ posterior de rochas espaciais.

Pola súa banda, Christopher Edwards, responsable do instrumento EMIRS, da sonda, explica: "Do mesmo xeito que os datos adquiridos de Fobos indican que a súa composición non é consistente cun asteroide de tipo D, os primeiros resultados das observacións co espectrómetro infravermello EMIRS de Deimos contan unha historia similar. Ambos os corpos teñen propiedades infravermellas máis parecidas a un Marte basáltico que a un asteroide de tipo B, como o meteorito do lago Taggish, que a miúdo se usa como un análogo das propiedades espectrales de Fobos e Deimos".

Ata o de agora, Hope realizou unha serie de sobrevoos próximos a Deimos despois de modificar lixeiramente a súa traxectoria. Desde ese punto, pode fixarse non só na pequena lúa marciana, senón tamén na dinámica atmosférica do planeta vermello.

FONTE: abc.es/ciencia     Imaxe: UAE SPACE AGENCY

REFLEXIÓN TEMPORAL DAS ONDAS ELECTROMAGNÉTICAS

Ilustración da plataforma experimental usada para o experimento / ANDREA ALÙ

As imaxes que reflicte un espello son producidas por ondas electromagnéticas de luz, que rebotan na superficie lisa, creando un fenómeno chamado reflexión espacial. Esas ondas devolven a radiación no mesmo orde no que foi enviada, un fenómeno similar similar ao eco que devolve as ondas de son no mesmo orde no que foron enviadas. E desde hai décadas os científicos especulan coa posibilidade de observar unha forma distinta de reflexión de ondas, a reflexión temporal.

A diferenza das reflexións espaciais, que se producen cando as ondas de luz ou son chocan contra un límite nun lugar concreto do espazo (como un espello ou unha parede), as temporais prodúcense cando todo o medio polo que viaxa a onda cambia repentina e bruscamente as súas propiedades en todo o espazo. Os científicos cren que, nese momento, unha parte da onda invístese e a súa frecuencia cambia para converterse nunha nova frecuencia.

Ata a data, este fenómeno nunca se observou nun experimento; as propiedades ópticas dun material non podían modificarse facilmente ata provocar unha velocidade e magnitude que creasen reflexións temporais. Un artigo publicado recentemente en Nature Physics detalla un experimento pioneiro realizado por investigadores da Universidade da Cidade de Nova York (CUNY) no que se puideron observar reflexións temporais de sinais electromagnéticos nun metamaterial (un material artificial que presenta propiedades electromagnéticas inusuais) preparado para ese efecto.

"Utilizando un metamaterial cun deseño sofisticado, puidemos crear as condicións necesarias para cambiar as súas propiedades, de forma abrupta e cun gran contraste", explica un dos autores principais, Andrea Alù, profesor emérito de Física no Centro de Investigación Científica Avanzada do CUNY Graduate Center. "Foi realmente emocionante poder observar este fenómeno contraintuitivo, tanto polo tempo que pasou desde que se predixo por primeira vez, como por observar o diferentes que se comportan as ondas temporais reflectidas, en comparación coas espaciais".

Desta forma, os investigadores lograron que unha parte significativa dos sinais de banda ancha que viaxaban polo metamaterial, investísense instantaneamente no tempo e cambiasen de frecuencia, creando así un estraño eco no que a última parte do sinal reflíctese primeiro. Os autores do experimento explican que o resultado obtido é equivalente a mirarse nun espello e que o reflexo se invista, vendo primeiro as costas en lugar da cara. Ou, trasladado a unha versión acústica, significaría que o eco devolva un son similar ao que se emite durante o rebobinado dunha cinta.

Esquema da reflexión temporal: A persoa ve as súas costas cando se mira nun espello, e vese a si mesma en diferentes cores / ANDREA ALÙ

Os investigadores tamén demostraron que a duración das ondas reflectidas alongábase no tempo, debido á conversión da frecuencia de banda ancha. Iso significa que, se eses sinais luminosos utilizados no experimento fosen visibles aos nosos ollos, as súas cores transformaríanse de maneira abrupta.

A enxeñería de metamateriais desempeñou un papel fundamental para levar a cabo a experiencia. Os autores proxectaron sinais de banda ancha nunha tira de metal duns 6 metros de longo, impresa nunha placa e cargada cun denso conxunto de interruptores electrónicos conectados a condensadores de reserva.

A continuación, todos os interruptores activáronse ao mesmo tempo, duplicando repentina e uniformemente a impedancia (oposición que presenta un circuíto á corrente cando se aplica unha tensión) ao longo da liña. Ese cambio rápido das propiedades electromagnéticas provoca a creación dunha interfase (límite entre dúas rexións), neste caso, unha interfase temporal. Ao final do circuíto os sinais que mediron transportaban unha copia exacta dos sinais que introduciran, só que investidas no tempo.

As propiedades electromagnéticas especificas xa se manipularon grazas aos metamateriais artificiais creando interfases espaciais, pero este experimento demostra que é posible engadir tamén interfases temporais. Este novo elemento abre a porta a novas posibilidades de modificar as ondas electromagnéticas de banda ancha e a súa frecuencia, un fito que debe permitir múltiples novas melloras en comunicacións inalámbricas e no desenvolvemento de pequenos ordenadores baseados en ondas de baixo consumo enerxético.

"O principal obstáculo que impedira a creación de reflexións temporais en estudos anteriores era a crenza de que se necesitarían grandes cantidades de enerxía para crear unha inferfase temporal", resume Gengyu Xu, coautor do artigo e investigador postdoutoral no CUNY ASRC. "É moi difícil cambiar as propiedades dun medio coa suficiente rapidez, uniformidade e contraste para reflectir no tempo os sinais electromagnéticos, porque oscilan moi rápido". A idea que introduciron os científicos do centro neoyorkino é a creación dun material no que se puidesen engadir ou subtraer elementos adicionais de forma abrupta mediante interruptores rápidos.

Os autores subliñan que a plataforma metamaterial que presentan no estudo pode combinar múltiples interfases temporais, o que permite a creación de cristais de tempo electromagnéticos e metamateriais temporais. Combinado á súa vez con interfases espaciais, o descubrimento ofrece a posibilidade de explorar vías para as tecnoloxías fotónicas e abre un capítulo novo para mellorar e manipular as interaccións onda-materia.

FONTE: Amado Herrero/elmundo.es/ciencia

UNHA ROCHA RECHEA DE ÁGATA RESULTA SER UN OVO DE DINOSAURO

De case 15 centímetros de diámetro, unha forma case esférica e un interior de ágata, o que se cre que é un ovo de titanosaurio, estivo rexistrado desde 1883 no Museo de Historia Natural de Londres coma se dun mineral tratásese. De feito, os últimos 175 anos formou parte da súa colección de mineraloxía. Ata que ocorreu un evento inesperado e as cousas cambiaron.

Robin Hansen traballa como conservadora de minerais do Museo de Historia Natural. En 2018 foi unha das persoas encargadas de preparar a “rocha” cando esta foi seleccionada para expoñerse. Máis tarde, Hansen viaxou a Francia para visitar unha exposición de minerais.

"Mentres botaba unha ollada á exposición, un comerciante mostroume un ovo de dinosauro agatizado, que era esférico, tiña unha codia fina e ágata escura no centro", conta Hansen nun comunicado emitido pola páxina web do museo londiniense. “Foi entón cando se me iluminou a lámpada e pensei: ‘Un momento, parécese moito ao que acabamos de expoñer no Museo!’ ”.

A “iluminación” da conservadora fixo que os expertos en dinosauros do museo, o profesor Paul Barrett e a doutora Susannah Maidment, inspeccionasen a rocha por tomografía computarizada para ver se obtiñan algunha pista. Con todo, a densidade do ágata do seu interior fixo imposible que o escáner detectase ningún detalle con precisión. Os expertos si que concluíron que a capa fina que rodeaba o ágata tiña pinta de ser un caparazón e que o aspecto do exterior da rocha suxería que outros dous grandes obxectos esféricos estiveran agrupados preto del (ovos da nidada).

O ovo foi recollido no seu día na India e presenta un tamaño, forma e superficie que coinciden con outros ovos de titanosaurio atopados en China e Arxentina.

Os titanosaurios viviron na India hai 60 millóns de anos polo que o ovo tería esa antigüidade. Estes dinosauros eran realmente enormes, alcanzado os 37 metros de longo e as 57 toneladas de pesos. É curioso, pero poñían ovos moi pequenos para a envergadura que tiñan.

“Parece moi raro, porque serían animais enormes", explica Paul Barrett, "pero o que facían era poñer moitos ovos. Moitos animais vivos que coñecemos utilizan este sistema de compensación no que invisten nun pequeno número de ovos máis grandes ou nun gran número de ovos máis pequenos". Crese que estes dinosauros optaron por poñer nidadas de 30-40 ovos pequenos. E, non, non se ocupaban das crías.

"Este exemplar é un exemplo perfecto de por que son tan importantes as coleccións dos museos", explica Hansen. "Identificouse e catalogou correctamente como ágata en 1883 utilizando os coñecementos científicos dispoñibles na época".

"Só agora recoñecemos que este espécime ten algo extra especial: o ágata encheu esta estrutura esférica, que resulta ser un ovo de dinosauro".

O equipo defende que o recheo de ágata produciuse pola actividade volcánica que tivo lugar na zona. Crese que o ovo quedou encaixado en rocha volcánica que solidificou tras unha erupción. As estruturas internas do ovo acabaron descompoñéndose e a auga rica en sílice chegouse a través da rocha ata a cavidade do ovo, creando o exemplar de ágata con bandas rosa claro e branco que vemos hoxe.

FONTE: Mar Aguilas/muyinteresante.es       Imaxes: nhm.ac.uk e iStock

URANO TAMÉN PODERÍA TER LÚAS OCEÁNICAS

Polo menos dous dos 27 satélites de Urano poderían albergar océanos subterráneos baixo grosas capas de xeo, algo similar ao que sucede nalgunhas das lúas de Xúpiter e Saturno. A extraordinaria posibilidade, descuberta tras a revisión dunha serie de antigos datos obtidos hai xa catro décadas pola sonda Voyager 2 na súa viaxe cara aos confíns do Sistema Solar, apunta a que os principais candidatos a ter mares ocultos son as lúas Miranda e Ariel. Desde entón, ningunha outra nave volveu a ir a Urano.

Unha desas dúas lúas, ou igual ambas, poderían ser, de feito, as responsables de ’sementar’ os arredores de Urano con reveladoras nubes de partículas cargadas que, segundo os investigadores, poderían proceder de grandes géiseres xurdidos das gretas do xeo superficial, emitindo ao espazo o contido dos océanos que teñen debaixo.

O achado foi presentado hai uns días polo astrónomo Ian Cohen, do Laboratorio de Física Aplicada da universidade John Hopkins, durante a súa intervención na 54 Conferencia de Ciencia Lunar e Planetaria, e foi aceptado para a súa publicación en Geophysical Research Letters.

"Desde hai algúns anos -explica Cohen- estivemos argumentando que as medicións de partículas enerxéticas e campos electromagnéticos son importantes non só para comprender a contorna espacial, senón tamén para contribuír á investigación científica planetaria máis ampla. E resulta que iso pode ser válido mesmo no caso duns datos que son máis antigos que eu. Simplemente, isto demostra o valioso que pode ser ir a un sistema e exploralo de primeira man".

Cando a Voyager 2 realizou o seu sobrevoo de Urano en 1986, un dos seus instrumentos detectou algo peculiar: partículas cargadas que parecían estar atrapadas en rexións específicas da magnetosfera do planeta. Segundo a lóxica, esas partículas deberían dispersarse, pero permanecían confinadas sobre o ecuador, e moi preto das órbitas de Miranda e Ariel.

Por aquel entón, os científicos pensaron que ese perfil tan peculiar debíase a unha inxección de electróns enerxéticos procedentes dalgunha perturbación no campo magnético de Urano. Pero agora, na súa nova análise, Cohen e os seus colegas descubriron que estes electróns non teñen as características esperadas se ese fose a súa orixe. O cal lles devolveu ao momento de partida. De onde viñan entón eses electróns?

O equipo tratou de obter unha resposta profundando aínda máis nos datos da Voyager 2, os únicos dispoñibles. Executaron modelos informáticos e determinaron que, sen dúbida, as partículas cargadas eran máis abundantes no espazo que hai entre Miranda e Ariel, o que lles suxeriu que a súa fonte non podía estar moi lonxe de alí.

Afortunadamente, nos case 40 anos que pasaron desde entón os científicos avanzaron moito na identificación de ións cargados. A propia Voyager 2, en efecto, tamén os detectou ao redor de Saturno, e moitos anos despois outra misión, a Cassini, determinou que a súa orixe estaba nos géiseres xeados disparados ao espazo pola que hoxe sabemos que é unha lúa oceánica, Encelado. Case exactamente o mesmo sucedeu con outra detección similar en Europa, a gran lúa de Xúpiter que tamén ten un océano subterráneo. En palabras de Cohen, "non resulta raro que as medicións de partículas enerxéticas sexan un precursor que leva a descubrir un mundo oceánico".

Pero no caso de Urano, é Miranda ou Ariel a responsable da emisión? ou poida que ambas? Miranda é a máis pequena das cinco maiores lúas de Urano, e Ariel é a máis brillante. As dúas mostran signos de actividade xeolóxica relativamente recente, o que podería ser consistente cunha erupción de material líquido desde o seu interior.

O malo é que, para pescudalo, os científicos só dispoñen dun único conxunto de datos, o da veterana Voyager 2. Por iso piden cada vez con máis insistencia unha nova misión dedicada en exclusiva a explorar Urano. O planeta, de feito, ten tantas peculiaridades que ninguén dubida de que sería algo ’emocionante e gratificante’ á vez.

"Os datos - conclúe Cohen- son consistentes co emocionante potencial de que haxa polo menos unha lúa oceánica activa alí. Sempre podemos facer un modelo máis completo, pero ata que teñamos novos datos, a conclusión sempre será limitada".

FONTE: José Manuel Nieves/abc.es/ciencia   Imaxe: unprofesor.com

DESCOBREN ESTRAÑOS SINAIS NOS CEREBROS DOS POLBOS

Os polbos son todo un misterio: son capaces de resolver problemas moi complicados, posúen sistemas nerviosos tan evolucionados como os dos mamíferos ou a súa bioquímica é tan diferente a todo o demais que hai quen propuxo que chegaron do espazo. Agora, un novo estudo publicado na revista Current Biology engadiu un novo interrogante: tras monitorizar a actividade cerebral destes cefalópodos, atoparon uns sinais que non teñen explicación.

Os autores conseguiron penetrarse na mente dos polbos tras implantarlles uns eléctrodos baixo a pel que podían rexistrar ata 12 horas de actividade cerebral. O que significan exactamente as gravacións aínda non se descifrou, pero a investigación demostra un primeiro paso para comprender os estraños e intrincados cerebros destes animais únicos.

Entre todos os invertebrados, os cefalópodos son os únicos animais que desenvolveron grandes e complexos cerebros con distintas capacidades cognitivas.

"Se queremos entender como funciona o cerebro, os polbos son o animal perfecto para estudar en comparación cos mamíferos", explica Tamar Gutnick, investigadora do Instituto de Ciencia e Tecnoloxía de Okinawa (Xapón) e da Universidade de Nápoles Federico II (Italia). "Teñen un cerebro grande, un corpo incriblemente único e habilidades cognitivas avanzadas que se desenvolveron de maneira completamente diferente ás dos vertebrados".

Os polbos son animais moi intelixentes e extremadamente curiosos. Ademais, os seus oito brazos totalmente móbiles outórganlles habilidades de manipulación e alcance sen rival no reino animal. Iso dificulta poñer calquera tipo de dispositivo sobre a súa pel. "Se tentásemos conectarlles cables, arrincaríano de inmediato -explica Gutnick-, así que necesitabamos unha forma de poñer o equipo completamente fóra do seu alcance, colocándoo debaixo da súa pel".

Así, o equipo fixouse nos eléctrodos e dispositivos que se utilizan para rastrexar a actividade cerebral das aves en voo. Estes dispositivos a miúdo están protexidos por unha carcasa impermeable de plástico duro que ten un perfil relativamente grande e, por tanto, non é adecuado para a implantación en polbos, polo que o equipo desenvolveu unha carcasa aerodinámica de tubos de plástico.

Seleccionaron para o seu traballo tres polbos da especie Octopus cyanea, tamén coñecido como o gran polbo azul; un polbo grande cunha cavidade dentro do manto -a ’cabeza’ do polbo bombeada-, onde se podería acomodar o dispositivo. Os investigadores implantaron os eléctrodos dentro de cada polbo, previamente anestesiado, directamente nos lóbulos frontais superiores verticais e medianos. Despois conectáronse ao manto do polbo, onde se atopaba o dispositivo rexistrador, que tiña unha batería para rexistrar durante 12 horas ininterrompidamente a actividade cerebral do animal.

Unha vez inserido o equipo, os autores devolveron aos polbos aos seus tanques, que tras un tempo, espertaron e volveron á súa actividade normal -aínda que esta vez, monitorizada-. Tamén se instalaron cámaras de vídeo para gravar o que estaban a facer e comparar despois a actividade cerebral co comportamento de cada polbo.

Unha vez que se completaron as gravacións, os investigadores sacrificaron aos polbos e recuperaron os dispositivos. Identificaron varios patróns de actividade cerebral de longa duración, incluídos algúns similares aos observados nos mamíferos. Outros patróns, con todo, non se parecen a nada ao que sabemos doutros cerebros.

O que queren dicir é un misterio. Os patróns non puideron vincularse a ningún dos comportamentos vistos nos vídeos. Pero, aínda que poida parecer misterioso, os autores recalcan que non ten que encerrar unha gran sorpresa: as rexións do cerebro nas que se colocaron os eléctrodos están asociadas coa aprendizaxe e a memoria, e non se requiriu que os polbos realizasen ningunha tarefa de aprendizaxe ou memoria durante o experimento.

Ese podería ser o foco de futuros experimentos, quizais nunha gama máis ampla de suxeitos e especies. "Este é un estudo realmente fundamental, pero é só o primeiro paso", di o zoólogo Michael Kuba, anteriormente de OIST e agora na Universidade de Nápoles Federico II. "Os polbos son moi intelixentes, pero neste momento sabemos moi pouco sobre como funcionan os seus cerebros. Esta técnica significa que agora temos a capacidade de mirar dentro do seu cerebro mentres realizan tarefas específicas. É realmente emocionante".

FONTE: P. Biosca/abc.es/ciencia

ESTABLECEN OS CATRO TIPOS DE SISTEMAS SOLARES, E O NOSOS É DOA MÁIS RAROS

Estes son os catro tipos de sistemas solares coñecidos ata agora / NCCR PLANETS/TOBIAS STIERLI

No noso sistema solar todo parece estar meticulosamente ben ordenado: os planetas rochosos máis pequenos, como Venus, a Terra ou Marte, orbitan relativamente preto da nosa estrela mentres que os grandes xigantes de gas e xeo, como Xúpiter, Saturno ou Neptuno, móvense moito máis lonxe, trazando amplas órbitas ao redor do Sol. Pero ’aí fóra’ esa arquitectura aparentemente inmutable non parece ser a regra xeral. Máis ben ao contrario.

No momento de escribir estas liñas, o contador da web Exoplanets, da NASA, marcaba 3.921 sistemas planetarios diferentes identificados ata o de agora os astrónomos. E resulta que na maioría deles as cousas non funcionan da mesma forma que no noso sistema solar.

En dous dos estudos aparecidos en Astronomy & Astrophysics (1 e 2), en efecto, investigadores das Universidades de Berna e Xenebra e o Centro Nacional de Competencia en Investigación (NCCR) mostran que en certo sentido o noso sistema planetario é único, ou polo menos dos máis raros.

"Hai máis dunha década -explica Lokesh Mishra, autor principal do estudo-, os astrónomos notaron, en base ás observacións co entón innovador telescopio Kepler, que os planetas noutros sistemas xeralmente parécense aos seus respectivos veciños en tamaño e masa, como chícharos nunha vaina. Pero durante moito tempo non estivo claro se este achado debíase ás limitacións dos métodos de observación. Entón non foi posible determinar se os planetas de calquera sistema eran o suficientemente similares como para caer no tipo de ’chícharos nunha vaina’, ou se pola contra eran bastante diferentes, como sucede co noso propio sistema solar".

Con obxecto de pescudalo, Mishra desenvolveu un marco para determinar as diferenzas e similitudes entre planetas dos mesmos sistemas. E ao facelo, descubriu que non hai dous, senón catro arquitecturas posibles de sistemas planetarios: similares, ordeados, anti-ordeados e mixtos. En palabras do científico, os primeiros son aqueles en que "as masas dos planetas veciños son similares entre si".

Pola súa banda, "os sistemas planetarios ordeados son aqueles en os que a masa dos planetas tende a aumentar coa distancia á estrela, como sucede no noso sistema solar". Se, pola contra, a masa dos planetas diminúe aproximadamente coa distancia á estrela, os investigadores falan dunha arquitectura anti-ordeada do sistema. E existen, por último, arquitecturas mixtas, cando as masas planetarias dun sistema varían moito dun planeta a outro.

"Este marco -di pola súa banda Yann Alibert, coautor do estudo- tamén se pode aplicar a calquera outra medida planetaria, como o radio, a densidade ou as fraccións de auga. Agora, por primeira vez, temos unha ferramenta para estudar os sistemas planetarios no seu conxunto e comparalos con outros sistemas".

A posibilidade de establecer comparacións entre uns sistemas e outros, con todo, tamén suscita novas preguntas. Que arquitectura é a máis común? Que factores controlan o xurdimento dun tipo concreto de arquitectura? Algunhas delas respóndense no propio estudo.

En palabras de Mishra, "os nosos resultados mostran que os sistemas planetarios ’similares’ son o tipo de arquitectura máis común. Aproximadamente oito de cada dez sistemas planetarios ao redor de estrelas visibles no ceo nocturno teñen unha arquitectura ’similar’". A sorpresa chegou coa arquitectura ’ordeada’, a que tamén inclúe ao noso sistema solar, que parece ser a clase máis rara.

E de que depende que a distribución dos planetas nun sistema sexa dunha ou outra forma? Segundo Mishra, hai indicios de que tanto a masa do disco de gas e po do que emerxen os planetas, como a abundancia de elementos pesados na estrela respectiva xogan un papel á hora de determinar a arquitectura dun sistema solar. "A partir de discos bastante pequenos, de baixa masa e estrelas con poucos elementos pesados, emerxen sistemas planetarios ’similares’ -explica Mishra-. Os discos grandes e masivos con moitos elementos pesados na estrela dan lugar a máis sistemas ordeados e anti-ordeados. E os sistemas mixtos xorden de discos de tamaño mediano. As interaccións dinámicas entre planetas, como colisións ou execcións, tamén inflúen na arquitectura final".

"Un aspecto destacable destes resultados -conclúe Alibert- é que vincula as condicións iniciais da formación planetaria e estelar a unha propiedade medible: a arquitectura do sistema. Entre unha e outra median miles de millóns de anos de evolución. Por primeira vez, conseguimos salvar esta enorme brecha temporal e facer predicións comprobables. Será apaixonante comprobar se se cumpren".

FONTE: abc.es/ciencia