Blogia
vgomez

NOTICIAS DAS CIENCIAS

A CIENCIA NO 2020 (III)

Continúo co repaso as noticias que marcaron o ano 2020 no eido da investigación científica, nas súas diversas disciplinas. Agora tócalle o turno ao mes de...


MARZO


1. O pito marabilla: Un novo tipo de ave bautizada como Wonderchicken, o pito marabilla (Asteriornis  maastrichtensis), o primeiro paxaro moderno que viviu fai 66,7 millóns de anos, menos dun millón de anos antes do impacto de asteroide que condenou a todos os dinosauros non aviarios. Está estreitamente relacionada co devanceiro común máis recente das aves terrestres e acuáticas.

2. A OMS declara a pandemia por coronavirus: O mércores 11, a OMS declarou oficialmente a pandemia polo novo coronavirus SARS-CoV-2, debido ao alcance da epidemia fóra de China. Xa a finais de febreiro, a OMS alertou ao mundo de que se preparase para unha ‘eventual pandemia’.

3. Atopan en Canadá un fragmento dun antigo continente perdido: Os fragmentos do  Cratón do Atlántico Norte, unha gran masa de terra que se estendía desde Europa ata América do Norte, atopáronse na illa de Baffin, no norte de Canadá. Os científicos topáronse con eles mentres buscaban mostras de diamantes na área.

4. Nace unha cría de  dragón de  Komodo sen presenza de macho: As tres crías naceron o 4 de agosto de 2019. Charlie, nai  primeriza, reproduciuse sen necesidade do macho, un fenómeno coñecido como partenoxénese.

Continura. Mañá abril!

FONTE: Idea orixinal Laura Marcos/muyinteresante.es

A CIENCIA NO 2020 (II)

Continúo co repaso as noticias que marcaron o ano 2020 no eido da investigación científica, nas súas diversas disciplinas. Agora tócalle o turno ao mes de...


FEBREIRO


1. Novos datos sobre Ultima Thul: Tras sobrevoar Plutón, a sonda New Horizons visitou o ano pasado un dos obxectos máis rechamantes do cinto de Kuiper: Arrokoth, antes coñecido como Ultima Thule. Segundo as observacións da sonda, Arrokoth formouse de maneira non violenta.

2. O misterio de  Betelgeuse: segue escurecéndose. É unha estrela variable, e sábese que se volve máis tenue e brillante, pero a gran sorpresa é que aínda continúa atenuándose, algo que non ten precedentes nas décadas en que os astrónomos levan observando a estrela. Actualmente é só a estrela número 24 máis brillante do ceo.

3. Minilúaa da Terra: O 15 de febreiro, os astrónomos Kacper Wierzchos e Teddy Pruyne de Catalina Sky Survey anunciaron que a Terra tiña un novo obxecto capturado temporalmente, unha posible minilúa chamada 2020 CD3.

4. Atopan o primeiro animal que non necesita osíxeno para sobrevivir: Trátase dun pequeno parasito de menos de 10 células chamado Henneguya salminicola que vive no músculo do salmón. Pertence á clasificación superior dos cnidarios, un fío de animais diblásticos relativamente simples, que viven exclusivamente en ambientes acuáticos, maioritariamente mariños. A medida que evolucionou, este insólito animal, parente mixozoo das augamares e os corais, deixou de respirar e consumir osíxeno para producir enerxía. É o primeiro organismo  multicelular cuxa vida non depende do osíxeno.

5. Describen as proteínas en espícula do coronavirus SARS-CoV-2: Un grupo de investigadores descubriu a estrutura molecular dunha proteína clave que o novo coronavirus usa para invadir as células humanas, o que podería abrir a porta ao desenvolvemento dunha vacina, segundo novos achados. Descubrir a forma da proteína espiga do renomeado coronavirus SARS-Cov-2 é a clave para descubrir como atacar ao virus.

Continura. Mañá marzo!

FONTE: Idea orixinal Laura Marcos/muyinteresante.es

A CIENCIA NO 2020

A CIENCIA NO 2020

 

A investigación científica, nas súas diversas disciplinas, non cesa no seu empeño de facer progresar o mundo, salvar vidas, e coñecer máis datos sobre o mundo que nos rodea. Por iso, cada ano a actualidade científica déixanos titulares que nos marabillan, e outros que, por desgraza, lémbrannos as graves implicacións que conleva para a  biosfera a contaminación e a explotación de recursos.

Queres saber que máis noticias marcaron o ano 2020? Pois imos facelo mes a mes. Comezamos!

XANEIRO


1. Descóbrese un novo tipo de aurora boreal: As auroras prodúcense cando unha  exección de partículas cargadas do Sol choca coa magnetosfera da Terra. En xaneiro de 2020, case por casualidade, foi descuberta un novo tipo de aurora boreal en forma de dunas, provocada por ondas de osíxeno que flúen a través dunha corrente de partículas solares.

2. Atopan o material máis antigo da Terra: Trátase de po de estrelas achado nun meteorito e ten 7.000 millóns de anos de antigüidade, moito máis antigo que o noso Sol, que ten só 4.600 millóns de anos. Estes grans de po microscópico foron forxados nunha estrela distante nalgún lugar entre 5-7 mil millóns de anos; e foron achados nun meteorito masivo e rochoso que golpeou o noso planeta hai medio século cun asteroide que produciu o meteorito Murchison, unha enorme rocha de condrita C2 de 100 quilogramos que caeu o 28 de setembro de 1969, preto de Murchison, Vitoria (Australia).

3. Extínguese o peixe espada chinés: O peixe espada chinés viviu na época dos dinosauros e sobreviviu á última extinción masiva; en cambio, non puido subsistir á  sobrepesca e á construción de presas da Era do Atropoceno. A presa de Gezhouba construíuse en 1981 sobre o Yangtsé, obstaculizando a viaxe que facía o peixe espada para poñer os ovos na parte alta do río, impedindo que o peixe puidese reproducirse.

3. Noméase un novo coronavirus como 2019-nCoV: En decembro de 2019, na cidade chinesa de Wuhan, comezaron a aparecer os primeiros pacientes dun tipo de pneumonía descoñecida. Semanas despois, xa en xaneiro de 2020, as autoridades chinesas recoñecen que estes pacientes están infectados por un novo tipo de coronavirus humano, ata o de agora descoñecido, que é nomeado provisionalmente como 2019-nCoV.

Continura. Mañá febreiro!

FONTE: Idea orixinal Laura Marcos/muyinteresante.es

AVANCES CIENTÍFICOS DO 2020

AVANCES CIENTÍFICOS DO 2020

O 31 de decembro de 2019, responsables de saúde na cidade chinesa de Wuhan daban a coñecer uns misteriosos casos de pneumonía. O 8 de xaneiro, o mundo enteiro xa sabía que se trataba dun novo coronavirus e só dous días despois, un grupo científico facía pública a secuencia xenética do que hoxe se coñece como SARS-CoV-2. En só cuestión de horas, comezou a procura dunha vacina contra o Covid-19. A revista Science recoñeceu este inxente esforzo como o avance científico máis importante de 2020. Non podía ser doutra maneira.

Aínda que o virus escureceu os logros noutros ámbitos científicos, tamén existiron. Science incluíu na súa lista os seguintes achados:

- Curar con tesoiras xenéticas: As revolucionarias tesoiras xenéticas CRISPR/Cas9, premio Nobel de Química diste ano, lograron o seu primeiro éxito clínico ao tratar dúas enfermidades hereditarias do sangue: a beta-talasemia, que provoca debilidade e esgotamento debido a que o corpo non fabrica hemoglobina con normalidade, e a anemia de células falciformes, que  deforma os  glóbulos vermellos bloqueando os vasos sanguíneos, causando dor severa, danos nos órganos e accidentes  cerebrovasculares.

- Contra o racismo na ciencia: Co pano de fondo dos asasinatos policiais en EE.UU. e o movemento Lives Matter, a comunidade científica tamén se expuxo a necesidade de crear unha contorna no que o racismo non teña cabida. Science recoñeceu estas inciativas, que nas redes sociais comezaron co hashtag #BlackBirdersWeek despois dunha confrontación racial entre a dona branca dun can e un observador de paxaros negro en Central Park, Nova York, a finais de maio. Pronto, o hashtag foi seguido por outros en disciplinas desde a neurociencia ata a física, co fin de crear unha comunidade entre os científicos negros en Twitter, Zoom, e outras plataformas. O obxectivo, recoñecer a existencia do racismo sistémico na ciencia e provocar cambios para crear un espazo realmente igualitario.

- A orixe dos refachos máis misteriosos: Os estalidos rápidos de radio (FRB), son uns breves, impredicibles e potentísimos escintileos de ondas de radio que cruzan o espazo e cuxos orixes foron un misterio desde o seu achado hai trece anos. Pero o pasado abril, os astrónomos detectaron o primeiro FRB na nosa galaxia, a Vía Láctea, o suficientemente preto para poder examinar a escena, localizar a parte do ceo da que proviña e descubrir un magnetar escondido. O achado permitiu confirmar algo que xa se sospeitaba, que son os magnetares, estrelas de neutróns que colapsan ao tamaño dunha cidade e explotan con poderosos campos magnéticos, os que provocan estes misteriosos refachos.

- O destino climático da Terra: Durante 40 anos, os científicos do clima estimaron que se os humanos duplican o dióxido de carbono atmosférico (CO2) dos niveis preindustriais, o planeta quentarase entre 1,5 °C e 4,5 °C, un rango de temperatura que abarca da preocupación á catástrofe. Pero iste ano, nun esforzo histórico, un equipo de 25 científicos reduciu significativamente os límites deste factor crítico, coñecido como sensibilidade climática. A avaliación, realizada no marco do Programa Mundial de Investigación sobre o Clima (WCRP), admite un rango de quecemento probable de entre 2,6 °C e 3,9 °C. Para chegar a esta conclusión, tivéronse en conta as tendencias indicadas polo quecemento contemporáneo e leccións de climas antigos, entre outros factores. O estudo descarta algúns dos peores escenarios, pero case garante un quecemento que asolagará as cidades costeiras, intensificará as ondas de calor extremas e desprazará a millóns de persoas. Se temos sorte, esa claridade na predición podería impulsar a acción contra o cambio climático. A humanidade xa emitiu suficiente CO2 como para estar á metade do punto de duplicación de 560 partes por millón, algo que podería ocorrer en 2060.

- A intelixencia da aves: Os seus cerebros non son máis grandes que unha noz, pero dous estudos publicados este ano suxiren que as aves teñen «poderes mentais» sorprendentes. Un revela que unha parte do cerebro das pombas mensaxeiras e os bufosaseméllase máis do que se cría á neocorteza humana, a fonte da nosa intelixencia e pensamento complexo. Alí os nervios conéctanse dunha forma moi similar á que se ve nos cerebros humanos. A segunda investigación mostra que os corvos poden ser capaces dalgún pensamento consciente. Os investigadores adestraron ás aves para virar a cabeza cando vían certas secuencias de luces parpadeando no monitor dun computador. Eléctrodos no cerebro dos corvos detectaron actividade nerviosa no intervalo de tempo de ver o sinal e mover a cabeza, mesmo cando as luces eran apenas perceptibles. Os científicos cren que esa resposta neuronal é unha especie de consciencia primaria ou sensorial, unha representación mental do que viron os corvos. Trátase dunha forma rudimentaria da  autoconsciencia que experimentan os seres humanos.

- VIH: Controladores de elite: O VIH, como todos os retrovirus, integra o seu material xenético en cromosomas humanos, creando reservorios onde pode esconderse, sen ser detectado polo sistema inmunolóxico e volvéndose invulnerable aos medicamentos antirretrovirais. Pero onde se esconde pode marcar a diferenza. Este ano, un estudo de 64 persoas infectadas que estiveron sas durante anos sen os medicamentos antirretrovirais (os chamados controladores de elite) revelan un vínculo entre o seu inusual éxito e o lugar onde o virus se atopa nos seus xenomas. Esta achado non conducirá directamente a unha cura, pero abre unha nova estratexia que outras persoas infectadas poidan vivir décadas sen tratamento.

- A arte figurativo máis antigo: Hai uns 44.000 anos, alguén pintou nunha cova de Sulawesi (Indonesia) oito figuras humanas con cabeza de animal no acto de atrapar a uns porcos verrugosos e búfalos ananos. A escena de caza é a primeira obra de arte figurativo creada polo home moderno, uns 4.000 anos máis antiga que calquera outra coñecida. O achado, ademais de desprazar definitivamente a Europa como o berce deste tipo de expresión artística, tamén podería supoñer o exemplo máis temperán da nosa capacidade para imaxinar a existencia de seres sobrenaturais.

- A IA desenreda as proteínas: A intelixencia artificial (IA) conseguiu resolver un dos maiores desafíos da bioloxía: predicir con precisión a forma 3D na que se dobra unha cadea de aminoácidos cando se converte nunha proteína funcional. E fíxoo tan ben como os experimentos de laboratorio. Como a forma precisa dunha proteína determina as súas funcións bioquímicas, o novo programa podería axudar aos investigadores para descubrir os mecanismos das enfermidades, desenvolver novos fármacos e mesmo crean plantas tolerantes á seca ou biocombustibles máis baratos.

- Superconductividade a temperatura ambiente: Tras décadas de procura, científicos estadounidenses atoparon o primeiro material que conduce a electricidade sen resistencia a temperatura ambiente: un composto de hidróxeno, carbono e xofre comprimido a unha presión (267 GPa) que se achega á do centro da Terra. O material, esmagado entre dous diamantes, actuou á perfección a case 14 ºC, a temperatura dunha habitación fría. O descubrimento pode iniciar o desenvolvemento de materiais capaces de aforrar grandes cantidades de enerxía desperdiciadas cando a electricidade móvese a través de cables.

FONTE: vis.sciencemag.org             Imaxes tratadas procedentes de: vis.sciencemag.org

O HUBBLE ATOPA UN MUNDO QUE SE COMPORTACOMO O PLANETA 9

Representación artística de HD106906 b, o exoplaneta de órbita inclinada e alongada / ESA/Hubble, M. Kornmesser

No últimos cinco anos varios astrónomos suxeriron unha opción que cambiaría a nosa concepción do sistema solar: que aí arriba, nos arredores, existe un noveno e xigantesco planeta, demasiado afastado como para detectalo ata o de agora: o «Planeta 9». As órbitas dalgúns obxectos transneptunianos, corpos situados máis aló de Neptuno, poden encaixar co esperado se un mundo cun tamaño comparable ao de Neptuno estivese a exercer a súa influencia gravitacional sobre eles. Ademais, algúns astrónomos cren que na veciñanza do Sol hai planetas máis grandes ca Xúpiter, ás veces considerados como ananas marróns e algo así como estrelas que non brillan, tamén ocultos na escuridade.

Agora, unha investigación que se centrou nun punto moi afastado ao sistema solar, a 336 anos luz da Terra, fixo algunhas investigacións que poden ser interesantes para desentrañar o misterio do Planeta 9. Un equipo de astrónomos da universidade de California en Berkeley (EE UU.), puido medir a órbita dun exoplaneta xigantesco, 11 veces máis masivo que Xúpiter, e de nome HD106906 b. Ademais, a novidade é que esta foi a primeira vez en que se estudou o movemento dun planeta gasoso tan afastado da súa estrela. As súas conclusións publicáronse en The Astronomical Journal.

HD106906 b é o nome dun mundo descuberto en 2013 polo Telescopio Magallanes, no Observatorio das Campás, en Chile. Grazas á presenza dun peculiar disco de residuos e gas na contorna da súa estrela, varios astrónomos centraron a súa atención na zona e acabaron descubrindo a presenza dun exoplaneta polo método de imaxe directa. Con todo, ao principio non se sabía nada sobre a súa órbita.

Tras 14 anos de medidas moi precisas, recompiladas polo lendario telescopio espacial Hubble, da NASA, esta situación cambiou. Agora sabemos que HD106906 b está moi lonxe da súa estrela hospedadora, un sistema binario (ou sexa, unha estrela dobre), situado a 730 Unidades Astronómicas (UAs), cando unha  UA é a distancia que separa a Terra do Sol, e equivale a preto de 150 millóns de quilómetros. A distancia é tal, que o planeta necesita 15.000 anos para percorrer a súa órbita, a unha velocidade moi baixa e moi lonxe da influencia gravitacional das súas estrelas.

O máis sorprendente para os astrónomos é que a órbita deste afastado mundo está moi inclinada e é moi alongada, estendéndose moito máis alá do disco de residuos que rodea ás súas dúas estrelas.

A explicación que consideran máis probable é que HD106906 b formouse a só 3  UAs das súas estrelas, pero que o rozamento co disco de gas e residuos fíxolle perder velocidade e aproximarse aos poucos cara aos seus soles. Entón, chegou un momento en que as forzas gravitacionais lanzárono cara á inmensidade do espazo.

Este mundo podería acabar convertido nun planeta errante, sen ningún sol atraéndoo coa súa gravidade, pero algunha estrela próxima estabilizouno e evitou que así fóra. De feito, os datos da gran sondaxe do satélite Gaia, da Axencia Espacial Europea (ESA), xa proporcionaron varias estrelas candidatas.

Algo así podería pasar no sistema solar. O Planeta 9 poderíase formar no sistema solar interior, pero ser expulsado nos arredores, máis aló de Plutón, polas súas interaccións co xigantesco planeta Xúpiter. De novo, a interacción doutras estrelas veciñas habería evitado que este planeta 9 converteuse nun vagabundo.
O pasado do sistema solar

Ata o de agora, con todo, as evidencias sobre a existencia dun Planeta 9 limítanse á presenza de obxectos transneptunianos con órbitas difíciles de explicar e inusuais en comparación co resto do sistema solar. Apuntan na dirección de que acabaron así tras recibir o tirón gravitacional dun xigantesco planeta, pero ata que non se descubra non se poderá saber se así foi.

Os autores deste traballo esperan que o telescopio espacial James Webb, sucesor do  Hubble con incribles capacidades, poida recoller máis datos sobre HD106906 b para saber máis sobre como e onde se formou, así como para mellorar as estimacións sobre a súa órbita.

FONTE: abc.es/ciencia

DARWIN TIÑA RAZÓN!

Haimáis dun século e medio, Charles Darwin xa aseguraba que os insectos nas illas aos poucos iríanse esquecendo de voar. Con todo, esta teoría foi rebatida durante anos por outros científicos, co famoso botánico Joseph Hooker á cabeza. Agora, un estudo centrado en varios arquipélagos próximos a Australia e á Antártida demostra que o naturalista inglés podería estar no certo.

Detectaron que as couzas da illa subantártica de Marion, no Océano Austral, xa só arrástranse. Tamén estudaron diferentes variedades de moscas que só poden andar. Por que nestas illas os insectos perden o voo?

Illa Marión, no Océano Índico subantártico / Wikipedia

Darwin tiña unha posición "enganosamente simple. Se voas, lánzaste ao mar. Os que quedan en terra para producir a próxima xeración son os máis remisos a voar, e eventualmente a evolución fai o resto.  Voilà", explicou unha das autoras do estudo, segundo recolle a revista Phys.

Na Universidade de Monash tamén decidiron ver como inflúe o vento na teoría de Darwin. As illas onde os insectos non voan sitúanse en illas "subantártidas", situadas nos lugares máis ventosos da terra, os que eles denominaron, referíndose á súa latitude, "os  ruxintes corenta e o furiosos cincuenta". 

As condicións de vento fan que o voo dos insectos sexa máis difícil e enerxeticamente custoso. Así, os insectos deixan de investir no voo e a súa custosa maquinaria subxacente (ás, músculos das ás) e redirixen os recursos á reprodución, aseguraron.

Estamos nun dos lugares máis ventosos do mundo e alí puideron ver como cambian a forma de voar dos insectos. "Se Darwin realmente equivocouse, entón o vento non explicaría de ningunha maneira por que tantos insectos perderon a súa capacidade de voar nestas illas", explicou a autora do estudo.

Utilizando un gran conxunto de datos novos sobre insectos das illas subantárticas e árticas, os investigadores da Universidade de Monash examinaron cada idea proposta para explicar a perda de voo nos insectos, incluída a idea do vento de Darwin.

FONTE: elconfidencial.com/ciencia

TÉCNICA PARA OBTER AUGA E COMBUSTIBLE EN MARTE

Panorámica de Marte tomada pola sonda Pathfinder en 1997 / NASA/JPL

As novelas de aventuras demostran que unha das formas máis frecuentes de morrer de sede é converterse nun náufrago e perderse nun océano de auga... salgada. En Marte, esta situación non sería distinta. Á parte das fríxidas temperaturas ou a abrasadora radiación, os futuros exploradores terán que lidar coa alta concentración de sal acumulado na auga marciana.

Isto resulta fundamental, cando a auga non se necesita só para beber, senón tamén para obter osíxeno (O2), co que respirar, e hidróxeno molecular (H2), que aproveitalo como combustible para foguetes. Estes ambiciosos obxectivos son posibles por medio da electrólise, que, como o seu nome indica, aplica electricidade para romper ou lisar as moléculas de auga (H2O). O problema é que normalmente o sal impide que os  electrolizadores funcionen.

De aí a que un equipo de científicos da Escola de Enxeñería McKelvey, da Universidade de Washington, en San Luís, Estados Unidos, esmeráronse precisamente en desenvolver un sistema para levar a cabo a electrólise con auga salobre ou salgada. Aínda por riba, o seu funcionamento foi posto a proba a temperaturas tipicamente marcianas, de -36º C. Os seus avances publicáronse na revista científica Proceedings of the National Academy of Sciences (PNAS).

Desde hai máis dunha década, en Marte detectouse a presenza de estanques subterráneos de auga líquida, a pesar das baixas temperaturas, grazas á presenza de altas concentracións de sales de perclorato de magnesio.

Dada a enorme distancia media á que se atopa Marte da Terra (unhas 600 veces máis que a distancia media entre a Lúa e a Terra), as futuras misións pasan porque os exploradores teñan capacidade de obter polo menos unha parte dos seus propios recursos in situ.

Por iso, o  rover Perserverance, que aterrará en Marte en febreiro, leva instrumentos para poñer a proba unha forma de obtención de osíxeno: Trátase do Mars Oxygen In- Situ Resource Utilization Experiment (MOXIE), un sistema capaz de producir osíxeno a partir do CO2 que hai na atmosfera do planeta vermello.

Nesta ocasión, o sistema desenvolvido por Vijay Ramani, director da investigación e compañía, é capaz de producir 25 veces máis osíxeno que MOXIE, usando a mesma enerxía, e encima producir hidróxeno, que pode ser usado como combustible para foguetes.

O secreto da «receita» do novo sistema está en empregar dous novos materiais para conseguir un cátodo e un ánodo que poidan traballar con temperaturas tan baixas, sen necesidade de quentar a auga, e con concentracións tan altas de sal como as de Marte: estes materiais son pirocloro de rutenato, no ánodo, e platino ou carbono, no cátodo. De feito, o seu rendemento permite que os sales sexan vantaxosas para este sistema, porque impiden que a auga se conxele e porque diminúen a resistencia eléctrica.

Dar cun electrolizador que traballe con auga fría e impura, que non vai ser desionizada, tamén pode ser moi vantaxoso na Terra. Isto sería ideal por exemplo para submarinos, que poderían obter o seu osíxeno da auga de mar circundante.

FONTE: abc.es/ciencia

A SONDA LUNAR CHINA CHANG´E 5 VOLVEU Á TERRA

A sonda lunar Chang'e 5, a súa chegada á Terra / CHINA DAILY/Reuters

China completou con éxito, onte xoves, a súa misión espacial máis complexa ata a data e deu un paso de xigante no desenvolvemento do seu programa espacial. A sonda Chang’e 5 aterrou de regreso e sen incidentes nas xeadas estepas de Mongolia Interior, transportando preto de dous quilos de rochas lunares tras unha misión de tres semanas. Esas mostras son as primeiras traídas á Terra en 44 anos e os expertos esperan que lancen luz sobre a historia da Lúa e o sistema solar. Atópanse entre as máis “novas” arrancadas ao noso satélite, cunha antigüidade que os expertos calculan entre os mil e dous mil millóns de anos.

As rochas, sometidas durante millóns de anos a impactos de meteoritos, vento solar e radiacións de raios cósmicos, quedarán custodiadas nun laboratorio construído especialmente para elas en Pequín, onde os expertos examinaranas para obter datos sobre a evolución da Lúa ao longo de millóns de anos.

Tamén poden axudar a resolver outro gran interrogante: por que a actividade  volcánica da Lúa prolongouse durante tanto tempo. Ata o de agora críase que esa actividade finalizara fai uns 3.500 millóns de anos, aínda que algunhas observacións máis recentes da superficie lunar fan pensar que quizá o núcleo do satélite mantívose activo ata fai só mil ou dous mil millóns de anos.

As misións estadounidenses Apolo colleitaron rochas de idade superior aos 3.000 millóns de anos.

A misión Chang’e 5 partiu o 24 de novembro e pousouse o 1 de decembro nas proximidades do Monte Rüker, unha área  volcánica a 1.300 metros de altitude e ata o de agora inexplorada no noroeste da inmensa chaira de lava coñecida como Oceanus Procellarum (“Océano das Tormentas”). Os expertos consideran que esa zona conta con 1.200 millóns de anos de antigüidade. Alí escavou a dous metros de profundidade cun brazo robótico para extraer as mostras, e deixou despregada por primeira vez unha bandeira chinesa na superficie lunar.

Co éxito desta misión, China converteuse no terceiro país do mundo, por detrás de Estados Unidos e a extinta Unión Soviética, en completar unha viaxe de ida e volta á Lúa para traer mostras da súa superficie. É un importante logro para un programa espacial ao que atribúe unha importancia estratéxica, especialmente á luz da súa rivalidade estratéxica con Estados Unidos e cando o seu Goberno aspira a converter a innovación no gran motor da súa economía nas próximas décadas.

O programa espacial chinés desenvolveuse de maneira exponencial no últimos vinte anos, motivado en parte polo veto da NASA para colaborar en programas conxuntos. Se en 2003 Pequín enviaba ao seu primeiro taikunauta ao espazo, este ano enviou unha sonda a Marte e ten previsto montar unha estación espacial para 2022.

As predecesoras desta misión, Chang’e 1 e 2, limitáronse a orbitar a lúa. Chang’e 3 conseguiu depositar sobre o chan do satélite un primeiro robot explorador, Yutu (“Lebre de Jade”), que deixou de funcionar aos poucos días. Chang’e 4 aterrou na cara oculta da Luna, algo que non se conseguiu ata entón, con outro robot, Yutu2, que permanece operativo ata o de agora.

FONTE: Macarena Vidal Liy/elpais.com/ciencia