Onte escoite nun telexornal nacional este poema "Esperanza", atribuído a Alexis Valdés (comediante e actor cubano), aínda posteiormente comprobei que hai disparidade de opinións sobre a súa autoría. Fora como fose, calou en min e fixen a tadución do mesmo que paso a seguir:
Cando a tormenta pase
e amansen os camiños,
e sexamos sobreviventes
dun naufraxio colectivo.
Co corazón choroso
e o destino bendito
sentiremos ditosos
tan só por estar vivos.
E darémoslle un abrazo
ao primeiro descoñecido
e encomiaremos a sorte
de conservar un amigo.
E entón lembraremos
todo aquilo que perdemos
dunha vez aprenderemos
todo o que non aprendemos.
E non teremos envexa
pois todos sufrirían.
E non teremos desidia,
seremos máis compasivos.
Valerá máis o que é de todos,
que o xamais conseguido.
Seremos máis xenerosos,
e moito máis comprometidos.
Entenderemos o fráxil
que significa estar vivos.
Suaremos empatía
por quen está e quen se foi.
Estrañaremos ao vello
que pedía un peso no mercado,
que non soubemos o seu nome
e sempre estivo ao teu lado.
E quizais o vello pobre
era o teu Deus disfrazado.
Nunca preguntaches o nome
porque estabas apurado.
E todo será un milagre
e todo será un legado.
E respectarase a vida,
a vida que gañamos.
Cando a tormenta pase
pídoche Deus, apenado,
que nos devolvas mellores,
como nós soñaramos.
