OUTRAS COUSAS

DÍA DO LIBRO

Portada do libro / Imaxe: labiblos.com

Hoxe celébrase o DÍA DO LIBRO. O Día Internacional do Libro é unha conmemoración celebrada a nivel mundial co obxectivo de fomentar a lectura, a industria editorial e a protección da propiedade intelectual por medio do dereito de autor. Aínda que noso país a data de celebración está asociada á morte de Cervantes, non é certo, pois morreu o día 22 aínda que foi enterrado o día 23.

Nesta data propónovos o libro, cuxa portada vedes na parte superior: "TRES DÍAS E UNHA VIDA"

Tres días e unha vida de Pierre Lemaitre (París, 1951) coa tradución ao galego de Moisés Barcia Rodríguez (Moaña-Pontevedra, 1971). Un libro de Rinoceronte Editorial S.L. do ano 2019.

Novela de suspense na que se retrata a traxectoria vital dun adolescente que, nun fugaz e  impremeditado arranque de ira, vese envolvido nun crime e debe cargar co horror e a culpa polo resto dos seus días. O relato, dividido en tres momentos  espaciados no tempo (1999, 2011 e 2015), é unha invitación para acompañar o fascinante proceso de formación da psique de Antoine  Courtin, durante o cal se albisca o  lacerante destino dunha persoa que, paradoxalmente, foi vítima da súa propia culpabilidade.

Merece a pena lela!

UN SELO ADICADO A OU (OURENSE)

 

“En abril augas mil” di o refrán polo que mellor que dedicar este mes dentro da serie 12 meses 12 selos 12 provincias a Ourense, unha provincia que non se entende sen a auga: a dos seus ríos e regachos, a da choiva, a que xoga nas fontes do seu Casco Antigo e moi especialmente as súas augas termais  mineromedicinales.

Para ilustrar este selo partindo das letras  OU e a cor azul na franxa inferior como a cor da provincia, incluíronse diferentes elementos para coñecer mellor á provincia de Ourense.

 Un fragmento da ventá da torre da Catedral Basílica de Ourense, Catedral de San Martiño, sendo esta un eixo monumental da cidade articulando o centro histórico ao redor do que se foi desenvolvendo a cidade.

 Un elemento que non pode faltar en ningunha celebración o polbo, sendo unha provincia de interior destaca e é coñecida polas  pulpeiras remóntase á Idade Media. Por aquel entón, a orde  cisterciense de Oseira, a 20 quilómetros da cidade, posuía territorios que se estendían ata a ría de Marín. Por traballalos, os campesiños da costa pagaban tributo ao mosteiro (representado no selo co seu campanario), un  diezmo que a miúdo chegaba en forma de polbo. Así comezou a tradición de importalo, desenvolvendo unha técnica de secado que mantivese o seu sabor e propiedades nunha época na que os transportes eran lentos, e consolidando a receita tradicional do polbo « á  feira» que se cociñaba nas romarías e mercados do interior.

 As fontes termais de As Burgas son un dos espazos máis emblemáticos e queridos na cidade, moi ligado ás súas orixes. Aquí nacería a antiga Aquis  Aurienses («augas de ouro»), un asentamento romano formado ao redor destes mananciais  mineromedicinales que hoxe continúan manando a máis de 60° C no corazón do Centro Histórico.

A  alquitara para o destilado do bagazo, que é un augardente obtido por destilación de bagazos de uva, é dicir as partes sólidas da vendima que non teñen aproveitamento na previa elaboración do viño, pertencendo ao mesmo tipo de bebida que os  marc franceses, as  grappas italianas, as  bagaçeiras portuguesas ou os  tsiroupos gregos.

Os impresionantes Canóns do Sil e do Miño, con paraxes impoñentes (canóns de 500  m de profundidade e diminutos viñedos en  escarpadas ladeiras que requiren un esforzo heroico) e con fermosos mosteiros. As condicións climáticas permiten que especies tipicamente mediterráneas atopen aquí refuxio como as sobreiras e os érbedos que acompañan ás manchas boscosas autóctonas de carballos e castiñeiros. As aves rapaces como o aguia real e o falcón peregrino tamén atopan o seu hábitat nas rocas de máis difícil acceso do canón.

Na Trabe (Ourense) abundan os bosques de castiñeiros ("soutos", en galego). As castañas ata a chegada dos cultivos americanos foron unha fonte de alimento indispensable na cociña rural galega, sobre todo en áreas de montaña. Hoxe, séculos despois, constitúen un produto autóctono cada vez máis apreciado  gastronómicamente.

Fermoso selo!

FONTE: correos.es

ELECCIÓNS E A LEI D’ HONDT

 

En época de eleccións, como na que nos atopamos agora, moitas persoas senten desencantadas respecto á idea de ir votar, por moitos motivos. A abstención en España rolda o 30%, e a indecisión e o descontento levan a moitos cidadáns para cuestionarse que facer co seu dereito ao voto.

O sufraxio universal, símbolo e aparente garante da democracia que tanto custou conseguir, hoxe en día adoita estar rodeado da sombra da incerteza. A quen voto, se ninguén me convence? E se o fago, serve para algo a miña papeleta?

Na nosa vida diaria, se sondamos aos nosos familiares e amigos sobre que sobremesa prefiren ou que cor gústalles máis para as novas cortinas da túa casa, cada un deles elixirá unha opción: é dicir, unha persoa=un voto.

Pero á hora de elixir un Goberno central, a cousa non é tan sinxela. En España, do mesmo xeito que noutros moitos países, non contamos cun sistema maioritario, senón cun sistema proporcional. Este sistema, a priori, garante unha representación máis fiel a como o faría un sistema meramente maioritario.

Todo iso depende do sistema que regula o voto. A famosa Lei D’ Hondt. Este modelo foi amplamente criticado polas súas características de repartición, que son de tipo proporcional, e non maioritario.

Hai que puntualizar que a denominada Lei D’ Hondt, en realidade, non é tal lei, senón que é unha idea, un mero sistema electoral.

Para obter un escano, un partido político necesita ter un mínimo de representación. En España, se un partido non obtivo o 3% dos votos, non se lle outorgará ningún escano.

Neste vídeo vemos como a fórmula para obter un escano consiste en ir repartindo o número de votos dividido entre os escanos que o noso distrito ten dispoñibles.

Por certo, quen foi D’ Hondt? Victor D’Hondt, nado en Gante o 20 de novembro de 1841 e finado na mesma cidade o 30 de maio de 1901, foi un xurista belga e profesor de dereito civil e de dereito fiscal na Universidade de Gante. Foi tamén matemático, ideando método do que falamos en 1878.

FONTE: Laura Marcos/muyinteresante.es e gl.wikipedia.org

O PRIMEIRO VOO DO STRATOLAUNCH

O Stratolaunch, no seu primeiro voo de proba sobre o deserto de Mojave (California). o venres 13 de abril / France Pres/elpais.com

Stratolaunch, o avión máis grande do mundo, voou este sábado por primeira vez, segundo as imaxes difundidas nas redes sociais por testemuñas do despegamento. É un avión que leva desenvolvendo durante anos a compañía dedicada ao lanzamento de foguetes Stratolaunch Systems, impulsada por Paul Allen, o finado fundador de Microsoft.

O despegamento tivo lugar nas instalacións onde se desenvolveu o aparello, no deserto de Mojave, en California, ao norte dos Ánxeles. O avión máis grande do mundo ten unha envergadura de 117 metros, superior ao longo dun campo de fútbol e maior que a de calquera outro avión, aínda que a lonxitude da súa dobre fuselaxe (do morro á cola), 72 metros, é inferior á dalgúns avións comerciais. Está equipado con seis grandes motores como os usados nos Boeing 747. É tan grande que ten dúas cabinas, unha en cada fuselaxe, pero só úsase unha para pilotalo.

O aparello está especialmente deseñado para o lanzamento de satélites. Pode alcanzar unha altura de 35.000 pés (algo máis de 10,5 quilómetros) e desde aí soltar foguetes que se acendan e sitúen en órbita os satélites que transporte.

Decenas de fotógrafos, afeccionados á aeronáutica e especialistas presenciaron o primeiro despegamento do aparello. O avión máis grande do mundo está fabricado principalmente de fibra de carbono para ser á vez lixeiro e resistente e ter unha gran capacidade de carga.

FONTE: cincodias.elpais.com

WORLD PRESS PHOTO 2019

 

Nena chorando na fronteira. Ise é o título da mellor fotografía do ano segundo o concurso World Press Photo 2019. Fíxoa o estadounidense John Moore para a axencia  Getty cando un policía de fronteiras en McAllen (Texas) cacheaba, o 12 de xuño de 2018, a Sandra Sánchez, de Honduras, e nai de Yana, de dous anos.

World Press Photo, foi fundada en 1955 e é unha organización independente sen ánimo de lucro con sede en Ámsterdam (Países Baixos).

Se queres coñecer o resto de finalistas e os gañadores nas diferentes categorias preme AQUÍ.

FONTE: worldpressphoto.org e es.wikipedia.org

OS OLLOS E AS PANTALLAS DE MÓBILES E MONITORES

É habitual sentir molestias nos ollos despois de mirar durante moito tempo a pantalla do móbil ou o monitor do computador. Pero, por sorte, estes problemas frecuentes, como a  sequedad ou fatiga ocular, que xuntos reciben o nome de Síndrome Visual Informático (SVI), desaparecen ao descansar a vista.

A longo prazo, existe preocupación polo suposto dano á retina que produce a luz azul das pantallas. Con todo, as evidencias suxiren que esta luz non supón ningún risco para os ollos. O vídeo superior separa os mitos da realidade, revísanse estas probas para comprender os efectos que pode ter a luz das pantallas na vista.

Estar todo o día diante do computador non é  inocuo para a saúde. O uso de pantallas está cientificamente asociado cun peor desenvolvemento dos nenos, e tamén hai evidencias de que mirar a luz dos dispositivos antes de deitarse  descoordina o reloxo interno do corpo. É dicir, si, hai bos motivos para limitar o uso das pantallas, pero o suposto dano á retina non é un deles.

FONTE: Bruno Martín/Darwin, te necesito/Materia/elpais.com

XOGANDO AO BILLAR COS ASTEROIDES

 

Bruce Willis acaba de cumprir 64 anos. E, aínda que se conserva nunha excelente forma física, xa non parece tan boa idea deixar nas súas mans a seguridade do noso planeta. Ninguén como el desempeñou ese papel de heroe canalla e expeditivo que o mesmo cribaba a un terrorista que aceleraba a fondo para poñer en órbita unha nave espacial cara a unha morte moi probable. E todo, por suposto, sen perder o sorriso  socarrón do que aposta a dobre ou nada en cada unha das súas xogadas. Willis fíxosenos maior, e agora a idea de enviarlle a miles de quilómetros da Terra cargado de explosivos para destruír un asteroide xa non seduciría nin a Michael Bay, o director dese despropósito marabilloso titulado Armaggedon. En realidade, parece que o de tentar facer que os asteroides voen polo aire, non foi nunca unha boa idea: “se falamos sobre desviación de asteroides, a xente pensa en Armaggedon, en Bruce Willis e a bomba nuclear. Pero isto non se corresponde coa realidade”, explica Ian Carnelli, director da misión Hera da ESA. “Dos  asterioides grandes de máis dun quilómetro coñecemos o 90% e sabemos que ningún deles supón un risco nun futuro próximo. O que nos preocupa máis son os asteroides pequenos que, polo seu tamaño, reflicten menos luz e son máis difíciles de ver desde a Terra. A técnica que mellor funciona para desviar estes asteroides, en teoría, é a do impacto  cinético. É como cando xogas ao billar e golpeas unha bóla para desviar outra”. Así que en lugar dw Bruce Willis, parece que a quen necesito en realidade é ao Paul Newman do buscavidas.

A ameaza de que un corpo proveniente do espazo choque contra o noso planeta é real. De feito recentemente soubemos que o 18 de decembro de 2018, un asteoride impactou contra a atmosfera sobre o mar de Bering a 32 quilómetros por segundo. O impacto liberou unha enerxía de 173 quilotóns, o equivalente a dez bombas atómicas como a lanzada sobre Hiroshima. Evitar que se produzan choques que poidan danarnos é o obxectivo dunha idea que están a desenvolver en conxunto a NASA e a ESA. A axencia americana quere lanzar en 2021 a súa misión Dart para ensaiar a técnica de cambio de dirección de asteroides mediante impacto, mentres que a ESA quere contribuír ao proxecto coa misión Hera, que sería a encargada de observar e estudar o impacto causado por  Dart.

Rüdiger Jehn, director da oficina de Defensa Planetaria da ESA, explica que na lista de risco figuran un total de 809 obxectos que poderían chocar contra o noso planeta. E, aínda que as perspectivas poderían resultar terroríficas, para quen está afeito ver estes datos a diario a ameaza convértese en estatística: “o 206 QV89 mide 40 metros e podería chocar o 9 de setembro de leste mesmo ano, de 2019. Pero as probabilidades son dunha entre 11.000, así que é unha probabilidade moi reducida”. Un  asteoride entre os 100 e os mil metros podería destruír un país enteiro como o noso, explica o español Juan Luís Cano, director de operacións do Centro de Coordinación de Asteroides Próximos á Terra da ESA. Por iso é polo que o mellor investimento que podemos facer é ampliar a rede de telescopios para ter sempre un ollo posto no ceo. E así todos poderemos durmir máis tranquilos…Bruce Willis incluído. 

FONTE: José  L. Álvarez  Cedena/elpaís.com

CONCIENCIAR SEN PALABRAS

 

O cinema e os debuxos animados explotaron durante décadas o cliché dos cans e gatos como inimigos. Pixar deulle a volta no seu último curto: Kitbull, estreado directamente en YouTube no pasado febreiro, conta a emotiva historia da amizade entre un gato rueiro e un can de pelexa.

Kitbull (xogo de palabras entre kitten,  gatiño, e  pitbull) comeza mostrando como un pequeno gato rueiro foxe pola cidade ata chegar a unha chea de lixo, dentro dun recinto valado, que converte no seu novo fogar. Pola noite, uns humanos levan tamén ata alí a un can de pelexa. O can, con todo, móstrase amigable co gato. Este lle búfalle e foxe.

A situación entre ambos os animais comeza a cambiar unha noite chuviosa, na que a chea de desperdicios no que vive o gato derrúbase e queda atrapado polo plástico dunhas latas de refrescos. O pitbull, a pesar de estar malferido tras unha pelexa, axúdalle. Á mañá seguinte, o gatiño finalmente decídese a visitar a gorida do seu  rescatador. Ambos fanse amigos e logran escapar. Mentres xogan pola rúa, unha moza atópaos e decide adoptalos.

Este é a terceira curtametraxe de Sparkshorts, unha iniciativa de Pixar para que novos talentos do cinema de animación que exploren novas narrativas en formato curto.

É todo un éxito: en menos de dúas semanas superou os 18 millóns de reproducións.

Parte do éxito do vídeo débese a que moitas protectoras e activistas  animalistas compartírono para concienciar sobre a importancia da adopción e en rexeitamento aos malos tratos. Con todo, hai outra mensaxe máis escondida: a dificultade de establecer relacións persoais.

FONTE: Pablo Canto/verne/elpais.com