Blogia
vgomez

OUTRAS COUSAS

O PRIMEIRO VOO DO STRATOLAUNCH

O Stratolaunch, no seu primeiro voo de proba sobre o deserto de Mojave (California). o venres 13 de abril / France Pres/elpais.com

Stratolaunch, o avión máis grande do mundo, voou este sábado por primeira vez, segundo as imaxes difundidas nas redes sociais por testemuñas do despegamento. É un avión que leva desenvolvendo durante anos a compañía dedicada ao lanzamento de foguetes Stratolaunch Systems, impulsada por Paul Allen, o finado fundador de Microsoft.

O despegamento tivo lugar nas instalacións onde se desenvolveu o aparello, no deserto de Mojave, en California, ao norte dos Ánxeles. O avión máis grande do mundo ten unha envergadura de 117 metros, superior ao longo dun campo de fútbol e maior que a de calquera outro avión, aínda que a lonxitude da súa dobre fuselaxe (do morro á cola), 72 metros, é inferior á dalgúns avións comerciais. Está equipado con seis grandes motores como os usados nos Boeing 747. É tan grande que ten dúas cabinas, unha en cada fuselaxe, pero só úsase unha para pilotalo.

O aparello está especialmente deseñado para o lanzamento de satélites. Pode alcanzar unha altura de 35.000 pés (algo máis de 10,5 quilómetros) e desde aí soltar foguetes que se acendan e sitúen en órbita os satélites que transporte.

Decenas de fotógrafos, afeccionados á aeronáutica e especialistas presenciaron o primeiro despegamento do aparello. O avión máis grande do mundo está fabricado principalmente de fibra de carbono para ser á vez lixeiro e resistente e ter unha gran capacidade de carga.

FONTE: cincodias.elpais.com

WORLD PRESS PHOTO 2019

 

Nena chorando na fronteira. Ise é o título da mellor fotografía do ano segundo o concurso World Press Photo 2019. Fíxoa o estadounidense John Moore para a axencia  Getty cando un policía de fronteiras en McAllen (Texas) cacheaba, o 12 de xuño de 2018, a Sandra Sánchez, de Honduras, e nai de Yana, de dous anos.

World Press Photo, foi fundada en 1955 e é unha organización independente sen ánimo de lucro con sede en Ámsterdam (Países Baixos).

Se queres coñecer o resto de finalistas e os gañadores nas diferentes categorias preme AQUÍ.

FONTE: worldpressphoto.org e es.wikipedia.org

OS OLLOS E AS PANTALLAS DE MÓBILES E MONITORES



É habitual sentir molestias nos ollos despois de mirar durante moito tempo a pantalla do móbil ou o monitor do computador. Pero, por sorte, estes problemas frecuentes, como a  sequedad ou fatiga ocular, que xuntos reciben o nome de Síndrome Visual Informático (SVI), desaparecen ao descansar a vista.

A longo prazo, existe preocupación polo suposto dano á retina que produce a luz azul das pantallas. Con todo, as evidencias suxiren que esta luz non supón ningún risco para os ollos. O vídeo superior separa os mitos da realidade, revísanse estas probas para comprender os efectos que pode ter a luz das pantallas na vista.

Estar todo o día diante do computador non é  inocuo para a saúde. O uso de pantallas está cientificamente asociado cun peor desenvolvemento dos nenos, e tamén hai evidencias de que mirar a luz dos dispositivos antes de deitarse  descoordina o reloxo interno do corpo. É dicir, si, hai bos motivos para limitar o uso das pantallas, pero o suposto dano á retina non é un deles.

FONTE: Bruno Martín/Darwin, te necesito/Materia/elpais.com

XOGANDO AO BILLAR COS ASTEROIDES

 

Bruce Willis acaba de cumprir 64 anos. E, aínda que se conserva nunha excelente forma física, xa non parece tan boa idea deixar nas súas mans a seguridade do noso planeta. Ninguén como el desempeñou ese papel de heroe canalla e expeditivo que o mesmo cribaba a un terrorista que aceleraba a fondo para poñer en órbita unha nave espacial cara a unha morte moi probable. E todo, por suposto, sen perder o sorriso  socarrón do que aposta a dobre ou nada en cada unha das súas xogadas. Willis fíxosenos maior, e agora a idea de enviarlle a miles de quilómetros da Terra cargado de explosivos para destruír un asteroide xa non seduciría nin a Michael Bay, o director dese despropósito marabilloso titulado Armaggedon. En realidade, parece que o de tentar facer que os asteroides voen polo aire, non foi nunca unha boa idea: “se falamos sobre desviación de asteroides, a xente pensa en Armaggedon, en Bruce Willis e a bomba nuclear. Pero isto non se corresponde coa realidade”, explica Ian Carnelli, director da misión Hera da ESA. “Dos  asterioides grandes de máis dun quilómetro coñecemos o 90% e sabemos que ningún deles supón un risco nun futuro próximo. O que nos preocupa máis son os asteroides pequenos que, polo seu tamaño, reflicten menos luz e son máis difíciles de ver desde a Terra. A técnica que mellor funciona para desviar estes asteroides, en teoría, é a do impacto  cinético. É como cando xogas ao billar e golpeas unha bóla para desviar outra”. Así que en lugar dw Bruce Willis, parece que a quen necesito en realidade é ao Paul Newman do buscavidas.

A ameaza de que un corpo proveniente do espazo choque contra o noso planeta é real. De feito recentemente soubemos que o 18 de decembro de 2018, un asteoride impactou contra a atmosfera sobre o mar de Bering a 32 quilómetros por segundo. O impacto liberou unha enerxía de 173 quilotóns, o equivalente a dez bombas atómicas como a lanzada sobre Hiroshima. Evitar que se produzan choques que poidan danarnos é o obxectivo dunha idea que están a desenvolver en conxunto a NASA e a ESA. A axencia americana quere lanzar en 2021 a súa misión Dart para ensaiar a técnica de cambio de dirección de asteroides mediante impacto, mentres que a ESA quere contribuír ao proxecto coa misión Hera, que sería a encargada de observar e estudar o impacto causado por  Dart.

Rüdiger Jehn, director da oficina de Defensa Planetaria da ESA, explica que na lista de risco figuran un total de 809 obxectos que poderían chocar contra o noso planeta. E, aínda que as perspectivas poderían resultar terroríficas, para quen está afeito ver estes datos a diario a ameaza convértese en estatística: “o 206 QV89 mide 40 metros e podería chocar o 9 de setembro de leste mesmo ano, de 2019. Pero as probabilidades son dunha entre 11.000, así que é unha probabilidade moi reducida”. Un  asteoride entre os 100 e os mil metros podería destruír un país enteiro como o noso, explica o español Juan Luís Cano, director de operacións do Centro de Coordinación de Asteroides Próximos á Terra da ESA. Por iso é polo que o mellor investimento que podemos facer é ampliar a rede de telescopios para ter sempre un ollo posto no ceo. E así todos poderemos durmir máis tranquilos…Bruce Willis incluído. 

FONTE: José  L. Álvarez  Cedena/elpaís.com

CONCIENCIAR SEN PALABRAS

 

O cinema e os debuxos animados explotaron durante décadas o cliché dos cans e gatos como inimigos. Pixar deulle a volta no seu último curto: Kitbull, estreado directamente en YouTube no pasado febreiro, conta a emotiva historia da amizade entre un gato rueiro e un can de pelexa.

Kitbull (xogo de palabras entre kitten,  gatiño, e  pitbull) comeza mostrando como un pequeno gato rueiro foxe pola cidade ata chegar a unha chea de lixo, dentro dun recinto valado, que converte no seu novo fogar. Pola noite, uns humanos levan tamén ata alí a un can de pelexa. O can, con todo, móstrase amigable co gato. Este lle búfalle e foxe.

A situación entre ambos os animais comeza a cambiar unha noite chuviosa, na que a chea de desperdicios no que vive o gato derrúbase e queda atrapado polo plástico dunhas latas de refrescos. O pitbull, a pesar de estar malferido tras unha pelexa, axúdalle. Á mañá seguinte, o gatiño finalmente decídese a visitar a gorida do seu  rescatador. Ambos fanse amigos e logran escapar. Mentres xogan pola rúa, unha moza atópaos e decide adoptalos.

Este é a terceira curtametraxe de Sparkshorts, unha iniciativa de Pixar para que novos talentos do cinema de animación que exploren novas narrativas en formato curto.

É todo un éxito: en menos de dúas semanas superou os 18 millóns de reproducións.

Parte do éxito do vídeo débese a que moitas protectoras e activistas  animalistas compartírono para concienciar sobre a importancia da adopción e en rexeitamento aos malos tratos. Con todo, hai outra mensaxe máis escondida: a dificultade de establecer relacións persoais.

FONTE: Pablo Canto/verne/elpais.com

CANTO SABES SOBRE AS VIAXES ESPACIAIS XV (FIN)

Valeri Poliakov / Imexe: laprensa.peru.com

A contestación correcta á pregunta do día anterior é Valeri Poliakov. El ten o récord de máis longa resistencia humana nunha soa partida no espazo, quen deixou a Terra o 8 de xaneiro de 1994, e permaneceu a bordo da Mir un total de 437 días, 17 horas, 58 minutos e 16 segundos, regresando o 22 de marzo de 1995. Serguéi Krikaliov ten o récord actual de tempo total combinado no espazo: 803 días, 9 horas, e 39 segundos.

E así rematamos esta serie que espero que servise para recordar e aprender cousas sobre as viaxes espaciais.

FONTE: Idea orixinal muyinteresante.es/ciencia


CANTO SABES SOBRE AS VIAXES ESPACIAIS XIV

A contestación correcta á pregunta do día anterior é 2000. ISS está en construción desde 1998 e no presente é o obxecto artificial máis grande en órbita terrestre. Completa unha volta aproximadamente cada 92 minutos e atópase a un 408 km de altura aproximadamente da superficie da Terra. A primeira tripulación permanente da ISS, estaba composta polo astronauta estadounidense William Shepherd e os rusos Yuri Gidzenko e Serguei Krikaliov, chegou á Estación o 2 de novembro de 2000.

E imos coa proposta para hoxe:

Estación espacial MIR / Imaxe: astromia.com

14. Quen ten o récord de máis longa resistencia humana nunha soa partida no espazo?

- Serguéi Avdéyev

- Valeri Poliakov

- Serguéi Konstantínovich Krikaliov

Mañá a solución.

FONTE: Idea orixinal muyinteresante.es/ciencia


CANTO SABES SOBRE AS VIAXES ESPACIAIS XIII

A contestación correcta á pregunta do día anterior é Falso. A cadeliña Laika si que faleceu poucas horas despois de producirse o lanzamento da súa nave (morreu a bordo do Sputnik 2 o 3 de novembro de 1957), pero Ham, regresou san e salvo á Terra; pasou o resto dos seus días no Zoo Nacional de Washington, D. C. (EE. UU.)  Laika ostenta o triste récord de ser o primeiro animal que morreu en órbita.

E imos coa proposta para hoxe:

ISS / Imaxe: Okdiario

13. A Estación Espacial Internacional (ISS) é un centro de investigación na órbita terrestre, cuxa administración, xestión e desenvolvemento está a cargo da cooperación internacional. En que ano chegou a primeira tripulación permanente da ISS?

- 1998

- 1999

- 2000

- 2001

Mañá a solución e unha nova proposta.

FONTE: Idea orixinal muyinteresante.es/ciencia