SOPA DE LETRAS XVI
COMPOSTELA DEPOR CELTA FABRIL
OURENSE LUGO CHOCO ALONDRAS
CORUXO GUARDÉS VERÍN TYDE
HISTORIA DOS NÚMEROS I
Jaime Madrid Gómez estudou matemáticas e física, e agora está a dalo todo cun máster de Astrofísica e Cosmoloxía. Ten unha canle de matemáticas moi interesante da que son seguidor.
Iste vídeo inicia unha pequena serie sobre a historia dos números.
1. A TÚA MENTE É LOGARITMICA: Había matemáticas no noso cerebro antes de que inventásemos as matemáticas? Resulta que si, aínda que eran moi caprichosas. E hoxe aínda nos queda algún rastro deste pasado escuro.
Que o disfrutedes!
BILLETES DO MUNDO XXVI
Continúo coa serie BILLETES DO MUNDO. Hoxé tócalle a Australia (Comunidade de Australia / Commonwealth of Australia), un país de Oceanía que ocupa a principal masa continental da plataforma chamada Sahul, ademais dalgunhas illas nos océanos Pacífico, Índico e Antártico. A súa moeda de curso legal é o dólar australiano (AUD), séndoo tamén no Territorio Antártico Australiano, a Illa de Nadal, as Illas Cocos, as Illas Heard e illas McDonald e a Illa de Norfolk, así como dos estados independentes do Pacífico de Kiribati (xunto co dólar de Kiribati), Nauru e Tuvalu (xunto co dólar tuvalés). Está dividida en 100 cents. Existen moedas de 5, 10, 20 e 50 cents e 1 e 2 dólares. En canto aos billetes hainos de 5, 10, 20, 50 e 100 dólares. 1 dólar australiano = 0,612981 €. O banco emisor é o Banco da Reserva de Australia / Reserve Bank of Australia)
A modo de exemplo, aquí tes o billete de 5 dólares australianos.
Mañá outro billete e outr país!
FONTE: northernstar.com.au e wikipedia
BILLETES DO MUNDO XXV
Continúo coa serie BILLETES DO MUNDO. Hoxé tócalle a Cuba (República de Cuba), un país insular asentado nun aquipiélago do mar Caribe. A súa moeda de curso legal é dobre, por un lado o peso cubano (CUP) e por outro o peso cubano convertible (CUC). En 2013 propúxose a unificación do peso cubano co peso cubano convertible, para así deixar un só circulante como moeda de curso legal, e evitar os traumatismos que orixina o ter un sistema monetario dobre, pero aínda a día de hoxe esta unificación non se concretou e nin sequera prevese para cando pode ser posible. Ámabalas dúas moedas están divididas en 100 centavos.
Do peso cubano existen moedas de 1, 2, 5 e 20 centavos e 1, 3 e 5 pesos. En canto a billetes hainos de 1, 3, 5, 10, 20. 50, 100, 200, 500 e 1.000 pesos.
Do peso cubano convertible existen moedas de 1, 5, 10, 25 e 50 ecntavos e 1 e 5 pesos cubanos convertibles. En canto aoa billetes hainos de 1, 3, 5, 10, 20, 50 e 100 pesos.
1 peso cubano convertible = 26,5000 pesos cubanos
1 peso cubano convertible = 0,9082 €
O banco emisor é o Banco Central de Cuba.
A modo de exemplo, aquí tes o billete de e pesos cubanos convertibles (CUC).
Mañá outro billete e outro país!
FONTE: monedasybilletes.jimdo.com e wikipedia
O GARFO XIGANTE
Esta fotografía non é unha montaxe, é real. Tratase dunha escultura de aceiro inoxidable que está no medio do lago Leman, na cidade de Vevey (Suíza), sendo o maior garfo do mundo: uns 8 metros de alto, por metro e medio de ancho e pesa preto de 450 quilos. A obra (La Fourchette Geante - O garfo xigante) foi realizada polos artistas suizos Jean Pierre Zaugg e Georges Favre e instalado en 1995 con motivo do décimo aniversario de Alimentarium, un museo dedicado á alimentación situado a poucos metros da obra.
FONTE: elterritorio.com.ar / Imaxe:Ap
RIRSE DUN MESMO
“Aprendín a aceptarme e a rirme de min mesma, porque non hai nada máis divertido que rirse dos gazapos e dos erros que cometes”. Para Sara Andrés, atleta paralímpica e mestra de educación primaria, o humor é fundamental. Un accidente de coche aos 25 anos, un cancro de tiroides, e posteriormente, un cancro de pel non lle fixeron perder o sorriso e, lonxe de afundila, impulsárona para lograr metas que xamais pensara que podía conseguir. Sara Andrés atopou no atletismo un deporte que lle axudou a sentirse ben e gañar múltiples medallas e bater récords en campionatos nacionais e internacionais.
Esta mestra defende que a educación ten que ser inclusiva e ensina aos seus nenos e nenas desde a diferenza e a través do seu exemplo: “O que fixen foi introducirlles a idea de ser empático co outro e coa miña discapacidade, porque todos temos discapacidades ou supercapacidades”.
O seu sorriso contaxioso convídanos a celebrar a vida cada día, e a gozar do momento presente como un agasallo extraordinario: “Vou pensar en todo o bo que fixen hoxe e gozalo como único, porque é único, o pasado non existe e o futuro tampouco. Espertade, sede conscientes de todo o bo que tedes na vida, valorádeo e gozádeo”.
UN NOVO TIPO DE ORDE NO TEMPO CUÁNTICO
Enxeñería relativista xeneral de relacións causais entre eventos espazo-temporais utilizando un corpo masivo. Inicialmente, os reloxos sincronizados a e b colócanse a distancias fixas dun axente afastado cuxa coordenada de tempo é t. O evento A (B) defínese polo reloxo da (b) que mostra o tempo apropiado τ*. Na configuración KA≺B (esquerda), unha masa colócase máis preto de b que a a. Debido á dilatación do tempo gravitacional, o evento para pode terminar no pasado causal do evento B: para un τ* suficientemente grande, a diferenza de tempo entre os reloxos vólvese maior do que toma a luz para viaxar entre eles. A luz emitida no evento para chega ao reloxo b antes de que ocorra o evento B. A configuración KB≺A (dereita) é completamente análoga a KA≺B: a masa colócase máis preto do reloxo a e o evento B pode terminar no pasado causal do evento A / nature.com/articles/s41467-019-11579-x
Un equipo de investigadores da Universidade de Queensland, en Australia, acaba de facer un descubrimento excepcional durante un dos seus experimentos. A forma máis sinxela de describilo sería que atoparon un «novo tipo de orde no tempo cuántico». O achado, no que se mesturan a física clásica e a física cuántica, permite alterar a orde temporal lóxico de dous ou máis acontecementos. Os resultados deste singular traballo acábanse de publicar en Nature Communications.
O concepto do tempo e o seu fluxo cambia moito da física clásica á mecánica cuántica. Segundo explican os autores no seu artigo, "O tempo ten un carácter fundamentalmente diferente na mecánica cuántica e na relatividade xeral. Na teoría cuántica, os eventos desenvólvense nunha orde fixa, mentres que na relatividade xeral a orde temporal está influenciada pola distribución da materia. Cando a materia require unha descrición cuántica, espérase que a orde temporal vólvase non clásico, un escenario máis aló do alcance das teorías actuais. Aquí proporcionamos unha descrición directa de tal escenario".
A teoría de Einstein, por exemplo, predí que a presenza dun obxecto moi masivo pode retardar o tempo. E de aí parte precisamente o experimento dos investigadores.
"Imaxinemos dúas naves espaciais ás que se lles ordena dispararse mutuamente nun momento específico, ao mesmo tempo que tratan de esquivar o ataque do seu opoñente", explican os autores. Evidentemente, o primeiro que efectúe o seu disparo será o vencedor e destruirá á outra nave. Pero as cousas non sempre son como parecen.
"Segundo a teoría de Einstein –explican os autores do estudo– un inimigo o suficientemente poderoso podería usar os principios da relatividade xeral e colocar un obxecto moi masivo, como un planeta, preto da nave inimiga para que nela retárdese o paso do tempo. Por mor deste lapso temporal, a nave máis afastada do obxecto masivo disparará antes, e destruirá ao seu adversario".
E xusto aquí entra a segunda teoría. A mecánica cuántica, en efecto, di que un obxecto pode estar nun estado de «superposición». "O cal significa –proseguen os investigadoes– que podemos atopalo en diferentes estados ao mesmo tempo, como sucede co soado gato de Schrödinger" (o gato encerrado nunha caixa xunto a un frasco de veleno e que, segundo a mecánica cuántica, está nun estado de vivo/morto ata que abrimos a caixa e «materializamos» un dos dous posibles estados).
Segundo esto, se aplicamos a mecánica cuántica ao caso da batalla espacial, a nave que debería ser destruída por mor da retardación do tempo podería colocar todo o obxecto masivo (o planeta enteiro) nun estado de superposición cuántica, co cal interrompería de inmediato o fluxo do tempo.
Para os autores do estudo, "esta sería unha forma totalmente nova de establecer a orde dos eventos, sen que ningún deles sexa primeiro ou segundo. Nun estado cuántico xenuíno, en efecto, ambos serían primeiro e segundo ao mesmo tempo".
No artigo explícase que, "aínda que unha superposición de planetas, como se describe no estudo, poida que nunca sexa posible, a tecnoloxía si que nos permitiu simular como funcionaría o tempo no mundo cuántico, sen usar a gravidade. Mesmo se o experimento nunca chegase a facerse, o estudo resulta relevante para as tecnoloxías futuras".
Como exemplo desas tecnoloxías, afirman que "actualmente, estamos a traballar en computadoras cuánticas que, dito de forma sinxela, poderían saltar efectivamente no tempo para realizar as súas operacións de maneira moito máis eficiente que os dispositivos que operan seguindo unha secuencia temporal fixa, tal e como a coñecemos no noso mundo normal".
FONTE: Juan Manuel Nieves/abc.es/ciencia
GRUPOS DE WHASAPP DO COLEXIO?
Psicóloga especializada en Terapia Breve Estratéxica, filóloga e educadora social, Maribel Martínez dedicou a súa ampla traxectoria profesional ao apoio de familias, nenos e adolescentes. Cando foi nai, con todo, comprobou que os seus coñecementos víanse excedidos pola maternidade e os ensinos da súa filla. Como establecer normas e límites? Considerámonos amigos dos nosos fillos?
No seu libro ‘Cantas veces téñocho que dicir?’ resolve estas e outras preguntas que afectan directamente á crianza e a educación dos nenos. Maribel Martínez analiza as dificultades comúns que afrontan os pais: perrenchas, frustracións e medos, trucos para ensinar autonomía e responsabilidade. A psicóloga sinala tamén as consecuencias negativas da sobreprotección. “Se o camiño é liso, os nenos afanse a que non hai perigo, non hai problemas, non hai frustración e isto non é a realidade. Se te están sobreprotexendo constantemente, a autoestima baixa. Son nenos máis inseguros, que despois desenvolven máis sensibilidade á ansiedade, que se presentan a un exame e teñen medo a quedar en branco por esa presión e por esa sensación de que non son capaces de realizalo. O que temos que facer, en realidade, sería poñerlles pequenas pedriñas no camiño e que vaian superando esas dificultades”, conclúe.