DOCUMENTAIS VERDES: OCÉANOS DE PLÁSTICO

 

Océanos de plástico (Oceans de plastique) (2009) é un documental de Via Découvertes Production. Os océanos están a converterse no caldeiro do lixo do mundo. Cada quilómetro cadrado contén unha media de 74.000 pezas de plástico. Deixamos que o plástico colonice o mar. Estes residuos matan por centos de miles de animais cada ano. Ademais os produtos químicos entran lentamente na cadea alimentaria. Cal será o impacto a longo prazo desta contaminación de plástico e que podemos facer para limpar os nosos océanos?

Iste documental trata de concienciar e dar contestación a esas preguntas!

SOLUCIÓN Á SOPA DE LETRAS XI

Unha de apeiros de labranza galega!

DOCUMENTAIS VERDES: TRAS AS PEGADAS DO XEO

 

Tras as pegadas do xeo (Chasing Ice) (2012) é un documental dirixido porJeff Orlowski, guionado por Mark Monroe, relatado polo fotógrafo James Balog e producido pola Sociedade Xeográfica Nacional.

Conta a historia do estadounidense James Balog, nun proxecto para fotografar imaxes con 24 cámaras no Ártico; doce en  Groenlandia, cinco en Islandia, cinco en Alaska e dous no Parque nacional dos Glaciares. Para mostrar a realidade dos cambios climáticos no planeta Terra desde 2005.

Outro documental de concienciación!

SOPA DE LETRAS XI

PENEIRA           GADAÑA          SACHOLA         ARADO

FORQUITA         FORCADO        FOUCIÑO         CANGA

CHAVELLA         ESTADULLO      ADIVAL           RODO

ANGAZO            SOGA

DOCUMENTAIS VERDES: ANTES DE QUE SEXA DEMASIADO TARDE

 

Antes de que sexa demasiado tarde (Before the flood) (2016), é unha película documental dirixida por Fisher Stevens. Foi producida en colaboración de Stevens, Leonardo DiCaprio, James Packer, Brett Ratner, Trevor Davidoski, Jennifer Davisson Killoran e Martin Scorsese como produtor executivo.

Producido por National Geographic é conducido polo actor Leonardo DiCaprio (famoso tamén polo seu activismo en materias ambientais), nel explícase como a sociedade pode evitar desaparición de especies en perigo de extinción, ecosistemas e comunidades indíxenas en todo o mundo. O filme conta con entrevistas a líderes como Barack Obama, o secretario xeral da ONU Ban Ki-Moon e o Papa Francisco.

Outro documental de concienciación!

DESCOBREN UN ESTRAÑO ASTEROIDE OCULTO ENTRE A TERRA E O SOL

Astrónomos da Universidade de Caltech descubriron na veciñanza do Sistema Solar o asteroide co ano máis curto coñecido para calquera rocha espacial. O obxecto, denominado 2019 LF6, mide aproximadamente un quilómetro de diámetro e orbita o Sol cada 151 días aproximadamente. Na súa traxectoria, oscila máis aló de Venus e, ás veces, achégase máis que Mercurio, que vira ao redor do astro rei cada 88 días. O corpo é un dos 20 asteroides coñecidos como Atira, cuxa órbita está totalmente contida na terrestre.

"Na actualidade, non se atopan asteroides dun quilómetro con moita frecuencia", di Quanzhi Ye, descubridor de 2019 LF6. "Hai trinta anos, a xente comezou a organizar procuras metódicas de asteroides, atopando primeiro obxectos máis grandes, pero agora que se atoparon a maioría deles, os máis grandes son aves raras", di. "LF6 é moi inusual tanto en órbita como en tamaño; a súa órbita única explica por que un asteroide tan grande eludiu varias décadas de procuras coidadosas", engade.

2019 LF6 foi descuberto a través da Instalación transitoria Zwicky (ZTF), unha cámara de vangarda no Observatorio Pombal (San Diego, EE.UU.) que escanea os ceos todas as noites en busca de obxectos transitorios, como estrelas en explosión e asteroides en movemento. Debido a que ZTF observa o ceo tan rapidamente, é ideal para atopar asteroides Atira, que teñen xanelas de observación curtas.

Para detectar os Atira, o equipo de ZTF estivo levando a cabo unha campaña de observación chamada Twilight despois da hora do día máis adecuada para descubrir os obxectos. Ata agora, o programa descubriu outro asteroide Atira, chamado 2019 AQ3. Antes de que chegase 2019 LF6, 2019 AQ3 tiña o ano máis curto coñecido de calquera asteroide, orbitando o Sol aproximadamente cada 165 días.

Ademais dos dous obxectos Atira, ZTF atopou ata o momento ao redor de 100 asteroides próximos á Terra e uns 2.000 asteroides que orbitan no Cinto Principal entre Marte e Xúpiter.

Ye di que espera que o programa Twilight conduza a máis descubrimentos de Atiras, e espera a posible selección por parte da NASA da misión da Cámara de Obxectos Próximos á Terra (NEOCam), unha nave espacial proposta deseñada para buscar asteroides máis preto do Sol. Debido a que os asteroides Atira están máis preto do Sol e son máis cálidos que outros asteroides, son máis brillantes no infravermello.

FONTE:abc.es/ciencia

UN NENO TDAH

 

Foi un neno distraído, con problemas de aprendizaxe, hiperactividade e fracaso escolar. Pero acabou sendo un avalado psiquiatra de fama internacional.

A historia de Luís Rojas-Marcos é o resultado dunha enorme capacidade de superación. Tras licenciarse como médico en Sevilla, emigrou a Nova York a finais dos 60 para estudar psiquiatría. Tras máis de 40 anos de traxectoria en Estados Unidos, os seus traballos de investigación e as súas pioneiras achegas neste campo levárono a converterse nun referente para médicos, psiquiatras e psicólogos de todo o mundo. Nos anos 90 foi o máximo responsable dos Servizos de Saúde Mental, Alcoholismo e Drogodependencias da cidade de Nova York. O 11 de setembro de 2001 foi testemuña dos atentados contra as Torres Xemelgas, mentres ocupaba o cargo de presidente do sistema de hospitais públicos da cidade. Alí tivo un papel fundamental na creación de grupos de apoio para os familiares das vítimas.

 Luís Rojas-Marcos é profesor de psiquiatría na Universidade de Nova York e autor de numerosas obras de divulgación, nas que aborda temas como a importancia do optimismo, a relación entre a linguaxe e a felicidade, a superación da adversidade ou a autoestima. En 2010, o Consello de Ministros español concedeulle a Orde das Artes e as Letras.

DESAPARECE UNHA ILLA XURDIDA AI SEIS ANOS

A illa de Zalzala Koh (montaña do terremoto) naceu en setembro de 2013 despois de que un terremoto de magnitude 7,7 na escala de Richter, sacudise o oeste de Paquistán. Este illote xurdiu preto do porto de Gwadar, ao suroeste do país, cando os movementos de terra erixiron un volcán de barro que acadou unha altura de 20 metros sobre o nivel do mar. A nova illa alcanzou os 90 metros de ancho por 40 de longo.

Pero as ondas e as inclemencias do tempo fixeron que xa en 2016 non queda moito da illa sobre as augas do Mar Arábigo. Agora consumouse a desaparición de Zalzala Koh, tal como informou a NASA nun comunicado.

Os últimos vestixios captáronse en xuño, cando os satélites Landsat observaron sedimentos disoltos flotando pola zona que ocupaba a illa. Agora, todo apunta a que os materiais que formaron a illa están xusto por baixo da superficie da auga.
 
Por que naceu este illote? Crese que a causa está na  tectónica de placas. Nesa zona, a placa arábiga está a afundirse baixo a placa euroasiática (por medio dun proceso coñecido como subducción), a un ritmo duns poucos centímetros cada ano. Desta forma, o lento esvaramento vai acumulando sedimentos no bordo da placa euroasiática.

"A rápida acumulación de sedimentos brandos, ricos en arxilas en torno ao bordo da placa euroasiática, combinado cos altos estreses tectónicos, causa un rápido incremento das presións na auga e gases atrapados nas rochas sedimentarias", explicou no comunicado da NASA. "As presións dos fluídos increméntanse tanto que os sedimentos  arcillosos compórtanse case como un líquido".

O resultado é un volcán de barro. Un destes "fórmase cando as presións son o suficientemente grandes como para fracturar as rochas que están encima e que están a conter esas enormes presións, permitindo que os lodos e gases emerxan ata a superficie".

No caso da illa de Zalzala Koh, o fluído moveuse tan rápido que arrastrou rochas e grandes bloques ata a superficie.

Pero a erosión enseguida exerce o seu papel, con especial intensidade nos brandos materiais dos volcáns de barro. De feito, nesta rexión xa se observaron varios destes volcáns, aparecendo e desaparecendo cunha velocidade sorprendente. Por exemplo, a 125 quilómetros ao leste apareceu a illa de Malan, que xurdiu en dúas ocasións, en 1999 e 2010, e que se  esfumó noutras tantas. Por iso, segundo a NASA, non sería raro que Zalzala Koh volvese emerxer.

FONTE: abc.es/ciencia