Blogia

vgomez

DÍA DAS LETRAS GALEGAS 2019

 

Hoxe celebramos o DÍA DAS LETRAS GALEGAS, e niste ano, 2019, adicaselle a ANTÓN FRAGUAS.

Membro das Irmandades da Fala e do Seminario de Estudos Galegos (SEG) na mocidade, historiador, etnógrafo, director e presidente do Museo do Pobo Galego, profesor depurado polo franquismo e querido polo alumnado, narrador oral excepcional e intelectual cunha popularidade pouco común, Antonio Fraguas Fraguas (Loureiro, Cotobade, 1905 – Santiago de Compostela, 1999) dedicou a vida ao estudo da cultura e do territorio galegos desde distintos eidos, con especial atención e mestría á antropoloxía. Cos seus traballos e conferencias contribuíu ademais a defender o galego como lingua de expresión válida para calquera coñecemento, unha idea cuxa reivindicación segue a ser necesaria.

Para coñecer amplamente a súa biografía e obra, preme AQUÍ.

Eu traballei sempre por e para Galicia. Unhas veces acertei, outras non; pero en todo canto levo feito puxen sempre toda a miña ilusión, todo o pouco que sei, sen esperar nunca nada a cambio. A miña modesta obra non é máis que un pequeniño gran de area no montón que foron facendo todos aqueles que, de moi distintas maneiras e cadaquén ó seu xeito, traballaron ó longo dos anos, traballan agora e seguirán traballando arreo no futuro, sempre desinteresadamente, non máis que polo ben de Galicia. Por amor á nosa Terra.                                  

Antonio Fraguas Fraguas

FONTE: academia.gal

A CURIOSA RELACIÓN ENTRE AS MATEMÁTICAS E "XOGO DE TRONOS"

 

É un dos maiores divulgadores de matemáticas do mundo. Keith Devlin asegura que as matemáticas do século  XXI baséanse na creatividade: “A maioría da xente segue pensando que as matemáticas son só fórmulas e cálculos, pero iso agora fano as máquinas”. E engade: “A mente humana non debe aspirar a converterse nunha calculadora”. Para  Devlin, o problema é que se segue ensinando só a parte aburrida. Pero non se explica aos alumnos como son as matemáticas apaixonantes, aquelas que se basean na análise e a creatividade: “É como cociñar. Se te limitas a seguir unha receita paso a paso, como nunha fórmula, nunca chegas a gozar da parte divertida da cociña, na que podes experimentar”. Keith Devlin é autor de máis dunha trintena de libros de divulgación. Este matemático e profesor, é ademais o cofundador e director do ‘Instituto de Investigación Avanzada de Ciencias humanas e tecnoloxías’ da Universidade de  Stanford. A súa investigación céntrase no uso de diferentes medios para ensinar matemáticas ao público xeral. Tamén é o creador da rede de investigación ‘Stanford mediaX’ e da compañía ‘BrainQuake’, que crea videoxogos para facilitar a aprendizaxe das matemáticas.

A MISIÓN CHINA CHANG'E 4 APORTA OS PRIMEIROS RESULTADOS: RESTOS DUN MAR DE LAVA NA CARA OCULTA DA LÚA

Imaxe tomada polo robot de exploración chino Yutu-2 no cráter Von Kármán / CLEP/CNSA

Desde xaneiro deste ano, un pequeno robot chinés está a atravesar a zona catastrófica máis antiga do Sistema Solar. Trátase da conca Aitken, un enorme cráter na cara oculta da Lúa formado polo impacto dun meteorito de 170 quilómetros hai uns 3.900 millóns deanos. É a primeira vez que un vehículo robótico percorre este territorio e, como era de esperar, está a facer descubrimentos importantes.

Os científicos da misión chinesa Chang’e 4, a primeira que aterrou con éxito na cara oculta da Lúa, cren atopar restos do manto lunar, a capa interna que se oculta baixo a codia e da que ata agora non había apenas evidencias.

A Lúa é un pedazo da Terra arrincado polo impacto de Theia, un asteroide do tamaño de Marte, nas orixes do sistema solar, hai uns 4.500 millóns de anos. Foi un cataclismo tan violento que o noso planeta desapareceu durante unhas horas. Unha pequena parte saíu despedida e mesturouse cos restos de Theia, convertidos en rocha fundida tras o golpe. Durante un tempo o satélite quedou cuberto por un océano de lava ardente no que os materiais máis pesados foron cristalizando no fondo e os máis lixeiros quedaron na superficie, de onde os primeiros astronautas recolleron abundantes mostras nas décadas de 1960 e 1970. Dende entón foi un misterio cal é a composición da Lúa máis aló da súa capa máis externa.

O robot Yutu-2 aterrou en xaneiro deste ano no cráter Von Kármán, unha conca duns 180 quilómetros de diámetro que á súa vez está dentro do cráter de Aitken, que con 2.500 quilómetros de lado a lado é un dos máis grandes que se coñecen. A cara oculta da Lúa está repleta de cráteres como estes, moitos deles formados durante unha violenta etapa da historia do sistema solar coñecida como bombardeo intenso tardío. A cara visible da Lúa tamén quedou arrasada por esta descarga, pero neste caso os buracos asolagáronse de lava volcánica que ao secarse formou as grandes chairas coñecidas como mares que se aprecian na actualidade.

O impacto en Aitken foi tan violento que penetrou máis aló da codia lunar e destapou o manto esparcindo o seu contido pola superficie. Nun estudo publicado onte na prestixiosa revista Nature, científicos da Academia Nacional de Ciencias de China explican que o espectrómetro de luz visible e infravermella do Yutu-2 mostra que a composición do terreo é diferente á do regolito nos mares do satélite. Os minerais teñen un alto contido de olivina e outros compostos densos, do tipo que puideron quedar nas capas máis profundas do mar de lava.

“Estes poderían ser os primeiros indicios claros do manto lunar que saíron á superficie tras o enorme impacto que formou a conca  Aitken”, recoñece o director do Grupo de Traballo para a Exploración Lunar da Axencia Espacial Europea, que colaborou con China na misión Chang’e 4.

 Os datos de Yutu-2 poden ter implicacións importantes para determinar a composición do manto externo, así como desvelar a profundidade, velocidade de arrefriado e viscosidade do vello mar de lava que cubría a Lúa. 

FONTE: Nuño Domínguez/elpais.com/ciencia

LA VUELTA 19 A RITMO DE RAP

 

A sintonía oficial de La Vuelta 19 vai a ritmo de rap: "Outro intento máis" interpertada por Arkano (Guillermo Rodríguez Godínez, Alicante-1994).

O vídeo superior que acompaña á canción nútrese dalgunhas das zonas máis  icónicas da provincia de Alacante, incluíndo o porto de Alicante, cidade natal de Arkano. Entre as localizacións máis rechamantes figuran tamén As Salinas de Torrevieja, contorna que enmarcará a saída oficial da Volta, pero tamén Benidorm, Calpe ou Ibi, protagonistas das tres primeiras etapas.

La Vuelta 19, na súa 74ª edición, que celebrarase entre o sábado 24 de agosto e o domingo 15 de setembro, con saída desde as Salinas de  Torrevieja (Costa Branca) e meta final en Madrid.

FONTE: lavuelta.es

CAPACIDADE VISUAL

Iste é reto para poñer a proba a túa capacidade visual.

Fixa a mirada na imaxe superior. Que números ves? Concéntrate e identifica unha cifra de catro díxitos. É moi probable que os resultados varíen dependendo das persoas que realicen iste reto.

Ves 3246? 1240? 1246? Todas estas cifras son posibles e a explicación para que vexas unha ou outra é a seguinte:

- Se ves 3246: tes  astigmatismo e miopía.

- Se ves 3240: tes  astigmatismo pero non miopía.

- Se ves 1246: tes miopía pero non  astigmatismo.

- Se ves 1240: tes unha visión perfecta.

Evidentemente, xa sexa o número que vexas, non pode ser utilizado como un diagnóstico médico. O mellor, sempre, é acudir ao oftalmólogo para coidar da nosa visión.

FONTE: abc.es

A 10.935 METROS DE PROFUNDIDADE

 

O empresario e submarinista estadounidense Victor Vescovo superou o récord mundial do cineasta James Cameron ao mergullarse a 10.935 metros de profundidade na sima Challenger, na Fosa das Marianas, onde achou unha bolsa de plástico e envoltorios de caramelos, anunciou este luns a expedición Five Deeps.

Vescovo, de 53 anos e que leva un ano na súa travesía para mergullar nos puntos máis fondos dos cinco océanos, permaneceu no interior do seu sumerxible durante máis de catro horas na conca, situada nas rochas das Marianas, o punto máis profundo coñecido do Pacífico.

Nun comunicado divulgado pola expedición, Vescovo describiu o fondo do océano como unha conca beixe cunha grosa capa de cieno, onde poden verse "algúns animais pequenos, transparentes que  ondulan xentilmente".

"Definitivamente, hai vida no fondo mesmo do océano", engadiu.

Co seu descenso, que protagonizou o pasado 28 de abril, superou o anterior récord de  sumersión, establecido en 2012 polo director cinematográfico James Cameron, que alcanzou unha profundidade de 10.915 metros nesa mesma sima das Marianas. 

FONTE: elpais.com/ciencia

HUMOR REAL: "ÉPOCA DE PACTOS"

Rematadas as eleccións Xerais, chegan as Municipais e Europeas para nós, para outros incluso Autonómicas, e como consecuencia chegan os PACTOS.

O xenial Davila, na súa viñeta diaria no xornal Faro de Vigo, trata hoxe iste tema.

Vereeeeemos, dixo a avella!

POSIBLE FRACTURA DA CODIA TERRESTRE FRONTE ÁS COSTAS DE PORTUGAL

Imagen de la posible brecha que estudia el geólogo Joao Duarte y que se habría abierto junto a las costas de Portugal. JOAO DUARTE

Ver más en: https://www.20minutos.es/noticia/3637533/0/corteza-terrestre-fractura-atlantico-frente-peninsula/#xtor=AD-15&xts=467263
magen de la posible brecha que estudia el geólogo Joao Duarte y que se habría abierto junto a las costas de Portugal. JOAO DUARTE

Ver más en: https://www.20minutos.es/noticia/3637533/0/corteza-terrestre-fractura-atlantico-frente-peninsula/#xtor=AD-15&xts=467263

Imaxe da posible brecha que estuda o xeólogo Joao Duarte e que se abriu xunto ás costas de Portugal / JOAO DUARTE

En 1969, un gran terremoto nas costas portuguesas levantou un tsunami que segou a vida dunha ducia de persoas. Uns 200 anos antes, en 1755, produciuse no mesmo sitio un dos maiores seismos da Historia, cun saldo de máis de 100.000 vítimas. Lisboa quedou destruída, e numerosas cidades españolas sentiron os efectos daquel tremor, que tamén produciu ondas xigantes que arrasaron as costas gaditanas. A magnitude do catastrófico evento foi de 8,7.

Pero o que sorprendeu aos investigadores non é que dous terremotos sacudisen a mesma zona no arco de dous séculos, senón o feito de que ambos se orixinaron en fondos mariños moi chairos e estables, lonxe de calquera falla ou fractura da cortiza terrestre, onde a actividade das placas, rozándose ou deslizándose unas baixo as outras provocan, aí si, os terremotos.

Cal foi, entón, a causa destes  seismos? Algo moi estraño, desde logo, debe de estar a suceder baixo a costa atlántica da Península Ibérica. Algo ao que o xeólogo Joao Duarte leva seguindo a pista desde hai anos e que podería ser un fenómeno xamais observado ata agora: o nacemento dunha nova zona de subducción. Ou dito doutra forma, a laminación, en dúas capas diferentes, dunha placa tectónica. O investigador acaba de expoñer as súas ideas ante a Asemblea Xeral Europea de  Xeociencias, celebrada hai uns días en Viena.

Duarte compara esa zona submarina a "a chaira de  Kansas, pero cuberta de auga". Atópase a medio mundo de distancia do chamado "anel de lume", onde se producen o 90 por cento dos terremotos do planeta. Tremores que se deben, na súa maioría, ás placas tectónicas empurrándose unhas contra outras. Pero na Península Ibérica parece suceder o contrario: en lugar de chocar e empuxarse, as placas Africana e Euroasiática están a separarse a medida que esta última avanza cara ao oeste, cara a América.

Duarte observou que xa en 2012, outros investigadores que realizaban probas de ondas  sísmicas atoparon o que parecía ser unha masa densa de material descoñecido baixo do epicentro do terremoto de 1969. E algúns expertos xa suxeriron que podería ser o inicio dunha zona de  subducción. Máis tarde, o ano pasado, outro equipo tomou imaxes de alta resolución da área e tamén atopou evidencia desa masa, o que confirmou a súa existencia.

"Estudos anteriores, escribe o investigador no resumo da súa intervención, xa demostraran a existencia dun foco de sismicidade precisamente nesta área a profundidades do manto  litosférico dun 50 km, nunha sección da antiga  litosfera oceánica (Xurásica?). Esa sismicidade atópase debaixo dunha capa sísmicamente silenciosa, que se interpreta como unha fronte de serpentinización que se propaga cara abaixo a través do manto litosférico superior. Varios modelos tomográficos detectaron unha anomalía de alta velocidade que se estende ata unha profundidade de 250 km, xusto debaixo deste foco de sismicidade. Interpretamos esta anomalía como un goteo litosférico causado pola laminación da litosfera oceánica. Se este fóra o caso, sería a primeira vez que se identifica a laminación da litosfera oceánica".

Noutras palabras, a laminación da cortiza deberíase, segundo Duarte, á presenza dunha capa que absorbe auga xusto no medio da placa tectónica. Unha capa que podería sufrir o proceso xeolóxico chamado serpentinización, no que a auga que se filtra a través das gretas fai que unha capa da cortiza transfórmese en serpentina, un mineral verde e suave.

Agora, esa capa "branda" podería estar a debilitar a estrutura da placa ata o punto de que a capa inferior estea a despegarse da superior. Ese proceso de  laminación podería chegar ata fracturas profundas, e iniciar así unha nova zona de subducción.

Se estas ideas confírmanse, sería a primeira vez que se consegue observar unha placa oceánica no momento (xeolóxico) de laminación, e podería marcar, segundo explícase no National Geographic, "unha das primeiras etapas de contracción do Océano Atlántico, enviando aos poucos a Europa cara a Canadá".

FONTE: José Manuel Nieves/abc.es/ciencia