Blogia

vgomez

CANTO SABES DE TUNISIA?

Tunisia é un país situado no norte de África bañado polo mar Mediterráneo e cuxa capital é Tunes. O territorio do país albergou civilizacións importantes desde tempos remotos coa lendaria cidade de Cartago, fundada no século VIII a.C. O país conta con vales, desertos como o Sahara e cidades históricas. Se queres coñecer algo máis deste país anímote a que sigas esta serie. 

Anímaste? Pois comezamos! 

1. Tal como dixemos, Tunisia é un país mediterráneo. Pero cal son os seus límites? 

- Norte mar Mediterráneo, sur e sueste Libia, leste mar Mediterráneo e oeste Alxelia

- Norte e leste mar Mediterráneo, sur Libia e oeste Marrocos

- Norte mar Mediterráneo, sur Libia, leste Alxelia e oeste Marrocos

Mañá a solución e unha nova proposta!

FONTE: exteriores.gob.es e gl.wikipedia.org       Imaxes: tunez.net e es.wikipedia.org

ENCRUCILLADO CLVI

VERTICAIS: 1. Peixe mariño da orde dos angüiliformes, de corpo alongado e cilíndrico, boca grande coa maxila superior saínte, pel viscosa sen escamas e cor cincenta ou negra no dorso, abrancazada no ventre e de nome científico Conger conger  2. Utensilio doméstico para limpar o chan, que está composto por unha cabeza formada por tiras de tecido ou doutro material que absorben a auga e un mango longo para non se ter que abaixar ao fregar, que foi inventado polo militar español Manuel Jalón Corominas 4. Organización política e paramilitar palestina que se declara yihadista, ​ nacionalista e islamista que pretende a destrución de Israel e a creación dun estado islámico en Palestina 5. Nome que se lle dá á rexión do espazo que se atopa baixo a influencia do vento solar, a cal se compón de ións procedentes da atmosfera solar e que descansa no medio interestelar 7. Tractor agrícola lixeiro e de pequenas dimensións.

HORIZONTAIS: 3. Divindade feminina da natureza, propia da mitoloxía grecolatina, que habita os bosques, os ríos, as fontes, os mares etc. 6. Arbusto espiñento da familia das leguminosas, de follas alternas cando é novo, que logo son substituídas por espiñas verdes, e flores amarelas, do que existen varias especies en Galicia 7. Concello da provincia de Lugo, pertencente á comarca do mesmo nome e á Ribeira Sacra, no que se atopa o castro Candaz, que xeralmente está anegado polo río Miño trala construción do encoro de Belesar 9. Cada un dos dous instantes do ano en que o Sol deixa de apartarse do ecuador celeste e comeza de novo a aproximarse, e que coincide un co comezo do verán e outro co comezo do inverno 10. Elemento químico de propiedades intermedias entre os metais e os metaloides, de cor branca azulada e brillante, fácil de fragmentar e pulverizar, que aumenta a dureza dos metais cos que se asocia e de símbolo Sb.

#DígochoEu: Non digas *capullo

Pero que palabra é esa? *Capullo. Hoxe Esther tráenos a forma de dicilo correctamente para calquera dos seus significados!

#DígochoEu

SABÍAS QUE... EN QUE SE DIFERENCIA UNHA COLONIA DUN PERFUME?

En que se diferencia unha colonia dun perfume? / Getty Images/iStockphoto

Os perfumes teñen o ‘poder’ de mellorar a percepción do noso cheiro corporal. Con todo, á hora de elixir unha fragrancia, a cantidade de opcións pode ser abafadora tendo en conta a ampla variedade de marcas, prezos e tipos de cheiros.

E non só iso: a maioría das veces os envases adoitan ofrecer poucas pistas sobre o que realmente conteñen os frascos. Ademais, a elección da fragrancia adecuada non só baséase no aroma, senón en como interactúa co cheiro corporal de cada individuo.

Precisamente, un estudo publicado en 2012 na revista PLoS One revelou a complexidade da relación entre o cheiro natural e o artificial. “As fragrancias non só enmascaran o cheiro corporal, senón que interactúan con el para crear unha mestura de cheiro específica para cada persoa”, aseguraron os investigadores naquel momento.

Pero que é realmente unha fragrancia? cal é a diferenza entre un perfume e unha colonia? como interactúan estes cheiros co noso corpo e os que están ao redor? Por que preferimos algunhas marcas fronte a outras?

A clave para comprender a diferenza entre colonia e perfume radica na concentración de aceites aromáticos. Os fabricantes mesturan aceites naturais e sintéticos que dan ás fragrancias o seu aroma cun portador, xeralmente alcol. Este proceso estabiliza o aroma e dilúe os aceites para crear finalmente un cheiro característico.

O alcol non só actúa como un solvente, senón que tamén controla a concentración do aroma e a súa duración. Á súa vez, a cantidade de aceites esenciais presentes na mestura determina a categoría da fragrancia e, por tanto, a súa intensidade e duración.

Así pois, aínda que a diferenza entre unha colonia e un perfume poida parecer trivial, en realidade baséase en fundamentos químicos e na concentración de ingredientes que determinan a súa duración, intensidade e uso.

Por unha banda, o perfume ten maior concentración de aceites esenciais (máis do 20 %). Esta alta cantidade permite que o perfume dure máis tempo na pel que a colonia, xeralmente entre seis a oito horas, e proporciona unha fragrancia intensa e duradeira.

Así explican os responsables dunha coñecida marca de perfumería o proceso de fabricación dunha das súas fragrancias: “O absoluto de lirio é un dos produtos máis prezados da paleta do perfumista. O seu procedemento de extracción é moi longo e delicado”.

En primeiro lugar, sinalan, “hai que tratar o rizoma, que debe secarse posteriormente durante polo menos tres anos. O seu cheiro extraordinariamente presente, case invasivo, de acordes empolvados, desprega os seus acentos verdes amaderados, evocando un reconfortante cheiro a pan recentemente enfornado”.

Pola súa banda, a colonia ten unha concentración moito menor de aceites esenciais xeralmente entre o 2 % e o 4 %. Debido a esta baixa concentración, a colonia ten unha duración moito máis curta, de aproximadamente dúas horas, e a súa fragrancia é máis lixeira e menos persistente.

Por tanto, mentres que os perfumes poden permanecer activos na pel durante todo o día, as colonias adoitan necesitar reaplicaciones frecuentes debido á súa rápida evaporación.

Con respecto ao contido de alcol, os perfumes conteñen menos cantidade en comparación coas colonias. É por iso que o alto contido de alcol nas colonias contribúe á súa volatilidade, o que significa que a fragrancia se evapora máis rapidamente.

Pero máis aló da simple dicotomía entre perfumes e colonias, existen varias categorías intermedias. En concreto, de maior a menor concentración de aceites esenciais e duración, distínguense os seguintes: Perfume, Eau de Parfum (EDP), Eau de Toilette, Eau de Cologne (EDC) e Eau Fraiche.

Xa no proceso de compra, o consumidor poderá observar que as categorías comúns de fragrancias indican a concentración dos aceites esenciais, o que permite saber se a fragrancia será lixeira ou intensa.

Segundo os expertos, atopar a concentración adecuada é tan importante como elixir o aroma perfecto. Se é demasiado lixeira, desvanecerase rapidamente, mentres que se é demasiado forte, podería resultar abafadora tanto para o portador como para os que están ao seu ao redor.

Con todo, elixir a fragrancia adecuada depende de varios factores, que non só inclúen a duración desexada, o tipo de pel ou o momento do día, senón tamén as preferencias de cada persoa. Neste sentido, o estudo mencionado anteriormente pon de relevo como as fragrancias interactúan co cheiro corporal.

En dous experimentos, os investigadores descubriron que as fragrancias melloran a percepción do cheiro corporal, pero de maneira específica para cada individuo. É dicir, unha fragrancia que funciona ben para unha persoa pode non ter o mesmo efecto noutra.

O uso de fragrancias vai máis aló do simple enmascaramiento de cheiros”, explican os investigadores. “As fragrancias parecen interactuar co cheiro corporal, creando unha mestura de cheiros específica para cada individuo”, sinalan.

Ademais, nun terceiro experimento, comprobaron que a mestura do cheiro corporal dun individuo co seu perfume preferido percibíase como máis agradable que a mestura do mesmo cheiro corporal cun perfume asignado ao azar.

Estes resultados suxiren que as persoas adoitan elixir perfumes que interactúan ben co seu propio cheiro corporal, creando unha mestura de cheiro única e máis agradable. Así, xa sexa para unha ocasión especial ou para o uso diario, hai unha fragrancia adecuada para cada momento e cada persoa, recalcan os expertos.

FONTE: Pablo Mora/muyinteresante.es

A FERVENZA MÁIS ALTA DO MUNDO

O Salto do Anxo​ é a fervenza máis alta do mundo, cunha altura de 979 m (807 m de caída ininterrompida), a cifra de altura, 979 m, consiste principalmente na caída principal, pero tamén inclúe uns 400 metros de fervenza inclinada e rápidos debaixo da caída e unha caída de 30 metros de altura augas abaixo do rápidos do astrágalo.​

O Salto do Anxo conta con 3 caídas de auga 2 permanentes e 1 non permanente. Está situado no parque nacional Canaima, Estado Bolívar, Venezuela, na conca do Orinoco. É un espazo natural protexido, ao ser declarado Parque Nacional o 12 de xuño de 1962 e Patrimonio da Humanidade pola Unesco en 1994,​ que se estende sobre unha área de máis de 30.000 km² (similar á extensión territorial de Bélxica).

Foi descuberta en 1933, cando o aviador James Angel sobrevoaba a selva venezolana. Desde ese momento, pasou de ser un secreto do pobo indíxena Pemón a converterse nunha auténtica icona do país.

FONTE: es.wikipedia.org e civitatis.com

ASÍ LOGRARON AS CASCUDAS CONQUISTAR O MUNDO

Cascuda alemá (Blattella germanica) / Imaxe:LmBuga/es.wikipedia.org

Se algunha vez levantácheste para tomar un petisco a medianoite e, ao acender a luz da cociña, descubriches un exército de brillantes insectos marróns debaixo da neveira, entón xa coñeces á cascuda alemá.

A pesar do seu nome, as cascudas alemás habitan en todos os continentes excepto na Antártida. De feito, os científicos consideran que a especie Blattella germanica é a máis estendida das 4600 especies de cascudas que hai na Terra.

O cal é sorprendente, dado que estes animais eran practicamente descoñecidos en Europa ata que o biólogo sueco Carl Linnaeus describiunos por primeira vez en 1767. Iso e o feito de que alí non teñen parentes próximos e que a especie existe en estado salvaxe.

Entón, como se converteu este hóspede tan detestado por todos nunha praga de infamia mundial? Segundo un novo estudo, a resposta está escrita no ADN da cascuda alemá.

Analizando os marcadores xenómicos de 281 cascudas de 17 países de seis continentes, e medindo o grao de parentesco entre eses animais, a comunidade científica trazou por primeira vez o rápido ascenso e propagación da cascuda alemá.

Todo apunta a que a especie evolucionou a partir da cascuda asiática (Blattella asahinai) hai uns 2.100 anos no que hoxe é India e Myanmar.

A medida que a especie aparentemente abandonaba a natureza por unha vida á sombra dos humanos, as cascudas alemás chegaron a Oriente Medio hai uns 1.200 anos, probablemente debido ao aumento do comercio e os movementos militares nos califatos islámicos omeya ou abasí, imperios que outrora se estendían desde o norte de África ata Asia occidental.

As cascudas alemás experimentaron outro salto xeográfico cando, hai uns 390 anos, as actividades coloniais aceleráronse e as cascudas chegaron a Europa e, máis tarde, ao resto do mundo, grazas ás melloras no transporte, o alcance do comercio europeo e a chegada da calefacción doméstica, que permite aos insectos sobrevivir ao frío.

Para que quede claro, todos estes movementos e migracións contarían coa axuda involuntaria das persoas.

"A cascuda alemá nin sequera pode voar", di Qian Tang, biólogo evolutivo da Universidade de Harvard (EE. UU.) e autor principal do estudo publicado o pasado 20 de maio en Proceedings of the National Academy of Sciences; "fan autostop en embarcacións humanas por todo o mundo".

Pero non foi só a sorte o que permitiu ás cascudas ter éxito. Foi máis ben a incomparable capacidade de adaptación e evolución da especie, algo que os científicos seguen tratando de entender hoxe, coa esperanza de que algún día podamos aprender a deter a marcha da cascuda alemá por todo o planeta.

Para facerse unha idea de canto cambiaron as cascudas alemás nos últimos dous milenios, basta con comparalas co seu parente vivo máis próximo, a cascuda asiática. Aínda que as dúas especies son case idénticas, o seu comportamento non podería ser máis diferente.

As cascudas asiáticas voan cara ás fontes de luz, mentres que as alemás afástanse, di Chow-Yang Le, entomólogo urbano da Universidade de California (EE. UU.). Do mesmo xeito, se se lanzan ao aire as dúas especies, as cascudas asiáticas levantan o voo, mentres que as cascudas alemás lánzanse ao chan correndo.

"Hai tempo que sospeitabamos que a cascuda asiática é en realidade o antepasado da alemá, pero este artigo confírmao", afirma Le, que non participou no novo estudo; "é moi emocionante".

O estudo tamén revela que a xenética das cascudas alemás reflicte as relacións humanas. Por exemplo, as cascudas alemás de Singapura e Australia están máis emparentadas coas súas curmáns de EE. UU. que outras poboacións de cascudas alemás da próxima Indonesia. Isto débese probablemente a que Estados Unidos mantivo historicamente máis relacións comerciais con Singapur e Australia que con Indonesia.

"É un belo exemplo da relación entre as actividades humanas, o comercio, as guerras, a colonización e a propagación dunha praga domiciliaria ben adaptada", afirma Coby Schal, coautor do estudo, entomólogo urbano e experto en cascudas da Universidade Estatal de Carolina do Norte (EE. UU.).

As cascudas alemás superan a outras cascudas alá onde van, afirma Tang.

Unha das razóns do seu éxito é que se reproducen a maior velocidade que a maioría das demais especies, o que lles permite desenvolver rapidamente resistencia aos pesticidas.

Traballos anteriores do laboratorio de Schal revelaron que, tras anos atraendo ás cascudas para que comesen veleno empapado en glicosa, a poboación que sobrevivía aos cebos azucrados daba lugar a unha nova raza de cascudas que rexeitaba por completo os doces. "É impensable", di Le; "a glicosa é un combustible metabólico tan importante para todos os organismos".

Le di que ás veces el e os seus colegas traballan nun novo composto contra as cascudas que aínda non se comercializou, pero cando o proban en cascudas nun laboratorio, os animais xa son resistentes.

E iso, combinado coas marabillas do transporte moderno, lévalle a ter moi poucas esperanzas de que os humanos atopen pronto unha forma de acabar coas pragas de cascudas.

"Se me piden que nomee unha especie ou organismo ao que respecte máis, probablemente sexa a cascuda alemá", afirma Le.

FONTE: Jason Bittel/nationalgeographic.es/ciencia

A FERVENZA MÁIS ALTA DE UROPA

Vinnufossen é a fervenza máis alta en Europa e a sexta máis alta no mundo.​ A fervenza, de 865 metros de altura, está localizada ao leste do pobo de Sunndalsøra no municipio de Sunndal na provincia de Møre og Romsdal, Noruega. 



Vinnufossen non é unha fervenza moi poderosa, senón que supón unha sucesión de ata 4 finas caídas de auga, as cales aliméntanse do xeo derretido dun pequeno glaciar (Vinnufonna) atopado nun pico de 1.814 metros de altitude. Mesmo en xullo aínda se pode ver neve na cima de Vinnufossen.

A fervenza forma parte do río Vinnu, o cal flúe baixo ela e é alimentado polo glaciar Vinnufonna. A fervenza desemboca no río Driva, preto do pobo de Hoelsand.

FONTE e Imaxes: es.wikipedia.org

#DígochoEu: Non digas *de bruces

*De bruces non é correcto en galego! Pero Esther danos dúas alternativas. Escoita!

#DígochoEu