DINOSAUROS EUROPEOS IV
Continúo coa serie adicada aos dinosauros europeos, xa que case todos os países modernos de Europa foron o lugar de descanso final das especies de dinosauros.
Se onte falamos do Stegosaurus, hoxe tócalle ao...
4. Sruthiosaurus
Struthiosaurus é un xénero de dinosauros tireóforos nodosáuridos, que viviron a finais do período Cretácico, hai aproximadamente 83 e 65 millóns de anos, no Campaniense e Maastrichtiense no que é hoxe Europa. Struthiosaurus foi un pequeno dinosauro acoirazado, de só 2 metros de longo, 0,7 de alto e un peso de 100 quilogramos. Isto é interesante porque todos os dinosauros desta área son especies ananas, unha explicación é que viviron nas illas pequenas. As súas cadeiras, pescozo e cola cubríanse con afiadas placas óseas. Tiña un par de longas púas nos ombreiros e outras moitas nos lados.
O primeiro Struthiosaurus, un S. austriacus foi descuberto en 1870, en Austria por Bunzel que o clasificou orixinalmente o achado nunha orde de réptiles separada chamada Ornithocephala, Nopsca clasificouno dentro dos dinosauros armados a partir dos restos atopados en 1915 en Romanía. Algúns investigadores suxeriron que o fragmento do cranio pertencese a un terópodo, xustificando a conexión cos paxaros no nome, J. Pereda-Suberbiola e de P. Galton (1994) confirmou que o cranio do espécime tipo proveu dun nodosáuridoxuvenil. Atopáronse restos de S. transylvanicus, ademais de en Austria e Romanía, en Francia e España e da especie S. languedocensis en Francia.
Mañá outro dinosauro europeo!
FONTE: es.wikipedia.org Imaxe: dinopedia.fandom.com e blog.everythingdinosaur.co.uk
TRES FÓSILES MARIÑOS NOS ALPES
Hai máis de 200 millóns de anos, as capas de rocha cubrían o leito mariño, pero o pregamento dos Alpes fixo que acabasen a unha altitude de 2.800 metros. De aí o insólito de atopar fósiles mariños a tantísima altura.
Agora, un equipo de paleontólogos descubriu tres novos conxuntos de fósiles de enormes ictiosaurios, segundo informan na súa investigación publicada na revista Journal of Vertebrate Paleontology, revisada por pares. Os ictiosaurios de 205 millóns de anos foron descubertos nos Alpes suízos por un equipo da Universidade de Zúric, quen describiu o achado como "emocionante".
Coñecida como a Formación Kössen, as rochas das que derivan estes fósiles estiveron unha vez no fondo dunha zona costeira pouco profunda, unha lagoa moi ancha.
Descubertos entre 1976 e 1990, este achado inclúe vértebras de ictiosaurios que medían case 20 metros de longo e pesaban 80 toneladas, así como o dente de ictiosaurio máis grande xamais descuberto. O ancho da raíz do dente é dúas veces maior que o de calquera réptil acuático coñecido, este último relacionado co ictiosaurio máis grande achado de 15 metros de longo.
“É difícil dicir se o dente é dun ictiosaurio grande con dentes xigantes ou dun ictiosaurio xigante con dentes de tamaña media”, expoñen os autores.
“É o ictiosaurio máis longo do mundo; co dente máis groso atopado ata a data e a vértebra de tronco máis grande de Europa”, explica Heinz Furrer, curador xubilado do Instituto e Museo Paleontolóxico da Universidade de Zúric.
Outros restos óseos incompletos inclúen a vértebra do tronco máis grande de Europa doutro ictiosaurio que é o fósil de réptil mariño máis grande coñecido na actualidade, Shastasaurus sikkeniensis, outro xénero extinto de ictiosaurio de 21 metros de longo. A comparación das vértebras dun conxunto suxire, segundo din os expertos, que poderían ser do mesmo tamaño ou lixeiramente máis pequenas que as de S. sikkanniensis.
Estas enormes criaturas movíanse por Panthalassa, un océano que rodeaba ao supercontinente Pangea durante o Triásico Superior (a orixe dos océanos).
Haberá ictiosaurios aínda máis grandes escondidos baixo os glaciares? É unha pregunta que se fan os científicos a teor deste descubrimento, pois estas enormes criaturas tamén fixeron incursións nos mares pouco profundos do mar de Tetis no lado este de Pangea, descubriu o equipo. (Tetis pode ser considerado a orixe do mar Mediterráneo).
“Máis grande sempre é mellor”, din os expertos. “Existen claras vantaxes selectivas para o gran tamaño corporal. A vida iría alí se puidese. Só había tres grupos de animais cuxa masa superaba as 10-20 toneladas métricas: os dinosauros de pescozo longo (saurópodos); baleas; e os ictiosaurios xigantes do Triásico”.
Os ictiosaurios xurdiron por primeira vez por mor da extinción do Pérmico hai uns 250 millóns de anos, cando se extinguiu ao redor do 95 % das especies mariñas. Algunhas especies persistiron ata o Cretácico, pero sábese tan pouco sobre estes xigantes que aínda seguen representando meras pantasmas do rexistro fósil.
Estes novos especímenes probablemente representan o último dos leviatanes, conclúen os expertos.
FONTE: Sarah Romero/muyinteresante.es Imaxes: HEINZ FURRER e Fósil de Ichthyosauria, no Museum Wiesbaden (Alemaña)
#DígochoEu: Como é? Lume ou fogo?
DINOSAUROS EUROPEOS III
Continúo coa serie adicada aos dinosauros europeos, xa que case todos os países modernos de Europa foron o lugar de descanso final das especies de dinosauros.
Se onte falamos do Archaeopteryx, hoxe tócalle ao...
3. Stegosaurus
Stegosaurus ou estegosauro é un xénero de dinosauros tireóforos estegosáuridos, que viviron a finais do período Xurásico, hai aproximadamente 156 e 144 millóns de anos, no Kimeridgiano e o Titoniano, no que hoxe é América do Norte e Europa. Debido ás súas distintivas espinas da cola e placas, Stegosaurus é un dos máis recoñecidos dinosauros, xunto con Tyrannosaurus, Triceratops, Velociraptor e Apatosaurus. O nome de Stegosaurus significa "réptil con tellado". Polo menos tres especies foron identificadas na porción superior da Formación Morrison no oeste dos Estados Unidos e son coñecidas polo menos por 80 individuos entre todas. En 2006, descubriuse un espécimen de Stegosaurus en Portugal, o que indica que este animal tamén estaba presente en Europa.
Sendo un gran herbívoro cuadrúpedo, pesadamente constituído, Stegosaurus tiña unha distintiva e inusual postura, cun lombo fortemente arquexado, os membros anteriores curtos, a cabeza preto do chan e a cola ríxida sostida no aire. O seu arsenal de placas e de púas foi o tema de moitas conxecturas. As espiñas foron utilizadas moi probablemente para a defensa, mentres que as placas tamén se propuxeron como mecanismo defensivo, e como parte da exhibición e das funcións de termorregulación. Stegosaurus foi un dos máis grandes estegosaurianos (máis grande que Kentrosaurus e que Huayangosaurus) e, aínda que aproximadamente do tamaño dun autobús, compartía moitas características anatómicas (incluíndo ás espiñas e as placas traseiras) cos outros xéneros estegosaurianos.
Mañá outro dinosauro europeo!
FONTE: es.wikipedia.org Imaxes: /es.wikipedia.org
HOXE, O ASTEROIDE 418135 (2008 AG33) "POTENCIALMENTE PERIGOSO" PASARÁ PRETO DA TERRA
Unha ilustración do asteroide 418135 (20008 AG33) no espacio / NASA/JPL/Caltech
Un gran asteroide rochoso “potencialmente perigoso” hoxe, 28 de abril, preto da Terra. Segundo estima a NASA, posúe entre 780 metros e 350 de diámetro e entrará na órbita da Terra a unha velocidade de 37.400 km/h. Afortunadamente, espérase que o asteroide pase rozando o noso planeta sen risco de impacto.
A gran rocha, denominada 418135 (2008 AG33), no seu punto máis próximo, viaxa a máis de 30 veces á velocidade do son. Achegarase a uns 3,2 millóns de quilómetros da Terra, o que equivale, aproximadamente, a oito veces a distancia media entre a Terra e a Lúa. Isto pode parecer unha gran distancia, pero non é así segundo os estándares cósmicos.
A NASA marca como obxecto próximo á Terra calquera elemento que se achegue a menos de 193 millóns de quilómetros e denomina como potencialmente perigoso calquera obxecto de movemento rápido que se atope a menos de 7,5 millóns de quilómetros. Unha vez marcados os obxectos, os astrónomos vixíanos de preto, buscando calquera desviación da súa traxectoria prevista que poida poñelos en curso de colisión coa Terra.
Este asteroide foi descuberto por primeira vez o 12 de xaneiro de 2008 polos topógrafos do observatorio SkyCenter do Monte Lemmon, en Arizona, e pasou por última vez xunto á Terra o 1 de marzo de 2015, segundo o Centro de Estudos de Obxectos Próximos á Terra (CNEOS) da NASA. O asteroide pasa polo noso planeta aproximadamente cada sete anos, e prevese que o próximo sobrevoo sexa o 25 de maio de 2029.
FONTE: gciencia.com
OS CELOS DOS NOSOS FILLOS
“Ás veces póñome na pel dos nenos e doume conta de que están constantemente recibindo instrucións de adultos e, ademais, con hostilidade. A miña experiencia dime que cando damos instrucións con amabilidade, con “disciplina xoguetona”, os nenos son moito máis receptivos”. Os xogos, contos, cancións e bo humor son claves para que os problemas cotiáns de convivencia desaparezan.
Con este punto de partida, a educadora e escritora Amaya de Miguel propón un cambio no modelo de crianza, para que a confianza e a relación cos fillos véxanse reforzadas. Autora do libro ‘Reláxache e educa’ e da escola en liña co mesmo nome, a súa metodoloxía inspirou por centos de familias para mellorar a súa forma de comunicarse. Como evitar os celos entre irmáns? É posible establecer límites sen chegar á confrontación? Con máis humor e amor presente, do que se nota, pódese vivir en harmonía. Para iso, Amaya de Miguel propón unha “mentalidade de familia”, que resolve pregúntaa clave: “Que necesita cada unha das persoas deste grupo neste momento, incluíndome a min? E que teño que facer para conseguilo?”.
DINOSAUROS EUROPEOS II
Continúo coa serie adicada aos dinosauros europeos, xa que case todos os países modernos de Europa foron o lugar de descanso final das especies de dinosauros.
Se onte falamos do o Allosaur, hoxe tócalle ao...
2. Archaeopteryx
Archaeopteryx é un xénero de aves (as máis primitivas coñecidas), que viviron no Xurásico Superior (hai aproximadamente entre 155 e 150 millóns de anos, no Kimeridgiano), no que hoxe é Alemaña.
Os espécimes de archaeopteryx son relevantes debido á súa morfoloxía transicional e a presenza de plumas ben desenvolvidas. As súas características permiten convertelo no modelo máis claro para estudar a transición entre dinosauros e aves. Medían tan só 35 cm, un tamaño semellante ao do corvo, moi pequeno comparado co rango usual dos dinosauros non avianos. Parécese basicamente a un dinosauro terópodo, e presenta trazos propios deste grupo: unha longa cola ósea, presenza de poutas nos dedos e de dentes nas mandíbulas. Non se sabe con certeza se podían bater as ás con forza e realizar un voo completo, ou só un planeo. Descoñécese a cor das súas plumas. A á é, en esencia, moi semellante á dun paxaro moderno, xa que as súas plumas eran altamente asimétricas, e as da súa cola eran moi grosas.
Os archaeopteryx representan os principais fósiles dos xacementos de Solnhofen (Alemaña). Os primeiros atopáronse en 1861 e dende entón apareceron un diverso número de achados, dez en total (ata 1988), aínda que algúns deles son moi incompletos. Algúns dos espécimes foron inicialmente clasificados como terópodos, ata que se observou neles a presenza de plumas.
O primeiro espécime completo foi anunciado en 1862, tres anos despois de que Charles Darwin publicase A orixe das especies. Os archeeopteryx convertéronse nunha das tantas probas que confirmaron a evolución.
Mañá outro dinosauro europeo!
FONTE: gl.wikipedia.org Imaxes: gardenofeaden.blogspot.com