Blogia

vgomez

CANTO SABES SOBRE AS ABELLAS? III

Continúo coa serie CANTO SABES SOBRE AS ABELLAS? As abellas son insectos cruciais para a polinización, tanto de cultivos como de plantas silvestres, o seu comportamento e organización social aínda encerra misterios.

A contestación correcta á pregunta de onte é 5. Unha abella ten 5 ollos: 3 ollos simples na parte superior da súa cabeza, sobre a fronte, e 2 ollos compostos, con numerosas facetas hexagonais, en cada lado da cara. 

E imos coa pregunta de hoxe!

 

3. Cantos pares de ás ten unha abella? canto sabes sobre as abellas?

- 2 pares

- 3 pares

- 4 pares

Mañá a solución e unha nova pregunta!

FONTE: Idea orixinal nationalgeographic.com.es e aportacións propias con información gal.wikipedia.org   Imaxe: ingenieria.es 

O PRIMEIRO ANIMAL QUE HABITOU A TERRA: UNHA ESPONXA DE HAI 890 MILLÓNS DE ANOS?

A composición mostra os fósiles das supostas esponxas de hai 890 millóns de anos, á esquerda, e a característica estrutura do esqueleto dunha demoesponxa actual / E. C. Turner

Unhas esponxas mariñas emparentadas coas que se usan na ducha poderían ser os primeiros animais que habitaron a Terra. Nunha investigación publicada na prestixiosa revista Nature datan os restos achados nunhas montañas do noroeste de Canadá nuns 890 millóns de anos. Isto supón anticipar a aparición dos metazoos (reino Animalia) en 350 millóns. O achado é cuestionado por uns, pero apoiado por outros.

A investigadora da Universidade Laurentiana (Canadá) Elizabeth Turner leva case 30 anos estudando capas e capas das Montañas Mackenzie, no noroeste americano. Agora están a case 3.000 metros de altura, pero durante millóns de anos estiveron debaixo do mar. O seu maior interese púxoo na zona chamada Little Dal. Cun grosor de 500 metros e unha decena de quilómetros de diámetro, o que hoxe parece pedra, eran en realidade uns arrecifes formados por calcimicrobios, microorganismos calcáreos fosilizados. Entón, toda a vida que había na Terra eran microbios como estes e algas microscópicas. 

Agora, nas marxes destes arrecifes, Turner atopou outro material fosilizado cunha estrutura que non lle cadraba coas bacterias e si con outra nova forma de vida. “Non son como os habituais fósiles que un podería ver nun museo, como cunchas e exoesqueletos; non son partes duras mineralizadas creadas polos animais durante a súa vida. Ao contrario, o que se conserva son pequenas masas que conteñen unha rede microscópica de pequenos túbulos que se unen entre si [anastomosis]. É a complexidade da malla tridimensional o que resulta tan inusual e complexo para rochas desa idade”, di. “O patrón de ramificación e reunión desta rede é bastante distintivo: é diferente aos tipos de ramificación coñecidos doutros tipos de organismos que poderían estar presentes, como bacterias, algas e mesmo fungos. Pero é case idéntico ás mallas que se describiron de fósiles de esponxas máis recentes e aos esqueletos  esponxosos das demosponxas actuais”, engade.

Hai un elevado consenso científico sobre as esponxas mariñas (poríferos) como os primeiros animais que habitaron a Terra. Como o hai ao consideralas os devanceiros de toda as formas de vida que hoxe forman o reino Animalia, desde peixes ata aves, pasando por mamíferos, moluscos ou réptiles. Pero non aparecen no rexistro fósil ata hai uns 540 millóns de anos. Así que o achado de Turner implicaría atrasar o reloxo da emerxencia animal en 350 millóns de anos, ata a era neoproterozoica.

Pero a cousa non é tan sinxela. Lémbrao Martin Dohrmann, biólogo evolutivo da Universidade de Múnich (Alemaña) cando di que “a interpretación destas estruturas como esponxas é certamente controvertida e non será universalmente aceptada pola comunidade científica”. Pero de logralo, “tamén significaría que o antepasado de todos os animais modernos tiña unha anatomía moi similar a unha demosponxa queratosa, o que de feito sería un achado verdadeiramente notable”, engade Dohrmann, para o que isto supoñería que as demosponxas modernas “poderían considerarse como unha especie de fósiles viventes”. Con todo, o científico alemán insiste en que habería que descubrir “máis e mellor conservadas estruturas como estas en diferentes localizacións e estratos neoproterozoicos para determinar as súas verdadeiras afinidades”.

Aínda máis dúbidas ten o biólogo da Universidade de Lausana (Suíza) Jonathan B Antcliffe, cuxa carreira científica está centrada na aparición e evolución das esponxas. “A súa interpretación é incorrecta. Trátase de microbialitos [acumulación de material microbiano mineralizada e petrificada]. Non demostrou ningunha das características diferenciais das esponxas. E estes fósiles son tubos sen trazos distintivos. Calquera forma de vida pode facer tubos sen características distintivas”, opina. “Os fósiles atopáronse con moitos fósiles microbianos, así que probablemente tamén o sexan”, engade. Entre eses detalles que bota en falta Antcliffe están a ausencia de espículas, como petiscos ou poliñas que destacan da estrutura ou pegadas dos característicos poros das esponxas.

A favor das conclusións da investigación publicada en Nature está o investigador da Universidade de Gotinga (Alemaña) Joachim Reitner. Este xeobiólogo especializouse en estudar os microbialitos, como é o caso dos arrecifes de Little Dal. Reitner, que revisou o artigo da científica canadense antes da súa publicación, está convencido de que “o que atopou Liz Turner son restos de esponxas keratosas”. E engade: “Necesitaría todo un artigo científico para recoller todos os argumentos que me fan crer que se trata de restos de  demoesponxas”.

Así que a clave da polémica non está na datación, que é correcta, senón en saber se esas marcas dunhas poucas micras fosilizadas (ver imaxe arriba) son das primeiras esponxas. A propia Turner é moi prudente e recoñece ter as súas propias dúbidas: “Si, é posible que haxa outra explicación, algo descoñecido, que aínda non atopamos, así que non quero dar a entender que esta é a última palabra. Pero creo que a similitude realmente sorprendente da malla de 890 millóns de anos coa dos fósiles de esponxa máis recentes e as esponxas modernas é unha analoxía convincente”. E conclúe: “O meu propósito agora que finalmente estaba lista para presentar este material era ofrecer unha nova perspectiva posiblemente interesante e posiblemente importante sobre a cuestión da evolución inicial dos animais; agora tócalle á comunidade científica discutir”.

FONTE: Miguel Ángel Criado/elpais.com/ciencia

CANTO SABES SOBRE AS ABELLAS? II

Continúo coa serie CANTO SABES SOBRE AS ABELLAS? As abellas son insectos cruciais para a polinización, tanto de cultivos como de plantas silvestres, o seu comportamento e organización social aínda encerra misterios.

A contestación correcta á pregunta de onte é Himenópteros. unha grande orde de insectos caracterizados por posuíren ás membranosas, nas cales se poden ver facilmente os vasos sanguíneos. O taxon inclúe, entre outros, as abellas, as avespas, o abesouros e as formigas. Probablemente é o terceiro maior grupo de insectos do mundo.

E imos coa pregunta de hoxe!

 

2. Cantos ollos ten unha abella?

- 2

- 3

- 5

- 6

Mañá a solución e unha nova pregunta!

FONTE: Idea orixinal nationalgeographic.com.es e aportacións propias con información gal.wikipedia.org    Imaxe: fundacionaquae.org

#DígochoEu: Que significa 'apedar'?

 

Esther Estévez mete nun apuro a Brais Doval preguntándolle que significa ’apedar’. E ti, sabes a resposta?

#DígochoEu

A ORIXE DAS PALABRAS: COA IGREXA TOPAMOS

Coa Iglesia topamos. Emprégase para expresar o inconveniente de que nos asuntos propios mestúrese a Igrexa e a frustración causada pola intervención ou a mera existencia desa institución, ou, por extensión do sentido, de calquera autoridade que supoña un obstáculo insuperable para as intencións de quen usa a frase.

Trátase dun tópico literario convertido máis tarde en expresión coloquial, que se atribúe a Cervantes nun das pasaxes de “Don Quixote da Mancha”. Non se trata dunha cita literal pois cambia o orixinal “dado” polo  de “topado”, o que posiblemente incremente a súa connotación pexorativa. A miúdo engádese “amigo Sancho”, no canto de só “Sancho” que é como figura no libro. Así mesmo, o uso da maiúscula ou a minúscula na palabra “igrexa” foi obxecto de diversas interpretacións.

En calquera caso, a evidente ironía no diálogo entre Sancho Panza e Don Quixote (Sancho sabe que non hai palacio de Dulcinea, pero fai como que o busca, e Don Quixote ve como o seu idealismo choca coa realidade) permitiu a algúns facer unha dobre lectura anticlerical, fóra ou non esa a intención do autor, ao entender o texto como unha denuncia da subordinación da sociedade e o Estado á Igrexa.

Achemos… o alcázar -replicou don Quixote-… E advirte, Sancho, ou que eu vexo pouco ou que aquel vulto grande e sombra que desde aquí descóbrese débea de facer o palacio de  Dulcinea”.
Guiou don Quixote, e andando como douscentos pasos, deu co vulto que facía a sombra, e viu unha gran torre, e logo coñeceu que o tal edificio non era alcázar, senón a igrexa principal do pobo. E dixo:-Coa igrexa demos, Sancho-

Pódese comprobar como despois desta lectura Don Quixote non se refire á Igrexa como institución, senón á igrexa do pobo e non di “topamos amigo Sancho” senón “demos Sancho”.

CANTO SABES SOBRE AS ABELLAS?

CANTO SABES SOBRE AS ABELLAS?

Comezo hoxe unha nova serie adicada as abellas: CANTO SABES SOBRE AS ABELLAS? As abellas son insectos e igual que as formigas, atópanse en todos os continentes excepto na Antártida, e, como estas, adoitan formar sociedades complexas. Aínda que son cruciais para a polinización, tanto de cultivos como de plantas silvestres, o seu comportamento e organización social aínda encerra misterios.

Propónoche por a proba os teus coñecementos sobre estas fascinantes criaturas. Anímaste? Pois comezamos!

1. As abellas son animais, artópodos, insectos, pero a que orde pertencen?

- Lepidópteros

- Hemípteros

- Himenópteros

- Coleópteros

Mañá a solución e unha nova pregunta!

FONTE: Idea orixinal nationalgeographic.com.es e aportacións propias con información gal.wikipedia.org   Imaxes: animalesextremos.com e animalgourmet.com

JAMES YOUNG SIMPSON

O 6 de maio de 1870 máis de cen mil escoceses encheron as rúas de Edimburgo ao paso do cortexo fúnebre dun dos seus homes máis ilustres: James Young Simpson (1811-1870). A súa morte congregou a todo tipo de persoas, desde homes ata mulleres e desde nenos ata anciáns. Na maioría deles había un denominador común: foran intervidos cirurxicamente sen sufrir dor algún.

Simpson fora un innovador e un científico polivalente. Aos vinte anos licenciouse en medicina e desde entón a súa maior obsesión consistiu en poñer freo ao sufrimento das parturientes.

Non tardou en desenvolver un sistema de extracción sen carga, que sería o precursor da ventosa obstétrica, e máis adiante un instrumento, con forma de tenaces, que servía para extraer ao feto nos partos complicados, o chamado fórceps de Simpson.

Posteriormente abordaría a sepsis puerperal, unha grave infección que pode afectar tanto as mulleres como aos recentemente nados, poñendo en xaque a súa vida. Por último, abordaría un tema tabú: as dores que sufrían as mulleres durante o parto.

Na sociedade victoriana vivíase unha terrible controversia porque gran parte da poboación era partidaria de que a muller parise con dor, posto que o contrario considerábase contra natura e atentaba contra a vontade divina, expresada no Xénese.

Na historia da anestesia, o primeiro composto en facer a súa aparición foi o óxido nitroso, ao que seguiría o éter. Este último presentaba algúns problemas insalvables, por exemplo, que era difícil de administrar, inflamable e que, en non raras ocasións, provocaba efectos secundarios intolerables para os pacientes.

O terceiro anestésico foi o cloroformo. Desde 1831 os seus efectos en animais de laboratorio estaban máis que demostrados, pero non se deu o paso para probalo nos humanos, ante o temor de que puidesen aparecer efectos nocivos.

A experiencia en coellos expostos aos vapores do cloroformo demostrara unha serie de singularidades que o facían especialmente atractivo, por unha banda a súa rapidez de acción e, por outra, que os animais espertábanse sen aparentes efectos secundarios.

Chegou o momento de experimentar con humanos. O escocés probouno inicialmente en dous científicos amigos seus, George Keith e James M. Duncan, e nel mesmo. Para iso organizou unha festa ’olfativa’ na súa casa. O experimento tivo lugar o 4 de novembro de 1847, tras inhalalo os tres perderon o coñecemento, espertando horas despois.

Cando a Simpson pasoulle o efecto pronunciou unhas palabras que quedaron para a posteridade: “isto é moito máis forte e mellor que o éter (…) poñerá o mundo patas para arriba”.

Tras ver que non existían efectos indesexables graves decidiron administrarllo a unha paciente, a elixida foi Petrie, a  sobina de Simpson, que estaba embarazada. O éxito foi rotundo e Simpson conseguiu convencer á nai para que bautizase á pequena co nome de Anestesia, do grego anaiesthesia, que significa insensibilidade.

En menos dun mes xa se administrou o cloroformo con éxito a medio centenar de pacientes con diferentes indicacións cirúrxicas. A divisa de Simpson era: “O home que xace na mesa de operacións dun dos nosos hospitais cirúrxicos está exposto a máis posibilidades de morrer que un soldado inglés no campo de batalla de Waterloo”.

Desgraciadamente, como calquera fármaco, o cloroformo tamén tiña os seus riscos. O 1848 faleceu unha moza, Hannah Green, tras unha administración inadecuada de cloroformo cando ía ser sometida á extirpación dunha uña.

Foi entón cando os detractores envalentoáronse, acompañados polos opositores relixiosos que defendían que se trataba dun acto impío que atentaba contra as Sacras Escrituras. Uns e outros tacharon ao cloroformo de “artificial”. Ao que Simpson respondeu “igual que os trens, as carruaxes e os barcos de vapor”.

En 1853 a polémica amainou cando a reina Vitoria recibiu cloroformo durante o parto do seu fillo Leopoldo. Tras o alumeamento A súa Maxestade declarou riseira que estaba “moi compracida co efecto do cloroformo”.

Princes Street Gardens, en Edimburgo, é presidida por unha estatua de bronce de James Y. Simpson coa inscrición “pioneiro da anestesia”. Máis que merecida.

FONTE: Pedro Gargantilla/abc.es/ciencia        Imaxe: wikipedia.org

#DígochoEu: Non digas *transportín

 

Xa vos contamos que en galego hai palabras que terminan en -ín, pero *transportín non vale. É un castelanismo! Estrer Estévez sanos a alternativa!

#DígochoEu