Blogia

vgomez

O UNIVERSO ESTASE A VOLVER CADA VEZ MÁIS QUENTE

A medida que o Universo evoluciona, obxectos como galaxias e cúmulos de galaxias atraen cada vez máis cantidade de gas, que se vai quentando progresivamente / D. Nelson/ Illustris Collaboration

Segundo un estudo publicado hai uns días en The Astrophysical Journal, o universo en que vivimos está a quentarse. De feito, os investigadores afirman que a temperatura media das nubes de gas a partir das que se forman estrelas e galaxias multiplicouse por dez nos últimos 10.000 millóns de anos, ata alcanzar os case dous millóns de graos actuais. E ese quecemento continuará no futuro.

"A nosa nova medición –explica Yi-Kuan Chiang, do Centro de Cosmoloxía e Física de Astropartículas da Universidade Estatal de Ohio e autor principal do estudo– proporciona unha confirmación directa do traballo fundamental de Jum Peebels, premio Nobel de Física de 2019, quen expuxo a teoría de como se forma a estrutura a gran escala do universo".

Enténdese por estrutura a gran escala do universo a forma en que os cúmulos de galaxias distribúense a escala universal, máis aló das galaxias individuais. Dita estrutura créase a partir do colapso gravitatorio de materia escura e gas.

"A medida que o Universo evoluciona –prosegue Chiang– a gravidade atrae á materia escura e ao gas que hai no espazo para formar novas galaxias e cúmulos de galaxias. Ese arrastre é violento, tanto que cada vez hai máis gas, que se comprime e quéntase".

Para Brice Ménard, da Universidade John Hopkins e coautor da investigación, podemos imaxinar que todos eses átomos de gas son "succionados" cara ás galaxias do mesmo xeito en que a Terra "succiona" aos miles de  meteoroides que perforan continuamente a súa atmosfera. Esas partículas de po aceleran a medida que a gravidade terrestre atráeas, e terminan queimándose como estrelas fugaces. "Este patrón de quecemento debido a forzas  gravitacionais –prosegue– pódese aplicar a galaxias enteiras, a cúmulos de galaxias e mesmo máis aló, a estruturas a gran escala do Universo".

Segundo Chiang, ao verificar o aumento de temperatura xeral e medila, o seu equipo puxo en mans dos científicos unha eficaz ferramenta para medir como se formou a estrutura a gran escala do Universo.

Para conseguilo, Chiang e o seu equipo utilizaron un novo método que permitiulles estimar a temperatura do gas cada vez máis lonxe da Terra, o que significa tamén cada vez máis atrás no tempo, e comparala coa das nubes de gas máis próximas a nós, e por tanto máis recentes. Deste xeito, os investigadores puideron confirmar que o Universo, sen dúbida, está a quentarse co tempo a causa do colapso gravitacional da estrutura cósmica, e é máis que probable que ese quecemento continúe no futuro.

Para comprender como a temperatura do Universo cambiou ao longo da súa historia, os investigadores utilizaron datos de dúas misións, Planck e Sloan Dixital Sky Survey. A primeira é unha europea na que tamén participa a NASA e que é capaz de detectar anisotropías (pequenas diferenzas de temperatura) no Universo case desde o Big Bang, e a segunda é unha das maiores recompilacións que existen de imaxes detalladas e espectros de luz do Universo.

Os científicos combinaron datos das dúas misións e avaliaron as distancias dos gases quentes próximos e afastados medindo o seu desprazamento cara ao vermello, un sistema que permite estimar o rápido que se afastan os obxectos distantes de nós e a que distancias atópanse. Canto máis lonxe está unha estrela ou unha galaxia, maior é a lonxitude de onda da súa luz, que se despraza cara á cor vermella do espectro.

O concepto funciona porque a luz que vemos dos obxectos máis afastados da Terra é máis antiga da que procede dos obxectos máis próximos. A luz dos obxectos máis distantes, en efecto, tivo que facer unha viaxe máis longo para chegar ata os nosos telescopios. Este feito, xunto a un método que é capaz de estimar a temperatura a partir da luz, permitiu a Chiang e os seus colegas medir a temperatura media dos gases no Universo temperán (os que rodean aos obxectos máis afastados) e comparala despois coa temperatura media dos gases máis próximos á Terra.

Así, os investigadores acharon que no universo actual eses gases alcanzan temperaturas de preto de dous millóns de graos ao redor dos obxectos máis próximos á Terra. O cal é aproximadamente 10 veces a temperatura dos gases ao redor de obxectos máis afastados e máis atrás no tempo.

O Universo, di Chiang, está a quentarse debido ao proceso natural de formación de galaxias e outras estruturas. Algo que non ten nada que ver co quecemento do clima da Terra.

FONTE: José Manuel Nieves/abc.es/ciencia

#DígochoEu: Non digas *volcar nin *volcarse

 

En galego non *volca nada nin nos *volcamos en nada! Como se di entón?  Esther Estévez Casado danos a forma correcta.

#DígochoEu

CANTO SABES DE METEOROLOXÍA? VIII

Continúo coa serie adicada á meteoroloxía,  esa ciencia interdisciplinaria, da física da atmosfera, que estuda o estado do tempo, o medio atmosférico, os fenómenos producidos e as leis que o rexen.

A contestación correcta á pregunta de onte é Anemómetro. En meteoroloxía, úsanse principalmente os anemómetros de cazoletas ou de molinete, especie de diminuto muíño de tres aspas con cazoletas sobre as cales actúa a forza do vento; o número de voltas pode ser lido directamente nun contador ou rexistrado sobre unha banda de papel (anemograma), nese caso o aparello denomínase anemógrafo. Aínda que tamén os hai de tipo electrónicos. A unidade de medida habitual é m/s, aínda que nas informacións meteorolóxicas de TV ou radio emprégase o km/h (1 m/s equivale a 3,6 km/h).

E imos coa pregunta de hoxe!

8. Falando de ventos. Hai un vento do sueste propio do mediterráneo. Vén desde o Sahara e chega a velocidades de furacán no norte de África e o sur de Europa. Como se chama iste vento?

- Galerna.

- Tramontana.

- Ábrego.

- Siroco.

Mañá a solución e unha nova pregunta!

FONTE: Idea orixinal Esther Garín/rtve.es e wikipedia.org 

HUMOR REAL: AS OUTRAS COUSAS DAS CELEBRACIÓNS DO NADAL

O Carrabouxo (Xosé Lois González Vázquez, Ourense - 1949), recrea na viñeta de onte, a trastenda que hai en moitisimas celebracións na cea de Noiteboa e comida do Nadal. Reunións familiares que sempre, ou case sempre acaban con pequenas discusión, tamén familiares.

Seguramente, coma outras cousas, non pasarán!

CANTO SABES DE METEOROLOXÍA? VII

Continúo coa serie adicada á meteoroloxía,  esa ciencia interdisciplinaria, da física da atmosfera, que estuda o estado do tempo, o medio atmosférico, os fenómenos producidos e as leis que o rexen.

A contestación correcta á pregunta de onte é En sentido das agullas dun reloxo no hemisferio norte. Pola contra, nos núcleos de baixas presións ou borrascas o aire circula no sentido contrario ao horario, sentido chamado ciclónico. Nos anticiclóns existe diverxencia de aire no chan; é dicir, o aire tende a escapar deles en superficie polo que na súa  verticial, o aire cae tratando de substituír ao aire que escapou en superficie; nas borrascas, pola contra, existe converxencia de aire no chan, é dicir, o aire acode a elas en superficie xerando correntes ascendentes de aire.

E imos coa pregunta de hoxe!

7. O aparello meteorolóxico que ves na imaxe superior é utilizado para medir a velocidade do vento e así axudar na predición do tempo. Como se chama?

- Pluviómetro.

- Barómetro.

- Anemómetro.

Mañá a solución e unha nova pregunta!

FONTE: Idea orixinal Esther Garín/rtve.es, meteogalicia.gal e wikipedia.org 

#DígochoEu: Aprende a distinguir vogais abertas e pechadas (capítulo 9)

 

Seguimos aprendendo a distinguir vogais abertas e pechadas con Esther Estévez Casado . Ánimo, que xa imos rematar coas palabras que levan b ou v!

#DígochoEu

ENCRUCILLADO LIX

VERTICAIS: 1. Río, que pasa por Valladolid, afluente  pola dereita do Douro 2. Presa de palla atada que se acende para alumar 3. Capital de Australia 4. Estado americano, situado na rexión noroeste de EE UU, que ten por capital Augusta e Portland como cidade máis poboada 5. Cabo da zona austral de Chile, tradicionalmente considerado como o punto máis meridional de América.

HORIZONTAIS: 3. Illas que constitúen un arquipélago español do mar Mediterráneo, situado fronte ás costas de Marrocos, das que dista 1,9 millas náuticas (3,52 quilómetros) 6. Concello coruñés onde se atopa  o santuario de Santo André de Teixido, coñecida popularmente como San Andrés de Lonxe, onde segundo o dito popular vai de morto quen non foi de vivo 7. Nome polo que foi coñecido o pintor lalinés José Otero Abeledo 8. Peixe mariño da subclase dos elasmobranquios, de corpo alongado de cor acastañada, coas aletas dorsal e caudal coma as das quenllas e o fociño arredondado, que vive tanto nas augas profundas coma nas superficiais e que ten por nome científico Galeorhinus galeus 9. Administrador de Infraestructuras Ferroviarias.

#DígochoEu: Palabras nivel pro do mundo do deporte (capítulo 1)

 

En anteriores capítulos Esther Estévez Casado falaba de fútbol con Antonio Mosquera. Agora toca falar de máis deportes!

#DígochoEu