RETIRADA DO LIXO ESPACIAL

Recreación do lixo espacial en órbita terrestre / ESA

Despois de cincuenta anos lanzando obxectos ao espazo, a órbita terrestre, que parecía inmensa, empeza a estar saturada. Xa se catalogaron uns 22.000 obxectos considerados lixo espacial, hai máis de 2.000 satélites en funcionamento e 3.000 fóra de servizo. E os responsables de regular o tráfico espacial non tratan a ameaza como algo hipotético. Cada ano, gástanse 14 millóns de euros en desviar satélites para evitar choques, aínda que a Axencia Espacial Europea (ESA) recoñece que o 99% deses avisos son falsas alarmas.

Ademais de mellorar os seus métodos preditivos, Europa xa planea a primeira misión que sacará de órbita lixo espacial. ClearSpace-1, unha misión que deberá liderar a empresa suíza ClearSpace, ten previsto o seu lanzamento para 2025 e terá como obxectivo retirar a etapa superior Vespa, un anaco do foguete Vega co que a ESA lanza os seus satélites que quedou abandonado a unha altitude de entre 660 e 800 quilómetros nun lanzamento de 2013. A súa masa, de 100 quilogramos, é similar á dun satélite pequeno e ao tratarse dun obxecto simple e resistente é un bo candidato para esta primeira proba. No futuro, segundo explicaba a ESA en unha nota, buscaranse capturas maiores e operacións nas que se limpen varios artefactos.

Recreación dun sistema de retirada de lixo espacial / ESA

O ClearSpace-1 lanzarase primeiro a unha órbita inferior de 500 quilómetros de altitude, onde realizará algúns ensaios críticos e poñerase a punto antes de ascender á súa órbita final para atoparse co seu obxectivo. Despois de amarralo cos seus catro brazos robóticos lanzarase contra a atmosfera para desintegrarse xunto á súa captura. No futuro tentarase que o sistema sexa reutilizable.

Os especialistas da ESA e a NASA en lixo espacial están convencidos de que a “única maneira de estabilizar a contorna orbital é eliminando activamente os residuos de gran tamaño”, segundo afirmou o responsable da iniciativa Espazo Limpo da ESA. Na actual situación, “aínda que mañá mesmo detivésense todos os lanzamentos ao espazo, as proxeccións mostran que a poboación total de refugallos orbitais seguirá medrando, xa que as colisións entre obxectos xeran novos refugallos mediante un efecto en fervenza”, engadiu.

Coa nova misión, a ESA pretende “seguir desenvolvendo as tecnoloxías esenciais de guiado, navegación e control, así como métodos de encontro e captura, mediante un novo proxecto denominado  ADRIOS (Eliminación Activa de Refugallos/Servizos en Órbita). Os resultados aplicaranse a ClearSpace-1, que permitirá demostrar [a eficacia de] estas tecnoloxías”, conclúe.

A ESA ten outros proxectos para reducir o problema do lixo espacial, como o telescopio láser que planea instalar no Teide para seguir fragmentos de chatarra orbital e que no futuro podería funcionar como un canón para eliminar os pedazos de lixo espacial máis ameazadores. A idea consistiría en desviar os obxectos para que caian á atmosfera e se  desintegren por rozamento. Este e outros sistemas tratarán de facer fronte a unha necesidade que ata hai pouco víase como un problema para o futuro, pero empeza a considerarse urxente.

FONTE:Daniel Mediavilla/elpaís.com/ciencia

COP25: UN NOVO FRACASO

Quizais non se podía esperar máis do que saíu do Cume do Clima da ONU que se pechou este onte en Madrid con case dous días de atraso. Os negociadores só puideron acordar un débil chamamento aos países para realizar esforzos máis ambiciosos contra o cambio climático. E tiveron que aprazar de novo o desenvolvemento do artigo do Acordo de París referido aos mercados de dióxido de carbono diante sa imposibilidade de acordar un texto. Este asunto deixarase para o próximo cume, que se celebrará en Glasgow en novembro de 2020. "É triste non poder chegar a un acordo final, estivemos tan preto", admitiu Carolina Schmidt, a ministra chilena de Medio Ambiente que ostentou a presidencia deste cume que, segundo os seus cálculos, foi "a máis longa da historia".

O multilateralismo ráchase alá onde se mire e estes cumes nas que negocian case 200 países (que teñen que poñerse unanimemente de acordo) son precisamente o maior exemplo de multilateralismo. As mesmas presións e enfrontamentos entre países que se viven fóra cóanse nas negociacións climáticas. "Estou decepcionado cos resultados", valorou  Antònio  Guterres, secretario xeral da ONU. "A comunidade internacional perdeu unha oportunidade importante para mostrar maior ambición", engadiu. "Pero non debemos rendernos".

Neste cume só conseguiuse que 84 países comprométanse a presentar plans máis duros en 2020, como pediu a ONU en varias ocasións. Dentro dese compromiso están Alemaña, Francia, España e o Reino Unido. O problema é os que non están: EE UU, China, a India e Rusia (que xuntos suman ao redor do 55% das emisións mundiais de efecto invernadoiro), países que non deron sinais durante esta cita de querer ser máis ambiciosos.

Todos os asinantes do Acordo de París deben presentar plans de recorte de emisións que, xuntos, deben conseguir que o quecemento global quede dentro duns límites manexables. Pero a suma dos plans non é suficiente.

Onde foi imposible pechar calquera acordo foi no desenvolvemento do artigo 6 do Acordo de París, o referido aos mercados de carbono. O desenvolvemento destes mecanismos de intercambio de dereitos de emisións, que permiten a países e empresas compensar os gases de efecto invernadoiro que expulsan, xa se atascou hai un ano no Cume do Clima que se celebrou en Katowice (Polonia) e decidiuse que sería nesta COP25 onde se resolvería.

Pero as diferenzas entre os países nesta negociación foron tan grandes que, de novo, non se puido chegar a un pacto en Madrid. O tramo final da negociación protagonizouno o enfrontamento entre Brasil —interesado en poder utilizar o maior número de créditos de emisións que xerou desde a entrada en vigor do Protocolo de Kioto— e a Unión Europea, preocupada por que o seu mercado de dereitos de emisións póidase ver asolagado dese tipo de créditos se non se fixan controis estritos.

Unha oportunidade perdida!

FONTE: Manuel Planelles/elpaís.com

OS ANIMAIS MÁIS MORTÍFEROS DO PLANETA

O título de “animal máis perigoso do mundo” ou “animal máis mortífero do planeta” pode, por suposto, clasificarse de diferentes maneiras, pero en aras dos feitos e a lóxica, sería segundo as mortes anuais estimadas por animal, en lugar de por a destrución que poden chegar a causar. 

Saberías enumerar cales son os animais máis perigosos do mundo? É probable que uno dos que primeiro se che veña á cabeza non sexa precisamente o primeiro da lista. De feito, se pensaches na quenlla, o certo é que os seus ataques apenas representan unha pequena fracción do número de humanos asasinados por animais cada ano.

 É difícil obter os números exactos, está claro, xa que moitos dos países en vías de desenvolvemento non posúen ningún rexistro oficial de mortes por animais. Só rexístranse os casos en que a persoa chega a un hospital ou cando se determinou a causa da morte. E nalgúns destes países habitan algúns dos animais máis perigosos do mundo, polo que seguramente hai unha brecha numérica debido ás estatísticas ocultas onde animais salvaxes matasen persoas.

De todos os xeitos, con datos da Organización Mundial da Saúde, o Instituto Noruegués de Investigación da Natureza, National Geographic, a National Science Foundation, o Centro para o Control de Enfermidades e o Fondo Mundial para a Natureza, realizouse unha estimación de cantas persoas en todo o mundo foron asasinadas por animais. Todas as especies nesta lista foron clasificadas polo número total de persoas asasinadas por cada ano (lembrar que é unha selección estimada e non exhaustiva).

Como resultado, o animal máis perigoso do mundo non ten por que ser o máis grande nin o máis temible, senón máis ben todo o contrario: os máis pequenos. O animal máis mortal do mundo non é unha quenlla nin un humano, pero non  subestimes o seu tamaño. É responsable dunha gran cantidade de mortes humanas. Pero vexamos a lista, iso si, en orde crecente. Ao lado aparece o número total de mortes por ano:

Quenllas: 6

Lobos: 10

Leóns: +22

Elefantes: 500

Hipopótamos: 500

Tenias: 700

Crocodilos: 1.000

Ascaris lumbricoides (nemátodo parásito): 4.500

Mosca tsé-tsé: 10.000

Insectos asasinos/Triatominos: 12.000

Caracois de auga doce: +20.000

Cans: 35.000

Serpes: 100.000

Humanos: 437.000

Mosquitos: 750.000

Os mosquitos son responsables da maioría das mortes relacionadas cos animais. Só a malaria é responsable de máis da metade das mortes relacionadas cos mosquitos, principalmente en África subsahariana, aínda que segundo a Organización Mundial da Saúde, é unha tendencia que está a diminuír. Así, o animal máis pequeno desta lista, é o máis aterrador; transmitindo enfermidades como a malaria, o dengue, a febre amarela e a encefalitis. Lembremos que hai máis de 3.000 especies de mosquitos.

FONTE: Sarah Romero/muyinteresante.es

O TRUCO DO 9

 

Elixe un número cos díxitos que queiras. Escríbeo ao revés e réstalle o número orixinal. O resultado é sempre  divisible por 9.

Poñámolo en práctica!

Pensemos, por exemplo no número 21987.

Escribímolo ao reves, e dicir 78912 e restémoslle o que pensamos:

 78912 – 21987= 56925

Comprovemos que é divisible por 9: 56952 : 9 = 6325, ou o que é o mesmo que 9 x 6325

Vexamos outro exemplo:

Número pensado 1956.Aplicamos a norma:

6591 - 1956 = 4635

4635 : 9 = 515, ou o que é o mesmo 9 x 515

Comprobado!

BANDEIRAS DO MUNDO LXI

Esta é a bandeira de Trindade e Tobago (República de Trinidade e Tobago/Republic of Trinidad and Tobago), un estado situado no sur do mar Caribe, sobre a plataforma continental da costa oriental de Venezuela. Consiste en dúas illas principais, illa Trinidad e Tobago, ademais de 21 illas máis pequenas. A maior e máis poboada é Trinidade, mentres que a illa de Tobago é moito menor en tamaño e poboación.  Conta cunha poboación que rolda o 1,4 millóns habitantes, sendo a súa capital Porto España/Port of Spain. O seu idioma oficiai é o inglés.

A bandeira é de cor vermella cunha banda que a cruza en diagonal de cor negra con bordos brancos. A cor vermella simboliza a xenerosidade do pobo e a luz do sol, o branco representa a igualdade e o mar, e o negro a tenacidade e a vocación de unidade do país.

FONTE: gal.wikipedia.org

O OBXCETO DE HOAG

O obxecto de  Hoag, captado polo telescopio espacial  Hubble. Arriba, lixeiramente á dereita e dentro do anel, hai outra galaxia anular /  R. Lucas (STScI/AURA), Hubble Heritage Team, NASA

En 1950 o astrónomo Arthur Hoag fixo unha achado ben raro mentres facía o seu doutoramento na Universidade de Harvard. Coma se tratásese dun broma cósmica, descubriu o que parecía ser unha galaxia perfectamente esférica dentro doutra galaxia perfectamente anular.

Esta misteriosa parella, bautizada como Obxecto de Hoag, localízase na constelación da Serpe, ten un diámetro de 100.000 anos luz e está a unha distancia de 600 millóns de anos. O máis interesante é que é unha das galaxias anulares máis estrañas. Fundamentalmente porque é perfectamente simétrica, non se coñece a súa orixe e porque no seu interior, na zona escura e baleira, pode verse outra galaxia anular (na imaxe sobre estas liñas, arriba, lixeiramente á dereita).

Hai galaxias de moitas formas e tamaños, desde as complexas e inmensas espirais, como a Vía Láctea, a esferas de antigas estrelas vermellas e amarelas, pasando por nubes irregulares de gas, po e estrelas novos. Tamén hai galaxias elípticas, de forma  elipsoidal, escasas en gas e nas que predominan estrelas amarelas e vermellas, e tamén hai galaxias espirais  barradas, con brazos sucando o cosmos.

Ademais destas, hai galaxias anulares. Son obxectos moi infrecuentes, que apenas constitúen o 0,1% de todas as galaxias. Os astrónomos cren que son froito dun choque no que unha galaxia pasou demasiado preto doutra galaxia e que quedou refuga. Ou ben que aparecen cando unha galaxia pequena atravesa como unha bala o centro doutra galaxia maior.

O obxecto de Hoag, observado polo telescopio espacial Hubble en 2001, contén un anel moi masivo repleto de estrelas novas de cor azul que son extremadamente brillantes. No centro hai outra galaxia menos luminosa. Se este obxecto formouse a través dese mecanismo de «a bala», ben puidese ser que a viaxe da galaxia do centro comprimise o gas da outra e permitise o nacemento de millóns de estrelas. Se o mecanismo de colisión fose o outro, a compresión e choque dos materiais  acretados poderían xerar esa onda de creación estelar.

O propio Arthur Hoag suxeriu que esta galaxia podería ser en realidade froito dunha ilusión óptica: que é resultado do coñecido como efecto de lente gravitacional, polo cal grandes masas desvían os raios de luz doutros obxectos e  distorsionan os nosos avistamentos. Con todo, posteriores estudos con mellores telescopios permitiron descartar esta hipótese.

O último que se sabe sobre o Obxecto de Hoag, grazas a observacións en ondas de radio, é que non absorbeu unha galaxia máis pequena nos últimos 3.000 millóns de anos. Por iso, se, en efecto, este obxecto é froito dunha colisión galáctica, tratándose dunha moito máis antiga

As colisións e fusións de galaxias son bastante frecuentes. Ocorren porque algunhas galaxias literalmente tócanse e comezan a interaccionar gravitacionalmente. En contra do que poida parecer, as estrelas de cando en cando chocan, porque están moi separadas entre si dentro das galaxias, e estas fusións son en realidade unha forza creadora: as nubes de gas das galaxias, unha especie de combustible de reserva acumulado no seu interior, chocan e comprímense, desencadeando auténticos estalidos de formación de novas estrelas.

Por iso, ao longo do tempo, as galaxias fóronse transformando. Nun principio, as irregulares eran máis comúns, pero hoxe predominan as espirais e as elípticas, estas últimas dentro de cúmulos (grupos). Crese que as espirais se forman a partir da fusión de galaxias irregulares e que as elípticas son resultado da fusión de galaxias espirais.

Ademais, estas interaccións tamén poden cambiar a estrutura das galaxias mesmo cando non se fusionan. A proximidade dunha galaxia a outra pode alongar os brazos espirais doutra, ou mesmo  disgregarlos e dispersar as súas estrelas. Ás veces, os estalidos de formación estelar terminan cando a calor xerada polas estrelas acaba expulsando o gas (que actúa como combustible), de forma que o centro da galaxia queda poboada por estrelas de vida longa, como a ananas vermellas.

FONTE: Gonzalo López Sánchez/abc.es

BANDEIRAS DO MUNDO LX

Esta é a bandeira de San Marino (Serenísima República de San Marino/Serenissima Repubblica di San Marino), unha república situada nos Apeninos, encravada no interior de Italia, e sen saída ao mar. Conta cunha poboación que rolda os 33.000 habitantes, sendo a súa capital San Marino. O seu idioma oficiai é o italiano.

A bandeira está composta por dúas franxas horizontais do mesmo tamaño, de cor branco a superior e azul claro a inferior.  Representan tanto o ceo como as montañas, concretamente, as neves das montañas do monte máis alto de San Mariño, o monte Titano, a 726 metros de altura. A bandeira incorpora o Escudo Nacional no centro, no que figuran tres torres (as Tres Torres de San Marino) sobre tres picos, rodeados por unha póla de loureiro e outra de aciñeira rematado cunha coroa pechada como símbolo da súa soberanía. Na parte inferior do escudo figura, nunha cinta branca, o lema nacional: LIBERTAS.

FONTE: gal.wikipedia.org e banderasdelmundo.net

EXPLICACIÓN A ADIVIÑA CALQUERA NÚMERO

 

Se lembrades o número elixido no exemplo proposto e que gardamos no peto era o 24371. Lembra, sempre ten que empezar por 2, tal como se indicaba nas normas.

O primeiro número de catro díxitos que propuxemos a continuación, e que escribimos nun novo papel, ten que empezar cos 3 números centrais do número proposto, no noso exemplo é 437, e o último díxito que nos falta debe ser o último dixito do número proposto máis 2. No noso caso sería 1+2=3. O número que propuxemos sería entón o 4373.

O número da outra persoa é aleatorio, esto da seguridade de non engano.

O seguinte que eliximos nós, depende do número que el seleccionou anteriormente e que podemos ver pois está escrito no papel debaixo do proposto por nós. Cada díxito deberá completar 9. No noso exemplo fora 1722, polo que propoñeremos escribindo o 8277 (1+8=9; 7+2=9; 2+7=9 e 2+7=9), aplicando esa norma.

A outra persoa elixe outro número aleatoriamente, no noso exemplo o 1437 e o procedemento é o mesmo que no anterior paso para propoñer o noso. No noso exemplo o número debe ser 8562 (1+8=9; 4+5=9; 3+6=9 e 7+2=9).

Ao final, se sumamos todas as cifras o resultado será o número que escondemos ao principio no peto, é dicir 24371.

Quedou claro? Estupendo!