A ORIXE DAS PALABRAS

A ORIXE DAS PALABRAS: QUE CADA PAU AGUANTE A SÚA VELA

A expresión “que cada pau aguante a súa vela” emprégase para indicar que unha persoa debe facer fronte ás responsabilidades que carrexan as súas accións ou que se debe resignar á sorte que lle tocou vivir nalgún aspecto cotián, en ambos os casos sen esperar axudas externas.

A súa orixe é mariñeira, referíndose aos madeiros que se colocan perpendiculares á quilla nos barcos e as velas que se suspenden deles e cuxo peso soportan; aguantándoas por si mesmos xa faga sol e un clima marabilloso, ou estean inmersos na peor das tempestades con choiva, vento e ondas.

Esta expresión sufriu modificacións ao longo do tempo e dependendo do lugar onde nos atopemos, sendo frecuente escoitar “que cada un aguante a súa vela” ou “que cada un cargue coa súa maleta” para referirse á mesma expresión.

FONTE:  aulafacil.com                     Imaxe: aulafacil.com                    

A ORIXE DAS PALABRAS: WHISKY

É unha palabra de orixe gaélico e bebida nacional dos escoceses.

Segundo os arquivos da Facenda escocesa, en 1494 o frade John Cor obtivo a primeira concesión dunha partida de cebada para a fabricación dun licor coñecido como Aqua Vitae, termo latino que significa auga da vida. Do latín, a expresión viuse transformada cando se pasou ao gaélico, onde o chamaron uisce beatha. Os anos fixeron pasar este uige a usqua que finalmente terminou sendo uisky. De uisky ao actual whisky practicamente non hai nada.

O “e” de whiskey engadiuse máis tarde para diferenciar o whisky de mellor calidade, nunha época na que a reputación do whisky escocés era moi pobre. Por iso as  destilerías irlandesas e americanas engadiron ese “e”, para diferenciar o seu produto e mirar por encima do ombreiro aos de menor calidade.

Noutros países, abrevíase a Scotch para referirse ao whisky escocés e nalgúns países suramericanos a palabra whiskey (wee-skee) serve tamén para facer sorrir nunha foto, do mesmo xeito que en inglés utilízase  cheese ou en español de España “pataca”.

FONTE: es.babbel.com e muyinteresante.es      Imaxe: harrys.com.mx

A ORIXE DAS PALABRAS: DURMIR A MONA

“Durmir a mona” é unha expresión que describe o soño causado pola embriaguez. Esta frase emprégase para facer referencia a unha persoa que ten resaca por beber moito alcol e dorme para recuperar enerxías. 

Cal é a orixe da expresión?

Esta expresión ten moitos anos de antigüidade. Crese que hai máis de 500 anos xa se podía oír, só que ao ser unha frase que se transmitía oralmente non existen rexistros dela.
Existen moitas teorías sobre a orixe da expresión. Unha das máis populares dela esta relacionada coa época colonial e o comercio marítimo. Durante os séculos  XVI e  XVII transportábanse monos desde África cara a América e Europa co fin de vendelos a circos. Na viaxe, os tripulantes entretíñanse emborrachando aos monos con viño e ron, así rían dos seus mareos e caídas. Os primates, logo dalgunhas horas ebrios, caían rendidos e durmían o resto da viaxe, o que lle permitía aos mariñeiros mantelos tranquilos.

Por outra banda, moitas persoas anímanse a comparar o comportamento dunha persoa ebria co dun mono. Quizais por esta razón é que se uso este animal como figura.

E así tamén, outra versión tamén di que a orixe desta frase atópase nos circos e feiras ambulantes con animais onde  embriagaban aos monos para que se convertan nunha atracción para o publico.

FONTE: respuestas.tips      Imaxe: pinterest.com

A ORIXE DAS PALABRAS: A OCASIÓN PÍNTANA CALVA

A expresión "a ocasión píntana calva" manifesta que as oportunidades débense aproveitar cando se presentan, e está estritamente relacionada coa oportunidade e propón ao individuo dilixencia para aproveitar e gozar das boas conxunturas.

Pero cal é a orixe desta expresión?

Provén da representación da Deusa da Ocasión, coñecida como Deusa da Oportunidade. Para os romanos, é unha muller de fermosa cabeleira longa, que lle cobre o rostro e é calva por detrás, polo xeral, posúe ás nos talóns e costas, sostén un coitelo na súa man dereita, e atópase parada sobre unha roda en movemento.

A oportunidade, tal como a Deusa, era fácil agarrala cando viña de fronte, pero unha vez pasasba era case imposible detela, debido a que ao non ter pelo, non tiñas por onde asila e escapábase irremediablemente.

Tamén se alude á deusa Ocasión na locución adverbial polos pelos, que se aplica para indicar a escasa marxe existente ás veces para conseguir ou perder algo (aprobou o curso polos pelos; perdeu o autobús polos pelos).

FONTE: significados.com e es.wikipedia.org   Imaxe: laqverna.wordpress.com

A ORIXE DAS PALABRAS: CORTAR O BACALLAU

O  modismo "o que corta o bacallau" utilízase frecuentemente para referirse ao suxeito que manda ou está á fronte dun grupo de persoas.

Cal é a orixe desta expresión?

A orixe remóntase ao século  XVI, cando o bacallau salgado comezou a adquirir unha relevancia comercial no noso país, especialmente en Cataluña e o País Vasco. Este peixe veu substituír nos fogares españois á pescada secada ao aire, que empezou a escasear e a ser prohibitiva para as clases máis desfavorecidas.

O consumo de bacallau en salgadura, procedente dos bancos do Labrador e  erranova, tamén se estendeu polo Novo Mundo. Precisamente, este peixe desecado servía para alimentar aos escravos que traballaban nas plantacións de cana de azucre das rexións caribeñas. Á hora da comida, os traballadores facían unhas longas filas para recibir o rancho, e era precisamente o capataz o que partía o bacallau e repartíao entre os escravos. Desta práctica colonial provén o dito.

FONTE: muyinteresante.es   Imaxes: anfabasa.com e muyinteresante.es

A ORIXE DAS PALABRAS: DURMIR A PERNA SOLTA

Adoitamos utilizar a expresión ‘durmir a perna solta’ para referirnos a aquelas ocasións no que logramos durmir de vez, o descanso da noite foi  reparador e/ou non tivemos ningún problema para conciliar o soño.

Pero cal é a orixe desta expresión?

A orixe atopámola na época na que aos presos colocábaselles uns grillóns nos nocellos para que non puidesen escapar, habendo algúns casos excepcionais nos que, pola boa conduta dun reo, este recibía como premio o poder pasar a noite sen estar suxeito a ningunha cadea ou outro preso, polo que ‘durmía a perna solta’ (sen suxeición algunha), o que conlevaba un bo descanso e estar en mellores condicións pola mañá (hai que ter en conta que por aquel entón a maioría dos presos cumprían a condena realizando traballos forzados).

FONTE: blogues.20minutos.es       Imaxes: vivefeliz.es e blogues.20minutos.es

A ORIXE DAS PALABRAS: ANTRO

interior d cova de Rafael Alberti en Ibiza, convertida en vivenda e punto de lixo / Foto: Laura Ferrer Arambarri/noudiari.es

A palabra antro provén do latín antrum, que non só significa gruta, caverna, senón tamén as cavidades entre os troncos das árbores e empregado en plural, antra, refírese ás fosas nasais e a outras cavidades corporais. O latín tomouno en préstamo o vocablo do grego ἄντρον (antron= cova).

No noso idiona non só se refire a unha caverna, senón a calquera establecemento escuro, repelente e de mala reputación.

En medicina, a palabra antro úsase para indicar unha cavidade como a que temos dentro dos ósos.

A ORIXE DAS PALABRAS: DESASTRE

Que é un desastre? Pois unha calamidade, unha catástrofe, un accidente grave, acontecemento desgraciado e consecuencia negativa que comporta. En sentido figurado, persoa que fai mal as cousas ou cousa de mala calidade ou mal feita.

Cal é a súa orixe?

A palabra desastre vén do francés,  désastre, e esta, á súa vez, do antigo italiano,  disastro, que orixinalmente vén do grego. Dis (prefixo desfavorable) e aster (estrela), dá lugar a “sen–astro” que vén ser “mala estrela”, imos, unha desgraza.

Os gregos antigos estaban fascinados polo ceo e a astronomía, e crían firmemente na influencia dos astros nos acontecementos da vida terrestre. Usaban esta palabra para queixarse das inclemencias do tempo ou das posicións desfavorables dos planetas e como estas repercutían na vida do día ao día dos gregos antigos.

FONTE: es.babbel.com