Blogia
vgomez

CURIOSIDADES

54 ºC EN IRÁN, ESO SI É UNHA TEMPERATURA!

54 ºC EN IRÁN, ESO SI É UNHA TEMPERATURA!

Mapa da zona que acompañaba ao tuit / Etienne Kapikian

Segundo explica o blog do tempo Capital Weather Gang de The Washington Post, o pasado xoves, día 29 de xuño, Etienne Kapikian, un meteorólogo de MeteoFrance, publicou un tuit no que sostén que Ahvaz, capital de la provincia de Juzestán, no suroete de Irán, chegou aos 53,7 ºC (128,7 ºF) e que se trata dun "novo récord nacional absoluto" e a temperatura máis alta xamais rexistrada nun mes de xuño no continente asiático. O récord anterior de Irán era de 127,4 ºF.

Segundo Weather Underground, a temperatura publicada por Kapikian non foi en realidade o rexistro máis alto que se alcanzou o xoves en Ahvaz, que ten máis dun millón de habitantes. Na táboa por horas, esta web sostén que á 4.51 hora local chegáronse aos 129,2 ºF, é dicir, 54 ºC. A web precisa que, debido á humidade, o índice ou sensación de calor era moito máis sufocante: de 61,2 ºC.

Estes datos deben ser verificados pola Organización Meteorológica Mundial.

FONTE: Xornal El País/Ciencia

A SERPE TERRESTRE MÁIS VELENOSA DO MUNDO

UJHIZ5Xl

Oxyuranus microlepidotus / Imaxe:dicaaaaaaa.forumfree.it

O taipán do interior, serpe de escamas pequenas, ou serpe tipan (Oxyuranus microlepidotus) é unha especie de serpe da familia Elapidae nativa de Australia e é a serpe terrestre máis venenosa do mundo. Unha mordida súa pode conter suficiente veleno para matar a 125 persoas adultas ou 250.000 ratos.

Aínda que extremadamente venenosa, é tímida e dócil. É de cor marrón amarelada escuro, nun rango que vai desde ricas tonalidades escuras a un marrón verde oliva dependendo da estación. A súa parte dorsal, lados e cola poden ter diferentes sombras de marrón e gris, con moitas escalas que teñen un ancho bordo negruzco.

Mide aproximadamente 1,80 m de lonxitude, aínda que especímenes máis longos poden alcanzar os 2 metros.

Vive en buracos e aliméntase de pequenos roedores tales como ratos, ratas e pequenos paxaros.

O taipán do interior produce nidadas de entre unha e dúas ducias de ovos. As crías nacen dous meses máis tarde. Pon os ovos en tobos de animais abandonados e gretas profundas.

FONTE: Wikipedia

O PORQUÉ DA FORMA OVALADA DOS OVOS DAS AVES

Mary Caswell, autora principal do estudo, diante a colección de ovos da Universidad de Princeton / DENISE APPLEWHITE

Aínda que non se despexaron as dúbidas sobre se veu antes a galiña ou o ovo, un equipo de investigadores da Universidade de Princeton deu a clave que explica o porqué da forma de cada ovo.

No estudo que se presentou o pasado xoves na revista Science, analizáronse ata 49.175 ovos de 1400 especies, dúas delas xa extintas. Nin as características do niño ou o número de descendentes nunha posta, nin o modo de desenvolvemento, nin os factores ambientais están relacionados coa figura elíptica dos ovos nas aves. Os ovos deben a súa forma á adaptación dos paxaros ao voo.

Estes resultados contradin as teorías anteriores que se apoia no tipo de hábitat ou a historia de vida do animal para explicar a silueta dos ovos. Ata entón pensábase que a súa aparencia cónica evitaba por exemplo, en aves rupestres, que caesen polos cantís, ao rodar en pequenos círculos. Tamén se afirmaba que o tipo de ovo condicionaba a eficacia da incubación, dependendo do tamaño dunha nidada.

Agora, os novos datos suxiren que a medida do índice mano-á (HWI), unha maneira de calcular a eficacia das aves no voo e por tanto a súa capacidade de dispersión, induce a forma que teñen os ovos dos paxaros, que non é redonda como a doutros animais, e por que varía tanto dunha especie a outra.

Confirman entón estas conclusións as aves que perderon a capacidade de voar? O estudo aclarou esta incógnita: "Na maioría das aves que perderon a capacidade de voar, como os avestruces, os ovos son a miúdo case redondos".

Polo tanto, a nova teoría parece corroborarse tamén para este tipo de animais. "Isto é o que poderiamos predicir, dado que as aves que se adaptan ao voo tenden a poñer ovos máis asimétricos e elípticos". "Sorprendentemente, os pingüíns, que non voan, poñen ovos bastante asimétricos. Pensamos que isto pode deberse a que os seus corpos están adaptados para nadar de forma eficaz. Talvez os mesmos procesos que inflúen na forma do ovo en grandes voadores están tamén traballando sobre os nadadores, como os pingüíns".

Segundo o estudo, a adaptación ao voo dotou aos paxaros de características aerodinámicas que orixinan unha pelvis estreita pola que só un ovo angosto pode pasar. Por este motivo, dado que un pito ten que caber nese espazo, os ovos presentan unha casca de contorno elíptico e asimétrico.

FONTE: Mar de miguel/Xornal El Mundo/Ciencia

ANIMAIS PREHISTÓRICOS ATERRADORES IV

Meganeura
Continuamos coa serie adicada a animais prehistóricos que foron grandes depredadores, xa extintos,  e que daquela dominaron a Terra. Hoxe é o día da Meganeura

A Meganeura é un exemplo dos artrópodos que viviron hai 300 millóns de anos, das primeiras criaturas que pisaron a Terra, durante o período Carbonífero. Nesta etapa, as concentracións de osíxeno disparáronse no planeta Terra, o que permitía que os sistemas respiratorios destes animais fosen máis eficientes, facilitando así o seu enorme tamaño. A meganeura era unha especie de libélula, pero do tamaño dunha aguia actual. Coma ela, había milpiés de máis de 2 metros de lonxitude, e arañas e escorpiónss do tamaño de lobos. 

FONTE: FONTE: Laura Marcos/Revista Muy Interesante

ANIMAIS PREHISTÓRICOS ATERRADORES III

Smilodon ’dientes de sable’
 

ANIMAIS PREHISTÓRICOS ATERRADORES II

Continuamos coa serie adicada a animais prehistóricos que foron grandes depredadores, xa extintos,  e que daquela dominaron a Terra. Hoxe é o día da Madtsoia

ANIMAIS PREHISTÓRICOS ATERRADORES

’Dunkleosteus’

 

Comezamos hoxe unha serie adicada a animais prehistóricos que foron grandes depredadores, xa extintos,  e que daquela dominaron a Terra. Hoxe é o día do Dunkleosteus.

Este peixe xigante e carnívoro viviu durante o Devónico tardío, hai uns 370 millóns de anos. Medía 6 metros de longo e podía pesar ata 1 tonelada. Chamábaselle o peixe de óso escuro, dado que en realidade a súa boca non estaba composta exactamente de dentes, senón de ósos: a súa mordedura era tan potente como a dun crocodilo.

Os primeiros restos fósiles deste peixe acháronse en 1867, e desde entón atopáronse máis restos por toda América do Norte, Europa e África. Era un dos maiores depredadores das augas do Devónico, e sospéitase que tiña condutas caníbales. Era capaz de comer a outros exemplares da súa mesma especie.

FONTE: Laura Marcos/Revista Muy Interesante

O TRICORDER DE PELÍCULA, FEITO REALIDADE

 

Poucas series de ciencia ficción tiveron a influencia e relevancia de Star Trek. O universo creado por Gene Roddenberry naceu como show televisivo en 1966, pero 50 anos despois segue vivo tras ser obxecto de seis series con personaxes reais, outra máis de animación e 13 películas (ademais de inspirar máquinas recreativas, videoxogos, cómic e xogos de rol). As aventuras galácticas do capitán Kirk e a súa tripulación son responsables dun bo número de vocacións científicas, tanto que mesmo a NASA dedicou artigos á serie analizando os avances científicos mostrados no ficticio futuro da nave Enterprise. Cando Leonard Nimoy, o actor que interpretaba a Mr Spock, faleceu en 2015, o astronauta Terry Virts publicou unha fotografía desde a Estación Espacial Internacional facendo o saúdo vulcaniano popularizado polos trekkies. E o administrador da NASA Charles Bolden lembroulle afirmando que foi "inspirador para varias xeracións de enxeñeiros, científicos, astronautas e outros exploradores espaciais".

Pero, ademais de viaxeiros estelares, a ciencia de Star Trek tamén inspirou e anticipou un bo número de aparellos e dispositivos. Algúns deles, como as tablets, xa forman parte da nosa vida cotiá; outros, como as cámaras de teletransportación para viaxar a calquera parte da galaxia, están aínda moi lonxe. Sen dúbida, un dos dispositivos que máis chaman a atención de cuantos aparecen na saga é o "tricorder", utilizado polo doutor McCoy para diagnosticar case calquera enfermidade achegando un pequeno aparello ao paciente. Unha idea marabillosa que faría máis sinxelo o traballo dos médicos e moito máis saudable a vida dos usuarios. Pois ben, dentro de moi pouco o tempo verbal haberá que cambialo, esquecendo o condicional para dar paso a un presente máis que prometedor grazas á idea da Fundación Xprize que, a través dunha competición millonaria, convocou en 2012 a equipos científicos de todo o mundo para que convertesen en realidade o imaxinado por Roddenberry.

Un destes equipos foi o da empresa canadense Cloud DX, gañadores do premio á innovación na competición coa súa Vitaliti. O sistema integra varios dispositivos que se conectan de forma inalámbrica e permiten medir as constantes vitais do usuario (como o ritmo cardíaco, a temperatura corporal ou a cantidade de osíxeno en sangue), realizar análise de fluídos, identificar distintos síntomas de enfermidades conectándose á nube, e mesmo recibir consellos médicos grazas á intervención da intelixencia artificial. Robert Kaul, CEO  da compañía, cre que o medicamento do futuro evolucionará moi rápido cara a modelos como o Vitaliti: "o coidado da saúde será algo que faremos en casa ou no traballo a través da tecnoloxía en lugar de ir ao médico como facemos agora. Ademais, a intelixencia artificial permitirá aos doutores tomar mellores decisións. Será unha revolución en todos os lugares do mundo que nos permitirá aforrar tempo e diñeiro". Unha idea esperanzadora que podería figurar no código deontolóxico do equipo médico da nave Enterprise.

FONTE: José L. Álvarez Cedena/Xornal El País/Ciencia