Blogia
vgomez

CURIOSIDADES

IMAXES DE OSIRIS-REX RECOLLENDO MOSTRAS EN BENNU

Vídeo: A nave Osiris-Rex da NASA fai historia ao recller mostras do asteroide Bennu / Atlas

A axencia espacial estadounidense difundiu as primeiras imaxes, nun vídeo de apenas dez segundos e en varias fotografías, do achegamento vinte e catro horas antes da sonda OSIRIS-REx ao asteroide Bennu, situado actualmente a 320 millóns de quilómetros da Terra e que viaxa a unha velocidade de máis de 100.000 km/h.

O vídeo mostra os últimos instantes do achegamento do brazo robótico, articulado e de máis de tres metros de lonxitude, da sonda á superficie  pedregosa do asteroide, e a nube de partículas e pequenas pedras que saen despedidas ao impactar contra a superficie un chorro de nitróxeno a alta presión. Dese rebumbio de residuos, a NASA espera que a OSIRIS-REx puidese recoller un mínimo de 60 gramos de mostras de menos de dous centímetros de diámetro. Se a recollida de mostras non resultase satisfactoria, a sonda podería realizar un novo intento o próximo mes de xaneiro, para emprender en marzo unha viaxe de regreso á Terra que durará dous anos.

O NÚMERO MÁIS SINGULAR DE TODOS: O CERO (II)

Continúo desvelando as curiosidades do número máis singular de todos, o cero, coa sabiduría do matemático e presentador do programa de televisión Órbita Laika (A 2), Eduardo Sáenz de Cabezón.

Hoxe imos coas operacións!

A suma, a resta e a multiplicación por cero é bastante fácil. Pero cando chegamos á división... a cousa complícase. "Dividir entre cero é unha cousa dificilísima e é aquí cando se nota que o cero é moi raro", afirma o matemático. Foi na India onde con máis afán tentaron poñerlle solución ao enigma.

O primeiro foi Brahmagupta, o primeiro en utilizar este número en operacións aritméticas. Para sumar, restar e multiplicar deu na clave, pero ao dividir só deixou estipulado que "cero entre cero é cero", sen dicir que ocorre ao dividir outro número entre cero. "O cal non é correcto", adianta o matemático. Un século despois, o matemático indio Mahavira afirmou que se dividimos un número entre cero, queda igual. "O cal tamén é incorrecto". E houbo unha terceira tese: o colega e paisano dos anteriores matemáticos, Bhaskara, dicía que dividir un número entre cero dá infinito. "Isto non é correcto do todo, e desde logo en aritmética non o é en absoluto, pero pode ter certo sentido". Entón, cal é a resposta?

"Deixémolo claro desde o principio: se traballamos cos números enteiros e coa división normal, a de toda a vida, non se pode dividir entre cero", explica o matemático. Por exemplo: un número calquera n (distinto de cero), ao dividilo entre cero sería m, polo que n/0=m. Pero entón tamén sería m*0= n, e ningún número multiplicado por cero resulta n. Entón, por que Bhaskara tiña algo de razón? "Pensemos no cero non como o número en si mesmo senón como o resultado de tomar numeriños cada vez máis pequenos, o límite dunha sucesión". É dicir, dividir entre 0,5 - 0,25 - 0,1 - 0,05... Se collemos unha calculadora e dividimos n entre eses números oh, sorpresa! o resultado crece. "E, ata onde crece? Pois aí está a graza, non para de crecer", explica o matemático.

Con todo, a cousa cambia con cero dividido entre cero. "O resultado desa operación é indefinido, porque podería dar calquera cousa", adianta o matemático. Isto explícase con sucesións: "Por exemplo, 1, ½, ⅓ etc. é unha sucesión. Pero non é a única. Que che parece 1, ¼, 1/9 ? Esta tamén tende a cero, son números cada vez máis pequenos". Entón, o límite é o cero. Pero se se divide cada número da segunda sucesión pola mesma que lle corresponde da primeira (por exemplo, 1 entre 1 e logo ¼ entre ½ cada vez son números máis pequenos, polo que parece que cero entre cero é cero.

"Pero non nos aceleremos: que pasa se o facemos ao revés?", propón o matemático. Nese caso, os números cada vez son máis grandes, polo que o límite é infinito. E aínda hai máis. "Observa esta sucesión: 2 , 2/2 , ⅔, 2/5 ...Son cada vez números máis pequenos, tenden a cero. E se os dividimos entre 1 , ½, ⅓, ¼, 1/5..., o resultado sempre é 2, todo o tempo, así que iso significa que, no límite, cero entre cero é 2!". É por iso que cero entre cero está indefinido e por iso os límites da forma "algo que tende a cero" dividido entre "algo que tende a cero" poden ter calquera valor.

FONTE: Patricia Biosca/abc.es/ciencia       Imaxe: quo.es

O NÚMERO MÁIS SINGULAR DE TODOS: O CERO

Convivimos de maneira natural con el, é parte da nosa vida. Pero non sempre estivo aí, non? Porque, que é cero? Trataremos de contestar a esas preguntas botando man da sabiduría do matemático e presentador do programa de televisión Órbita Laika (A 2), Eduardo Sáenz de Cabezón.

"Resulta que o cero é... varias cousas á vez", desvela o matemático. E o primeiro que foi é "a nada": "Para empezar, o cero representa unha cantidade nula, a nada, é dicir, cando non temos nada que contar". É por iso que o uso máis básico do cero estendeuse por case todas as civilizacións. Iso si, non tal cal o noso 0, senón con outro símbolo, unha palabra, un oco...

Pero o cero non só serve para designar "a nada". Dependendo da súa posición, pode contar ou non. Isto é o cero posicional. "Alí onde hai un sistema de numeración posicional, como o noso sistema con base 10, necesitamos un uso do cero máis especializado para saber, por exemplo, que en 2202 non hai nada no lugar das decenas e que por tanto 2202 non é o mesmo que 222", explica o matemático.

Os responsables deste uso son os babilonios e os maias, quen de forma independente idearon este cero "que conta". Os primeiros foron seguramente a partir de quen chegou este sistema a India, onde evolucionou para converterse nun número de pleno dereito: entrou na aritmética e deixou de ser só un símbolo posicional.

Que pasaba mentres en Europa? Nin gregos nin romanos contemplaban o cero (e aínda así levaron a cabo descubrimentos que serviron de base a moita da ciencia actual), e houbo que esperar ata a Idade Media, momento no que os árabes entraron pola península ibérica (son notables as figuras de Ibn Ezra, Gerberto de Aurillac e o famoso  Fibonacci) e ensináronlle as bondades da máxica cifra ao "mundo civilizado".

Pero, aínda así, non houbo unha "febre do cero" por todo o vello continente. "Moitos dos avances das matemáticas renacentistas producíronse sen o cero. O gran Cardano, protagonista (xunto con outros) dun dos adiantos máis potentes da matemática do Renacemento, a resolución das ecuacións xerais de grao tres e de grao catro, realizou todas as súas investigacións sen axuda do cero", explica o matemático.

"Ás veces damos por suposto que as cousas en matemáticas resultan máis naturais ou máis obvias para todos do que en realidade son, e a historia do cero é un exemplo tremendo de todo o contrario: algo que para nós é hoxe de uso corrente, e que parece que estivo aí toda a vida, custou séculos e séculos comprendelo e atopar a súa verdadeira utilidade en matemáticas. E aínda non chegamos a dominalo do todo...".

FONTE: Patricia Biosca/abc.es/ciencia       Imaxe: quo.es

ATOPAN UN PAXARO A METADE MACHO E A METADE FEMIA

ATOPAN UN PAXARO A METADE MACHO E A METADE FEMIA

Pheucticus ludovicianus: Á esquerda macho adulto e á dereita femia adulta I Imaxe: pt.wikipedia.org

Trátase dun paxaro curiosísimo. Se xa de seu o peteirogroso  peitirrosa (Pheucticus  ludovicianus) é un ave bastante particular en si mesmo, pois as femias presentan algunhas plumas en cor amarela e marrón, pero os machos en cores rosadas e avermelladas, en Reitor, Pensilvania, un equipo de investigadores detectou un espécime aínda máis estraño.

 

Este  peteirogroso de peito rosa que vemos na imaxe ten unha mancha rosada no peito e un "foxo do á" rosado e plumas negras na súa á dereita, matices reveladores dos machos, como acabamos de comentar. Pero no seu lado esquerdo, o paxaro cantor presenta plumaxe amarela e marrón, tonalidades típicas das femias.

A investigadora Annie Lindsay soubo de inmediato o que estaba a ver: unha criatura metade macho e metade femia coñecida como xinandromorfo, unha característica observada habitualmente en entomología, normalmente en bolboretas, pero tamén noutras especies.

Foi espectacular. Esta ave ten a súa plumaxe non reprodutiva, polo que na primavera, cando apareza coa súa plumaxe reprodutiva, será femia", di Lindsay. As cores do paxaro volveranse aínda máis vibrantes e "a liña entre o lado masculino e o feminino será aínda máis obvia".

Os  xinandromorfos atópanse en moitas especies de aves, insectos e crustáceos como cangrexos e lagostas. É probable que esta ave sexa o resultado dun evento inusual cando dous espermatozoides fertilizan un óvulo que ten dous núcleos en lugar dun. Logo, o óvulo pode desenvolver cromosomas sexuais masculinos nun lado e cromosomas sexuais femininos no outro, o que finalmente conduce a un ave cun testículo e outras características masculinas nunha metade do seu corpo e un ovario e outras calidades femininas na outra metade.

A diferenza dos hermafroditas, os xinandromorfos son completamente masculinos nun lado do corpo e femininos no outro.

O que hai que ver!

FONTE: Sarah Romero/muyinteresante.es/natureza

O FEO TAMÉN SORPRENDE

   

Exterior dos almacéns The Galleria, diseñados por OMA en Gwanggyo (Corea del Sur) / Hong Sung Jun/OMA

Estades vendo ben. Non é un meteorito que caeu nunha cidade. É un edificio, pero que contrasta coa contorna. É feo?

O feo tamén sorprende. Ás veces porque molesta, outras incomodando. O novo edificio de Rem Koolhaas e o seu estudo OMA para os grandes almacéns coreanos The  Galleria, en  Gwanggyo, ao sur de  Seúl, quere ser unha rocha. O inmoble busca engadir peso visual á falta de historia desta cidade-dormitorio levantada a 25 quilómetros da capital en 2004. Anhela sumar capas de expresión e arraigar máis o novo edificio que a maioría dos rañaceos que, segundo os arquitectos holandeses, compoñen a cidade. Certamente, o  panelado  pétreo triangular de diversas cores convida a pensar na xeoloxía, aínda que remite, máis directamente, á inestabilidade de certos minerais: as construcións cristalinas que, de tan brillantes, lonxe de seducir cegan.

Unha rocha é unha forma mineral estable. E iste cubo deformado polo seu  envolvente parece querer ser orgánico desde o inorgánico: os triángulos pétreos coloreados que o envolven pixelándolo.

Unha banda externa, asimétrica de vidro facetado parece escorrerse polo exterior rodeando o edificio. Máis próxima a un tobo que a un corredor, funciona como unha greta que parece estalar desde o centro do inmoble. Permite o paso da luz e ofrece unha iluminación nocturna dos almacéns sorprendente: algo así como un lume fatuo. A banda existe para facilitar o acceso e percorrido dos clientes. Non é a primeira vez que nun edificio circúlase por un percorrido exterior. Máis aló dos inmobles de vivenda con ese tipo de acceso, estes grandes almacéns fan pensar no Pompidou de Renzo Piano e Richard Rogers en versión extraterrestre. Ou primitiva. E esa incapacidade de situar un edificio no tempo forma parte da sorpresa que ofrece o deseño.

Impactante!

FONTE: Anatxu Zabalbeascoa/elpais.com

ILUSIÓNS ÓPTICAS XI

 

Nesta imaxe estática, deberíades ver os círculos virando en diferentes direccións. O efecto é particularmente pronunciado cando os ollos do espectador móvense ou pestanexa / A. Kitaoka; ilustrado por R. Tanaka

2020 SO: UNHA ESTRAÑA MINILÚA A PIQUES DE ORBITAR A TERRA

Ao falar de satélites da Terra, todos pensamos na Lúa. É o noso "acompañante natural" desde hai miles de millóns de anos e o home leva contemplándoa como un alicerce inamovible. Sen  embago, non é o noso único compañeiro: de cando en vez, un obxecto máis pequeno, xeralmente un asteroide, é captado pola gravidade do noso planeta, permanecendo ao noso lado durante uns meses, mesmo ás veces mesmo anos, para despois continuar o seu camiño polo espazo. Estas son as popularmente coñecidas como "minilúas".

Aínda que se trate dun fenómeno máis ou menos comprendido polo home, en realidade só puidemos confirmar dúas destas minilúas: 2006 RH120, que visitou en 2006 e 2007; e 2020 CD3, en órbita terrestre de 2018 a 2020. Agora, os astrónomos detectaron un novo obxecto, chamado 2020 SO, nunha traxectoria entrante que moi probablemente faga que a gravidade da Terra "capture" este obxecto desde o próximo mes de outubro ata maio de 2021, segundo as predicións dos astrónomos. 

2020 SO foi clasificado como un asteroide tipo Apolo, unha clase de asteroides cuxo camiño cruza a órbita da Terra. Ese tipo de corpos a miúdo rodean o noso planeta, pero este en concreto presenta algunhas particularidades: a órbita similar á da Terra e a baixa velocidade de 2020 SO suxiren que en realidade non é un asteroide; de feito, as súas características, segundo os expertos, son máis consistentes con algo creado polo home. Os obxectos que proveñen da Lúa tamén teñen unha velocidade menor que os asteroides, pero este obxecto é mesmo aínda máis lento.

Por iso, todo apunta a que estamos diante lixo espacial. Moi probablemente a etapa dun foguete Centauro que lanzou unha carga útil experimental chamada Surveyor 2 á Lúa en setembro de 1966.

Isto explícase porque durante décadas utilizáronse unha sorte de foguetes con múltiples etapas (algo así como con partes "desmontables" que se ían desprendendo segundo avanzaba a viaxe). A etapa de reforzo volve á Terra e reutilízase, pero o resto queda no espazo. E aí hai unha gran cantidade deste tipo de obxectos, ademais de que son moi fáciles de perder por parte dos radares humanos, o que explicaría que non se detectou antes.

O tamaño estimado de 2020 SO coincide co dunha etapa Centauro da década de 1960. Segundo a base de datos CNEOS da NASA, o obxecto mide entre 6,4 e 14 metros de longo (unha Centauro mide 12,68 metros). Ademais, esta base de datos afirma que este obxecto probablemente dará dúas voltas próximas á Terra. O 1 de decembro de 2020, pasará a unha distancia de ao redor de 50.000 quilómetros. Ao redor do 2 de febreiro de 2021, voará a 220.000 quilómetros.

Ningún dos dous está o suficientemente preto para entrar na atmosfera terrestre, polo que o obxecto non representa ningún perigo en absoluto. Pero esas distancias, particularmente a velocidades lentas, poden ser suficientes para estudalo máis de preto e determinar que é 2020 SO.

FONTE: abc.es/ciencia        Imaxe: Needpix/robotitus.com

ILUSIÓNS ÓPTICAS X

 

Ilusión óptica de Fraser-Wilcox. Cando os espectadores prestan atención a este patrón sen miralo, por exemplo, mirando a outra parte da páxina ou o monitor, o patrón parecerá virar lentamente no sentido das agullas do reloxo / A. Kitaoka; ilustrado por R. Tanaka