SABÍAS QUE...

SABÍAS QUE... (COLIBRÍS)

 

Sabías que os colibrís...

-Tamén chamados picaflores, son un xénero de aves bastante peculiar. Son orixinarias de América central, aínda que se lles pode atopar en Alaska e mesmo en América do Sur.

-Divídense en dous grandes grupos: Trochilinae (onde se inclúen os troquilinos) e  Phaethornithinae, cuxos membros coñécense como ‘ermitáns’.

-Destacan polo seu pico extremadamente longo así como pola súa beleza. O seu tamaño oscila entre os 11 e os 25 centímetros de longo, sendo o paxaro máis pequeno do mundo. O seu peso pode variar entre os 6 e os 11 gramos. Así mesmo, os  colibríes poden bater as súas ás de 80 a 200 veces por segundo.

-A súa lingua é longa, pode ser estendida en gran medida, está dividida na punta e ten forma de trompa, o que lle permite succionar o néctar con facilidade.

-Son bastante delicados. Viven aproximadamente entre tres e catro anos, aínda que moitas non pasan do primeiro ano. Con todo, existe algún caso excepcional que viviu máis de dez anos.

-As ás dos  colibrís producen un son particular durante o voo, similar a un zunido ou asubío. Isto débese ao paso do aire a través das ranuras das ás.

-O seus ollos son sensibles aos raios ultravioleta. Ademais, confían máis na súa vista que no seu olfacto para atopar néctar.

-Aliméntase de néctar e, en menor medida, de pequenos insectos e arañas que atrapan no momento en que visitan a flor.

-A femia pon dous ovos nun período de dous días e chócaos durante 14 a 19 días. Logo, os colibrís alimentan ás súas crías durante unhas tres a catro semanas. A femia vai ao niño neste tempo ata 140 veces ao día para alimentar ás súas crías.

-Hai unhas 28 especies de colibrís que están en perigo de extinción. Tamén hai outras especies que están a piques de estalo, como a amazilia manglera ou o colibrí oaxaqueño.

-Estas aves son as únicas que poden voar cara aos lados, cara atrás e ao revés. É incrible velas voar a cámara lenta!

Os colibrís e as abellas son uns grandes polinizadores. Ademais, estas aves prefiren flores vermellas, rosas e laranxas.

-A súa plumaxe é brillante e colorido, motivo polo que moitas persoas non poden evitar fotografalo cando o atopan no xardín ou no bosque. De feito, o cancelo #colibri conta con máis de 490.000 publicacións en Instagram.

Son unhas aves impresionantes!

FONTE: Rocio Sánchez/muyinteresante.es/natureza e wikipedia.org

SABÍAS QUE...(TAMAÑO DOS OLLOS DAS RAS)

Algunhas ras posúen os ollos máis grandes que podemos atopar de entre todos os vertebrados, en relación co tamaño do seu corpo, o que é un investimento evolutivo significativo que desconcertou aos zoólogos desde sempre. Agora, un equipo de científicos descubriu que o tamaño dos ollos destes animais parece escalar dependendo da súa contorna.

As ras son un grupo diverso de animais que viven en todos os continentes, excepto na Antártida, nunha ampla gama de hábitats, desde a cima das copas das árbores ata o fondo de ríos e lagos. Adaptáronse para vivir na maioría das contornas terrestres e de auga doce, por iso é polo que sexan tan numerosas e estean tan estendidas.

A vista, é unha ferramenta ou sentido bastante custoso en termos biolóxicos porque require moita enerxía para funcionar, o que explica por que os animais que viven en ambientes escuros como poden ser as covas adoitan evolucionar a ollos máis pequenos e insignificantes. Iso significa que as ras de ollos grandes claramente necesitan todo o contrario: unha enorme capacidade para ver contrastes nas cores, a luz, detalles..

Este estudo demostrou de que forma os ollos das ras están estreitamente vinculados aos hábitats nos que viven. Así, as ras arborícolas teñen uns ollos enormes en comparación co tamaño corporal dos vertebrados, mentres que as ras das cavernas posúen ollos diminutos. O traballo, publicado na revista Proceedings of the Royal Society B, revela que o hábitat dunha ra dita o tamaño dos seus ollos, o que explica a diferenza tan substancial de tamaño.

Os investigadores do Museo de Historia Natural de Londres examinaron  especímenes de ras frescos e conservados de 220 especies de anuros que representan as 55 familias actualmente recoñecidas de ras. Mediron a lonxitude do corpo das ras, o tamaño da córnea e o tamaño total dos ollos para ver como cambiaban as proporcións entre especies.

Cada contorna no que vive unha especie de ra esixe algo diferente á súa vista. Así canto máis escuro e lóbrego é a contorna, máis pequenos son os seus ollos, o que sucede tanto en covas como en anfibios que levan unha vida completamente acuática; e, por contra, as ras que viven presentan os ollos de maior tamaño. Ollos tan grandes como os que contan as ras arborícolas son así porque necesitan captar moitos detalles e notar os cambios na disposición do terreo rapidamente para evitar a depredación. Tamén necesitan atopar comida, refuxio e aos seus outros compañeiros.

Non se trata de que por ter ollos máis grandes vexan mellor en comparación cos seres humanos, senón que están a sacrificar máis “orzamento enerxético” que nós para a visión. Que prezo están a pagar exactamente, descoñecémolo polo momento.

Os animais que se moven cara a un mundo subterráneo tenden a ver reducido o tamaño dos seus ollos. Esta tendencia obsérvase na maioría dos grupos principais de vertebrados, incluídos mamíferos, peixes, lagartos e serpes.

FONTE: Sarh Romero/muyinteresante.es    Imaxe: iStock/muyinteresante,es

SABÍAS QUE... (ZIFIO DE CUVIER)

Un zifio de Cuvier cunha etiqueta na súa aleta dorsal / Andrew Read/Universidade de Duke

O zifio de Cuvier (Ziphius cavirostris) é un mergullador extraordinario. Este cetáceo, que adoita habitar augas afastadas á costa, alcanza case os 3.000 metros de profundidade nas súas inmersións. Ata o de agora, calculábase que os ballenatos, relativamente diminutos en comparación cunha balea azul pero máis grandes que un elefante, permanecían mergullados durante uns 33 minutos antes de esgotar o seu osíxeno e recorrer á respiración anaeróbica. Con todo, un equipo da Universidade de Duke (EE. UU.) descubriu que son capaces de aguantar moitísimo máis baixa a auga, logrando o incrible récord de inmersión de 3 horas e 42 minutos.

Os investigadores de  Duke sospeitaban que estes tímidos mamíferos eran capaces de mergullar durante moito máis tempo do que se cría. Por ese motivo, decidiron seguir aos zifios e etiquetalos desde un buque. Non é tarefa fácil, xa que estes animais pasan moi pouco tempo na superficie para evitar aos seus depredadores, as orcas.

Durante un período de cinco anos, o equipo marcou a 23  ballenatos e rexistrou máis de 3.600 inmersións, que van desde 33 min a 2 h e 13 min, todas as cales superaron amplamente o punto no que se pensaba que os zifios de Cuvier quedaban sen osíxeno. Sabendo que aproximadamente o 95% das inmersións realizadas por outros mamíferos complétanse antes de que diminúan os seus reservas de osíxeno, o equipo volveu verificar os seus datos e deuse conta de que se ocorre o mesmo cos zifios, entón poderían permanecer mergullados durante uns incribles 77,7 min antes de recorrer á respiración  anaeróbica. "Realmente sorprendeunos que estes animais fosen capaces de ir moito máis alá do que as predicións suxiren que deberían ser os seus límites de mergullo", admite o responsable do estudo publicado na revista Journal of Experimental Biology.

Ademais, o equipo rexistrou dúas inmersións extraordinarias en 2017, que superaban con fartura as súas mellores expectativas. Unha durou case tres horas, mentres que a outra se prolongou durante tres horas e 42 minutos.

Prodixioso!

FONTE: abc.es/ciencia

SABÍAS QUE... (KOALA)

Sabías que...

- O koala (Phascolarctos cinereus) é un herbívoro marsupial arbóreo espeso endémico de Australia, e o único representante da súa familia, Phascolarctidae.

- A palabra "koala" provén da palabra aborixe que significa "o que non bebe". Non é que non beban auga en si e non a necesiten, senón que a obteñen doutros alimentos ou doutras maneiras.

- Son os que máis dormen ao día: unhas 22 horas cada día. Que fan o resto do tempo? Non queda moito tempo, así que basicamente comer e  asearse.

- O tamaño medio dun koala adulto oscila entre os 60 e 85 cm e uns 4-15  kgs de peso. As femias, como na maioría de especies animais, son máis pequenas. Os koalas máis grandes viven nos lugares menos cálidos.

- Todas as crías de marsupiais chámanse joeys. Nacen con apenas 1 gramo de peso, como unha gominola e sen orellas, sen pelame e cegos. As crías desenvólvense na bolsa da nai durante uns seis meses e, despois deste tempo, viaxan sobre as costas da nai durante outros seis meses, utilizando unicamente a bolsa materna para alimentarse e durmir.

- Os machos comezan a aparearse aos tres ou catro anos de idade e as femias cando teñen dous anos de idade. Xeralmente dan a luz unha vez ao ano, durante os seguintes 10 a 15 anos. O período de xestación dunha  koala femia é de 35 días, e dá a luz unha soa cría. É posible que teñan xemelgos, pero é algo bastante raro. O nacemento do joey adoita ter lugar entre os meses de novembro e febreiro.

- O corpo do koala non posúe  glándulas  sudoríparas, así que non poden suar. E como refrescan o seu corpo?  Lamiéndose os brazos ou estirando ben o seu corpo entre as ramas frescas das árbores para que circule o aire.

- Aliméntanse a base de follas de eucalipto, pero son uns comedores voraces. Poden chegar a inxerir ata 1 kg de follas por día. É bastante rechamante, sobre todo considerando que o eucalipto é  venenoso para a maioría dos animais. Grazas a que posúe un órgano especial de dixestión de fibra son capaces de desterrar os químicos tóxicos presentes nas follas e gozar dun agradable refrixerio. Iso si, prefiren as follas máis altas das árbores, porque estas conteñen máis líquido e nutrientes

- Un koala en liberdade, en estado salvaxe, pode chegar a vivir uns 10 anos; normalmente as femias viven máis porque son menos conflitivas. En cativerio poden chegar a vivir 20 anos.

- Existen tres subespecies de koalas: o koala de  Queensland, o máis pequeno das tres subespecies que posúe unha pelame máis prateada e curta; o koala de Vitoria, que é o máis grande das tres subespecies e posúe unha pelame é moito máis longa e de cor marrón e o  koala de Nova Gales do Sur, de tamaño medio e o máis reconocible de todos os koalas pola súa pelame moito máis agrisada.

FONTE: Sarah Romero/muyinteresantes.es

SABÍAS QUE... (OSOS PANDA)

Sabías que os osos panda…

- Os osos panda ou pandas xigantes (Ailuropoda Melanoleuca) son animais endémicos do continente asiático.

- A súa rechamante pelame en branco e negro, combinado cun corpo voluminoso e unha cara redonda, dálle un aspecto cativador.

- Teñen seis dedos, ao presentar un falso polgar, é dicir, un sexto dedo para agarrar mellor as ramas de bambú que comen.

- Son carnívoros. A pesar de que a dieta destes animais é un 90 % bambú (a planta máis abundante de China), os osos panda posúen dentes caninos para desgarrar a carne e sistemas dixestivos preparados para dixerila, o que os converte en carnívoros. É por iso que tamén poden alimentarse de froitos, pequenos mamíferos, peixes e insectos.

- Son animais solitarios, pois os individuos desta especie prefiren pasar a maior parte do tempo en soidade, durmindo ou en áreas de alimentación. De cando en cando hibernan.

- Producen unha gran cantidade de excrementos, chegando a producir máis de 20 quilos ao día. É por iso que as súas feces poden servir como abono ou mesmo para fabricar papel.

- As crías pesan ao nacer de 90 a 130  gramos, e apenas teñen pelo. Os adultos, poden pesar entre 70 e 125  kg e medir ata 1,90 m.

- O período de xestación dura cinco meses e as femias dan a luz dunha a dúas crías totalmente cegas de apenas 140 g de peso. Nacen cunha cor rosada e conforme medran van adquirindo o seu particular coloración.

- A súa vida media é de doce a vinte anos. Cada vinte e cinco anos de vida dun oso panda representa cen anos de vida humana.

- Acadan a súa madurez sexual entre os catro e os sete anos de idade.

- Segundo a Lista Vermella de Especies Ameazadas da  UICN, crese que menos de 1900 pandas permanecen en estado salvaxe.

FONTE: muyinteresante.es e gal.wikipedia.org  Imaxe: muyinteresante.es

SABIAS QUE... (XIRAFAS)

Sabias que as xirafas…

- Son os mamíferos máis altos do mundo. As adultas poden chegar a medir ata 6 metros de altura e pesan un máximo de 2.000 kg, unhas dimensións que combinadas coa súa pelame danlles un aspecto único e fermoso.

- Cada especie e subespecie que vive hoxe día ten un deseño de pelame diferente entre si, podendo dicir máis aínda: cada xirafa ten un patrón único que nunca se repite noutro individuo, do mesmo xeito que nosas impresións dixitais. Non existen dúas xirafas iguais.

- Están adaptadas de forma única para alcanzar unha vexetación inaccesible para outros herbívoros. Os seus vasos sanguíneos inusualmente elásticos e as válvulas especialmente adaptadas axudan a compensar a acumulación repentina de sangue (para evitar desmaios, claramente) cando as cabezas das xirafas levántanse, baixan ou balancéanse rapidamente.

- Os seus "cornos" son en realidade protuberancias cubertas de pel e pelo por encima dos ollos que protexen a cabeza de lesións. Chámanse osiconos.

- Os seus pescozos conteñen a mesma cantidade de vértebras que nós (sete), agás que os seus ósos son extremadamente alongados, o que fai que o seu pescozo teña unha lonxitude duns 2,4 metros.

- O seu nome científico é Giraffa camelopardalis, sendo o nome da especie camelopardalis, en latín.  Camelopard é a palabra arcaica inglesa para xirafa derivada á súa vez do grego antigo que designaba a camelo e leopardo, animais aos que se pensaba que se parecía á xirafa, de aí o seu nome.

- As primeiras xirafas poderían evolucionar en Europa. Aínda que as xirafas viven actualmente só no África subsahariana, diversos estudos suxiren que os antepasados das xirafas modernas probablemente evolucionaron no centro sur de Europa hai uns 8 millóns de anos. Entraron en África a través de Etiopía hai uns 7 millóns de anos, segundo expón un traballo publicado en Transactions  of  the Royal  Society  of  South  Africa, e prosperaron mellor que os parentes que se mudaron a Asia e morreron uns millóns de anos despois.

- Hai catro especies de xirafas, un descubrimento que non dista moito no tempo. Foi en 2016, cando os científicos atoparon que os mamíferos terrestres máis altos do mundo estaban divididos en catro especies distintas. Anteriormente, os científicos pensaban que todas as xirafas pertencían á mesma especie, con moitas subespecies, pero esta suposición xa quedou fóra de toda dúbida. As catro especies de xirafas son a xirafa do sur (con dúas subespecies: as xirafas angoleñas e surafricanas), a xirafa do norte (con tres subespecies: xirafas Kordofan, Nubia e África Occidental) a xirafa  masai e a  xirafa reticulada.

- O seu período de xestación é de máis dun ano (400-460 días). Nada máis nacer xa son máis altas que a maioría dos humanos adultos, con ao redor de 1,8 metros de altura. As nais poden dar a luz mentres están de pé, o que significa que estas criaturas de cando en cando teñen unha escusa para deitarse. Á hora de nacer, a cría pode poñerse soa de pé e camiñar. Ás 10 horas pode correr tranquilamente coas súas familias sen ningún problema e tras unha semana, comezar a alimentarse de vexetación por si mesma.

- Aínda que son moi altas, non dormen moito. A maioría dormen entre 10 minutos e dúas horas ao día. Pero mesmo cando dormen non se deitan.

- Aliméntanse de 16 a 20 horas ao día, pero só poden consumir ao redor de 30 quilogramos de follaxe durante ese tempo. Estes mamíferos de dúas toneladas poden sobrevivir con tan só sete quilogramos de follaxe ao día. Con todo, aínda que podemos atopar na súa dieta ata 93 especies de plantas diferentes, as acacias son a súa fonte de alimento favorita.

- Poden vivir con éxito na natureza durante uns 20 a 25 anos coas condicións adecuadas. De entre os animais que poden supoñer un perigo para a súa supervivencia atópanse os leopardos, as hienas e os crocodilos, pero isto sobre todo ocorre coas xirafas máis novas e as enfermas. Iso si: non son unha presa fácil.

- O seu mecanismo de defensa é bastante interesante. Observa o grosor e a forza das súas patas e terás a resposta. A patada dunha xirafa é poderosa e letal, e así é como se defenden dos seus depredadores. Incluso os temibles leóns evitan tales impactos porque poderían morrer se lles alcanza de cheo unha patada directa. As nais, evidentemente, fan todo o posible para protexer aos seus indefensos descendentes, que son máis vulnerables aos ataques dos depredadores.

- O seu único momento de debilidade é cando beben, pois non poden vixiar que se lles achega e son máis vulnerables aos ataques.

FONTE: Sarah Romero/muyinteresante.es      Imaxe: lavanguardia.com/GettyImages/iStockphoto

SABÍAS QUE... (GORILAS)

Sabías que os gorilas…

- Son os máis grandes dos primates vivos.

- Que o seu ADN é un 97-98 % igual ao humano, sendo o máis próximo a este despois das dúas especies de chimpancé (98–99 %).

- Son polígamos (poden ter varias femias.

- Viven en grupos (denomínanse tropas ou bandas). Unha banda pode ter ata 50 membros, aínda que ás veces unha banda consta de tan só dous membros. As tropas están dirixidas por un macho dominante, chamado costas prateada.

- Os machos miden entre 1,65 e 2 m de altura, e pesan entre 170 e 250 kg. As femias pesan arredor da metade do que os machos.

- Son principalmente herbívoros, alimentándose na súa maioría de herbas, ramas, froitas (as favoritas son dos xéneros  Dialium,  Tetrapleura e  Landolphia), cortizas de árbore, bagas e brotes. Con todo, cando quedan sen alimentos poden chegar a comer pequenos insectos como formigas, termitas, caracois ou orugas. De media, os gorilas inxeren 18 quilos de vexetación ao día, aínda que algúns machos poden alcanzar incluso os 30 quilogramos.

- Case nunca beben auga directamente, xa que obteñen a maior parte do líquido do consumo de plantas.

- Constrúen niños; os gorilas novos adoitan facelos seus nas árbores, mentres que os maiores fanos no chan.

- Os seus brazos dos son máis longos que as súas pernas, permitíndolle camiñar sobre as catro extremidades mentres permanecen algo ergueitos.

- Non saben nadar.

- Son moi intelixentes, podendo utilizar ferramentas sinxelas e mesmo aprender a linguaxe de acenos.

- Están en perigo de extinción. Segundo WWF, a poboación total de gorilas de montaña supera os 1000 exemplares, aínda que están ameazados pola caza furtiva, a destrución dos bosques, o cambio climático...

FONTE: muyinteresante.es e gal.wikipwdia.org   Imaxe: wikipedia.org

SABÍAS QUE... (DIAPAUSA EMBRIONAL DOS CANGUROS FEMIAS)

Os canguros femias teñen tres vaxinas, dous úteros e son capaces de recorrer á  diapausa  embrional, é dicir, interrompen o desenvolvemento da súa cría esperando o bo momento para sacala ao mundo e que teña o maior éxito posible. As dúas vaxinas laterais son as que levan o esperma do macho a cada útero e a vaxina central é por onde descende o embrión para nacer. Despois duns trinta días de xestación, a cría, aínda moi diminuta, de non máis de dous gramos, pasa ao  marsupio, o peto externo no ventre da nai. Aí aléitase durante meses protexida por unha membrana e termina de formarse antes de asomar a cabeza. Durante este período, a nai é capaz de quedar embarazada de novo e poñer en pausa o que ocorre no seu útero.

En definitiva, cada cousa ao seu tempo.

FONTE: Agathe Cortes/elpais.com/ciencia    Imaxe: expertoanimal.com