Blogia
vgomez

ZONA VERDE

FAUNA EN PERIGO DE EXTINCIÓN EN GALICIA II

En Galicia, segundo o catálogo da Dirección Xeral de Patrimonio Natural, hai máis dunha vintena de especies en perigo de extinción. Continuo co apartado das aves, comezado o día pasado, que supón a metade desas especies en perigo de extinción.

Imaxes: Alcaraván (Burhinus oedicnemus) / Frank Vassen/Wikimedia e Arao (Uria aalge) / Wikimedia Commons

3. Alcaraván (Burhinus oedicnemus)

O alcaraván (Burhinus oedicnemus) está amplamente distribuído na península ibérica pero a súa presenza en Galicia é máis ben escasa. Atópase sobre todo na comarca da Limia e en certos areais costeiros, como as dunas de Corrubedo e as lagoas de Carrexal e Vixán. A intensificación agrícola e o excesivo uso de insecticidas son as principais ameazas dunha especie que adoita ocupar terreos chans e con pouco arborado.

4. Arao (Poboación nidificante) (Uria aalge)

Un dos elementos máis identificadores do arao (Uria aalge) son as súas cores, tan semellantes aos pingüíns. Dende Patrimonio Natural aseguran que se trata dunha das aves mariñas máis abundantes do planeta, mais na península só nidifica en Galicia. Para iso emprega repisas en cantís rochosos e furnas na Costa da Morte. Con todo, os datos que hai respecto desta especie son moi preocupantes: só sobreviven de dúas a catro parellas reprodutoras e non máis de 20 individuos durante a época de reprodución en Galicia. Están moi ameazos pola pesca e a contaminación mariña.

Continuará!

FONTE: gciencia.com/medioambiental

FAUNA EN PERIGO DE EXTINCIÓN EN GALICIA

FAUNA EN PERIGO DE EXTINCIÓN EN GALICIA

A palabra “extinción” asusta. Implica perda, desaparación e esquecemento. Máis aínda cando o concepto vai unido a especies seriamente ameazadas. En Galicia, segundo o catálogo da Dirección Xeral de Patrimonio Natural, hai máis dunha vintena de especies en perigo de extinción. A metade delas son aves, seriamente comprometidas pola destrución dos seus hábitats, moitas veces derivada da intensificación agrícola. Pero tamén hai moluscos, réptiles, artrópodos e un mamífero, o oso, que claman axuda. Entre o perigo e a extinción hai unha liña moi fina que, talvez dándolles visibilidade, non consiga romper.

Vexamos!

* As aves, as máis ameazadas

Imaxes: Abetouro (Botaurus stellaris) / Roger Hatcliffe/Wikimedia Commons e
Aguia real (Aquila chrysaetos) / Juan La Cruz/Wikimedia Commons

1. Abetouro (Botaurus stellaris)

Entre as aves máis ameazadas en Galicia está o abetouro (Botaurus stellaris), que adoita habitar lagoas e zonas húmidas con abundantes masas de carrizos onde esconderse. As épocas do ano nas que se pode observar esta ave son en outono e inverno, mentres que en verán só se consegue ver de maneira esporádica. Se queres vela, terás que desprazarte a zonas húmidas con extensas canaveiras de auga doce ou salobre. Con todo, é unha especie en perigo pola destrución do hábitat, a caza incontrolada e a contaminación das augas.

2. Aguia real (Aquila chrysaetos)

Unha ave maxestosa. Esa podería ser unha definición da aguia real (Aquila chrysaetos), que só está presente en Galicia nas serras sudorientais, especialmente na provincia de Ourense, en rexións montañosas e con paisaxes abertas. De igual maneira que acontece con moitas outras aves, a perda do seu hábitat é unha das principais ameazas, pero tamén o é a persecución directa: ben con disparos ou cebos envelenados, así como o espolio dos niños. Os parques eólicos e as liñas eléctricas tamén semellan ter efectos na súa mortalidade.

Continuará!

FONTE: gciencia.com/medioambiental

ASÍ ERA A BIODIVERSIDADE EN ESPAÑA HAI 450 ANOS

ASÍ ERA A BIODIVERSIDADE EN ESPAÑA HAI 450 ANOS

Fragmento do cadro O Xardín das Delicias Jerónimo Bosch, Museo do Prado

En tempos de Felipe II as paisaxes eran moi diferentes dos actuais. Máis de oitenta anos despois da chegada de españois a América non se cultivaba ningunha planta americana. Descoñecíanse aínda as xudías e cultivábanse lentellas, chícharos, fabas e legumes mediterráneas dos xéneros Lathyrus (almorta) e Vicia (ervella), hoxe de uso moi residual (practicamente limitado á almorta das gachas manchegas).

Por aquel entón, cultivábanse liño e cáñamo para os tecidos, zumaque para curtir peles e producíase seda en moitos lugares. As pragas de lagosta eran eventos frecuentes, que daban lugar a terribles fames negras.

A fauna da época tamén nos parecería sorprendente en moitos aspectos.

Como sabemos todo isto?

A información sobre a fauna e a flora anterior aos anos 1950 é moi escasa, e practicamente inexistente se nos remontamos a períodos previos á Revolución Industrial. Pero hai solucións para coñecela. Numerosos e diversos documentos históricos, desde descricións xeográficas ata trámites administrativos, inclúen observacións directas de fauna e flora.

Un equipo de biólogos da conservación da Estación Biolóxica de Doñana–CSIC desenvolvemos unha nova liña de traballo en ecoloxía histórica. Acaban de facer pública e libremente accesible unha base de datos de observacións de especies na España do século XVI, baseada nunha iniciativa da corte de Felipe II, as Relacións Topográficas. A descrición desta base de datos foi publicada na revista Ecology.

As Relacións Topográficas concibíronse para facer unha “descrición particular dos pobos destes reinos”. A información recolleuse de forma sistemática, usando interrogatorios (hoxe chamariámolos cuestionarios) con preguntas sobre poboación, arquitectura, costumes, relixión, clima, saúde e outras cuestións.

Todas as versións dos interrogatorios (houbo polo menos tres) contiñan preguntas específicas sobre agricultura e recursos naturais, como a que pedía describir “que monte e arboleda, e que animais, cazas e salvaxes” había na zona. As instrucións adxuntas aos interrogatorios especificaban que estes debían ser respondidos por polo menos dous habitantes de cada pobo, que habían de ser “persoas intelixentes e curiosas”.

Para o noso traballo puidemos revisar as relacións de 628 pobos, o que nos permitiu reunir máis de 7.300 rexistros (mencións á presenza dunha especie nun lugar) de plantas e animais silvestres, cultivos e gando, que fan referencia polo menos a 225 especies diferentes.

Os animais máis frecuentemente mencionados nas Relacións eran os máis relevantes como alimento nos pobos, principalmente coellos, perdices e lebres. Os ungulados silvestres (cervo, corzo, xabaril), cuxa caza era en gran medida exclusiva das clases privilexiadas, tiñan distribucións máis restrinxidas que as actuais.

Os pobos próximos aos principais cazadeiros (por exemplo, ao redor do Pardo ou Aranxuez) queixábanse dos danos que “las caças de Su Magestad” facían nos pans (cereais). Estaba moi estendido o lobo e en todas as serras había osos pardos, coexistindo ambos co lince ibérico.

Pola meseta sur galopaban aínda os últimos grupos de encebros (ou enzebras), o asno salvaxe que deu nome ás cebras africanas, e que foi a máis duradeira das moitas especies da megafauna europea extinguidas desde a última glaciación. As relacións de dous pobos de Albacete inclúen os últimos testemuños directos da presenza do encebro.



Posible respresentación dun encebrado na Cova de Altamira / WIKIMEDIA

A de Chinchilla de Montearagón di que as encebras eran como “yeguas çenjzosas de color de pelo de rata un poco mohinas”, que “abja muchas y tantas que destruyan los panes y sembrados” e que “corrian tanto que no avia cavallo que las alcançase”.

Cando estaban dispoñibles, aproveitábanse todos os recursos que os ríos ofrecían, desde grandes barbos e saborosas troitas ata as insignificantescolmillejas, “del tamaño de gruesas lombrices y del largo de un dedo”.

As Relacións mencionan varias veces o consumo de camaróns de río (Atyaephyra demaresti), descritos como animais “menuditos de manera de grillos” e considerados “buen pescado”. Por todos os ríos ascendían as anguías, omnipresentes ata altitudes superiores aos 1.000 metros sobre o nivel do mar e hoxe por completo ausentes da área cuberta polas Relacións Topográficas.



Pobos onde se realizaron as consultas para as Relacións Topográficas de Felipe II / CSIC

Pululaban xa polos campos algunhas especies introducidas, como gamos ou francolíns negros, desaparecidos hoxe estes últimos, e os palacios da nobreza empezaban a albergar tencas e carpas nos seus estanques. Aínda non chegaran desde Italia os cangrexos de río.

Estamos inmersos nun vertixinoso proceso de perda de biodiversidade a nivel global, cunha mingua constante da área de distribución e a abundancia de moitas especies. Para poder valorar os cambios que se producen na biodiversidade dunha zona é importante saber de onde vimos.

Con este traballo, dispoñemos dunha foto fixa de boa calidade do estado no que se atopaba a natureza nun período histórico concreto (finais do século XVI), comparable con outros momentos históricos e coa actualidade. Poderemos saber que cambiou e que se perdeu, e teremos unha base obxectiva de coñecemento para discutir que queremos recuperar.

FONTE: Miguel Clavero Pineda, da Estación Biológica de Doñana (EBD-CSIC); Duarte S. Viana, investigador postdoctoral na EBD-CSIC; Francisco Blanco Garrido, técnico superior, Estación Biológica de Doñana (EBD-CSIC) e Miguel Delibes Castro, profesor ad honorem do CSIC en Ecología, Estación Biológica de Doñana (EBD-CSIC)/farodevigo.es

PUNTO NEMO

En 1992, o enxeñeiro croata-canadense Hrvoje Lukatela calculou a localización exacta do que tecnicamente se coñece como “o polo oceánico de inaccesibilidade”. Trátase do punto máis remoto de todo o planeta Terra con respecto a calquera superficie terrestre.

Situado en pleno Océano Pacífico, denomínaselle máis comunmente como ‘Punto Nemo’, en homenaxe, por unha banda, ao capitán Nemo, o protagonista da novela de Xulio Verne 20.000 leguas de viaxe submarina, pero tamén polo significado que ofrece a súa tradución do latín: “Ninguén”.

Coas coordenadas 48°52.6′S 123°23.6′W, este punto logrou calcularse debuxando sobre o Pacífico a maior circunferencia posible sen que esta tocase ningunha área terrestre. Así xurdiu o Punto Nemo, que ocupa o centro dunha circunferencia de 16.900 quilómetros e no que non hai nin un illote que o sinale á vista humana.

Esta inhóspita rexión do planeta Terra atópase a case 2.700 quilómetros de distancia das tres illas máis próximas. Son, ao norte, a Isla Ducie (das illas Pitcairn), ao nordés a de Motu Nui (illote da Illa de Pascua) e ao sur, a Isla Maher.
O Punto Nemo é o punto máis inaccesible da Terra

Por iso, dise que os humanos máis próximos a esta recuncho do planeta son os astronautas da Estación Espacial Internacional, que se atopan a 400 quilómetros da Terra.

E falando do espazo, precisamente a distancia coa vida humana fan do Punto Nemo o lugar perfecto para lanzar todo aquel lixo espacial que procede das misións e que debe volver á Terra sen supoñer un risco para a poboación.

Por exemplo, nas profundidades desta localización repousan no as profundidades do Océano Pacífico os restos da antiga estación espacial soviética MIR, a primeira dedicada á investigación que estivo habitada de forma permanente.


Localización do Punto Nemo / Google Earth

Esta estación lanzada ao espazo pola antiga Unión Soviética. Despois de 15 anos en órbita, quedou obsoleta e ordenouse a súa desorbitación e desintegración na atmosfera. Así quedou destruída e precipitouse de forma controlada ao océano Pacífico, ao momento Nemo, en 2001.

Este é só un exemplo das naves, satélites e outros restos de lixo espacial que chegaron a este polo de inaccesibilidade desde que se descubriron as súas coordenadas exactas hai exactamente 30 anos.

En canto á vida mariña, considérase que é máis ben escasa, debido a que non son demasiadas as especies que se desenvolven a estas grandes profundidades, ademais da falta de alimento existente provocado polo efecto das correntes, que bloquean a entrada de augas frías.

Neste punto, a profundidade é de 3.700 metros e considéralla unha das rexións oceánicas con menos actividade biolóxica do mundo.

FONTE: Ana I. Montañez/farodevigo.es/medio-ambiente

OS 10 ANIMAIS ENDÉMICOS DE ESPAÑA MÁIS AMEAZADOS (X-FIN)

Remato co útimo e décimo animal endémico de país (é dicir, que en todo o mundo só atópanse aquí), dos 10 que se atopan en maior risco, das máis de 600 especies animais ameazadas en España.

10. Aguia imperial ibérica (Aquila adalberti)

Calcúlase que o 80% dos pitos de aguia imperial ibérica morrían electrocutados nos anos 60 do século XX, pero hoxe as poboacións desta rapaz recupéranse e os últimos censos rexistran máis de 500 parellas en España, distribuídas polo sur e o centro da península.

A plumaxe dos exemplares adultos é dun pardo moi escuro en todo o corpo, excepto nos ombreiros e a parte alta das ás, onde é de cor parda salpicada de plumas brancas. A caluga é lixeiramente máis pálida que outras partes do corpo, e a cola máis escura, sen bandas claras ou liñas brancas como no aguia imperial oriental.

O tamaño medio dos adultos é de entre 78 e 83 cm de altura,​ e 2,8 kg, aínda que as femias, máis grandes que os machos, poden chegar ao 3,5 kg. A envergadura das ás varía entre os 1,8 e 2,1 m.

Viven uns vinte anos de media.

É unha ave territorial que adoita asentarse nun mesmo territorio durante anos. Estes territorios adoitangozar dun bo estado de conservación, sobre todo en canto a calidade das masas  forestais autóctonas e a súa extensión. A alimentación baséase case en exclusividade en perdices, coellos e lebres.

Fin!

FONTE: farodevigo.es/medio-ambiente  e es.wikipedia.org        Imaxe: pinterest

CALIDADE DO AIRE EN GALICIA: INSALUBRE, PESE Á PANDEMIA E PECHE DAS TÉRMICAS


Evolución da calidade do aire en Galicia segundo os contaminantes / Ecologistas en Acción

A pandemia paralizou o mundo. Os confinamentos intermitentes, as restricións e as corentenas derivaron nunha redución do tráfico rodado, pero tamén da actividade industrial. Unha situación que non foi exclusiva de 2020, senón tamén de 2021. Un ano no que a calidade do aire en Galicia volveu ser insalubre, pese a unha “significativa mellora” derivada das medidas contra a covid e o peche de moitas industrias. Esta é a principal conclusión do último informe de Ecologistas en Acción: “Toda a poboación galega seguiu respirando en 2021 un aire prexudicial segundo as recomendacións da Organización Mundial da Saúde (OMS)“.

Segundo o documento, a mala calidade do aire xa non é exclusiva das grandes urbes. “A contaminación esténdese polo resto do territorio galego afectando a zonas máis afastadas e rurais en forma de ozono troposférico”, apuntan. As áreas máis afectadas son o sur da comunidade e as contornas industriais, como a da refinería de Repsol na Coruña. Malia que algunhas centrais xa cesaron a súa actividade, como foi o caso de Meirama en 2020 e o peche parcial das Pontes en 2021, isto non foi suficiente. E é que este tipo de actividades seguen a ser un dos principais focos de contaminación, xunto co tráfico mariño e o tráfico rodado.

Un dos datos máis positivos do documento é a “drástica caída” do ozono en todo o territorio galego, que estivo libre de niveis de contaminación que danasen a vexetación. Esta forte diminución, segundo apuntan no informe, foi o resultado da redución dos niveis de óxido de nitróxeno (NOx), un dos seus principais precursores. A situación do ozono troposférico (un contaminante secundario cuxos episodios máis agudos se producen nas tardes de verán) non foi exclusiva de Galicia, senón comparable ao resto de España.

Por outro lado, Ecologistas en Acción sinala que debido ás características climáticas de Galicia (inestabilidade frecuente, altas precipitacións e baixa radiación solar) a formación do ozono é moderada, evitando que se formen concentracións tan elevadas como noutras partes do Estado. Polo tanto, en 2021 non se chegou nunha a niveis preocupantes que desencadeasen nunha aerta da poboación. E, de feito, en ningunha das 57 estacións analizadas se superou o máis laxo obxectivo legal.

No que respecta a outros contaminantes, a súa caída non foi tan drástica e, de feito superáronse os límites recomendados pola OMS. É o caso de dúas partículas en suspensión: PM10, de maior tamaño e que só chega ás vías respiratorias baixas; e PM2,5, máis pequenas pero con efectos máis severos sobre a saúde. A súa maior concentración estivo, sobre todo, nos núcleos urbanos, onde se sobrepasaron os valores medios diarios e anuais establecidos pola OMS, pero en menor medida que en anos previos.

Máis en detalle, a concentración media de PM10 só descendeu un 6% en Galicia en relación ao período 2012-2019. Un dato que revela a gran dificultade que segue a haber a día de hoxe á hora de rebaixar as emisións de material poeirento nas contonas industriais. A parte positiva está no descenso de PM2,5, que acadou unha redución do 25% respecto ao mesmo período. Segundo Ecologistas en Acción, esta caída púidose deber á diminución na actividade industrial e portuaria debido á pandemia, chegando en 2021 ao seu nivel máis baixo na última década.

Outro dos contaminantes que se mediron no informe foi o dióxido de nitróxeno (NO2), cuxos niveis tamén superaron os límites establecidos pola OMS. Aínda así rexistrouse unha notable rebaixa das súas concentracións, derivadas fundamentalmente das emisións dos coches e outros vehículos. En todo caso, os peores rexistros deste contaminante producíronse en Coruña e Vigo, as cidades galegas que máis tráfico rodado soportan. As dúas excederon o límite da OMS, especialmente nas estacións da Grela (A Coruña) e en Coia (Vigo). Máis polo miúdo, superáronse 170 días e 115 días respectivamente.

O exceso deste contaminante pode explicarse atendendo á situación epidemiolóxica de 2021, mellor que a de 2020: vacinación masiva e progresiva eliminación das restricións. De feito, houbo un repunte de tráfico motorizado respecto ao ano anterior. Amais disto, Ecologistas en Acción advirte que as emisións dos coches son, precisamente, o principal problema de contaminación do aire ao que se enfrontan as cidades. En menor proporción, as calefaccións e o tráfico marítimo e aéreo. No que respecta á industria, a contaminación derivada deste tipo de actividade tan só afecta a determinas zonas, con enerxéticas, refinerías ou cementeiras asentadas.

Outro dos contaminantes incluídos no informe é o dióxido de xofre (SO2), cuxos niveis se foron reducindo progresivamente nas últimas décadas pola substitución de combustibles menos contaminantes nas calefaccións. Polo tanto, as principais concentracións adoitan estar preto de refinerías de petróleo ou de centrais térmicas de carbón. No informe de Ecologistas en Acción engaden que os niveis caeron “notablemente” debido ao peche das Pontes e Meirama.

Con todo, hai outras estacións que rexistraron unha superación do límite recomendado pola OMS. É o que aconteceu coas estacións industriais da Pastoriza (Arteixo), Oural Sur (Sarria) e Xove (Lugo). A primeira delas recibiu as emisións de Votorantim Cementos Oural e a segunda de Alcoa San Cibrao. Mais os peores niveis de SO2 rexistráronse na estación situada ao sur da cementeira, en Oural, con 35 superacións do estándar establecido pola OMS.

Unha das peticións que lanzan Ecologistas en Acción no seu informe vai dirixida directamente á Xunta. O colectivo asegura que o goberno autonómico debería “seguir mellorando a medición e a información sobre a calidade do aire” en Galicia. Segundo explican no informe, hai certa dificultade á hora de acceder aos datos. Por exemplo, non se ofrece información das cinco estacións das redes portuarias nin das cinco das redes municipais. Amais disto, aseguran que só se permite a descarga de datos diarios e horarios históricos para seguir a evolución da contaminación en períodos máximos dun mes e de estación en estación.

Polo tanto, a situación mellora, pero non o suficiente. Sobre todo, porque os niveis de contaminación reducíronse debido ás restricións da pandemia, que xa non están vixentes. Haberá que esperar os datos deste ano e volver recompilar información das 57 estacións que se revisaron para 2021 e constatar se o lixeiro descenso das emisións foi puntual ou esperanzador. Do que non cabe dúbida é da necesidade de reducir a contaminación. Segundo os datos da Axencia Europea do Medio Ambiente (AENA) e da OMS, en 2019 producíronse 400.000 mortes prematuras nos países europeos derivadas da mala caldiade do aire. En España, unhas 30.000. Malia que non hai datos concretos de Galicia, calquera cifra é unha indubidable chamada á acción.

FONTE: gciencia.com/medioambiental

OS 10 ANIMAIS ENDÉMICOS DE ESPAÑA MÁIS AMEAZADOS (IX)

Continúo co noveno animal endémico do país (é dicir, que en todo o mundo só atópanse aquí), dos 10 que se atopan en maior risco, das máis de 600 especies animais ameazadas en España.

9. Lince Ibérico (Lynx pardinus)

En 2002, este felino alcanzou o seu mínimo histórico con menos de cen exemplares pero as políticas de repoboación permitiron multiplicar por dez o seu número, de maneira que a partir dos dous únicos núcleos poboacións onde se concentraba, o parque de Doñana e a serra de Andújar, estendeuse tamén cara a Extremadura, Castela-A Mancha e mesmo á veciña Portugal.

É un felino de aspecto grácil, con patas longas e unha cola curta cunha borla negra no extremo que adoita manter erguida baténdoa en momentos de perigo ou excitación. As súas características orellas puntiagudas están terminadas nun pincel de pelos negros ríxidos que favorece a súa camuflaxe ao descompoñer a redonda silueta da súa cabeza.

Tamén son características as patillas que colgan das súas fazulas. Aparecen a partir do ano de vida, cando apenas colgan por baixo do queixo e aumentan de tamaño coa idade. Os machos teñen as patillas e os pinceis negros e máis longos que as femias.

A súa  coloración varía de pardo a agrisado cos flancos moteados de negro.

Continuará!

FONTE: farodevigo.es/medio-ambiente  e es.wikipedia.org        Imaxe: Junta de Andalucia

PEIXES VOADORES EN GALICIA

 Exemplar presenciado na madrugada do pasado domingo / Antón Padín

O cambio climático segue transformando a vida tal e como a coñecemos. O peixe voador, unha especie propia do sur, sucou Galicia co inicio do verán atraído polo quecemento das nosas augas. A súa aparición esta vez foi na illa da Toxa, onde unha parella de pescadores capturou atónita as súas características ás.

"É o máis raro que vin desde que pesco", conta Antón Padín, pescador que inmortalizó a viaxe submarina do peixe voador pola illa grovense mentres faenaba coa súa parella, Marta Magariños, ás 2:00 horas da pasada madrugada. O ano pasado, acháronse dous exemplares similares, un a finais de maio na ría ferrolá e outro en plena época estival tamén nas Rías Baixas. Estes animais poden chegar a alcanzar o 60 km/h baixo auga cando están a piques de despegar e chegáronse a captar algúns que prolongan o seu voo, con varios planeos, ao longo de ata 400 metros, segundo estudos.

A presenza deste animal en Galicia é realmente inusual, pois se trata dunha especie que vive cómoda en augas cálidas, propias do sur. O quecemento global provocado pola descontrolada contaminación no planeta elevou nos últimos anos a temperatura dos mares galegos, polo que o peixe voador atopa cada vez máis favorable o hábitat mariño da nosa comunidade.

A primeira vez que se datou a existencia deste peixe nas rías autóctonas foi en 1936. Neste caso, tratouse dunha especie da que xamais volveu a haber rastro, a cheilopogon pinnatibarbatus. Con todo, a especie protagonista actualmente nos nosos dominios é outra, a cheilopogon heterurrus, citada por primeira vez en 1983 por Solórzano e colaboradores, aínda que foi no últimos tres-catro anos cando as súas visitas proliferáronse: "A súa aparición é cada vez máis frecuente debido ao quecemento das augas", expón o especialista vigués Rafael Banón (biólogo do GEMM), quen examinou uns catro exemplares na súa carreira.

A incógnita agora radica en destripar se os peixes voadores observados en Galicia viaxan desde o sur "ou se reproducen aquí", abunda Bañón. Tamén descoñécese por que adoitan nadar sós cando a súa natureza adóitalles empuxar a vivir en comunidade.

FONTE: Edgar Melhor/farodevigo.es/mar