Blogia
vgomez

ZONA VERDE

OS USOS INESPERADOS DOS PENUMÁTICOS RECICLADOS

En España xéranse unhas 300.000 toneladas de pneumáticos usados cada ano, o que equivale a máis de 40,5 millóns de cubertas de turismo. Ao cambiar os pneumáticos nun taller envíanos a un centro especializado para a súa reciclaxe; o mesmo debería facerse no caso de facelo na casa.

Segundo datos da organización Ecoembes, case a metade desas 300.000 toneladas de pneumáticos abandónanse en entulleiras onde non se lles somete a ningún tipo de tratamento e convértense en hábitat perfecto para insectos e roedores. Outras veces son queimados, o que supón a emisión á atmosfera de gases elevadamente tóxicos.

Cando as cousas fanse ben, tras a chegada dos pneumáticos ao centro de xestión e tratamento clasifícanse para ser reutilizados ou reciclados. Os seleccionados para ter unha segunda vida, un 10%, aproximadamente, recauchútanse. Unha vez comprobado que a carcasa está en bo estado, a banda de rodadura gastada substitúese por unha nova. Grazas a este proceso afórrase unha boa cantidade de materias primas, xa que só engádese un 25% de materiais novos. Os pneumáticos recauchutados son máis baratos e cumpren as garantías de seguridade que esixe a normativa, pero son máis ruidosos, teñen menos agarre e renden peor nas freadas.

Se os pneumáticos non poden recibir unha segunda vida, recíclanse. E así vémolos en:

-Parques infantís e campos de xogo. Os pneumáticos granulados son excelentes como lousas de seguridade. Absorben moi ben os impactos e poden tinguirse de moitas cores.

-Céspede artificial. O caucho reciclado é un material deformable, termoestable e un excelente illante. En función do tamaño do granulado, pode utilizarse como recheo de fibra sintética xunto con outros materiais ou para capa de absorción de impacto.

-Estradas. O po de caucho incorpórase á mestura do asfalto lográndose unha composición que, ademais de ecolóxica, é máis resistente e segura. Por cada sete metros cadrados de estrada, aprovéitase un pneumático.

-Noiros. Son utilizados en lugar de formigón e pedra. Ademais de ser moi eficaces evitando o desmoronamento, permiten o crecemento de plantas e son máis sinxelos de instalar.

-Barreiras de formigón. A Comisión Europea homologou unha barreira de seguridade que incorpora caucho de pneumáticos reciclados en substitución de parte dos áridos do formigón, o que supón unha importante redución de peso.

-Parachoques de peiraos de carga. Constrúense con capas de láminas de goma de pneumáticos reciclados, encaixonadas a partir de xuntas con ángulos de aceiro e unidas por abrazadeiras. Absorben aproximadamente o 80% da forza de impacto dun camión.

-Pistas ecuestres. Os distintos materiais dos pneumáticos reciclados proporcionan a elasticidade, amortiguación e drenaxe que necesitan este tipo de chans.

-Gardarraís. A empresa Vialmarco desenvolveu un sistema (uns cilindros móbiles fabricados con caucho reciclado) para protexer aos motoristas que absorbe a enerxía dun impacto reducindo a traxectoria do accidentado ao longo da beiravía.

-Redutores de altura de onda. Os pneumáticos, colocados de distintas formas sobre unha estrutura, permiten reducir a altura das ondas en zonas de augas interiores dunha maneira sinxela e económica.

-Pantallas acústicas. Os materiais procedentes dos pneumáticos reciclados absorben as vibracións e resisten mellor o efecto dos axentes atmosféricos.

-Monopatíns. O deseñador italiano Paolo Stafano Gentile desenvolveu un prototipo de monopatín fabricado con caucho reciclado. Segundo o creador, este material permite lograr un movemento máis suave, maior agarre e unha mellora na suspensión.

 Ecovalos. Co caucho  triturado conséguese un conglomerado para a construción de cercados. A súa instalación é moi sinxela, ofrece illamento acústico, é moi resistente e impermeable. Con 36 pneumáticos fabrícase un ecovalo de 183×180 centímetro.

-Solas de calzado. Son varios os fabricantes de calzado que utilizan a cuberta dos pneumáticos como sola e outros tantos que incorporan o caucho en forma de po. Incluso a marca Ecoalf foi máis aló confeccionando chanclas de piscina só con caucho reciclado.

-Teitos para chalés. A empresa Euroshield leva anos fabricando tellas ecolóxicas compostas por un 70% de caucho reciclado de pneumáticos de turismo e camión e outros materiais reciclados como o plástico.

-Ramplas de acceso para discapacitados. O caucho dos pneumáticos substitúe o uso do metal ou a madeira, o que supón un aforro ambiental, enerxético e económico. Nas ramplas de gran tamaño empréganse ata 92 quilos de cubertas recicladas.

-Combustible e enerxía eléctrica sen emisións de gases contaminantes. Un equipo do Consello Superior de Investigacións Científicas (CSIC) albiscou unha saída para a reciclaxe de pneumáticos. Non se trata de combustión nin de incinerar os pneumáticos, senón que unha vez que estean triturados, sométense a unha pirólisis na que se alcanzan os 600 graos dentro dun reactor, sen perda de calor, onde os compostos orgánicos degrádanse e obtense un gas. Este gas arrefríase de forma brusca pasando de 250 graos a 4 graos, lográndose así un líquido que é o xerme do combustible líquido, como gasolina e diesel. Ademais, unha parte do gas faise pasar por unha turbina e transfórmase en electricidade.

Como vedes na reciclaxe está a solución!

FONTE: F. J. Recio/motor.elpais.com e ecoembes.com

XESTO AMBIENTAL DO MES DE DECEMBRO

 

Nin seguindo ao pé da letra todos os consellos, que levamos dito durante o ano, o planeta vai volverse sostible, pero é un primeiro paso tanto para xerar menos residuos como para crear conciencia diso. En ti, e nos demais: fala co teu camareiro de confianza para que deixen de servir palliñas de plástico ou comida para levar en envases plásticos refugables; coméntalle ao fruteiro que sería mellor evitar a froita envasada, pide na túa empresa que cambien os cubertos de plástico por outros reutilizables… E tenta que, o ano que vén, máis compañeiros, amigos e familiares anímense a seguir estes 12 xestos diste ano.

FONTE: P. Cantó/L. Bou (Ilustración)/Verne/elpaís.com

XESTO AMBIENTAL DO MES DE NOVEMBRO

As tarefas de limpeza tamén adoitan supoñer que, ao longo do ano, decenas de plásticos acaben no lixo: botes de fregapratos, deterxente, estropallos, bolsas de lixo, etcétera. A maioría destes produtos teñen alternativas sen plástico, e novembro pode ser un bo mes para ir expondo o cambio a algunhas delas cando chegue o momento de substituír os produtos de limpeza do fogar. Por exemplo:

- Fregapratos: existen tanto en pastilla como en escamas de xabón que, ademais, poden diluírse en auga para utilizalos en formato líquido.

- Deterxente: os formatos en po adoitan utilizar envases de cartón.

- Fregasolos: do mesmo xeito que outros moitos produtos de limpeza, pode atoparse a granel en tendas especializadas. Lembra conservar o teu antigo envase para enchelo.

- Panos desbotables: poden substituírse por unha reutilizable de fibras vexetais ou por panos lavables.

- Estropallo: existen alternativas de procedencia vexetal, como a luffa, os cepillos de fibras vexetais ou os estropallos de coco; e de cobre ou aceiro inoxidable. Tamén os de estopa ou yute de toda a vida, que venden en rolos en ferraxerías. Así, ademais, evitamos que cheguen a casa sobreenvasados.

- Bolsas de lixo: polo momento, teñen difícil substituto, aínda que moitos blogues de  plasticarianos recomendan crealas con outros desperdicios, por exemplo, facendo sobres ou paquetes con folletos publicitarios de papel.

FONTE: P. Cantó/L. Bou (Ilustración)/Verne/elpaís.com

NO CORAZÓN DO XURÉS

 

O parque natural da Baixa Limia e Serra do Xurés é un espazo natural protexido dende o ano 1993, que abarca 20.920 hectáreas. Está situado no sur da provincia de Ourense e esténdese polas montañas dos municipios de Entrimo, Lobios e Muiños ata a fronteira con Portugal, limitando co Parque Nacional de Peneda-Gerês. Dende 2009 os concellos de ambos os dous parques forman a Reserva da Biosfera transfronteiriza galego-portuguesa Gerês-Xurés.

A feroz onda de incendios que este verán calcinou, entre outras moitas localizacións ourensás, o corazón do  Xurés, deixando unha dolorosa pegada no parque natural. Neste percorrido a vista de dron pódese apreciar o paso do lume, deste ano e dos anteriores, e a magnífica natureza que nos rodea.

Unha pena!

FONTE: laregion.es e gal.wikipedia.org

ANABAM: 35 ANOS DE HISTORIA

ANABAM, é unha entidade conservacionista de carácter naturalista e ecoloxista. O seu ámeto de traballo é a bisbarra galego-portuguesa do Baixo Miño. Esta bisbarra, no tramo galego, está formado polos municipios de Tui, Tomiño, O Rosal, A Guarda e Oia. No tramo portugués forman parte desta bisbarra natural os municipios de Valença do Minho, Vila Nova de Cerveira e Caminha e tramo norte da feligresía de Carreço

É unha entidade independiente, apolítica e non vinculada a ningunha empresa, institución, grupo social, etc.

Esta entidade conservacionista desenvolve actividades e proxectos relacionados co patrimonio natural, coa educación ambiental e co patrimonio cultural e etnográfico realacionado directa ou indirectamente coa natureza.
  
Fundada en 1985 por Agustín Ferreira Lorenzo, cumpre neste ano os seus 35 anos de vida estudando, conservando, protexendo e divulgando o patrimonio natural do Baixo Miño.

Se queres coñecer a súa traxectoria e historia preme AQUÍ.

Parabéns longa vida!

FONTE: anabam.org

AÍNDA NON CRES QUE O NIVEL DO MARA ESTÁ A SUBIR? MIRA ISTE DATO DA NASA!

AÍNDA NON CRES QUE O NIVEL DO MARA ESTÁ A SUBIR? MIRA ISTE DATO DA NASA!

 

A perda de xeo continental e de glaciares (na imaxe Perito Moreno) é unha das principais causas do aumento do nivel do mar / nikpal/nikpal- iStockphoto/lavanguardia.com

Cada vez que un medio de comunicación de ampla difusión publica os resultados dun estudo científico sobre cambio climático recibe mensaxes de persoas, case sempre escondidas baixo pseudónimos, que negan a existencia deste proceso ou polo menos que aseguran que os humanos non temos ningunha responsabilidade sobre esta crise ambiental cientificamente probada.

Ademais da inmensidade das probas ratificadas durante os últimos anos por centenares de estudos pode resultar interesante que os negacionistas do cambio climático tomen nota de que mesmo expertos de entidades tan destacadas como o California Institute of Technology e dunha institución na actualidade tan pouco proclive a destacar este tema como a NASA seguen achegando estudos que reiteran o alcance desta crise planetaria.

O caso máis recente é un estudo, publicafo na revista Nature, liderado por expertos da NASA no que se analiza cun detalle ata o de agora non alcanzado o proceso de elevación do nivel de mares e océanos a escala planetaria e as causas ambientais e antropoxénicas deste proceso.

Como os científicos explicaron reiteradamente, o nivel do mar atópase sometido a variacións determinadas, entre outras causas, pola temperatura da auga (polo fenómeno de expansión térmica) ou a achega de auga procedente de masas de xeo existentes en zonas terrestres (glaciares de zonas de montaña e superficies xeadas na Antártida, por exemplo).  

O aumento da temperatura da auga, derivada de forma inequívoca polo cambio climático provocado por accións humanas como a combustión de hidrocarburos (entre outras causas) e o proceso de desxeo, tamén por efecto do quecemento, de grandes masas de auga xeada en zonas de alta montaña, as terras árticas e a Antártida sumáronse nas últimas décadas ata producir unha elevación do nivel do mar a escala global claramente superior á rexistrada a principios e mediados do século XX, como se observa con claridade nun dos gráficos difundidos pola NASA para documentar este estudo científico.

 

Evolución do proceso de elevación do nivel do mar, media de todo o planeta, nos últimos 100 anos (NASA) 

 O aumento da temperatura da auga é, xunto ao  derretimiento do xeo en zonas terrestres (xeos continentais), a principal causa da elevación do nivel do mar. Este proceso de debe á expansión térmica da auga. A auga cando sobe de temperatura aumenta de volume. A máxima densidade da auga, é dicir, cando a auga está máis concentrada, ocupa menos volume, é a 4 graos centígrados (sobre cero).

Cando a temperatura da auga empeza a subir, a partir destes 4 graos, perde densidade e por tanto, aumenta de volume. En consecuencia, o nivel do mar está a aumentar tamén por causa do aumento da temperatura da auga mariña.

FONTE: Joaquim Elcacho/lavanguardia.com/natural

XESTO AMBIENTAL DO MES DE OUTUBRO

É posible que mesmo facendo a compra con tuppers e tarros, haxa plásticos dos que non te puideches librar. Este mes, podes dedicalo a buscar alternativas. Moitos produtos que tradicionalmente compramos en envases de plástico téñenas: por exemplo, o aceite pode atoparse en botellas de cristal ou latas de aluminio, o leite en botellas de cristal...

En caso de non atopar algún produto cun envase sen plástico, podes investigar se algunha tenda da túa localidade véndeos a granel, e hainas (iso si, máis caras). E, en calquera caso sempre tes a opción de mercar envases grandes (unha  garrafa de aceite de cinco litros, por exemplo) no canto de varios pequenos.

Telo na túa man!

FONTE: P. Cantó/L. Bou (Ilustración)/Verne/elpaís.com

OUTRA ESPECIE INVASORA NA NOSA COMUNIDADE: COUZA ASIÁTICA DO BUXO

Á esquerda, eiruga da especie Cydalima perspectalis (lavanguardia.com/Emili Bassols i Isamat) e á dereita, exemplar de bolboreta de Cydalima perspectalis (Wikipedia/Didier Descouens) 

Cando aínda non se logrou gañar a batalla á avespa asiática, outra especie exótica invasora chegou a a nosa comunidade. Trátase da couza asiática do buxo (Cydalima perspectalis) á que moitos xa coñecen popularmente como "papabuxos" pola súa rápida acción destrutora sobre os arbustos desta especie arbórea (Buxus sempervirens), moi utilizados en parques e xardíns públicos.

Procedente de Asia, en Europa este tipo de eiruga localizouse por primeira vez en Alemaña no ano 2006. De alí deu o salto ao sur do continente, e no 2014 detectouse xa na nosa comunidade galega, no municipio pontevedrés de Tomiño. Desde entón, a imaxe do papabuxos saltou con frecuencia aos medios de comunicación polos danos causados a xardíns históricos das Rías Baixas, como o de Castrelos de Vigo, ou o excepcional bosque de buxo da illa de San Simón. Pero a acción devastadora da couza asiática seguiu estendéndose pola xeografía galega chegando a Ferrolterra e outros lugares.

Tras pasar o inverno aletargadas, coa chegada da primavera é cando o problema sae á luz, xa que o ciclo vital da couza asiática esténdese de abril a setembro. Espertan e aliméntanse vorazmente das follas para formar despois un botón sedoso e transformarse en couzas. Cando son xa bolboretas, aparéanse e fan postas de ovos no interior das follas, das que nacen novas eirugas. O problema é que reprodúcense moi rapidamente (este ciclo pode chegar a repetirse tres ou catro veces desde a primavera ata o outono) e, ademais, na nosa comunidade, Galicia, non conta con depredadores naturais, como si ocorre no seu lugar de orixe. Tan só as avespas asiáticas atacáronas, pero esa é outra especie invasora contra a que tamén se está loitando, polo que non se pode considerar unha boa aliada para erradicar a Cydalima perspectalis.

Para evitar que a couza asiática siga ameazando os nosos sebes, recoméndase un tratamento combinado que ataca tanto aos ovos e larvas como ás eirugas adultas, aplicando un insecticida específico, e facelo cando o sol cae. Pasados catro días, hai que repetir a operación. E ao cabo duns cinco días, actuar sobre as larvas e os ovos cun tratamento biolóxico con bacterias Bacillus thuringiensis.

De non tomar medidas, os danos ambientais que pode causar son moi grandes, como a desaparición das follas e como consecuencia a morte da planta ao non poder facer a fotosíntese.

Catalogada como especie invasora en Europa, atópase en plena expansión en España, sobre todo en Navarra, País Vasco e Cataluña.

FONTE: Beatriz Antón/lavoz.es e J. Luis Gallego/lavanguardia.com