ZONA VERDE

ADVERTENCIA DA OMM: A TEMPERATURA GLOBAL PODERÍA SUBIR TEMPORALMENTE POR RIBA DE 1,5º ANTES DE 2025

Un oso polar no Polo Norte / Norsk Polarinstitutt

A Organización Meteorolóxica Mundial (OMM) adverte que o aumento medio das temperaturas do planeta pode superar temporalmente nos próximos cinco anos o listón de 1,5 graos con respecto á que había na era preindustrial. Segundo o novo estudo, auspiciado pola Met Office británica e por outras 10 institucións a nivel mundial, existe un 40% de posibilidades de que se produza ese rexistro antes do 2025.

Os expertos destacaron, con todo, que ese feito puntual non supoñería por si un incumprimento do Acordo de París, pois o valor que contará realmente será o que resulte da evolución continuada das temperaturas ao longo dos anos. Con todo, consideran que trátase dunha tendencia preocupante que fixo saltar as alarmas e que se suma aos rexistros do último quinquenio.

Así, durante 2016, o ano máis caloroso da historia que se rexistrou desde que se realizan medicións sistemáticas, xa houbo dous meses nos que superou a subida global de 1,5 graos. A escala planetaria, as temperaturas pasaron xa o teito dun grao, aínda que en puntos determinados (de Australia ao Ártico) experimentouse mesmo un quecemento superior ao grao e medio.

O Cumio de París, subscrito por 195 países en decembro de 2015, estipula o compromiso de manter o aumento da temperatura mundial neste século moi por baixo dos dous graos centígrados, proseguindo os  esfuezos para limitar o aumento a 1,5 graos.O Cumio do Clima de Glasgow (COP26), cuxa celebración está prevista para novembro diste ano, está considerada como o momento crítico da acción climática para evitar que se pase ese límite por encima do cal a comunidade científica cre que as consecuencias do cambio climático serán moi graves a escala mundial. Baseándose nos seus modelos climáticos, os científicos alertaron que a temperatura global pode aumentar ata tres graos a finais de século se se mantén o nivel actual de emisións de gases de efecto invernadoiro.

O informe da OMM advirte que a variabilidade natural pode traducirse nalgún ano máis frío do habitual de aquí ao 2025, pero cunha tendencia xeral a un aumento global das temperaturas da orde de 1,2 graos. Pese ao 40% de posibilidades de que se pase temporalmente o listón de 1,5 graos, os científicos estiman que podemos estar aínda a unha ou décadas de que ese límite supérese permanentemente.

FONTE: Carlos Fresneda/elmundo.es/ciencia

O ICEBERG MÁIS GRANDE DO MUNDO

Foron os satélites da Axencia Espacial Europea os que detectaron o desprendemento do iceberg bautizado como A-76 na Antártida. O anaco de xeo en forma de dedo, que ten aproximadamente 170 quilómetros de longo e 25 quilómetros de ancho, frota agora libremente no mar de Weddell, unha gran baía no oeste da Antártida onde o explorador Ernest Shackleton perdeu unha vez o seu barco, o Endurance, debido precisamente a un bloque de xeo.

Este iceberg de 4.320 quilómetros cadrados converteuse no máis grande do mundo superando ao iceberg A-23A que ten uns 3.380 quilómetros cadrados e tamén flota no mar de Weddell.

O A-76 foi detectado por primeira vez polo British Antarctic Survey e confirmado polo Centro Nacional de Xeo de EE. UU. Primeiro foi captado pola misión Copérnico da Unión Europea, unha constelación de dous satélites que orbita os polos da Terra, que confirmou unha observación anterior realizada polo mencionado British Antarctic Survey, que foi a primeira organización en darse conta da dramática e xigantesca ruptura.

A plataforma de xeo de Ronne no flanco da península antártica é unha das máis grandes das enormes capas de xeo flotantes que se conectan coa masa terrestre do continente e esténdense cara aos mares circundantes. Aínda que forma parte do ciclo natural que anacos se desprendan, non podemos obviar que algunhas plataformas de xeo ao longo da península antártica sufriron unha rápida desintegración nos últimos anos, un fenómeno que os científicos cren que pode estar relacionado co cambio climático.

FONTE: Sarah Romero/muyinteresante.es

O PERMAFROST E O CAMBIO CLIMÁTICO

O Acordo de París representa hoxe a esperanza de que a comunidade internacional poida evitar os peores escenarios de cambio climático. O dióxido de carbono que xa foi emitido seguirá modificando o clima durante décadas. O que de verdade está en xogo é saber se realmente pódese frear o ascenso da temperatura media do planeta para mantela dentro dos límites de seguridade. 

Un dos aspectos positivos do documento asinado na capital francesa no 2015 é que convida os países asinantes a aumentar a ambición para reducir os seus gases de efecto invernadoiro cada vez que se fai unha revisión dos obxectivos. Precisamente, na Conferencia de Cambio Climático (COP26) que se celebrará a finais de ano en Glasgow (Escocia) está previsto debater sobre a posibilidade de intensificar os plans de redución de dióxido de carbono, algo que será necesario para que os números cadren. O principal obxectivo do Acordo de París é que o incremento da temperatura media global mantéñase en 1,5 graos e non supere en ningún caso os 2 graos, algo parece pouco probable por non dicir imposible de conseguir. Ao ritmo actual, o ascenso alcanzará os 3 graos a finais de século. E un grao arriba ou abaixo pode marcar a diferenza entre un clima máis ou menos habitable. 

Aínda por riba, a ciencia acaba de revelar que o retroceso do permafrost (chan permanentemente conxelado) rico en carbono resulta máis preocupante do previsto. O dióxido de carbono que estiveron liberando os incendios do Ártico dos últimos anos e a emisión asociada ao quecemento do permafrost non se tiveron en conta nos orzamentos que manexa a comunidade internacional. Como consecuencia, tal e como apunta un artigo publicado na prestixiosa revista Proceedings of the National Academy of Sciences (PNAS), parece moi probable que os países teñan que reducir aínda máis a cantidade de dióxido de carbono que poderán emitir nas próximas décadas para cumprir co Acordo de París.

Tal e como explican os autores da investigación, o permafrost ártico contén un almacén conxelado masivo de carbono orgánico que dobra a cantidade de carbono que hai na atmosfera. O quecemento e a desconxelación do permafrost promove a descomposición desta materia orgánica que estivo conxelada, o que ameaza con converter o sumidoiro de carbono do Ártico nunha fonte neta de gases de efecto invernadoiro.

FONTE: X. Fonseca/lavozdegalicia.es   Imaxe: Pixabay

A GROBA LIBERADA

 

A Serra da Groba comprende os concellos de Baiona, A Guarda, Oia, Gondomar e Tomiño onde se xunta coa Serra do Argallo.

O pasado sábado, día 16, unha marcha sendeirista denunciou a súa oposición a instalación dun parque eólico na paraxe.

O vídeo superior, realizado polo Instituto de Estudos Miñoráns, fai unha defensa desta serra e amosa a súa oposición a iste proxecto eólico.

Salvemos a Groba!

APLICACIÓNS ECOLÓXICAS DA ORTIGA

Usar as plantas para protexer a outras plantas. Esa é a estratexia que guía a cada vez máis produtores ecolóxicos que escapan dos pesticidas ou abonos químicos. A ortiga, por exemplo, é unha das plantas máis eficaces para manter baixo control ao pulgón ou aos ácaros. Dende A Horta de Ana, danos as claves para elaborar insecticidas e abono de ortiga. Porque non son o mesmo. Cada un ten un uso e o seu proceso de elaboración é diferente. E xa combinado o seu uso cun funxicida elaborado con cola de cabalo a protección dos nosos cultivos será moito maior.

Insecticida de ortiga

Por cada quilo de ortigas hai que engadir 10 litros de auga. A mestura deixarase repousar durante 12 horas. O mestura resultante ten que combinarse nunha proporción do 20 % con auga. É dicir, por cada 2 litros habería que poñer 10 de auga. "Isto úsase para pulverizar sobre as plantas e podemos utilizalo xa nos plantóns de verduras de verán que se están poñendo nestes días nas hortas", conta Ana.

Funxicida con cola de cabalo

Combinar o uso dese insecticida natural cun funxicida, tamén bio, elaborado a base d cola de cabalo é unha das recomendacións desta agricultora ecolóxica para aumentar a protección das plantas. Para facelo basta con comprar, por exemplo, cola de cabalo seca da que se vende nas herboristerías. Hai que mesturar 4 litros de auga por 100 gramos de cola de cabalo e deixalo macerar durante doce horas. Logo hai que mesturalo con auga nunha proporción do 10%. Por cada litro de mestura, poñer 10 de auga. "O que  fai a cola de cabalo é achegar sílice e iso vai moi ben contra os fungos", conta Ana. A súa recomendación: aproveitar para pulveriza as plantas con insecticida de ortiga mesturado con iste funxicida.

Xurro de ortiga fermentada

Para elaborar este abono natural hai que mesturar un quilo de ortiga con dez de auga e deixalo fermentar. Removerse cada día e xusto estará listo cando ao revolvelo non se vexa escuma. Segundo Ana o proceso para obter esa substancia que pode utilizarse para abono no chan dura entre uns 10 e 12 días. Pero non pode aplicarse directamente. A mestura (que pode gardarse en  garrafas nun lugar escuro durante tres ou catro meses) hai que diluíla en auga nunha proporción do 10 %. É dicir, por cada litro de mestura hai que engadir 10 de auga. Iso é o que se bota ao chan. É recomendable usalo cando se fan transplantes porque axuda á raíz. Por exemplo, cando se plantan pementos, pode botarse ao redor de medio litro. Tamén cando se botan sementes é bo regalas logo con esa mestura porque lles axuda a brotar.

FONTE: M.C./lavozdegalicia.es    Imaxe: A Lois

AEROXERADORES SE ASPAS!

O desenvolvemento das enerxías renovables debe seguir avanzando a bo ritmo se queremos cumprir co obxectivo de redución de emisións fixado polo goberno coa Estratexia de  Descarbonización a longo prazo (ELP 2050)

Este plan debe contribuír a reducir as emisións de gases de efecto invernadoiro ( GEI) nun 90% para o ano 2050 con respecto a 1990 (o 10% restante será absorbido polos sumidoiros de carbono). E para conseguilo, o documento fixa a necesidade de alcanzar un escenario baseado nun consumo final de enerxía plenamente renovable a mediados de século. Un ambicioso obxectivo que ten un punto de apoio fundamental: o desenvolvemento da tecnoloxía.

No caso da enerxía eólica os estudos de impacto ambiental indican que os principais efectos negativos dos parques eólicos na biodiversidade (especialmente sobre as aves e os morcegos) son as colisións coas aspas en movemento. Para mitigar ese efecto, unha start-up española está a desenvolver, coa axuda de fondos europeos, un novo aeroxerador a piques de entrar en produción cuxa principal e sorprendente característica é que… non ten aspas!

Aeroxeradores sen pas (Vortex)

Os aeroxeradores de Vortex semellan lixeiras columnas oscilantes, espidas, sen pas nin rotores de calquera tipo, o que reduce enormemente o risco de impacto das aves e o resto de animais voadores. O seu cilindro exterior é ríxido e está realizado con resina reforzada con fibra de carbono ou de vidro, o que o fai moi lixeiro e non require unha ampla base de cemento para o sustento da estrutura.

Este orixinal dispositivo captura a enerxía do vento cando entra en resonancia debido a un efecto aerodinámico denominado desprendemento de vórtices. Dese modo, en lugar de aproveitar a rotación das pas do muíño, neste caso o cilindro oscila transformando a enerxía mecánica en electricidade mediante un  alternador.

Como explican desde a empresa “na mecánica de fluídos, cando o vento pasa a través dun corpo romo, o fluxo modifícase e xera un patrón cíclico de  vórtices. Unha vez que a frecuencia destas forzas está o suficientemente preto da frecuencia estrutural do corpo, o corpo comeza a oscilar e entra en resonancia co vento. Isto tamén se coñece en inglés como Vortex Induced Vibration (VIV)"

Evidentemente, ao carecer do amplo radio de acción xerado polas pas, iste dispositivo obtén un rendemento moito menor ao dos aeroxeradores convencionais, polo que non se pode comparar a eles. Con todo esta desvantaxe queda compensada polo feito de que poden instalarse moitos máis cilindros eólicos que muíños de aspas na mesma superficie. Ademais, aínda que convén insistir en que a potencia instalada é incomparable, a gran achega destes enxeños renovables é que grazas ao seu menor tamaño, a súa lixeireza e o seu reducido impacto ambiental, sonoro e paisaxístico, poden situarse en contornas urbanas e rurais moito máis próximos que os grandes parques eólicos, favorecendo o avance cara a autoconsumo e a xeración distribuída.

As turbinas eólicas convencionais deixan de funcionar a determinadas velocidades de vento, polo que son incompatibles coas contornas de alta intensidade dos refachos, así como os que están sometidos a rápidos e constantes cambios de dirección. En cambio os aeroxeradores sen pas de Vortex adáptanse rapidamente aos cambios de dirección e intensidade do vento grazas á versatilidade do efecto VIV.

Unha das opcións máis interesantes que achega este proxecto é un modelo de mini-aeroxerador que, con apenas 85 cm de altura, pode instalarse no ámbito doméstico, en granxas ou na contorna de pequenas naves industriais, dirixido ao autoconsumo, podendo atender demandas de baixa ou media potencia que poderían ofrecer unha solución enerxética integral en combinación con pequenas instalacións fotovoltaicas.

Todo iso, unido aos seus baixos custos de produción, instalación e mantemento, convérteno nunha magnífica proposta para avanzar cara a un modelo enerxético 100% renovable e moito máis eficiente, sostible e compatible coa protección da natureza.

Vortex Bladeless traballa en estreita colaboración coa organización conservacionista SÉ/Birdlife, desde onde apoian esta tecnoloxía proposta porque "permitirá reducir drasticamente a mortalidade das aves por colisión coas pas dos aeroxeradores e ao mesmo tempo reducir outros impactos ambientais como a xeración de ruído, que á súa vez conleva a posibilidade de achegar a instalación de aeroxeradores aos puntos de consumo".

FONTR: J. Luis Gallego/elconfidencial.com

QUE É O E-DIÉSEL?

 

O e-diésel é un combustible que baséase en auga e CO₂ para producir un hidrocarburo. A produción deste diésel sintético é posible mediante a obtención do CO₂ da atmosfera, que en combinación co hidróxeno da auga permite crear un gasóleo sintético mediante un proceso de electrólise.

Non debe confundirse o ’e’ do e-diésel coa habitualmente utilizada nos biocarburantes. Neste caso trátase dun combustible sintético.

No vídeo superior tes toda a información sobre esta alternativa ecolóxica aos combustibles fósiles actuais.

FONTE: Enrique Pérez/xataka.com

MITOS SOBRE O CAMBIO CLIMÁTICO XV (FIN)

Rematatamos con esta serie adicada a intentar desmontar algúns dos enganos e falsas afirmacións que circulan relacionados co cambio climático.

15. "A CULPA ATAFÉGAME ASÍ QUE NON FAGO NADA"

Máis que un engano, iste é un sentimento que moitas persoas experimentan ao verse atafegadas pola magnitude do problema e polo bombardeo de mensaxes apocalípticas sobre estas cuestións. O termo ‘ecoansiedade’ fai referencia a esas sensacións que, lonxe de motivarnos para a acción, pódennos paralizar e deprimir. Non é bo obsesionarse por nada, e obviamente ninguén pode facelo todo nin sentirse culpable por cada gramo de carbono emitido. Como comentamos en días pasados, calquera pequeno xesto que fagamos suma. Recomendámosche o libro ‘E agora eu que fago. Como evitar a culpa climática e pasar á acción’, de Andreu Escrivà, publicado por Capitán Swing  e que ofrece ferramentas moi prácticas para motivarnos a actuar sen culpas nin ansiedade.

Espero que a serie contribuira á sensibilización sobre iste tema e intentar aportar o noso gran de area, na procura da mitigación do cambio climático.

FONTE: Victoria González/muyinteresante.es