ZONA VERDE

BANDEIRAS AZUIS 2019

 

A Asociación de Educación Ambiental e do Consumidor (Adeac), promotora da iniciativa bandeiras azuis, difundiu a lista para iste ano 2019, que suman un total de 669 (566 praias, 98 portos e 5 embarcacións sustentables).

España perdeu 24 bandeiras nas súas praias acadando un total de 566 insignias, o o ano pasado forna 590, aínda que segue liderando sen interrupción o ránking mundial desde 1987.

A comunidade valenciana lidera o número de praias con bandeiras azuis (135), seguida de Galicia (107), Cataluña (97), Andalucía (79), Baleares (44) e Canarias (43).

A nosa localidade segue mantendo as mesmas do ano pasado: Area Grande e O Muíño.

Se queres coñecer o listado completo preme AQUÍ.

FONTE: banderaazul.org e farodevigo.es

O "SOL ARTIFICIAL" DA CHINA PARA 2050

Superconductor Avanzado Tokamak (EAST) / Imaxe: es.wikipedia.org

A procura dunha fonte enerxía limpa e efectiva é un dos grandes retos da humanidade para este século. O evidente e crecente problema dos combustibles fósiles require unha transición enerxética cara a unha fonte de enerxía sen emisións de gases de efecto invernadoiro. É a enerxía nuclear unha alternativa segura e fiable?

Hai dous tipos de enerxía nuclear, a fisión e a fusión. A fusión, proceso que ten lugar no Sol, é moito máis limpa que a fisión (proceso que utilizan as centrais nucleares que temos hoxe) xera moitos residuos, e estes son inestables e o seu almacenamento é caro e problemático. En cambio, a fusión non produce apenas residuos nucleares. Pero non hai lugar sobre a Terra capaz de recrear as temperaturas dunha estrela, necesarias para que ocorra a fusión. Ou si?

China xa prepara o proxecto de central de fusión para 2050, unha data na que esperan que este ‘Sol artificial’ en miniatura estea en pleno funcionamento: trátase do Superconductor Avanzado Tokamak (EAST), o proxecto dunha central enerxética con forma de rosquilla, situado na provincia oriental de Anhui, que a logrado unha serie de primicias en investigación de enerxía nuclear.

En 2017, converteuse na primeira instalación deste tipo no mundo en soster  algunsa condicións necesarias para a fusión nuclear durante máis de 100 segundos, e o pasado novembro alcanzou unha temperatura de 100 millóns de graos centígrados, seis veces máis elevada que o núcleo do Sol.

Con esta formulación, China pretende comezar a xerar enerxía de fusión comercialmente viable a mediados de século.

O EAST forma parte do proxecto do Reactor Experimental  Termonuclear Internacional (ITER), que busca demostrar a viabilidade da enerxía de fusión. Financiado e dirixido pola Unión Europea, India, Xapón, China, Rusia, Corea do Sur e os Estados Unidos, a peza central do proxecto multimillonario será un dispositivo de fusión cilíndrico xigante, chamado Tokamak.

Agora, atópase en construción en Provenza, no sur de Francia, e incorporará pezas desenvoltas no  EAST e tamén doutros centros de investigación.
 
Moitos países ven a promesa dunha enerxía limpa e ilimitada na fusión nuclear. A fusión, proceso contrario á fisión, consiste en unir núcleos de átomos simples para formar outros máis complexos (o Sol faio de maneira continuada fusionando hidróxeno, para formar helio); o resultado é a liberación dunha gran potencia enerxética.

Pero lograr a fusión (e de maneira controlada) é extremadamente difícil e prohibitivamente custoso: o custo total de ITER estímase en 20.000 millóns de euros.

Un dos principais enxeñeiros chineses do ITER, recoñeceu nun comunicado que as capacidades técnicas de China en materia de fusión aínda están por detrás dos países máis desenvoltos, e que os Tokamak xaponeses e estadounidenses lograron resultados, en xeral, máis valiosos.

Pero o reactor de proba de  Anhui subliña o rápido avance científico de China e a súa determinación en converterse nun dos países pioneiros en novas enerxías.

FONTE: Laura Marcos/muyinteresante.es/ciencia

OS SEIS "PREMIOS NOBEL DO MEDIO AMBIENTE" DE 2019

Alfred Brownell (Liberia-Africa), Bayarjargal Agvaantseren (Mongolia-Asia)  Ana Colovic Lesoska (Macedonia del Norte-Europa), Jacqueline Evans (Illas Cook-Nacións Insulares), Linda García (Estados unidos-América del Norte) e Alberto Curamil (Chile-América Central e América do Sur))

O Premio Goldman (coñecido tamén como o ‘premio Nobel do medio ambiente’) é un premio que se concede anualmente como recompensa a defensores da natureza e o medio ambiente, repartido en 6 categorías en función da zona xeográfica: África, Asia, Europa, as Nacións Insulares, América do Norte, América Central e América do Sur.

O premio foi instituido en 1990 polos filántropos Richard N. Goldman (1920-2010) e Rhoda H. Goldman (1924-1996) para mostrar que os problemas ambientais son internacionais, para dar atención pública a problemas globais de importancia crítica, para dar recoñecemento a individuos ordinarios que traballan para protexer e mellorar o medio ambiente, e para inspirar a outros para que sigan o exemplo dos gañadores do Premio. A primeira cerimonia deste premio, coincidindo co Día da Terra, celebrouse o 16 de abril de 1990.

Os gañadores deste ano son os seguintes:

BAYARJARGAL AGVAANTSEREN, Mongolia: Axudou a crear a Reserva Natural Tost Tosonbumba de 1,8 millóns de acres na parte sur do deserto de Gobi, un hábitat crucial para o leopardo das neves, e convenceu ao goberno mongol para que prohibise a explotación mineira dentro da reserva.

ALFRED BROWNELL, Liberia: Baixo ameazas de violencia, iste avogado medioambientalista, detivo a talla dos bosques tropicais de Liberia para a plantación de palma aceiteira. A súa campaña protexeu 513.500 acres de bosque nativo que constitúe un dos focos de biodiversidade máis importantes do mundo. Vive exiliado temporalmente nos Estados Unidos para poder protexer a súa seguridade.

ANA COLOVIC LESOSKA, Macedonia do Norte: Dirixiu unha campaña de sete anos para suspender o financiamento internacional para o plan de construción de dúas enormes centrais hidroeléctricas dentro do Parque Nacional Mavrovo en Macedonia do Norte. Grazas a isto, foi posible protexer o hábitat de lince balcánico que está practicamente extinto.

ALBERTO CURAMIL, Chile: Dirixiu á súa comunidade mapuche para deter a construción de dous proxectos hidroeléctricos no sacro río Cautín de Chile. Estes proxectos desviarían millóns de galóns de auga todos os días, danando un ecosistema crucial e agravando as condicións de seca. Foi arrestado en 2018 e aínda permanece en prisión. Os seus colegas consideran que o atacaron por mor do seu activismo.

JACQUELINE EVANS, Illas Cook: Liderou unha campaña de cinco anos para protexer a marabillosa biodiversidade mariña das Illas Cook. Grazas á súa tenaz organización, as Illas Cook promulgaron novas leis (Marae Moana) para administrar e conservar as 763.000 millas cadradas de territorio oceánico do país e así declarar áreas mariñas protexidas ao redor das quince illas.

LINDA GARCIA, Estados Unidos: Organizou aos cidadáns locais para deter a construción da terminal de exportación petroleira Tesouro Savage en Vancouver, Washington. Ao deter a construción da terminal petroleira máis grande de América do Norte, García freou o fluxo de 11 millóns de galóns de petróleo cru por día desde Dakota do Norte cara a Washington.

Parabéns!

FONTE: goldmanprize.org, lavanguardia.com e es.wikipedia.org

HUMOR REAL: "O PLASTICO NO MAR"

 

A viñeta diaria do xenial Davila, que publica hoxe o xornal Faro de Vigo, incide na problemática ambiental do plástico. Cada ano acaban no océano uns oito millóns de toneladas de plástico, un material que pode tardar séculos, ou máis, en desaparecer. E eu preguntome, podemos seguir gozando deste invento sen destruír o planeta?

RESOLTO O MISTERIO DA POLONIA DE MAUD RISE

A misteriosa polinia rexistrada polos satélites en 2017 e que só se viu otra vez en 1970 / Imaxe: Scar Atlas/abc.es

En  glacioloxía (a ciencia que estuda os glaciares), unha polinia é un espazo aberto de auga líquida rodeada de xeo que se forma nos polos. É dicir, unha sorte de lago no medio de auga conxelada que se forma por varios motivos e de forma cíclica. De feito, algúns animais, como as morsas, aprovéitanse deste fenómeno para non ter que emigrar ao sur e poder pescar nestas augas líquidas. Con todo, a polinia de Maud Rise é máis complexa e trouxo de cabeza aos científicos. Por que xurdiu só dúas veces e nos meses máis duros do inverno antártico?

Agora un estudo publicado na revista Journal of Geophysical Research: Atmospheres di ter a resposta ao fenómeno que foi descuberto polos satélites por primeira vez en 1970. Situada no centro dunha bolsa de xeo no mar de Lázarev, a polinia non se volveu a repetir ata 2017, inquietando á comunidade científica, xa que se orixinou no momento en que as capas de xeo son máis espesas. No momento do descubrimento, a polinia tiña aproximadamente 9.500 quilómetros cadrados (equivalente á masa de terra do estado de  Connecticut, en Estados Unidos). Pero nun mes medrou en máis de 740% ata os 800.000 quilómetros cadrados. Finalmente, fusionouse co océano aberto unha vez que o xeo comezou a retirarse ao comezo dos meses de verán austral.

Debido ao difícil acceso ao lugar, o equipo tivo que axudarse das observacións con satélites e datos meteorolóxicos. Con esta información descubriron que os ciclóns (tan intensos como a categoría 11 na Escala Beaufort) crean dúas correntes opostas que moven o xeo en dirección contraria, abrindo a polinia no centro. Coma se desgarrásese o xeo da plataforma.

Sen o efecto illante da capa de xeo mariño, unha polinia permite que a atmosfera e o océano intercambien calor, impulso e humidade, o que xera impactos significativos no clima. A convección dos océanos que ocorre dentro da polinia, trae auga quente á superficie, que  derrite o xeo mariño e evita que se forme xeo novo.

A investigación tamén apunta a que a relación entre as  polinias e os ciclóns pode provocar que estes fenómenos sexan moito máis frecuentes en climas máis cálidos, "porque estas zonas están expostas a ciclóns máis intensos", indican os investigadores. De feito, estudos anteriores sinalan que a maior calor, os ciclóns polares intensificaranse, ademais de que os ciclóns extratropicais (os que se forman na zona tépeda do planeta) moveranse cara á Antártida, "o que podería diminuír a extensión do xeo mariño e facer que as áreas das  polinias achéguense máis á zona de formación dos ciclóns", agregan.

FONTE: abc.es/ciencia

DÍA DA TERRA

 

O Día da Terra, que se conmemora hoxe, tenta concienciar ao mundo cada 22 de abril da necesidade de protexer o medio ambiente e a conservación da Terra. Este ano o lema fai referencia á biodiversidade de especies que hai no planeta: “Protexamos as nosas especies”.

Ao referirnos á biodiversidade, que é a variedade de seres vivos que existe no planeta, a cantidade de especies de flora e fauna que desaparece na Terra estímase que rolda entre as 150-200 cada 24 horas. Este ritmo mingua a pasos axigantados a biodiversidade do planeta e, por desgraza, os humanos temos tanto que ver no problema que o ritmo actual é mil veces maior que se fose unha extinción natural de especies.

Nas nosas mans está en frear esta desaparición!

DATOS RECICLAXE 2018

 

A reciclaxe de envases domésticos medrou en 2018 o mesmo que a suma dos tres anos anteriores. A achega cidadá aos contedores amarelo (envases de plástico, latas e briks) e azul (papel e cartón) aumentou máis dun 12%, unha tendencia que se repetiu en todas as Comunidades Autónomas. Dende Ecoembes, a organización que xestiona a recuperación destes refugallos, cualificouse o ano de "histórico e clave": "Separar o lixo xa é un hábito incontestable que forma parte da paisaxe urbana", afirmase na presentación do informe anual. "Son 36 millóns de cidadáns os que están a lograr este cambio social".

Segundo datos da entidade, cada español achegou 15,7 quilos de envases de plásticos, latas e  briks, un 12,3% máis que en 2017. Respecto a os envases de papel e cartón, cada fogar separou 18,1 quilos, un incremento do 12,4%. Tras este exercicio, a taxa de reciclaxe destes desperdicios, que supoñen aproximadamente o 8% do lixo urbano xerado en España, sitúase no 78,8%, por encima do 65% que esixe a UE para esta tipoloxía de aquí a 2025.

 Segundo as súas estimacións, os 1,4 millóns de toneladas de refugallos reciclados deixaron aforros ambientais de 1,45 toneladas de materias primas, 1,6 toneladas de CO₂ e 20,3 millóns de m³ de auga. Ao que hai que sumar 9.400 postos de emprego verde creados.

 En España, cada cidadán xera 460 quilos de lixo ao ano, segundo  Eurostat.

FONTE: elpais.com/espacioeco

RAÑACEOS DE MADEIRA

 

 O edificio Mjøstårnet con estrutura de madeira, na cidade de Brumunddal (Noruega)
 

O mundo disputa unha carreira por construír o edificio de madeira máis alto. Estes rañaceos sen formigón nin aceiro buscan espertar conciencias. E, sobre todo, ser pioneiros en  desdiebuxar os límites da madeira como material de construción. Noruega é un dos países que máis lonxe e máis alto levaron esta encomenda. A cidade de Brumunddal, a 150 quilómetros de Oslo, alberga o rañaceos de madeira máis alto do mundo. Mjøstårnet, que comezou a construírse en abril de 2017 e foi inaugurado a semana pasada, é un edificio de 85,4 metros de altura que evidencia que é posible construír ao alto con materiais sustentables. O investidor noruegués Arthur Buchardt é o promotor deste ambicioso símbolo verde. Ten 18 pisos e alberga un hotel, apartamentos, oficinas, un restaurante e áreas comúns.

 Á marxe da altura, o certo é que o cambio climático e os acordos internacionais sobre o clima están a potenciar o uso de materiais respectuosos co medio ambiente.  Non se trata só de construír casas de madeira. Require moita menos enerxía no proceso de transformación que o aceiro ou o formigón. As emisións de CO₂ pola fabricación da estrutura de madeira son cinco veces máis baixas que se se realizan en formigón, e oito que en aceiro. A enerxía para producir unha viga de madeira laminada é unha sexta parte da requirida para unha de aceiro de resistencia comparable.

Unha vez construído o edificio, a madeira contribúe ao aforro de enerxía polas súas calidades como illante térmico. Considérase que unha parede de madeira illa 15 veces máis que un muro de formigón. Ao final, pódese aforrar ata un 90% de enerxía respecto a un edificio convencional.

Agora ben, moi ao contrario do que pode parecer, o custo de construción con madeira é máis caro que con formigón, pero os aforros enerxéticos conseguen amortizar o investimento nun prazo de oito a dez anos

FONTE: Sandra López Letón/elpais.com