6 LUGARES FERMOSOS E INUSUAIS DO MUNDO

 

Non pensamos a miúdo nisto, pero o noso planeta é unha fonte de misterios. Nin unha, nin dez e nin sequera vinte vidas serían suficientes para ir a todos os lugares da nosa vasta terra. Pero sabes que? Esta non é unha razón para poñerse triste. Porque vivir aprendendo constantemente cousas novas é moito máis interesante. E hoxe temos a oportunidade de seguir aumentando os nosos coñecementos sobre o noso planeta.

No vídeo superior tes a posibilidade de descubrir 6 lugares fermosos e inusuais do mundo.

E quen sabe, igual pode que visites algún deles na túa vida!

SOLUCIÓN CRUCIGRAMA XI

VERTICAIS: 1. Fisterra 3. Vilán 5. Manzaneda 8. Ártabro 9. Antela

HORIZONTAIS: 2. Pedroso 4. Tambo 6. Farallóns 7. Trevinca 10. Plancha 11. Ortegal 12. Estai

Orografía de Galicia!

PLANTAS CURIOSAS VIII

Strelitzia reginae / Imaxe: waterwisebotanicals.com

Continuo con esta serie adicada as plantas con flores, froitos ou sementes moi curiosas, como mostra de que a natureza non deixa de sorprendernos coas súas manifestacións a gran e pequena escala.

7. Strelitzia reginae , máis coñecida como ave do paraíso. É unha especie de planta anxiosperma (monocotiledónea) da familia das estrelitziáceas. Planta herbácea (de porte arbustivo cunha altura media de 1,5 m e un diámetro de 1,8 m), con follas, con longos pecíolos, alternas, pinnatinervadas e dísticas. As flores son hermafroditas, asimétricas, polinizadas por aves, e preséntanse reunidas en grupos cinciniformes protexidos primariamente por grandes brácteas, varias delas laterais e con frecuencia longamente pedunculada.

É orixinaria de Suráfrica e amplamente cultivada en xardíns en rexións tropicais e subtropicais pola beleza das súas flores.

Mañá outra!

CRUCIGRAMA XI

VERTICAIS: 1. Cabo situado na costa coruñesa, en plena Costa da Morte, destino final para moitos peregrinos do Camiño de Santiago 3. Cabo situado na Costa da Morte, concretamente no concello de Camariñas, na provincia de A Coruña 5. Cumio de 1.778 m, situado no Macizo Galaico, na provincia de Ourense, onde se atopa unha estación de esquí 8. Denominación do golfo que o xeógrafo Otero Pedrayo deu ao litoral formado polas rías de Ferrol, ría de Betanzos-Ares e do Burgo, correspondéndose co que os xeógrafos grecorromanos Estrabón, Pomponio Mela e Plinio designaron como Portus Magnus Artabrorum 9. Lagoa, desecada nos anos 1950, que estaba situada na comarca da Limia, no centro da provincia de Ourense.

HORIZONTAIS: 2. Monte situado no concello de Santiago de Compostela, acadando os 641 m e que se atopa a 3 km do casco urbano 4. Illa que atópase no fondo da ría de Pontevedra, pertence ao concello de Poio, e que tivo un uso militar 6. Illas que forman un pequeno arquipélago do concello de Cervo (Provincia de Lugo), situado na costa cantábrica de Galicia, que xa eran coñecidas como Trileucos no século II a. C. polos gregos 7. Pico da serra do Eixe, que fai fronteira entre as provincias de Ourense e Zamora, sendo o maior punto de altitude do territorio galego pois está a 2.127 m de altutude 10. Illa situada na punta nordeste do concello de Ribadeo (Lugo) e que acolle o principal faro da contorna 11. Cabo situado no concello de Cariño (A Coruña), sendo un dos punto máis setentrionais da Península Ibérica, só superado polo cabo da Estaca de Bares 12. Cabo localizado na parroquia de Oia (Vigo). A súa localización privilexiada cara á saída da ría e a súa orientación ao oeste fan deste punto un lugar inmellorable en canto a vistas sobre o Océano e as  Illas Cíes.

OS BOSQUES PODEN SER AS CENTRAIS ELÉCTRICAS DO FUTURO

A maioría das distopías futuristas que retratou a ciencia ficción literaria e cinematográfica mostran un planeta inhóspito,  desertizado, no que a vida natural foi arrasada, ben por puro esgotamento ou por desastre nuclear. Pero a biotecnoloxía pode conseguir que estas predicións funestas non cheguen a cumprirse. Son moitos os científicos e as compañías que se esforzan por atopar fontes de enerxías limpas que permitan manter as subministracións que necesitamos e, ao mesmo tempo, non atenten contra a integridade do planeta. Exploradas, e probadas suficientemente, a enerxía solar ou a eólica, entre as tradicionais, ábrense agora tamén novas posibilidades con tecnoloxías máis disruptivas, que se atreven a imaxinar posibilidades novas.

Unha delas é a proposta dun grupo de estudantes andaluces, quen inventou un sistema para obter enerxía eléctrica a través das plantas. Javier Rodríguez, estudante de  Nanociencia e Nanotecnoloxía na  Universitat Autónoma de Barcelona, e Pablo Manuel  Vidarte e Rafael Rebollo, estudantes de Enxeñería Multimedia de La Salle Universitat Ramon Llull, son os artífices desta idea, xerme de Arkyne Technologies (Bioo) , empresa que ten a dúas deles como cofundadores. A súa carta de presentación é Bioo Lite, unha maceta que xera suficiente enerxía como para cargar un smartphone a través do porto USB que incorpora. O sistema aproveita a materia biolóxica que refugan as plantas durante a  fotosíntese para obter enerxía a un custo mínimo. Nesta mesma liña, o seu novo produto é Bioo Pass Wifi, unha planta que ofrece acceso inmediato a Internet sen necesidade de contrasinais con tan só achegar o teléfono móbil.

O obxectivo de Arkyne Technologies é innovar nun terreo, o das enerxías renovables, onde aínda hai moito percorrido por diante. Utilizando os seus sistemas, Vidarte e os seus socios aseguran que uns 100 metros cadrados de leitugas (á marxe de proporcionar unhas boas ensaladas) serían suficientes para abastecer as necesidades enerxéticas dun fogar familiar. O espazo requirido sería moito menor se, en lugar de vexetación baixa, co que contásemos fose con árbores. “A nosa proposta expón unha simbiose entre tecnoloxía e natureza. En lugar de tallar os bosques poderiamos convertelos nas centrais eléctricas do futuro” asegura  Vidarte.

FONTE: José  L. Álvarez  Cedena/elpaís.es/ciencia

DÚAS CAVEIRAS AMEAZAN CON CAMBIAR A HISTORIA DA NOSA ESPECIE

Un par de caveiras achadas nunha cova do sur de Grecia expoñen hoxe unha información que obrigaría a tirar ao lixo os libros de texto sobre evolución humana, aínda que moitos expertos independentes advirten de que é aínda pronto para facelo.
 

O cranio parcial Apidima 1 (dereita) e a súa reconstrución desde a vista posterior (centro) e lateral (esquerda) / Katerina Harvati, Universidade Eberhard Karls de Tubinga

O cranio Apidima 2 (esquerda) e a súa reconstrución (dereita) / Katerina Harvati

Os dous cranios foron atopados nos anos setenta. Estaban a poucos centímetros o un do outro, incrustados na roca da gruta de Apidima, nun cantil salpicado polas ondas do Mediterráneo. Unha das caveiras conservaba os ósos do rostro e a outra só a parte posterior da cabeza. Nun primeiro momento foron atribuídos a neandertais, a especie humana curmá da nosa que ocupou Europa durante centos de miles de anos antes de extinguirse misteriosamente hai 40.000 anos, xusto cando os sapiens chegamos ao continente.

Agora, un equipo de paleoantropólogos volveu a datar os dous cranios e reconstruíunos en tres dimensións para analizar a súa fisonomía en detalle. Os resultados, publicados en Nature, apuntan a que o cranio máis antigo e incompleto ten 210.000 anos e é dun Homo sapiens, o que lle convertería no membro da nosa especie máis antigo xamais atopado en Europa.

A proposta é unha tremenda mandoble á versión clásica e aínda a máis aceptada sobre a orixe da nosa especie. Segundo esta versión, o  sapiens apareceron no leste de África. Dous dos fósiles da nosa especie máis antigos datan de hai 196.000 anos e 160.000 anos e acháronse en Etiopía. A análise do ADN de poboacións actuais fixa en orixe da especie fai uns 200.000 anos.

A análise de ADN tamén mostrou en estudos previos que, uns 100.000 anos despois, os sapiens saíron por primeira vez do seu berce africano para explorar Eurasia. Nesa  escaramuza atopáronse cos neandertais e tiveron fillos con eles, pero aquela onda de humanos sabios non callou do todo. Ningunha das persoas actuais descende deles, senón dunha incursión fóra de África posterior fai uns 70.000 anos. Esta foi a que triunfou e poboou todo o planeta mentres os neandertais desapareceron para sempre.

Hai dous anos, un equipo de  paleoantropólogos asestou unha puñalada a este relato clásico ao presentar os fósiles de Homo sapiens máis antigos coñecidos, de hai 315.000 anos. Acháronse en Marrocos, moi lonxe do suposto berce da nosa especie. Ese descubrimento, rompedor, fai posible o que agora expón o novo estudo dos restos gregos, cuxos autores propoñen un asombroso relato dun capítulo ata agora descoñecido da nosa historia como especie.

Nese relato hai outra peza crave. O segundo cranio achado en Apidima, o que ten cara. Segundo a nova análise, data de hai 170.000 anos e pertence a un neandertal. Isto supón que houbo un grupo de sapiens que saíu de África moito antes do que sabiamos, chegou ata o sur de Europa e asentouse alí, aínda que finalmente perdeu a batalla, pois foi substituído por  neandertales.

As probas que sosteñen este relato son unha datación dos isótopos de uranio e torio acumulados nos fósiles e a análise morfolóxica dos dous cranios. O máis antigo e incompleto, o número 1, comparouse con decenas de restos de Homo sapiens e neandertais de diferentes épocas. Segundo os autores, presenta características típicas da nosa especie, como a ausencia do moño occipital, unha protuberancia encima da caluga que tiñan os neandertais.

“Se as nosas análises son correctos, os Homo sapiens entraron en Europa máis de 150.000 anos antes do que pensabamos, o que expón unha chea de posibilidades sobre a orixe da nosa especie e sobre o que lles sucedeu”, sinala coautor do estudo. O investigador recoñece que cando enviaron o seu estudo a Nature, unha das revistas científicas máis prestixiosas, “os revisores eran moi escépticos de que houbese un fósil de humano moderno achado xunto a outro de  neandertal”. Os responsables da publicación obrigáronlles a facer máis análise comparativos e datacións de uranio, que finalmente lles convenceron.

Con todo, non todos os expertos aceptan as conclusións do estudo.

FONTE: Nuño Domínguez/elpaís.com

PLANTAS CURIOSAS VII

Callistemon citrinus / Imaxe:es.wikipedia.org

Continuo con esta serie adicada as plantas con flores, froitos ou sementes moi curiosas, como mostra de que a natureza non deixa de sorprendernos coas súas manifestacións a gran e pequena escala.

7. Callistemon citrinus (estames fermosos), máis coñecida como limpiatubos ou árbore do cepillo, pola forma da súa florescencia. É un arbusto perennifolio  da familia Myrtaceae da que pode acadar de 2 a 10 m de alto. Orixinario de Australia e Nova Gales do Sur.

As súas follas son lineais, lanceoladas, alternas e  coriáceas de cor verde agrisada de 3 a 7 cm de longo e 5 a 8 mm de ancho. Na primavera e verán aparecen unhas densas espigas de 6 a 10 cm de lonxitude por 4 a 7 cm de diámetro. Os estames son de cor vermella, vermello-purpura ou lila coas anteras de cor escura.

Mañá outra!

PISCINA DE LAVA

Fotografía en falsa cor do Monte Miguel. No centro, apréciase o lago de lava líquida / Landsat 8/British Antarctic Survey

Cando pensamos nun volcán quizais imaxinámonos unha erupción ou unha burbulleante piscina de lava. Con todo, en relación con isto último, a realidade é que a lava dos volcáns adoita arrefriarse e solidificarse máis ou menos rapidamente. De feito, en todo o mundo só coñécense sete piscinas de lava. Atópanse en volcáns máis ou menos tranquilos cuxas propiedades favorecen a existencia de lava durante longos períodos de tempo.

Por iso é sorprendente que os científicos acaben de anunciar o achado dunha piscina de lava que pasara desapercibida ata agora. O achado, que se publicou en Volcanology and Geothermal Research, produciuse na pequena illa de Saunders, no arquipélago das illas Sandwich do Sur, a 1.600 quilómetros ao norte dos límites do mar de Weddell, no océano Atlántico Sur.

Científicos do University College de Londres e do British Antarctic Survey (BAS) analizaron imaxes por satélite da illa tomadas entre os anos 2003 e 2018, e descubriron que o cume do Monte Miguel, que normalmente está oculta polas nubes, contén no seu interior un lago de lava de 90 a 215 metros de diámetro. Segundo as medidas feitas por satélite, a lava está a unha temperatura de 989 a 1.279 graos centígrados.

Segundo dixo nun comunicado o director da investigación, a illa é "de acceso extremadamente difícil", polo que, "sen imaxes en alta resolución de satélite sería un reto aprender máis sobre este impresionante fenómeno xeolóxico".

A illa de Saunders é parte dunha remota cadea de volcáns que forman o arquipélago das Illas Sandwich do Sur. Este é parte do territorio británico de ultramar que tamén comprende as Illas Georgias do Sur. Segundo os autores deste estudo, esta foi visitada en moi raras ocasións, e nunca ninguén ascendeu ao cume.

O achado produciuse porque en 2001 os científicos do BAS detectaron unha anomalía térmica sobre o volcán, sen que se puidese pescudar a súa orixe.

Nesta ocasión, as imaxes en alta resolución en lonxitudes de onda destinadas a captar a actividade xeotermal detectaron a presenza dun lago de lava, aínda que non se puido determinar a que distancia está do bordo do volcán. Grazas ás análises, concluíuse que, probablemente, o lago existiu polo menos desde 2003.

Na actualidade coñécense sete lagos de lava permanentes no planeta: o volcán de Nyiragongo, na República Democrática do Congo; Erta Ale, en Etiopía; o Monte Érebo no mar de Ross; o Monte Yasur e a illa de Ambrym, en Vanuatu; o Kilauea, en Hawai e a caldeira de Masaya, en Nicaragua.

Os xeólogos pescudaron que só existen lagos de lava líquida nun puñado de sitios, entre os 1.500 volcáns da Terra, porque só nalgúns puntos os gases  eruptivos, vapor de auga, dióxido de xofre ou dióxido de carbono, poden manter a lava o suficientemente quente como para que non se  solidifique.

Os investigadores cren que o próximo paso é que un avión sobrevoe a illa para tomar fotografías, pero comentaron que a illa é tan remota e que hai tan pouco tráfico marítimo pola rexión, que isto non ocorrerá ata dentro dun tempo considerable.

FONTE: abc.es/ciencia