OS PREXUÍZOS COMBÁTENSE CON FEITOS E VERDADES

 

Ranga Yogeshwar é o divulgador científico máis prestixioso de Alemaña. Licenciado en física, durante 25 anos conduciu un dos programas de divulgación máis exitosos da televisión alemá. Ao longo da súa traxectoria profesional, recibiu máis de 60 premios, entre os que destacan un doutoramento honorario da Universidade de Wuppertal, a Cruz Federal de Mérito da RFA, a Orde do Mérito do Estado de Renania do Norte-Westfalia e a Orde de Mérito du Grand-Duchei de Luxemburgo. No seu libro ‘Próxima estación: futuro’, arroxa unha mirada optimista respecto a todas as posibilidades que ofrece a tecnoloxía, á vez que alerta da necesidade de establecer unhas normas éticas que a regulen: “Coa intelixencia artificial, poderiamos acabar dándonos conta de cal é o noso verdadeiro valor como humanos”, conclúe.

Yogeshwar, entende a educación como o vehículo principal para converternos na persoa que queremos ser. “A educación é moito máis que aprender algo para ter un traballo, proporciónanos unha visión do mundo. Temos que aprender a vivir nun mundo cambiante, e iso significa que habemos de ter unha educación máis sutil, diferente á educación que coñecemos e coñecemos nas nosas escolas”, sostén.

A ORIXE DAS PALABRAS: "ESTAR DE PUNTA EN BRANCO"

Armadura medieval / Imaxe: disfracesbacanal.com

Nos exercicios de combate, os cabaleiros mediavais empregaban armas de ferro ordinario que carecían de fío e levaban na punta un botón, como os floretes con que se aprende esgrima. Recibían o nome de armas negras, en oposición á que usaban nos torneos que eran de aceiro filoso e que tiñan o extremo afiado, ou como se dicía entón, a punta en branco. Nesas lizas, os contendentes presentábanse diante do árbitro ou mestre de armas acompañadas dos seus escudeiros, quen portaba helmos cos seus penachos e os respectivos escudos.

A grande pompa desta cerimonia con música de fanfarrias e o espectáculo das armaduras relucentes e os estandartes ao vento quedaron asociados á frase “estar de punta en branco”, que tomou o sentido de mostrarse coas mellores galas.

Pasaron os tempos feudais, pero o devandito subsiste. Só que agora aplícase a calquera que loce  impecablemente desde o peiteado ata os pés, ou como nós dicimos "estar de domingo".

Vestido de domingo. Como para un torneo… de elegancia.

FONTE: lasfrasesparahoy.com e outros

O CEO DO MES: XULLO 2019

 

2 de xullo: Lúa Nova. Eclipse total solar (non visible dende España)

5 de xullo: Afelio (maior distancia da Terra ao Sol:1.521.042.783 km)

9 de xullo: Cuarto Crecente

16 de xullo: Lúa Chea. Eclipse parcial lunar (visisble dende o noso país)

24 de xullo: Cuarto Minguante

Chuvia de meteoros: Delta-Acuáridas: do 12 de xullo ao 23 de agosto, con máximo o 29 de xullo. Son causadas ​​polo cometa 96P/Machholz, sendo o seu radiante a constelación de Acuario. Perseidas (bágoas de san Lorenzo): do 13 de xullo ao 26 de agosto, con máximo o 11-12 de agosto. Son causadas polo cometa Swift–Tuttle, tendo o seu radiante na constelación de Perseo.

CURIOSAS PROTESTAS ECOLÓXICAS II

Simpático porquiño coa súa mensaxe / Imaxe: elconfidencialdeciudadreal.com

Aínda que soe estraño, a mañá do domingo tiña para os veciños de Mota del Cuervo (Cuenca) unha inesperada sorpresa, unha lexión de simpáticos porquiños fabricados 100% con material reciclado invadira o pobo. Todos eles portaban pancartas con diferentes mensaxes nos que podía lerse: “protexe as túas augas do xurro”, “salvemos o turismo”, “non deixes que  ensucien o teu pobo de caca”, “a un pobo con amor propio non lle poñen macrogranxas”, “non queremos cheiros pestilentes”, etc.

A curiosa e ecolóxica maneira de protestar contra as  macrogranxas porcinas utilizada nunha localidade de Castela-A Mancha en setembro de 2018 foi iniciativa da plataforma veciñal ‘Pobo Sustentable’.

FONTE: elconfidencialdeciudadreal.com

SOLUCIÓN Á SOPA DE LETRAS IX

Máis pobos de Galicia!

VERME QUE COME PEDRA E EXCRETA AREA

 

Unha nova especie de verme dos barcos (ou bromas) descuberta nun río de Filipinas basea a súa dieta en comer rocha calcaria en lugar de madeira, como é habitual nesta clase de bivalvos... e logo excreta area. O achado foi descrito nun estudo publicado en Proceedings of the Royal Society B. A nova criatura foi bautizada como Lithoredo abatanica, en referencia ao río no que se produciu o descubrimento.

Os vermes son pequenos, da orde de 150 milímetros de longo. Tamén son brancos e parécense máis aos vermes que a outros moluscos. Non evolucionou a partir dos seus parentes que comen madeira, senón que probablemente separáronse deles hai moito tempo.

O verme dos barcos é un bivalvo descrito e bautizado por Carl von Linneo en 1758. O adulto coloniza as madeiras mergulladas: cascos de naves, buques, pilotes, postes, árbores, troncos... creando unha galería de 30 cm onde pasará o resto da súa vida. Aliméntase da madeira que  desmenuza, pero nútrese principalmente, como a maioría dos bivalvos, filtrando a auga que circula no seu organismo por medio do  sifón situado no extremo posterior do seu corpo.

A diferenza deste, o novo verme que come rochas non parece facelo para obter nutrientes de ningún tipo: sospéitase que satisfán as súas necesidades nutricionais grazas ás bacterias que viven nas súas branquias, aínda que non descartaron a posibilidade de que os alimentos se introduzan no seu sifón.

Ata agora non se coñecen os primeiros detalles do proceso físico-químico do proceso de dixestión. Probablemente, as bacterias simbióticas que viven nos corpos dos vermes de barco típicos axudan a descompoñer a madeira inxerida en azucres utilizables.

FONTE: xatakaciencia.com

SOPA DE LETRAS IX

FOZ               CEDEIRA          MALPICA          CARNOTA

MUROS          ARZÚA             MARÍN              COSPEITO

BANDE           LEIRO              MONDARIZ       CAMBADOS

RIBADAVIA     PORTOMARÍN

Máis pobos de Galicia!

ONDE HAI COMIDA, HAI VIDA

 

Géiseres de Encelado / Imaxe: Noticias de la Ciencia

Onde hai comida, hai vida. E un equipo de investigadores da Universidade de Washington acaba de comprobar que Encelado, unha das lúas de Saturno, ten moita máis capacidade para dar sustento a múltiples formas de vida do que se cría ata agora. Así o anunciaron os autores do estudo, durante o AbSciCon 2019 a Conferencia de Astrobioloxía que celebra cada ano a Unión Xeolóxica Americana en Washington.

Dende que a misión Cassini visitásea por primeira vez en 2004, a lúa Encélado non deixou de dar sorpresas. Un dos maiores descubrimentos foi unha serie de géiseres de vapor de auga ao redor do seu polo sur, o que revelou a presenza dun gran océano subterráneo. Dende entón, leváronse a cabo decenas de investigacións para pescudar se alí, nas profundidades dese vasto mar extraterrestre, pode xurdir a vida.

Neste último traballo, demóstrase que as concentracións de CO₂, hidróxeno e metano no océano interior de Encélado son moito máis altas do que pensaba, e que o ph das súas augas é sorprendentemente similar ao da Terra. Unhas condicións ideais, pois, para dar sustento a múltiples formas de vida bacteriana.

Foron precisamente as similitudes no ph, a salinidade e a temperatura dese océano alieníxena cos da Terra o que máis atraeu a atención de centos de investigadores. Todas esas características foron determinadas estudando a composición dos géiseres, que periodicamente fan erupción no polo sur de Encélado e lanzan vapor de auga ao espazo a unha velocidade de 1.300 km/h.

Con todo, o equipo investigador, deuse conta de que os géiseres non teñen a mesma composición química que o océano do que proceden. A propia erupción, en efecto, encárgase de alterar esa química por medio dun proceso de separación de gases chamado fraccionamento, que fai que algúns deles entren en erupción mentres que outros quedan atrás.

Por iso, segundo os autores do estudo, os géiseres son unha "xanela imperfecta" á verdadeira composición química do océano subterráneo. Para corrixir ese erro, decidiron analizar os datos da Cassini nunha simulación informática que tiña en conta os efectos do fraccionamento, e iso revelou que os estudos anteriores subestimaran a presenza de hidróxeno, metano e dióxido de carbono nas augas subterráneas.

FONTE: José manuel Niebes/abc.es/ciencia