SOLUCIÓN Á SOPA DE LETRAS II
Con respecto ao primeiro, só un chico máis difícil! O próximo, máis!
CHINCHES ACUÁTICAS XIGANTES
A maioría dos mortais pensa nas chinches como en pequenos e molestos insectos de apenas uns milímetros, temibles porque se alimentan de sangue humano e colonizan as camas menos insalubres. Con todo, a familia dos heterópteros é moi ampla, e conta con curmáns moito máis grandes e terribles, polo menos en aparencia.
É o caso das chinches acuáticas xigantes, depredadoras voraces que comen desde peixes a tartarugas, pasando por serpes e mesmo patos. E son capaces debido á súa envergadura, cuxos espécimes máis grandes, chamados Lethocerus grandis e Lethocerus maximus, que viven en Sudamérica, poden medir máis de 10 centímetros. Pero existen 150 especies deferentes repartidas por zonas subtropicales e tropicais de todo o mundo, e que acaban de ser obxecto de estudo de investigadores da Universidade de Nagasaki (Xapón) publicado na revista Entomological Science.
Estes insectos teñen artes depredadoras únicas, e non parece importarlles o tamaño das súas presas. Cando teñen a presa ao alcance, atrápana coas patas dianteiras e asegúrana coas traseiras, nun abrazo mortal. A continuación, crávanlle unha especie de aguillón que probablemente inxecte unhas toxinas que axuden á posterior descomposición do tecido (xa sexa a través da paralización ou a anestesia da vítima). Despois, absorben os fluídos triturados da presa. Nas de maior tamaño, poden tardar horas e que a vítima estea con vida durante o proceso.
Ao contrario do que ocorre normalmente no reino animal, para as chinches acuáticas xigantes a tarefa de coidar dos ovos correspóndelle ao macho, que poden mesmo cargar nas súas costas coas futuras chinches.
A investigación tamén sinala que nalgunhas especies as femias encárganse de comerse os ovos doutras nais. E non só as femias son temibles. Tamén as súas ninfas (as crías cuxa fase vital dura ata 60 días), que cazan cágados ou peixes pequenos. As ninfas contan con patas dianteiras moi curvadas, o que lles axuda a agarrar ás presas máis facilmente.
Con todo, e a pesar dos seus temibles comportamentos, as chinches acuáticas xigantes son necesarias para os ecosistemas, debido precisamente á súa condición de superdepredaroras: manteñen o equilibrio da cadea trófica. E, á súa vez, tamén son presas de peces e outros animais máis grandes, incluídas as persoas, que se comen estes insectos fritos ou fervidos no sueste asiático.
FONTE: abc.es/ciencia
UNHA TEORÍA QUE CONTRADÍ TODO O QUE SABIAMOS DA ORIXE DOS RAIOS
O raio que se ve aquí comeza no profundo da nube, onde os científicos continúan estudando os seus primeiros momentos / UNH
A pesar de ser un dos fenómenos visibles que acompañan ao home dende que ten conciencia, a orixe dos raios nas tormentas segue sendo un enigma. A ciencia debateu longamente sobre o tema. Con todo, recentemente o problema de como se orixinan os raios pareceu resolverse grazas ao descubrimento dunha «rápida ruptura positiva» de aire, que implicaba o desenvolvemento descendente dunha vía de paso na nube, pasando da carga positiva na parte superior da nube á carga negativa no centro da mesma. A vía de paso fórmase a unha quinta parte a velocidade da luz e pode disparar raios. Todo coincidía coa teoría sostida durante séculos. Pero un grupo de científicos da Universidade de NewHampshire (EE. UU.) acaban de atopar evidencias que refutan todo o contrario.
Nun artigo publicado na revista Nature Communications, os investigadores relatan como documentaron un evento de «rápida ruptura negativa», que mostra unha nova forma posible de que se orixine un raio: tamén se pode crear unha ruta ascendente dentro da nube, que vai na dirección oposta e igual de rápida á anterior comentada, o que indica que hai outra forma de acender a electricidade no aire. Trátase dun fenómeno que se coñecía, pero que non se puido constatar.
En colaboración cun equipo de investigación de raios do Instituto de Minería e Tecnoloxía de Novo México, os investigadores documentaron unha rápida caída negativa nunha tormenta de raios da Florida no Centro Espacial Kennedy utilizando ondas de radio que se orixinan nas nubes de tormenta. Unha serie de antenas terrestres recolleron as ondas de radio, o que permitiu aos investigadores crear unha imaxe moi detallada das fontes de radio e identificar este fenómeno inusual.
Os investigadores continúan desenvolvendo imaxes a partir dos datos, esperan aprender máis sobre a frecuencia coa que ocorren os eventos de rápida ruptura negativa e que fracción deles pode iniciar un lóstrego real.
FONTE: abc.es/ciencia
SOPA DE LETRAS II
AREA ATADEIRA BRÉTEMA CASTRO
CETARIA CUMIO FEDORENTO FONTEQUENTE
IREIRA LONXA MEXILLON MUÍÑO
PERCEBE PUNTAL RIBEIRA TECLA
Mañá a solución!
UNHA BALEA CON CATRO PATAS, CAPAZ DE CAMIÑAR E NADAR
Recreación da antiga balea atopada en Perú. Os investigadores aseguran que a balea era capaz de desenvolverse tanto na auga como na terra /A. Gennari
Os cetáceos, o grupo que inclúe ás baleas e os golfiños actuais, orixináronse no sur de Asia hai máis de 50 millóns de anos dun pequeno antepasado de catro patas e pezuñas. Este animal era máis parecido a un can que ás amoladas que coñecemos, e a medida que foi achegándose á auga, asemellábase máis aos crocodilos que a calquera mamífero coñecido. Agora, os investigadores atoparon un novo elo na evolución desta estraña familia: unha antiga balea de catro patas coas súas respectivas pezuñas que camiñou polas costas de Perú fai 42,6 millóns de anos.
De acordo co estudo publicado esta semana na revista Current Biology, a presenza de pequenos cascos na punta dos dedos das extremidades da balea achada, así como a súa morfoloxía de cadeira e patas, suxiren que este animal podía camiñar pola terra. E non só iso, senón que tamén era un bo nadador, xa que as características anatómicas da cola e os pés, incluídos os apéndices longos e probablemente palmeados, similares a unha nutria, indican que tamén era un bo nadador.
Hai algúns anos, descubriuse unha área prometedora para escavar fósiles no deserto costeiro do sur de Perú, concretamente na chamada praia Media Lúa. En 2011, un equipo internacional, incluíndo membros de Perú, Francia, Italia, os Países Baixos e Bélxica, organizou unha expedición de campo, durante a cal escavaron os restos da balea antiga que agora se describe e que foi bautizada como Peregocetus pacificus, algo así como «a balea viaxeira que chegou ao Pacífico» en latín.
As capas de sedimento onde se atopou o esqueleto datáronse con precisión no Eoceno medio, hai 42,6 millóns de anos. Os detalles anatómicos dos ósos permitíronlles inferir que o animal era capaz de manobrar o seu gran corpo (ata 4 metros de longo, coa cola incluída), tanto en terra como na auga. Por exemplo, as características das vértebras caudais (na cola) lembran ás dos castores e nutrias, o que suxire unha contribución significativa da cola durante a natación.
A era xeolóxica da nova balea de catro extremidades e a súa presenza ao longo da costa occidental de Sudamérica apoian firmemente a hipótese de que os primeiros cetáceos chegaron ao Novo Mundo a través do Atlántico Sur, desde a costa occidental de África ata Sudamérica, explican os investigadores. As baleas serían asistidas na súa viaxe polas correntes da superficie cara ao oeste e polo feito de que, nese momento, a distancia entre os dous continentes era a metade do que é hoxe. Os investigadores suxiren que, só despois de chegar a América do Sur, as baleas anfibias emigraron cara ao norte e finalmente chegaron a América do Norte
FONTE: abc.es/ciencia
UN SELO ADICADO A OU (OURENSE)
“En abril augas mil” di o refrán polo que mellor que dedicar este mes dentro da serie 12 meses 12 selos 12 provincias a Ourense, unha provincia que non se entende sen a auga: a dos seus ríos e regachos, a da choiva, a que xoga nas fontes do seu Casco Antigo e moi especialmente as súas augas termais mineromedicinales.
Para ilustrar este selo partindo das letras OU e a cor azul na franxa inferior como a cor da provincia, incluíronse diferentes elementos para coñecer mellor á provincia de Ourense.
Un fragmento da ventá da torre da Catedral Basílica de Ourense, Catedral de San Martiño, sendo esta un eixo monumental da cidade articulando o centro histórico ao redor do que se foi desenvolvendo a cidade.
Un elemento que non pode faltar en ningunha celebración o polbo, sendo unha provincia de interior destaca e é coñecida polas pulpeiras remóntase á Idade Media. Por aquel entón, a orde cisterciense de Oseira, a 20 quilómetros da cidade, posuía territorios que se estendían ata a ría de Marín. Por traballalos, os campesiños da costa pagaban tributo ao mosteiro (representado no selo co seu campanario), un diezmo que a miúdo chegaba en forma de polbo. Así comezou a tradición de importalo, desenvolvendo unha técnica de secado que mantivese o seu sabor e propiedades nunha época na que os transportes eran lentos, e consolidando a receita tradicional do polbo « á feira» que se cociñaba nas romarías e mercados do interior.
As fontes termais de As Burgas son un dos espazos máis emblemáticos e queridos na cidade, moi ligado ás súas orixes. Aquí nacería a antiga Aquis Aurienses («augas de ouro»), un asentamento romano formado ao redor destes mananciais mineromedicinales que hoxe continúan manando a máis de 60° C no corazón do Centro Histórico.
A alquitara para o destilado do bagazo, que é un augardente obtido por destilación de bagazos de uva, é dicir as partes sólidas da vendima que non teñen aproveitamento na previa elaboración do viño, pertencendo ao mesmo tipo de bebida que os marc franceses, as grappas italianas, as bagaçeiras portuguesas ou os tsiroupos gregos.
Os impresionantes Canóns do Sil e do Miño, con paraxes impoñentes (canóns de 500 m de profundidade e diminutos viñedos en escarpadas ladeiras que requiren un esforzo heroico) e con fermosos mosteiros. As condicións climáticas permiten que especies tipicamente mediterráneas atopen aquí refuxio como as sobreiras e os érbedos que acompañan ás manchas boscosas autóctonas de carballos e castiñeiros. As aves rapaces como o aguia real e o falcón peregrino tamén atopan o seu hábitat nas rocas de máis difícil acceso do canón.
Na Trabe (Ourense) abundan os bosques de castiñeiros ("soutos", en galego). As castañas ata a chegada dos cultivos americanos foron unha fonte de alimento indispensable na cociña rural galega, sobre todo en áreas de montaña. Hoxe, séculos despois, constitúen un produto autóctono cada vez máis apreciado gastronómicamente.
Fermoso selo!
FONTE: correos.es
ELECCIÓNS E A LEI D HONDT
En época de eleccións, como na que nos atopamos agora, moitas persoas senten desencantadas respecto á idea de ir votar, por moitos motivos. A abstención en España rolda o 30%, e a indecisión e o descontento levan a moitos cidadáns para cuestionarse que facer co seu dereito ao voto.
O sufraxio universal, símbolo e aparente garante da democracia que tanto custou conseguir, hoxe en día adoita estar rodeado da sombra da incerteza. A quen voto, se ninguén me convence? E se o fago, serve para algo a miña papeleta?
Na nosa vida diaria, se sondamos aos nosos familiares e amigos sobre que sobremesa prefiren ou que cor gústalles máis para as novas cortinas da túa casa, cada un deles elixirá unha opción: é dicir, unha persoa=un voto.
Pero á hora de elixir un Goberno central, a cousa non é tan sinxela. En España, do mesmo xeito que noutros moitos países, non contamos cun sistema maioritario, senón cun sistema proporcional. Este sistema, a priori, garante unha representación máis fiel a como o faría un sistema meramente maioritario.
Todo iso depende do sistema que regula o voto. A famosa Lei D’ Hondt. Este modelo foi amplamente criticado polas súas características de repartición, que son de tipo proporcional, e non maioritario.
Hai que puntualizar que a denominada Lei D’ Hondt, en realidade, non é tal lei, senón que é unha idea, un mero sistema electoral.
Para obter un escano, un partido político necesita ter un mínimo de representación. En España, se un partido non obtivo o 3% dos votos, non se lle outorgará ningún escano.
Neste vídeo vemos como a fórmula para obter un escano consiste en ir repartindo o número de votos dividido entre os escanos que o noso distrito ten dispoñibles.
Por certo, quen foi D’ Hondt? Victor D’Hondt, nado en Gante o 20 de novembro de 1841 e finado na mesma cidade o 30 de maio de 1901, foi un xurista belga e profesor de dereito civil e de dereito fiscal na Universidade de Gante. Foi tamén matemático, ideando método do que falamos en 1878.
FONTE: Laura Marcos/muyinteresante.es e gl.wikipedia.org
SOLUCION CRUCIGRAMA II
VERTICAIS: 1. Bágoa 3. Caluga 5. Luscofusco 8. Meigallo 11. Lareira
HORIZONTAIS: 2. Rodas 4. A Guarda 6. Muxo 7. Breogán 9. Caluga 10. Carballiño 12. Sil
Non era tan difícil!