SABÍAS QUE... QUE SERÍA DA NOSA VIDA SEN O CORTAÚNLLAS?

 

Preguntáchesche algunha vez como sería a túa vida sen un cortaúnllas? Imaxínaste ter que usar unhas tesoiras xigantes ou morderte as unllas ata deixalas sangrando?  Queres saber como naceron os cortaunllas, como funcionan e que tipos hai? Pois segue lendo e prepárache para alucinar coa historia destes pequenos milagres da enxeñería.

Un cortaúnllas é unha especie de pinza cunha coitela curva que serve para cortar as unllas das mans e dos pés. Normalmente son de metal, hainos de varios tamaños, e compóñense de dous partes: unha parte con dúas follas afiadas que se xuntan ao presionalas, e outra parte cun mango que se dobra sobre as follas e fai de panca. Algúns cortaúnllas tamén teñen unha parte extra con forma de punta e superficie de lima para poder sacar a porcallada que se nos mete debaixo das unllas e darlles forma.

O funcionamento dun cortaúnllas é moi sinxelo: trátase dun sistema de dúas pancas que nos permiten cortar as unhas con moita forza e pouco esforzo. O mango é unha panca que aperta as dúas follas ata que se tocan. As follas son outra panca que actúan con moita potencia e fan un movemento curto para romper a unlla. Así de fácil e rápido é cortarse as unllas cun cortaúnllas.

Sabes quen inventou o cortaúnllas? Pois non se sabe moi ben! O primeiro cortaunllas da historia apareceu na antiga China durante a dinastía Ming (1368-1644) e coñecíase como leizheng. Tratábase dunha ferramenta que se utilizaba unicamente para recortar as unllas dos pés e que estaba formada por dúas pancas unidas por un pasador. Hai unha patente de 1875 en Estados Unidos que a levou un tal Sam Valentín Fogerty. Logo houbo outras patentes que melloraron o invento, como a de William C. Edge en 1876 ou a de John H. Hollman en 1878. Pero o que leva o mérito de crear o cortaúnllas que usamos hoxe en día é outro tipo, Chapel Carter, que o patentou en 1896, tamén en Estados Unidos.

A cousa empezou en 1881, cando lle puxeron a palanquiña esa que aperta as follas para cortar. Ademais, engadíronlle un anel para colgalo do cinto ou do reloxo de peto, e así presumir de ter un cortaúnllas. En 1940, un señor chamado William Bassett conseguiu facelo máis barato e fíxolle uns cambios, como as dúas ranuras que suxeitan a panca e o relevo para apoiar o dedo.

FONTE: cortauñas.com e es.wikipedia.org           Imaxe: es.wikipedia.org 

A ANSIEDADE: ESE NENO ASUSTADO QUE PODES ACOUGAR

Podemos adestrar o noso cerebro para vivir mellor? É verdade que podemos utilizar os últimos descubrimentos da neurociencia para mellorar a nosa autoestima, as nosas capacidades ou xestionar mellor nosas emocións?

Para Ana Ibáñez, experta en neurociencia e adestradora cerebral, a resposta é un rotundo “Si”. Desde hai 15 anos, Ibáñez dedícase á neurociencia aplicada, axudando ás persoas para adestrar o seu cerebro para mellorar o seu rendemento, combater o estrés ou a ansiedade, e mesmo, a afrontar mellor os cambios e retos da vida. Como admiradora do doutor Ramón e Cajal, Ana Ibáñez subscribe as palabras deste pioneiro no estudo da plasticidade cerebral e a neurociencia: “Todo ser humano, se o propón, pode ser escultor do seu propio cerebro”. E, por tanto, da súa propia vida. Ibáñez propón ideas tan retadoras como que a autoestima a fabrica o noso propio cerebro ou que todos podemos modificar as nosas conexións neuronais para lograr un maior benestar. “Existen adestramentos cerebrais que xa están ao noso alcance e que podemos poñer en marcha para mellorar moitísimos aspectos da nosa vida. Adestrar o noso cerebro para sacarlle o máximo partido é posible no século XXI”, afirma.

Ana Ibáñez é enxeñeira superior química, exnadadora de alto rendemento e piloto de helicóptero. Desde 2011 está ligada á súa paixón, a neurociencia, investigando os últimos avances neste campo para lograr a optimización cerebral. É unha das únicas adestradoras de técnicas e tecnoloxía de neurociencia en España. Nos seus centros MindStudio realiza adestramentos para o alto rendemento e benestar mental de nenos e adultos. Tamén adestra a equipos directivos de empresas en todo o mundo e a equipos deportivos. É conferenciante e divulgadora habitual e en 2023 publicou o libro ‘Sorprende á túa mente: adestra o teu cerebro e descobre o poder de transformar a túa vida’ (Ed. Planeta).

CURIOSIDADES DE XEOGRAFÍA QUE QUIZAIS NON COÑEZAS VIII

Continúo coa viaxe dando a volta ao mundo para localizar características xeográficas da Terra incribles e marabillosas que quizais non coñezas.

8. A Porta ao Inferno

O pozo de Darvaza ou cráter de Darvaza, tamén coñecido como porta ao Inferno, é unha antiga prospección de gas que se atopa no deserto de Karakum, preto da pequena aldea de Darvaza, en Turkmenistán.

Este cráter de 69 metros de diámetro, 30 metros de profundidade e unha temperatura no seu interior de 400 °C creouse tras un accidente en 1971 durante unhas obras de prospección de gas de xeólogos soviéticos, quen viron como o seu equipo e as súas tendas eran tragados pola terra. En realidade, descubriran unha cova subterránea chea de gas natural. Temendo que o cráter ocasionase o escape de varios gases naturais perigosos, o equipo decidiu prenderlle lume. Porén, estimaron que extinguiría nalgúns días mais leva catro décadas incendiado.

Dende entón arde sen parar e brinda un espectáculo impresionante. Hai plans por parte do goberno de Turcomenistán de pechar o cráter de gas, pola gran cantidade de gas natural que se malgastou desde hai medio século e o problema ecolóxico que provocou.

Continuará...

FONTE: Sarah Romero/muyinteresante.es e es.wikipedia.org   Imaxes: es.wikipedia.org

#DígochoEu: Como é? Ortiga ou estruga?

Ortiga ou estruga! O dilema acláranolo Esther!

#DígochoEu

A ORIXE DAS PALABRAS: BOTAR UN PO

A expresión botar un po, como forma vulgar para referirse ao acto sexual, é un modismo amplamente utilizado e cuxo orixe ten dividido aos propios expertos en etimoloxía, aínda que a maioría (entre eles Pancracio Celdrán no seu libro ‘Falar con corrección’) apostan a que procede do costume, amplamente estendida nos séculos XVIII e XIX, de consumir entre as clases burguesas e aristocráticas o po de tabaco coñecido como ‘rapei’.

Este po de tabaco era aspirado por vía nasal, polo que adoitaba provocar molestos esbirros e para iso, os cabaleiros que o consumían nas festas e reunións de sociedade, retirábanse a outra estancia coa intención de ‘botarse uns pos ao nariz’.

Co tempo, esa escusa para ausentarse da reunión comezou a utilizarse tamén para poder ter fugaces e apaixonados encontros sexuais coa amante de quenda, quen esperaba ao fogoso cabaleiro noutra sala.

Por iso é polo que, ao converterse nunha práctica común, acabásese aplicándose o termo ‘ir botar un po’ ao acto sexual e iso propiciou que cando devanditos cabaleiros, nun deses encontros fugaces, estaba copulando coa súa amada e alguén da reunión preguntaba polo seu paradoiro sempre había alguén que respondía que se ausentou para ‘ir botar un po’.

FONTE: Alfredo López/blogs.20minutos.es

URIOSIDADES DE XEOGRAFÍA QUE QUIZAIS NON COÑEZAS VII

Continúo coa viaxe dando a volta ao mundo para localizar características xeográficas da Terra incribles e marabillosas que quizais non coñezas. 

7. Shanay-timpishka, o río que ferve

Movémonos agora ata a selva amazónica para toparnos co Río Fervente, ou Shanay-Timpishka: é un río xeotérmico na Amazonía peruana cuxa temperatura pode alcanzar os 94 °C, por iso é polo que sexa un dos poucos ríos con ebulición natural do mundo. Está situado na provincia de Porto Inca en Huánuco e ten unha lonxitude de 6,4 km.

Continuará...

FONTE: Sarah Romero/muyinteresante.es e es.wikipedia.org   Imaxe: es.wikipedia.org

SOLUCIÓN SOPA DE LETRAS CLV

Palabras repetidas desgraciadamente polos nosos políticos!

A ORIXE DAS PALABRAS: POÑER OS CORNOS

Hoxe en día «poñer os cornos» é unha expresión cun uso tan habitual como significado despectivo. De feito, a ninguén lle gusta sentir que a súa parella púxolle os cornos, polo seu carácter pexorativo, pola infidelidade e o quebrantamento da confianza entre dúas persoas que manteñen lazos afectivos.

E aínda que hoxe en día é unha expresión moi estendida, hai certa confusión acerca da súa orixe.

Parece ser que, para atopar a orixe etimológica da expresión «poñer os cornos», témonos que poñer un casco adornado con cornos e retroceder ata a época viquinga. Naquela época, os xefes dos poboados viquingos tiñan unha serie de beneficios por ostentar o poder. Entre eles, o de poder manter relacións íntimas con calquera das mulleres do poboado, xa fosen solteiras, casadas ou estivesen a ser pretendidas por algún outro home.

No código viquingo, cando o xefe da aldea colocaba este casco adornado cos cornos de animais na porta da casa, significaba que se atopaba acompañado dunha muller, polo que non debía ser molestado baixo ningún concepto. A expresión popularizouse co significado actual, porque empezou a empregarse cando, tristemente, estas mulleres que debían estar dispoñibles para calquera capricho do xefe eran mulleres comprometidas ou casadas.

Outras liñas de investigación, como a da filóloga Héloïse Guerrier, indícannos que esta expresión remóntase á Idade Media e facía referencia ao dereito de pernada que ostentaban os señores feudais e que lles permitía xacer con calquera muller do seu feudo, pero tamén de deitarse coa muller dun vasallo na noite de vodas. Do mesmo xeito que no caso anterior, colocábase unha cornamenta de cervo como sinal do acto que se estaba levando a cabo na alcoba.

Unha opción máis lendaria da expresión provén da mitoloxía grega para relatar que Pasifae, esposa do rei Minos, foi infiel ao seu marido cun touro adorado en Creta. Como resultado desa relación naceu unha criatura, metade home metade animal, con cabeza de touro e corpo humano, chamado Minotauro. Metaforicamente, a partir de entón, comezou a considerarse aos cornos un sinal irrefutable de infidelidade conxugal.

FONTE: Patricia Comesaña/ui1.es     Ilustración: Fernando Senra