O CEO DO MES: XUÑO 2023
4 de xuño: Lúa Chea. Lúa de amorodo.
10 de xuño: Cuarto Minguante
18 de xuño: Lúa Nova
21 de xuño: Comezo do verán
26 de xuño: Cuarto Crecente
Chuvia de meteoros: Nada reseñable.
AS CHAPUZAS DO DESEÑO DA ESPECIE HUMANA IV
Continúo coa serie adicada as Chapuzas do “deseño” da especie humana. Non somos perfectos, a nosa especie dista moito de estar ben “deseñada”. Se onte falamos dun punto cego nos ollos, hoxe falaremos…
4. A garganta e o atragoamento
Outro dos exemplos máis soados de mal deseño do noso corpo é o da garganta humana. Unha das primeiras causas de morte non natural de persoas sas na nosa especie é o atragoamento. O ano pasado en España morreron o dobre de persoas por atragoamento que por accidente de coche.
Os condutos que levan alimentos e aire mestúranse de maneira moi perigosa nalgúns puntos do noso organismo, e a farinxe é o punto máis crítico.
Manobra de Heimlich / elcorreo.com/vivir
Normalmente a auga e os alimentos viaxan desde o exterior ao esófago e o aire á traquea. Pero algunhas veces algo falla, e os alimentos van cara á traquea bloqueando o fluxo de aire, o que pode desencadear consecuencias fatais como a morte por asfixia. Non estamos ben deseñados, por exemplo, para comer uvas a gran velocidade.
FONTE: Marcial Escudero/quo.eldiario.es/ciencia
Continuará...
AS CHAPUZAS DO DESEÑO DA ESPECIE HUMANA III
Continúo coa serie adicada as Chapuzas do “deseño” da especie humana. Non somos perfectos, a nosa especie dista moito de estar ben “deseñada”. Se onte falamos das dores de costas, hoxe falaremos…
3. Un punto cego nos ollos
O ollo humano é tamén un exemplo de chapuza evolutiva. A retina está cuberta de fotorreceptores que captan a información lumínica que o nervio óptico posteriormente manda ao noso cerebro. O problema é que no punto en que o nervio óptico cruza a retina non hai fotorreceptores, o que fai que todos teñamos un punto cego en cada ollo.
Ollo dun polbo / Shutterstock/Osman Temizel
Esto non ocorre noutras especies con ollos similares aos nosos, como por exemplo os polbos, xa que o ollo de tipo cámara xerouse de maneira alternativa dúas veces no curso da evolución. Nos ollos do polbo as fibras do nervio óptico están detrás da retina, polo que non necesitan atravesala por ningún punto no seu camiño ao cerebro, e os polbos, a diferenza de nós, non teñen punto cego.
FONTE: Marcial Escudero/quo.eldiario.es/ciencia
Continuará...
#DígochoEu: A RAG incorpora a palabra 'chuleta'
Copións e copionas, atendede! A RAG recoñeceu un dos vosos instrumentos de traballo! Pero as chuletas non só se usan para copiar nun exame, tamén ten outro uso...
#DígochoEu
DESCOBREN EN ESPAÑA UN MINI-MOSTRO DO LAGO NESS, DE HAI 200 MILLÓNS DE ANOS
Os réptiles mariños foron animais moi abundantes e diversos xusto antes de que empezasen a reinar no planeta os dinosauros. Hai uns anos, un veciño de Cehegín, en Murcia, atopou un estraño fósil incrustado na rocha dunha muralla do municipio. Un equipo de paleontólogos iniciou unha investigación para descubrir máis sobre o achado. O fósil foi identificado como un espécime de sauropterigio (Sauropterygia) e achega información inédita sobre as condicións xeolóxicas e a distribución destes réptiles mariños na época en que empezou a fragmentarse o supercontinente Pangea.
Recreación de Lariosaurus, un dos xéneros cos que se comparou o fósil de Cehegíl. Nobu Tamura / Wikimedia
“O animal tería un aspecto parecido a un lagarto actual, aínda que en realidade non era un lagarto, senón que pertencía a unha liñaxe de réptiles mariños que se adaptaron ao medio acuático de maneira temperá, xustamente antes da aparición dos dinosauros. En concreto, trátase dun réptil da orde Eosauropterygia (Superorden Sauropterygia). O seu corpo era hidrodinámico para poder desprazarse con facilidade pola auga e tiñan un pescozo e unha cola longos. O seu modo de vida era parecido ao dos leóns mariños, xa que ademais de nadar por eses mares do Triásico, tamén podían pasar parte da súa vida en terra firme, sobre a area ou sobre as rochas”
Así describiu Mélani Berrocal-Caseiro ao animal extinto que viviu no que hoxe é España durante o Triásico Medio, hai entre 247 e 237 millóns de anos. Mélani é investigadora postdoutoral do Departamento de Xeoloxía, Xeografía e Medio Ambiente da Universidade de Alcalá e encabezou o estudo do fósil, publicado na revista Lethaia, xunto a outros membros do Grupo de Investigación PaleoIbérica.
Os restos fósiles foron atopados en 2018. Os irmáns Juan Alberto e Fernando Pérez-Valera puxéronse en contacto con Mélani para describir o fósil e buscar a formación da que se extraeu a rocha do muro na que se atopou, a fin de confirmar a súa orixe e reconstruír o contexto xeolóxico ao que pertence. Acudiron á canteira da que sospeitaban que procedía a rocha onde apareceu o réptil e alí atoparon o afloramento orixinal do fósil. Os restos comprenden moldes dos ósos e algúns fragmentos de óso incrustados na rocha: vértebras, costelas e parte das patas dianteiras e traseiras. O esqueleto articulado pertence a un réptil mariño duns 40 centímetros, un espécime de tamaño pequeno-mediano cuxas características foron comparadas co xénero Lariosaurus, un “monstro mariño” cun aspecto parecido ao que se adoita atribuír ao lendario Monstro do lago Ness.
“O descubrimento é especialmente relevante porque o rexistro de vertebrados mariños do Mesozoico das Béticas é moi pouco coñecido, sendo, de feito, o fósil de réptil mariño máis completo e de maior antigüidade publicado ata o de agora en todo o sueste de España”.
O fósil achado en Cehegín (Murcia). Berrocal-Caseiro et al. 2023 / Lethaia
O fósil, exposto ao público no Museo Arqueolóxico de Cehegín, supón un descubrimento interesante para estudar as conexións mariñas do Triásico Medio, ademais da diversidade e distribución destes réptiles mariños, maior dos que se cría tal e como confirmaría este achado.
“Un feito que demostra, por primeira vez, unha posible conexión entre as rexións de centro-Europa e norte de Italia (a chamada provincia Alpina) e o sueste de Iberia nesta época (Triásico Medio), a través de corredores mariños, que favoreceron a distribución e dispersión dos organismos, por exemplo, esta especie de réptil”.
Próximas investigacións tratarán de descubrir máis sobre o medio mariño que habitou este réptil, a profundidade do mesmo ou as condicións que se deron para a peculiar conservación deste fósil entre o molde e restos óseos que acabaron formando parte da muralla dun municipio de Murcia.
FONTE: Fran Navarro/muyinteresante.es
AS CHAPUZAS DO DESEÑO DA ESPECIE HUMANA II
Continúo coa serie adicada as Chapuzas do “deseño” da especie humana. Non somos perfectos, a nosa especie dista moito de estar ben “deseñada”. Se onte falamos do aparello reprodutor masculino, hoxe falaremos…
2. As dores de costas
A columna vertebral é sen dúbida outro exemplo do mal deseñados que estamos. Quen non tivo na súa vida un ou varios problemas de costas?
No resto de mamíferos que camiñan de poutelas as vértebras dispóñense horizontalmente, formando un arco, que sustenta de maneira eficiente o resto de estruturas do corpo do animal.
Shutterstock / Magic mine
Con todo, nos humanos a nosa condición bípeda fai que nosas vertebras dispóñanse literalmente formando unha columna en disposición vertical. Esta disposición fai que as vértebras inferiores teñan que soportar un gran peso e forzas varias. E é a razón de que os problemas lumbares na nosa especie sexan a regra e non a excepción.
FONTE: Marcial Escudero/quo.eldiario.es/ciencia
Continuará...
#DígochoEu: #CiberEsther (vishing)
Os cibercarrachos xa non teñen límites cos formatos! Agora tamén te chaman por teléfono! Coñeces a nova estafa do ’vishing’? Atende ao vídeo para non deixarte enganar!
UNHA CLAVE SINXELA PARA UNHA VIDA FELIZ
Cal é a clave para unha vida feliz, lonxeva e saudable? Hai algún secreto ou receita máxica? Segundo Robert Waldinger (Omaha, EE UU, 72 anos), a resposta está nas chamadas “relacións de apego seguro”.
Waldinger é psiquiatra, psicanalista e desde hai anos dirixe o estudo máis longo xamais realizado sobre a felicidade e o benestar na vida das persoas. Trátase do ‘Estudo de Desenvolvemento de Adultos’ da Escola de Medicina de Harvard. Tras máis de oitenta anos de entrevistas por centos de persoas, as conclusións desta investigación son sorprendentes. Tal como explícao o Dr. Waldinger: “As persoas con mellores relacións viven máis, son máis felices e gozan de mellor saúde”. É dicir, as relacións interpersoais son unha peza crave non só na nosa felicidade, senón tamén na nosa saúde física e lonxevidade. “Para calquera persoa, é fundamental contar con polo menos unha ou dúas relacións de confianza e seguridade na vida”, engade Waldinger.
Segundo este estudo, ser activo nas nosas relacións sociais ofrécenos a sensación de pertenza, de confianza e de “apego seguro”, algo que regula os nosos niveis de estrés e pode, mesmo, evitar o desenvolvemento de enfermidades como a diabetes ou as enfermidades do corazón. “Pasar tempo de calidade con persoas que nos importan, ou con quen teño unha afección en común, é esencial para sentirnos plenos e coidar da nosa saúde”, conclúe Waldinger.
Esta impresionante investigación de máis de oito décadas recóllea no seu libro ‘Unha boa vida’ (2023), escrito man a man co seu compañeiro de investigación, e amigo, Marc Schulz.