Blogia

vgomez

CANTO SABES DE ARQUEOLOXÍA? XVI

Continúo coa serie Canto sabes de arqueoloxía?, na que se pon a proba os teus coñecementos sobre esta disciplina que estuda as sociedades antigas a partir dos seus restos materiais.

A contestación correcta á pregunta de onte é Bisontes europeos. Estas pinturas pertencen ao período Magdaleniense, hai uns 14.500 anos, e estes animais represéntanse en diferentes posturas e actitudes. Forman parte tamén do conxunto dous cabalos, unha cerva e unha impresionante cabeza de uro ou touro do Paleolítico xa extinguido. Para pintalos, os artistas utilizaron pedras afiadas para gravar a imaxe na rocha ou carbón e outros minerais que machucaban e despois mesturaban con auga ou graxa animal.

E imos coa pregunta de hoxe e última da serie!

16. Esta técnica arqueolóxica considérase de datación absoluta (detreminación da idade de materiais). É...

- Datación por radiocarbono

- Datación relativa

- Datación por Uranio-Chumbo

Mañá a solución e remate da serie!

FONTE: Idea orixinal muyinteresante.es e gal.wikipedia.org     Imaxe: desayunoconfotones.or

SEXTING E CIBERBULLYING

 


Ciberinvestigadora,  Master en Seguridade Informática, escritora e divulgadora, Silvia Barreira dedicou os últimos 15 anos da súa carreira profesional á investigación do cibercrime e recibiu varios recoñecementos pola súa traxectoria en ciberseguridade e a súa labor divulgativa.

Dirixiu e dirixe grupos de investigación tecnolóxica policial e de cibercrime desde hai varios anos e formou parte de equipos internacionais como Europol e Interpol, ao mesmo tempo que segue formándose como matemática na Universidade Internacional da Rioxa (UNIR), escribe e imparte clases e conferencias sobre ciberseguridade.

"Cando falamos de ciberacoso ou ciberbullying pensamos que iso pásalles a outros. Ou depredadores sexuais: pódenos tocar a calquera. Non sabedes as veces que escoitei: «É que nunca pensei que isto me fose a pasar a min»", afirma a experta e autora de libros como 'Instinto e pólvora' e 'Os nosos fillos na rede', onde achega consellos prácticos para coñecer os risco da internet e como evitalos. "Estamos a tempo de que se tome a ciberseguridade en serio, porque non se ve pero asegúrovos que séntese. Porque o dano físico pasa, pero o virtual permanece. O 90% dos  ciberdelitos poderíanse evitar se fósemos máis precavidos na rede", conclúe.

SOBRE O POLBO E O SEU CEREBRO

pulpos en Videos

 

Os polbos atópanse por dereito propio entre as criaturas máis estrañas do planeta, tanto que mesmo se lles chegou a atribuír unha procedencia extraterrestre. Teñen tres corazóns, oito extremidades ultraflexibles e versátiles e unha gran intelixencia. Poden abrir frascos, resolver enigmas e mesmo escapar dos seus acuarios de formas enxeñosas. Pero os científicos aínda non saben como este animal é capaz de controlar tan eficazmente os seus oito complexísimos tentáculos. 

"Os brazos de polbo son completamente únicos. En primeiro lugar, hai oito, cada un con máis de 200 ventosas que poden sentir, saborear e cheirar os arredores. E todo é  movible. As  ventosas poden agarrar e os brazos poden virar de forma case ilimitada de moitas formas", describe Tamar Gutnick, investigadora de polbos que anteriormente traballou no Instituto de Ciencia e Tecnoloxía de Okinawa (OIST). "Isto expón un gran problema  computacional para o cerebro e o seu sistema nervioso, que ten que estar organizado dunha maneira realmente inusual para manexar toda esta información", subliña.

En efecto, os polbos teñen un sistema nervioso extenso, con máis de 500 millóns de neuronas, similar en número ás dun can. Pero a diferenza dos cans e outros vertebrados, onde a maioría das neuronas están no cerebro, máis de dous terzos das neuronas dos polbos atópanse dentro dos seus brazos e o seu corpo.

Cun sistema nervioso de construción tan estraña, os científicos sospeitaron durante moito tempo que os brazos dos polbos poden ter unha mente propia e actuar de forma autónoma ao cerebro central. A investigación demostrou que os  tentáculos usan bucles reflexos para crear movementos coordinados, e algúns polbos poden mesmo distraer aos depredadores descartando extremidades que continúan movéndose durante longos períodos de tempo.

"Algúns científicos pensan nos polbos como criaturas de nove cerebros, cun cerebro central e oito cerebros máis pequenos en cada brazo", di Gutnick. Pero a súa nova investigación, publicada na revista Current Biology, suxire que os brazos e o cerebro están máis conectados do que se pensaba.


Os investigadores ensinaron aos polbos para inserir os seus brazos polos tubos laterais esquerdo ou dereito dos labirintos en forma de Y. Ambos os lados do labirinto estaban cebados con comida, pero a comida ao lado incorrecto estaba bloqueada por unha rede. Aquí, un polbo colle correctamente o tubo lateral dereito e obtén unha recompensa de comida / Tamar Gutnick

 O equipo demostrou que os polbos son capaces de aprender a asociar a inserción dun só tentáculo nun lado específico dun labirinto de dúas opcións con recibir unha recompensa de comida, mesmo cando nin a recompensa nin o brazo no labirinto son visibles para o polbo. Pero o que os autores destacan é que mentres que o proceso de aprendizaxe ten lugar na parte central do cerebro, a información necesaria para que o cerebro elixa o camiño correcto só é detectada polo tentáculo no labirinto.

"Iste estudo deixa claro que os brazos do polbo non se comportan de forma totalmente independente do cerebro centralizado, hai un fluxo de información entre o sistema nervioso central e periférico", asegura Gutnick. "En lugar de falar dun polbo con nove cerebros, en realidade estamos a falar dun polbo cun cerebro e oito brazos moi intelixentes".

Os científicos probaron se os brazos individuais podían proporcionar ao cerebro dous tipos diferentes de información sensorial:  propiocepción (a capacidade de sentir onde está unha extremidade e como se move) e información táctil (a capacidade de sentir a textura).

Os seres humanos teñen un forte sentido de propiocepción. Os receptores sensoriais situados dentro da pel, as articulacións e os músculos brindan información ao cerebro, que almacena e actualiza constantemente un mapa mental do noso corpo. A  propiocepción permítenos camiñar sen mirarnos os pés e tocarnos o nariz cun dedo cos ollos pechados. Pero non se probou se os polbos teñen a mesma habilidade.

Para comprobalo, os investigadores crearon un labirinto opaco simple en forma de Y e adestraron a seis polbos mediterráneos comúns para asociar o camiño dereito ou esquerdo cunha recompensa de comida. En lugar de explorar lentamente a forma interna do labirinto, os polbos utilizaron inmediatamente movementos rápidos dos seus tentáculos, empuxando ou desenredando o seu tentáculo directamente a través do tubo lateral cara á caixa coa posible recompensa. Se empuxaban o seu brazo cara á área dereita, podían recuperar a comida, pero se o seu brazo entraba na área equivocada, a comida era bloqueada por unha rede e os científicos eliminaban o labirinto. Cinco dos seis polbos aprenderon a dirección correcta para obter a comida.

"Isto móstranos que os polbos claramente teñen algún sentido do que está a facer o seu brazo, porque aprenden a repetir a dirección do movemento que resultou nunha recompensa de comida", explica Gutnick.

Logo, o equipo explorou se os polbos podían determinar o camiño correcto cando usaban un só brazo para sentir a textura do labirinto. Os investigadores presentaron outros seis polbos cun labirinto en forma de Y onde un tubo lateral era áspero e o outro tubo lateral era liso. Para cada polbo, elixir o lado áspero ou o lado liso do labirinto conducía a unha recompensa de comida.

Despois de moitas probas, cinco dos seis polbos puideron navegar con éxito polo labirinto, independentemente de se a textura correcta estaba situada no tubo lateral esquerdo ou dereito, o que demostra que aprenderan que textura era a correcta para eles. Esta vez, os polbos optaron por un movemento de procura máis lento dentro do labirinto, primeiro determinando a textura dun tubo lateral e logo decidindo se continuar por ese tubo lateral ou cambiar de lado.

O equipo descubriu que para ambos os tipos de labirintos, unha vez que os polbos aprenderan a asociación correcta, podían moverse con éxito polo labirinto con brazos que usaran antes. "Isto descarta aínda máis a idea de que cada brazo podería estar a aprender a tarefa de forma independente: a aprendizaxe ocorre no cerebro e logo a información está dispoñible para cada brazo", di Gutnick. Pero a investigadora non está segura de onde se almacena esta información dentro do cerebro, e é unha pregunta que queda para experimentos futuros. "O cerebro dos polbos é moi diferente, aínda é unha caixa negra para nós , hai moito máis que aprender".

#DígochoEu: Non digas *chavalada

 

Comezou a Semana da Infancia así que o #DígochoEu de hoxe vai dedicado á *chavalada. Esther Estévez Casado cóntanos como dicilo correctamente en galego!

#DígochoEu

CANTO SABES DE ARQUEOLOXÍA? XV

Continúo coa serie Canto sabes de arqueoloxía?, na que se pon a proba os teus coñecementos sobre esta disciplina que estuda as sociedades antigas a partir dos seus restos materiais.

A contestación correcta á pregunta de onte é Burgos. Atapuerca é un concello español da provincia de Burgos (Castela e León). Neste municipio e no de Ibeas de Juarros atópase a Zona Arqueolóxica Serra de Atapuerca, con excepcionais achados arqueolóxicos e paleontolóxicos. Foi declarada Ben de Interese Cultural na categoría de Zona Arqueolóxica o 19 de decembro de 1991.

E imos coa pregunta de hoxe!

15. As covas cántabras de Altamira conservan un dos conxuntos de arte rupestre máis importantes de Europa. Descuberta en 1868, conserva no seu interior a chamada Sala dos polícromos, cuxo teito contén un magnífico ciclo de pinturas que é coñecido como a capela sixtina da arte cuaternario. Sabes que animais son os máis representados nel?

- Cabalos

- Rinocerontes lanudos

- Bisontes europeos

Mañá a solución e unha nova pregunta!

FONTE: Idea orixinal muyinteresante.es e gal.wikipedia.org   Imaxe: historia.nationalgeographic.com.es

UNHA GAMBA CON CINCO OLLOS E 520 MILLÓNS DE ANOS DE ANTIGÜIDADE REVELA A ORIXE DOS ARTRÓPODOS

UNHA GAMBA CON CINCO OLLOS E 520 MILLÓNS DE ANOS DE ANTIGÜIDADE  REVELA A ORIXE DOS ARTRÓPODOS

Reconstrución de como vivía Kylinxia zhangi, a especie fósil estudada / D.-E. Huang & H. Zeng

O 80% das especies de animais da Terra pertence ao grupo dos artrópodos ou animais con patas articuladas. Eles están entre os animais máis abundantes do planeta, en termos de biomasa, e son os que máis influíron na súa ecoloxía nos últimos 500 millóns de anos. O seu esplendor comezou a principios do Cámbrico, hai uns 541-485 millóns de anos, cando os océanos enchéronse de trilobites, ata que, desde hai uns 300 millóns de anos, impuxéronse os crustáceos. En terra, outros representantes dos artrópodos, os insectos e os arácnidos, son na actualidade as especies máis abundantes e as máis fáciles de atopar.

A historia dos  atrópodos está lonxe de ser clara, en parte porque só chega ata nós a través dunha manchea de xacementos de fósiles. Con todo, queda claro que os primeiros  artrópodos, co seu caparazón duro e os seus eficientes e versátiles patas, foron unha revolución para a natureza, porque introduciron un novo modo de organización corporal que se puido diversificar en todas direccións, coma se fosen unha nova e revolucionaria tecnoloxía, dando lugar a moitas novas especies, algunhas das cales hoxe parecen extravagantes.

Esta semana, unha investigación realizada por científicos do Instituto de Xeoloxía e Paleontoloxía da Academia Chinesa de Ciencias (NIGPAS) publicou os resultados do seu estudo dunha nova especie de artrópodo do Cámbrico, a partir de fósiles achados no xacemento de Chengjiang, en China. O seu nome é Kylinxia zhangi, e é un animal cun aspecto similar ao dunha gamba, con cinco ollos, cuxo estudo achega importantes revelacións sobre a orixe dos artrópodos. Estes achados publicáronse en Nature.

Representación de «Kylinxia zhangi»

Representación de Kylinxia zhangi / D.-Y. Huang & H. Zeng

"Kylinxia é unha especie quimérica moi estraña", dixo nun comunicado Huang Diying, coautor do artigo. "Combina trazos morfolóxicos de diferentes animais, como o kylin, unha criatura  quimérica da mitoloxía tradicional chinesa". De aí o seu nome, que tamén inclúe o termo que en chinés significa gamba.

Deixando ao carón a esa criatura coñecida como kylin, o certo é que o propio concepto de quimera provén da mitoloxía clásica: Quimera era un monstro híbrido con corpo de cabra, cola de serpe e cabeza de león, que foi derrotado por Belerofonte, coa axuda do cabalo alado  Pegaso. Por iso, este monstro describe ben Kylinxia zhangi, un  artrópodo que tivo trazos propios de varios grupos diferentes.

Para entender como algo así pode ocorrer convén non esquecer que K. zhangi viviu a comezos do Cámbrico, unha época na que a competencia nos mares primitivos era baixa e os animais, ata os máis estraños, tiñan máis fácil a supervivencia. Con todo, co posterior endurecemento das condicións, as formas máis antigas e experimentais foron substituídas por outras, máis perfeccionadas e que lembran máis ás actuais, por medio do ensaio e erro que dá forma á evolución.

Kylinxia zhangi quizais non representaba o deseño máis exitoso, pero tiña os trazos típicos dos artrópodos verdadeiros, como unha cutícula (ou pel) endurecida, un tronco dividido en segmentos e patas articuladas.

Pero, ademais, tiña cinco ollos, como o estraño Opabinia, un fósil achado no xacemento de Burgess Shale; unha estrutura corporal similar ao do grupo Megacheira, tamén extinto; e uns apéndices dianteiros cos que suxeitaba a comida, e que son moi similares aos que tiña Anomalocaris, un depredador de gran tamaño que non se considera como artrópodo verdadeiro. Por iso, tanto Kylinxia como Anomalocaris son criaturas cruciais para atopar os «elos perdidos» entre  artrópodos e os seus devanceiros.

Reconstrucciones de «Opabinia», izquierda, y «Anomalocaris», derecha

Reconstruccións de Opabinia, esquerda, e Anomalocaris, dereita / Nobu Tamura/Allison C. Daley and Gregory D. Edgecombe (2014)

"Kylinxia é un fósil de transición crucial predito pola teoría da evolución de Darwin", explicou Zeng Han, primeiro autor do estudo. "É unha ponte que pecha o oco evolutivo entre Anomalocaris e os artrópodos verdadeiros, e é un «elo perdido» na orixe dos  artrópodos"

Uno de los fósiles de «Kylinxia zhangi»

Uno dos fósiles de Kylinxia zhangi / D.-Y. Huang & H. Zeng

Os investigadores fixeron un detallado estudo anatómico de seis fósiles de Kylinxia, nos que se pode observar parte do tecido nervioso, os ollos ou o sistema dixestivo. Despois, demostraron que os seus apéndices son homólogos aos de Anomalocaris, e afíns aos de artrópodos actuais.

FONTE: Gonzalo López Sánchez/abc.es/ciencia

#DígochoEu: Non digas *pezón

 

Ata nos peitos hai castelanismos! En galego non temos a palabra *pezón. Como se di entón?  Esther Estévez Casado danos a solución!

#DígochoEu

CANTO SABES DE ARQUEOLOXÍA? XIV

Continúo coa serie Canto sabes de arqueoloxía?, na que se pon a proba os teus coñecementos sobre esta disciplina que estuda as sociedades antigas a partir dos seus restos materiais.

A contestación correcta á pregunta de onte é No outeiro de  Hissarlik, preto do estreito dos Dardanelos, en Turquía. Tras obter os permisos pertinentes do goberno turco para escavar, en 1870, o prusiano Heinrich Schliemann (1822-1890) empezou os primeiros traballos en Hissarlik que o levarían ao descubrimento definitivo de Troia. O inglés Frank Calvert (1828-1908) realizara escavacións preliminares sete anos antes da chegada de Schliemann, e suxeriulle que o outeiro de Hisarlik era o emprazamento da mítica cidade. Posteriormente, Schliemann minimizaría nos seus escritos o papel que realmente tivera Frank Calvert no descubrimento.

E imos coa pregunta de hoxe!

14. Os xacementos arqueolóxicos da Serra de Atapuerca, albergan restos fósiles do último millón e medio de anos, incluíndo restos de 5 especies de homínidos. Pero en que provincia se atopa?

- Cuenca

- Burgos

- Zaragoza

Mañá a solución e unha nova pregunta!

FONTE: Idea  orixinal muyinteresante.es e gal.wikipedia.org   Imaxe: elmundo.es