A ORIXE DAS PALABRAS: Se a envexa fose tiña, cantos tiñosos habería!

Este antigo refrán Se a envexa fose tiña, cantos tiñosos habería! foi amplamente utilizado ao longo de varios séculos para indicarnos que o sentimento de envexa nos seres humanos (desexo de algo que outra persoa posúe) está moi estendido entre a sociedade e, en caso de ser un trastorno, o planeta estaría repleto de enfermos por esa doenza.

E como exemplo no refrán menciónase a tiña, a cal é realmente a doenza da pel producida por certos fungos, que provoca, entre outras alteracións na cute, a caída do cabelo das persoas, ou do pelo dos animais, aparecendo unhas erupcións cutáneas que chegan a ser altamente molestas (polo proído e escozor que produce) e que ao rascarse provoca que queden ulceracións e costras. Tamén considérase como altamente contaxiosa a través do contacto directo, xa sexa entre persoas, animais de compañía (que tamén poden padecela) ou obxectos que estivesen en contacto con alguén infectado (toallas, sabanas, roupa, peites, brochas de maquillaxe…).

Ao tratarse a tiña dunha enfermidade que era moi común que fose padecida polas clases máis baixas e ante o prexuízo e convicción que existía, de que estes eran por natureza envexosos do que posuían os demais, xurdiu a analoxía entre a enfermidade infecciosa (tiña) e o sentimento de desexar o do próximo (envexa).

Cabe sinalar que o termo tiña tamén existe como sinónimo de roña ou sucidade (suponse que provén de quen parecía a enfermidade, pois ían sucios e desaliñados) e mesmo se utiliza como un equivalente a tinguidura ou a algo que está tinguido, polo que son bastantes as persoas que empregan o mencionado ‘tiñosos’ do refrán non para referirse á infección senón ao feito de ter a pel tinguida. 

FONTE: Aldred López/20minutos.es/cultura     Imaxe: principiodeuncomienzo.wordpress.com

'Science' elixe os dez avances científicos de 2025

As enerxías renovables, provenientes principalmente da luz solar ou do vento, superaron este ano por primeira vez ao carbón como fonte de electricidade en todo o mundo. Este crecemento «aparentemente imparable» produciuse, sobre todo, por «o impoñente motor industrial» de China, que domina a produción mundial de células solares, turbinas eólicas e baterías de litio baratas. O logro é tan esperanzador que a revista Science considerouno o principal avance científico de 2025.

A publicación lembra que o auxe das enerxías verdes prodúcese nun contexto pouco alentador. As emisións globais de carbono seguen en aumento mentres os países non cumpren cos recortes prometidos no acordo climático de París. O obxectivo de limitar o quecemento global a 1,5ºC parece imposible. Mentres, Trump prometeu perforar en busca de petróleo e retirou os incentivos aos coches eléctricos en favor da gasolina. Con todo, en setembro, o presidente chinés Xi Jinping declarou na o ONU que o seu país reducirá as súas emisións de carbono ata un 10% nunha década, non consumindo menos enerxía, senón aproveitando máis o vento e o sol.

O xigante asiático apostou por estas tecnoloxías tanto para satisfacer a súa enorme demanda interna como para exportalas a escala global. Máis que un reto ambiental, é un gran negocio: produce o 80% das células solares do mundo (a principios do século XXI, non chegaba ao 4%), o 70% das turbinas eólicas e o 70% das baterías de litio, a uns prezos que ningún competidor pode igualar. A medida que a súa produción foi aumentando, os prezos foron caendo e a industria das enerxías renovables representa xa o 10% da economía de China.

Esta transformación apréciase tamén na súa paisaxe. Durante décadas, China foi o país do smog e as chemineas fumarentas, dependeu do carbón para o seu desenvolvemento e xerou máis emisións de carbono que todas as demais nacións desenvolvidas xuntas. Agora, non é que os ceos grises desapareceran definitivamente, pero o cambio é impresionante: os paneis solares cobren os desertos, lagos e outeiros, ata a meseta do Tíbet, e turbinas eólicas de ata 300 metros de altura impóñense sobre os outeiros. A xeración de enerxía solar creceu máis de 20 veces na última década e os seus parques solares e eólicos poderían abastecer a todo Estados Unidos.

Ao mesmo tempo, Science sinala que as exportacións chinesas de tecnoloxía verde tamén están a cambiar o mundo, especialmente no sur global. Os cidadáns de África e o sur de Asia cómprana «porque se deron conta de que cunhas placas nos teitos poden cargar os seus teléfonos móbiles e acender os ventiladores ou a luz de forma moito máis económica». Hoxe máis que nunca o Sol sae polo Leste.

Ademais das renovables, o decálogo de descubrimentos e innovacións da revista tamén destacou este ano os novos antibióticos contra a gonorrea, o progreso dos xenotransplantes e que por primeira vez puidemos ver o rostro dun denisovano, unha misteriosa especie humana extinta. E entre os logros destacados, probablemente o máis esperanzador de todos: o sorriso dun bebé que superou unha enfermidade letal grazas á edición xenética.

Edición xenética personalizada: KJ, un bebé de Filadelfia (EE.UU.), naceu cunha deficiencia ultrarrara (CPS1) sen cura que impedía ao seu corpo procesar proteínas, acumulando amoníaco letal no seu sangue. Unha terapia de edición xenética ’hiperpersonalizada’ levada a cabo en tempo récord conseguiu salvarlle. A técnica utiliza unha variante de CRISPR para corrixir unha única letra defectuosa entre os 3.000 millóns de pares de bases de ADN do neno. Os resultados, reflectidos no sorriso do pequeno, son un exemplo do que pode conseguir a medicina personalizada con edición xenética.

Novas armas contra unha secuela sexual:A gonorrea, unha enfermidade de transmisión sexual que afecta a máis de 80 millóns de persoas cada ano, pode provocar dor e sangrado, infertilidade en homes e mulleres e mesmo cegar aos recentemente nados se se infectan. A bacteria responsable (Neisseria gonorrhoeae) desenvolveu resistencia contra case todos os antibióticos e os que aínda funcionan están a comezar a fallar. Por fortuna, dous novos medicamentos para combatela, os primeiros en décadas, foron aprobados este mes pola Administración de Alimentos e Medicamentos dos Estados Unidos (FDA): a gepotidacina e a zoliflodacina. Poden tomarse en forma de pastillas en lugar de ser inxectados. 

O papel das neuronas no cancro: Os investigadores descubriron como as neuronas axudan ao cancro para crecer e propagarse, ao proporcionarlles mitocondrias, unha fonte de enerxía adicional. Isto abre unha nova área de investigación para atopar posibles terapias que interrompan este proceso, freen o avance do cancro e mesmo, se é posible, impidan a metástase.

Beira C. Rubin, o ollo que todo o ve: Este ano completouse o Observatorio Beira C. Rubin en Cerro Pachón, Chile. A partir de principios de 2026, o telescopio varrerá sen cesar os ceos cun detalle sen precedentes. Nun ano, este ’Ferrari da astronomía’ reunirá máis datos ópticos que todos os demais telescopios da historia e construirá lentamente o mapa 3D máis detallado do cosmos xamais creado. Co seu sistema óptico innovador e unha cámara do tamaño dun coche, o observatorio buscará o hipotético Planeta 9 máis aló de Neptuno, axudará a revelar como crecen as galaxias e estudará a materia escura.

Cara a cara cun denisovano: Os denisovanos, unha misteriosa especie humana emparentada cos neandertais, foron descubertos en 2010 a partir do ADN achado nunha cova de Siberia. Este ano, por fin, púxoselles cara. Investigadores confirmaron con evidencia xenética que un cranio de 146.000 anos atopado en Harbin (China) e coñecido como o ’Home dragón’ pertencía a un denisovano de grosas cellas e mandíbula poderosa.

Medalla de ouro para un modelo de linguaxe: AlphaFold 2, a IA de Google DeepMind, gañou o Nobel de Química en 2024 para os seus creadores por predicir a estrutura das proteínas. Este ano, os modelos de linguaxe grandes (LLM), adestrados con billóns de palabras para xerar texto, son os que han resolvido problemas científicos. Unha versión avanzada do Gemini de DeepMind gañou unha medalla de ouro na Olimpíada Internacional de Matemáticas (a competencia de matemáticas de secundaria máis difícil do mundo), unha fazaña que os prognósticos de 2021 predixeron que sería inalcanzable ata 2043. O GPT-5 de OpenAI tamén produciu avances que desconcertaran aos matemáticos durante décadas. Outras LLM cultivaron logros en química e bioloxía aforrando aos investigadores centos de ensaios e mesmo anos de traballo.

A medición precisa do muón: Durante anos, os físicos pensaron que o muón, unha partícula subatómica, podería ter un magnetismo máis forte do que predicir o modelo estándar da física, que é a teoría que explica o universo. Con todo, o experimento Muon g-2, levado a cabo no Fermilab (Laboratorio Nacional Acelerador Fermi) preto de Chicago, EE.UU., mostrou que non é así. Pode parecer decepcionante, pero supón un logro importante, xa que os teóricos foron capaces de calcular con precisión o magnetismo do muón usando unha nova técnica de cálculo chamada teoría da rede de gauge.

O avance dos xenotrasplantes: Os xenotrasplantes, o transplante a humanos de órganos de animais, deu pasos impresionantes este ano grazas a porcos xeneticamente modificados para facer que os seus tecidos sexan máis seguros e menos propensos a sufrir rexeitamento. Un ril de porco con 69 xenes alterados funcionou durante case 9 meses nun home de New Hampshire, ata que fallou en outubro. E outro ril de porco con só seis xenes modificados funcionou case tanto tempo nunha muller en China. Estes avances estenden o récord anterior, de só catro meses. En cada caso, os órganos proviñan de porcos criados por empresas que esperan que a xenotrasplantación convértase nun negocio rendible.

Arroz modificado fronte á calor: Investigadores en China descubriron un xene que axuda a protexer o arroz da calor nocturna, que fai que teña menos rendemento e produza un gran de mala calidade. Se se engade a variedades comerciais, este xene podería axudar a protexer as colleitas a medida que o cambio climático quenta as noites.

FONTE: Judith de Jorge/elpais.com/ciencia

O ‘top 10’ da ciencia galega en 2025

Resumir os avances logrados pola ciencia galega nun ano é unha tarefa case imposible. Dende a química ata a medicina, incluíndo a paleontoloxía, as matemáticas, a arqueoloxía e unha longa lista de disciplinas que puxeron o seu gran de area para lograr unha sociedade mellor. Son moitos os grupos que fan unha investigación de calidade en Galicia, e a todos eles é de agradecer o traballo incansable no laboratorio, nos despachos, para avanzar, xerar coñecemento e atopar solucións innovadoras aos problemas correntes.

 

Aquí tes os dez grandes fitos ou estudos que marcaron o 2025 en Galicia, pero tampouco debemos esquecer a onda de lumes que arrasou o noso territorio en agosto nin o apagamento masivo que sufriu toda España en abril. Dos sucesos inesperados, e catastróficos, tamén nacen investigacións que melloran a nosa vida. Por un 2026 con máis e mellor ciencia.

1. O grande atlas xenético de Galicia

O 15% do xenoma galego ten raíces no norte de África e en Oriente Medio. Esa é a principal conclusión dun estudo pioneiro liderado por Antonio Salas Ellacuriaga e Federico Martinón Torres, catedráticos da Universidade de Santiago (USC) e investigadores do Instituto de Investigación Sanitaria de Santiago (IDIS). O artigo recolle a secuenciación completa de 1.100 xenomas para crear o “retrato xenético” máis preciso ata a data da poboación galega. A gran sorpresa da investigación foi a datación: a pegada norteafricana e de Oriente Medio é anterior ao 711, cando comezou a expansión islámica na península.

O estudo non só ofrece as claves para entender mellor a historia xenética dos galegos e das galegas e desmentir a idea dun illamento histórico de Galicia, senón que achega unha base fundamental para entender o diagnóstico de enfermidades e deseñar estratexias de medicina personalizada. Os autores do estudo crearon varios mapas de risco xenético de enfermidades comúns como a diabetes tipo 2, o alzhéimer e o cancro. Descubriron, por exemplo, que as zonas do interior mostran un risco xenético lixeiramente máis alto para doenzas metabólicas.

2. Curar a vertixe persistente

Unha das noticias máis esperanzadoras da ciencia galega neste 2025 foi un ensaio clínico realizado en Pontevedra, Lugo e Santiago. A maior parte dos pacientes que participaron lograron curar a súa vertixe persistente, un trastorno moi incapacitante que impide conducir, traballar e estar só. Para conseguilo, a medicina, as matemáticas e a intelixencia artificial déronse a man. A través de resonancias magnéticas, o equipo logrou crear imaxes en 3D das canles do interior do oído para desenvolver algoritmos que simulasen as dinámicas do líquido endolinfático e a súa interacción coas partículas de calcio que se desprenden, e que son a orixe da vertixe persistente. Así, co coñecemento básico, lograron deseñar tratamentos máis especializados para cada paciente a través dun sillón xiratorio e dunhas lentes especiais.

3. Descubrimento de novas especies… tamén invasoras

Mosquitos, vermes, lesmas, fungos… O 2025 suma unha longa lista de novas especies descubertas en territorio galego. Non obstante, algunhas delas foron invasoras, como o mosquito xaponés (Aedes japonicus), que se detectou por primeira vez en Galicia nos concellos da Fonsagrada e da Pontenova. A esta lista de especies exóticas súmase Pyura herdmani, unha ascidia orixinaria de África que despraza as nativas e altera os ecosistemas mariños. Acontece o mesmo coa planaria (Postenterogonia orbicularis), un verme procedente de Nova Zelandia que devora ameixas e mexillóns. En 2025 detectouse por primeira vez en Ribadeo, malia que a comunidade científica tiña sospeitas da súa chegada dende 2022.

Mais ao longo deste ano atopáronse outras especies non invasoras, pero das que non se tiña constancia ata o momento. Por exemplo, Thecadinium brassicum, unha microalga mariña detectada en sedimentos areosos das costas de Galicia e Cataluña que non supón ningún risco para a saúde humana nin para o marisco. Tamén no mar, esta vez na ría de Arousa, atopouse unha nova especie velenosa de verme acordeón (Pararosa vigarae). Outro dos achados máis destacados foi a identificación de dúas novas especies de mosquito endémicas en Galicia (Coquillettidia richiardii e Culex perexiguus/univittatus) e con potencial transmisor do virus do Nilo. Outro dos descubrimentos máis sorprendentes realizouse na illa de Cortegada, co achado da especie de fungo Ramariopsis coronata exclusiva deste enclave. Finalmente, investigadores da USC describiron dúas novas lesmas do xénero Arion.

4. Detectar o alzhéimer cun videoxogo

Unha das noticias científicas máis rechamantes de 2025 foi o desenvolvemento dun videoxogo para medir o nivel de deterioración cognitiva dos usuarios. É dicir, unha proba baseada en intelixencia artificial que combina o rigor científico co entretemento e que dá un paso máis para a detección precoz do alzhéimer e da demencia. Detrás deste achado están os catedráticos Luis Anido e Manuel Fernández Iglesias, vinculados ao Centro de Investigación en Tecnoloxías da Telecomunicación (atlanTTic) da Universidade de Vigo (UVigo). A aplicación é de uso gratuíto, foi desenvolvida da man de Samsung e ten unha precisión do 97%.

5. Os últimos neandertais

A paleontoloxía galega tamén deixou titulares destacados en 2025. Un dos máis salientables foi un estudo liderado dende a USC que revelou que as Serras Orientais en Galicia foron un “refuxio climático” para os derradeiros neandertais do norte peninsular. A investigación foi realizada no emblemático espazo de Cova Eirós (Triacastela, Lugo) e os restos alí atopados serviron para reconstruír as condicións climáticas de hai máis de 41.000 anos. Unha das principais conclusións da investigación apuntaba a un clima considerablemente máis frío e un réxime de precipitacións similar ao actual.

6. Un depósito mineral único

Cando alguén fala do leite de lúa non está a tirar de metáfora, senón que probablemente estea a empregar un termo científico. Fai alusión ao moonmilk do inglés, do que é a súa tradución literal, e serve para describir unha masa branca de carácter plástico que se forma no interior das covas. O equipo que achou o leite de lúa estivo integrado pola USC, a Universidade de Granada e o Grupo Mineralóxico e Xeolóxico Galego e, aínda que atopou o depósito en 2024, deuse a coñecer este ano. O moonmilk atopado na sima Aradelas, no Courel, está formado por hidromagnesita e huntita. Ao parecer, pode ser a primeira presenza coñecida destes dous minerais en Galicia.

Non obstante, este achado non estivo exento de polémica. Un traballo realizado na Buraca das Choias en 2017 tratou de disputarlle o posto ao leite de lúa de Aradelas. Porén, dende o Xeoparque Montañas do Courel e promotor da última investigación pedíronse análises mineralóxicas e químicas para corroborar o achado de 2017.

7. Fitos da cirurxía galega

A cirurxía galega deixou grandes titulares en 2025. Un dos últimos foi o nacemento dunha nena sa tras unha complexa cirurxía de aorta á súa nai. Tratouse dun caso único en Galicia que logrou salvar a vida a muller xestante e conseguir, tamén, o correcto desenvolvemento do bebé. O avance, realizado dende o hospital Álvaro Cunqueiro de Vigo, súmase a outra cirurxía cardíaca. En xullo de 2025 o centro informou da realización do primeiro implante a nivel mundial mediante unha nova técnica para tratar a estenose aórtica, é dicir, un estreitamento da válvula aórtica que provoca que o ventrículo esquerdo do corazón teña que esforzarse máis para bombear sangue.

Tan só uns meses antes, en marzo, o servizo de Cardioloxía do mesmo hospital lograra outro fito: reparar con éxito a válvula mitral dun paciente de 77 anos a través dunha cirurxía minimamente invasiva e pioneira no mundo. O Cunqueiro pecha o ciclo de grandes avances deste 2025 coa extirpación por primeira vez no mundo dun tumor de próstata cunha soa incisión.

8. Un trilobite de época romana

A arqueoloxía galega tamén deixou neste 2025 achados sorprendentes. Un dos máis rechamantes foi o descubrimento do primeiro trilobite confirmado da época romana, atopado no xacemento ourensán de Armea (Allariz). O fósil foi atopado en 2021 pero o estudo non se publicou ata este ano. O equipo encontrouno nunha estancia utilizada como vertedoiro das vivendas romanas, entre miles de obxectos recuperados, sobre todo cerámicos. Aínda que o trilobite foi atopado nun xacemento romano, o equipo de arqueólogos estima que procede do centro-sur da península ibérica, a uns 430 quilómetros de distancia, e que a súa orixe puido estar no período do Ordovícico Medio.

9. Afondar nos buracos negros

Os grandes avances da astrofísica en 2025 tamén tiveron pegada galega. En concreto, algúns dos estudos nos que participou o Instituto Galego de Física de Altas Enerxías (IGFAE). Por exemplo, un equipo do centro da USC e da Xunta liderou unha investigación que logrou a primeira medición completa do retroceso dun buraco negro. A investigación, que se publicou na prestixiosa revista Nature Astronomy, é un paso máis para entender un dos eventos máis extremos do universo. O mesmo que tratou de facer o IGFAE noutro estudo de grande impacto, no que colaborou, e que permitiu a detección da fusión de buracos negros máis grande xamais observada.

10. Terapia xénica contra a hemofilia B

Un dos grandes fitos da sanidade pública en 2025 foi a administración de terapia xénica a un paciente con hemofilia B, unha enfermidade pouco frecuente. Galicia conta con 51 pacientes diagnosticados, dos cales 37 son homes e 14 son mulleres. Este tratamento está restrinxido a aqueles pacientes cunha situación grave e moderadamente grave e para aquelas persoas sen antecedentes do factor IX. Trátase do único tratamento eficaz ata o momento para curar a enfermidade.

FONTE: Victoria Garcia/gciencia.com

SOPA DE LETRAS CLXXXVI

MÚJICA        LEÓN

SERRAT        ROSALÍA

TRUMP         MACRON

MILEI            WILSON

CORINA        ARMANI

DETECTOR DE BULOS AMBIENTAIS (VIII)

Continúo coa serie adicada aos bulos e noticias falsas sobre cambio climático e medio ambiente, que onte comezamos, e que baixo o título Detector de bulos ambientais, o xornal El País rastrexa esta desinformación para desmentir e aclarar algunhas das mentiras máis reproducidas e que rexorden en moitas ocasións. 

8. Non, a cidade dos 15 minutos non implica encerrar á xente no seu barrio

Esquina entre Borrell e Consell de Cent, en Barcelona / CONCELLO DE BARCELONA

A cidade dos 15 minutos é un modelo que pretende reorganizar as urbes para tentar que cada persoa teña preto todo o que necesita no seu día a día (servizos públicos, colexios, tendas, parques…) e máis facilidades para camiñar e moverse en bicicleta. Unha idea, en principio amable, que xerou miles de bulos, esporeados por contas de ultradereita.

A mecha prendeu con críticas aos cortes de tráfico en rúas de varias urbes anglosanas (pois para facilitar a mobilidade sostible hai que quitar espazo ao coche), e foron subindo de nivel: primeiro, que a cidade dos 15 minutos supón pechar rúas ao tráfico e isto quita liberdade de movemento (o cal é falso, pois hai moitas formas de moverse nas urbes). Despois, que é un plan para encerrar á poboación no seu barrio; máis adiante, que consiste en prohibir os coches, fraccionar as cidades en guetos identitarios e controlar as emisións de carbono de cada cidadán mentres os poderosos seguen viaxando en jets privados. Por último, que é un plan para encerrar á poboación no seu barrio, cousa que non só non é certa, senón que dá a volta á realidade: de feito, hai moitos novos barrios onde non hai servizos nin tendas e fíase todo ao coche, quitando a liberdade a quen non conduce.

Carlos Moreno, o profesor creador do concepto, respóndelles: “É un delirio dicir que imos encerrar aos cidadáns no seu barrio. A cidade dos 15 minutos é o contrario, que poidas moverche libremente polo teu barrio a pé ou en bicicleta, e logo por toda a cidade en bicicleta ou transporte público, que é o medio para conectar os barrios”.

Continuará...

FONTE: Miguel Ángel Medina/elpais.com/medio ambiente

A NASA descobre que en Titán non hai un océano, senón un granizado que multiplica a posibilidade de vida

A luz do Sol reflíctese nos mares do polo norte de Titán, nunha imaxe tomada pola sonda Cassini da NASA tomada en 2014 / NASA

Durante case dúas décadas, o lugar predilecto para atopar vida máis aló da Terra era un mundo realmente alieníxena: Titán, a maior lúa de Saturno. Baixo a súa espesa atmosfera laranxa, comparable á da Terra, e os seus lagos e mares de metano parecía esconderse un océano global de auga líquida, enterrado baixo quilómetros de xeo. Agora, un novo estudo liderado por científicos da NASA obriga a repensar esta imaxe: Titán non alberga un océano subterráneo, senón unha inmensa capa de xeo quente, parcialmente derretido. Ao contrario do que se podería pensar, as posibilidades de que haxa vida nesta contorna “multiplícanse”.

“A maior implicación deste achado é a existencia de ambientes moi distintos dentro dos mundos extraterrestres, comparado co que pensabamos hai uns anos”, explica a este diario Flavio Petricca, investigador da NASA e primeiro autor do estudo.

A conclusión nace dunha relectura minuciosa dos datos da sonda Cassini, que orbitou Saturno e sobrevoou Titán en múltiples ocasións entre 2004 e 2017. As medicións gravitatorias desta nave robótica interpretáronse como a pegada inequívoca dun océano baixo a superficie de xeo. O satélite respondía de forma esaxerada á descomunal forza de gravidade de Saturno, deformándose como o faría unha esfera cunha capa líquida no seu interior. Pero todas as medidas captadas pola nave non podían ser verdade ao mesmo tempo. “Esta é a primeira vez que podemos cadrar todos os datos cun modelo exacto do interior de Titán”, resume Petricca.

A clave do novo estudo está en estudar o tempo que tarda Titán en responder á forza de atracción de Saturno. Se existise un océano global, a deformación do satélite sería case instantánea, como as mareas que seguen o paso da Lúa sobre os océanos terrestres. Con todo, ao aplicar novas técnicas de procesado dos datos de radio de Cassini, o equipo detectou un desfasamento.

“Se estiveses de pé sobre a superficie de Titán e Saturno pasase sobre a túa cabeza, o terreo baixo os teus pés só empezaría a elevarse unhas 15 horas máis tarde”, explica Petricca. “Isto é unha forte indicación de que o interior de Titán está feito dunha capa de xeo granizado con bolsas de auga amplamente distribuídas, e non dun océano global profundo e interconectado”, engade. Este xeo granizado disiparía a enerxía transmitida por Saturno xusto na cantidade observada.

O resultado debuxa unha estrutura interior de Titán radicalmente distinta á que se imaxinou. O océano é en realidade unha “hidrosfera” duns 550 quilómetros de profundidade feita no seu maior parte de xeo a alta presión, e que contén innumerables bolsas de auga líquida cuxo interior pode alcanzar os 20 graos. Aínda que estas burbullas non se comunican entre si para formar un océano global, o volume total de auga líquida dentro destas balsas podería ser comparable ao de todo o océano Atlántico, destacan os investigadores da axencia espacial de Estados Unidos.

Na superficie de Titán hai ríos, lagos e mares de metano e etano líquidos. Na súa atmosfera fórmanse nubes, chove, hai estacións e procesos químicos complexos que lembran á Terra primitiva. Cassini revelou dunas de hidrocarburos, mares polares e unha química orgánica rica, capaz de producir moléculas precursoras da vida, e mesmo vesículas que poderían ser o primeiro paso cara á formación de células vivas, segundo estudos recentes da propia NASA.

Durante anos, o suposto océano subterráneo de auga salgada completaba ese retrato: un mundo con enerxía, química e auga líquida, os tres ingredientes clásicos da habitabilidade. O novo estudo non elimina a auga do escenario, pero redistribúea. En lugar dun océano continuo, propón innumerables nichos illados, algo parecido aos ecosistemas que prosperan no xeo mariño das rexións polares terrestres.

Estes ambientes “poden ser especialmente interesantes para a astrobioloxía”, razoa Antonio Genova, investigador da Universidade de Roma Sapienza, e coautor do estudo, publicado en Nature. “As bolsas de auga líquida engastadas no xeo poden concentrar sales e moléculas orgánicas, creando solucións líquidas de gran riqueza química. A forte convección podería transportar estas burbullas cara arriba e cara abaixo, conectando o fondo rochoso do océano” e o material orgánico que abunda nos lagos e ríos da superficie. É algo nunca visto nunha lúa do sistema solar.

A hipótese poderá poñerse a proba grazas á misión Dragonfly, un dron da NASA que explorará a superficie de Titán na década de 2030. Ademais de estudar a química orgánica, esta nave levará un sismómetro que verá o interior da lúa. Grazas a misións como esta, ou a sonda Clipper, que chegará a Europa, a lúa de Xúpiter, en 2030, “a próxima década supoñerá un punto de inflexión na nosa procura de contornas potencialmente habitables no sistema solar”, aventura Petricca.

Rosaly Lopes, investigadora da NASA e unha das principais defensoras da teoría oceánica, destaca a valía do novo estudo, no que non participou. “Fixeron un gran traballo”, opina. Pero engade unha puntualización importante: “Esta análise céntrase no presente de Titán, pero é moi probable que en tempos pasados si houbese un océano de auga líquida que se foi conxelando co tempo debido ás baixas temperaturas”. A especialista cre que o xeo quente “aumenta as posibilidades de que haxa bacterias capaces de sobrevivir nestes ambientes”. “A explicación é que nun océano aberto, o material orgánico estaría moi diluído, mentres que nestas bolsas estaría moito máis concentrado”, propón.

A astrónoma Noemí Pinilla-Alonso, experta en lúas xeadas, comenta o impacto que este estudo pode ter na comprensión destes corpos. “Titán é suficientemente diferente de Encélado [outra lúa saturniana], e Europa para que isto non poña en cuestión que sexan mundos oceánicos”, opina a investigadora do Instituto de Ciencias e Tecnoloxías Espaciais de Asturias, na Universidade de Oviedo. “Máis ben móstranos que hai un limiar entre satélite xeado grande e mundo oceánico, e que se Titán, como Ganímedes [lúa de Xúpiter], tivo no seu momento un océano, a disipación da enerxía depositada por Saturno é insuficiente para evitar a súa progresiva conxelación resultando nesa sucesión actual de capas de xeo próximo ao momento de fusión”, engade.

Juan Luis Rizos, investigador do Instituto de Astrofísica de Andalucía, destaca outra das implicacións do traballo. A órbita de Titán é lixeiramente excéntrica, con forma de elipse, pero está a facerse cada vez máis circular a medida que o satélite se afasta do seu planeta a un ritmo de 11 centímetros ao ano. A existencia do xeo quente e a súa capacidade de disipar a forza de gravidade de Saturno supón que terá unha traxectoria perfectamente circular en “uns 30 millóns de anos”, un suspiro en comparación coas escalas de tempo habituais no sistema solar.

FONTE: Nuño Domínguez/elpais.com/ciencia

A ORIXE DAS PALABRAS: Xenio e figura ata a sepultura

A expresión xenio e figura ata a sepultura é unha desas frases que, aínda que se escoita a miúdo, poucos se deteñen a desentrañar o seu verdadeiro significado. Utilízase para referirse á idea de que a esencia dunha persoa, os seus trazos máis característicos e o seu comportamento, mantéñense constantes ao longo da súa vida, mesmo ata o momento da súa morte. 

A expresión ten raíces no idioma español, e crese que a súa orixe remóntase á obra dalgúns escritores do Século de Ouro, un período que abarca desde finais do século XV ata o século XVII. Este foi un tempo de florecemento cultural en España, onde a literatura, a arte e o pensamento alcanzaron novas alturas. A frase popularizouse grazas ao seu uso no teatro e a poesía, onde os autores exploraban a natureza humana e os trazos que nos definen.

Cando falamos de xenio, referímonos á esencia, a personalidade e o carácter dunha persoa. É esa faísca que nos fai únicos, o que nos diferencia dos demais. Doutra banda, figura pode interpretarse como a aparencia ou a forma en que nos presentamos ao mundo. Xuntas, estas palabras suxiren que o que somos no fondo (o noso xenio) e como nos mostramos (nosa figura) son aspectos que permanecen inalterados ao longo das nosas vidas. Pero, é realmente certo que nunca cambiamos? A vida é unha continua aprendizaxe, e aínda que os nosos trazos máis profundos poden permanecer, as nosas experiencias moldéannos de maneiras inesperadas.

Imaxina a unha vella árbore nun bosque. Aínda que as súas ramas poden cambiar coas estacións e as súas follas poden caer e renacer, a esencia da árbore, o seu tronco e as súas raíces, permanecen firmes. Da mesma maneira, podemos cambiar nas nosas actitudes, comportamentos e en como enfrontamos a vida, pero a nosa esencia segue sendo a mesma. Esta é o paradoxo que nos presenta a frase xenio e figura ata a sepultura.

FONTE: carolinaferrera.es   Imaxe: billiken.lat

DETECTOR DE BULOS AMBIENTAIS (VII)

Continúo coa serie adicada aos bulos e noticias falsas sobre cambio climático e medio ambiente, que onte comezamos, e que baixo o título Detector de bulos ambientais, o xornal El País rastrexa esta desinformación para desmentir e aclarar algunhas das mentiras máis reproducidas e que rexorden en moitas ocasións. 

7. Non, non se están tirando centos de presas que poderían almacenar auga

Estado do encoro de Sierra Boyera, en Belmez (Córdoba), a finais de maio / PACO PUENTES

Este é un bulo que cobra unha dimensión especial ao lanzarse no contexto dunha prolongada seca en España: o Goberno está a tirar centos de presas e agora din que falta auga. Non, non é certo, a realidade é que a capacidade de almacenamento de reservas hídricas en España é hoxe maior que hai uns anos, non tanto porque se construíron máis encoros senón por algunha obra de recrecemento (ampliación) dos existentes. Hoxe en día, hai infraestruturas para almacenar 56.069 hectómetros cúbicos de auga, un 1% máis que hai 10 anos.

Entón por que a organización Dam Removal Europe considera a España como o país europeo líder na demolición deste tipo de construcións? O certo é que si estanse retirando centos de obstáculos que cortan as correntes fluviais no país, pero trátase maioritariamente de represaes (construcións de moito menor tamaño que as presas para derivar auga dos ríos) e outras barreiras pequenas que quedaron en desuso.

Tamén hai presas obsoletas que merece a pena eliminar dos ríos por non cumprir xa a súa función ou non compensar os custos de mantemento para que non se volvan un perigo. Con todo, como explicamos neste especial sobre a retirada de barreiras artificiais que fragmentan os ríos de todo o continente, do máis dun millón de obstáculos que o proxecto Amber estimou en 2020 que había nas correntes fluviais de Europa, dúas terceiras partes teñen menos de dous metros de altura. E, segundo Carlos García de Leaniz, o investigador principal desta iniciativa europea, unha de cada catro barreiras dos ríos está fóra de uso. Tiralas non teñen ningunha incidencia nas reservas de auga e resulta moi positivo para recuperar os ríos.

Recordatorio para o futuro: tampouco serve de gran cousa ter moitos encoros, se logo quedan baleiros (como ocorre na imaxe de arriba, co de Sierra Boyera, en Córdoba).

Continuará...

FONTE: Clemente Álvarez/elpais.com/medio ambiente