Blogia

vgomez

CANTO SABES SOBRE GALICIA II

Continúo coa serie Canto sabes sobre Galicia, que pretende facer un percorrido sobre cousas que tod@s deberiamos de coñecer sobre a nosa Comunidade Autónoma. A resposta a pregunta do día anterior é Santiago, Betanzos, Mondoñedo, Tui, Lugo, Ourense e A Coruña. As tres últimas de igual nomee que as actuais, aínda que non cos mesmos límites. Destas sete, Mondoñedo atópase actualmente dentro da provincia de Lugo;  Tui dentro da provincia de Pontevedra; Santiago, a actual capital de Galicia, e a da cidade de Betanzos (que se identificaba independente e politicamente como un enclave diferenciado do resto) forman parte da actual provincia da Coruña.Tras a nova división territorial de España en 1833 as provincias galegas modificaron o seu número e límites, quedando conformada Galicia nas catro actuais: A Coruña, Lugo, Ourense e Pontevedra.

E Imos coa pregunta de hoxe!

2. Cantos Parques naturales hai en Galicia?

- Hai 5 Parques Naturales e 1 Nacional

- Hai 9 Parques Nacionais

- Hai 6 Parques Naturais

Mañá a solución e unha nova proposta!

FONTE: Idea orixinal blog.galiciamola.es, portalgalicia.com e gal.wikipedia.org

LOGRAN XERAR ELECTRICIDADE DA "NADA"

Imaxe gráfica dunha película delgada de nanocables de proteínas que xeran electricidade a partir da humidade atmosférica/ Imaxe: fantasymundo.com

Científicos da Universidade de Massachusetts Amherst (EE.UU.) desenvolveron un dispositivo que utiliza unha proteína natural para xerar electricidade a partir da humidade do aire. A nova tecnoloxía, din os seus creadores na revista Nature, podería ser utilizada para o desenvolvemento de dispositivos portátiles electrónicos como monitores de saúde, reloxos intelixentes e mesmo teléfonos móbiles que non se teñan que cargar periodicamente. Ao tempo, podería ter implicacións significativas na loita contra o cambio climático e o futuro das enerxías renovables.

Os investigadores chaman ao dispositivo «xerador de aire» ou «xerador alimentado por aire» (Air-xen). Emprega  nanocables de proteínas condutores de electricidade producidos polo microbio xeobacter. Air-xen conecta eléctrodos aos  nanocables de proteínas de tal maneira que se xera corrente eléctrica a partir do vapor de auga presente de forma natural na atmosfera.

A nova tecnoloxía desenvolvida é non contaminante, renovable e de baixo custo. Pode xerar enerxía mesmo en áreas con humidade extremadamente baixa, como o deserto do Sahara. Ten vantaxes significativas sobre outras formas de enerxía renovable, como a solar e a eólica, porque a diferenza destoutras fontes de enerxía renovable, o  Air-xen non require luz solar ou vento, e mesmo funciona en interiores.

Os investigadores explican que o dispositivo Air-xen só require unha película delgada de nanocables de proteínas de menos de 10 micras de espesor. A parte inferior da película descansa sobre un eléctrodo, mentres que un eléctrodo máis pequeno que cobre só unha parte da película de nanocables atópase na parte superior. A película absorbe o vapor de auga da atmosfera. Unha combinación da condutividade eléctrica e a química da superficie dos nanocables de proteínas, xunto cos poros finos entre os nanocables dentro da película, establece as condicións que xeran unha corrente eléctrica entre os dous eléctrodos.

Os investigadores din que a xeración actual de dispositivos Air-xen pode alimentar pequenos dispositivos electrónicos e esperan levar a invención a escala comercial pronto. Os próximos pasos que planean inclúen o desenvolvemento dun pequeno «parche» Air-xen que pode alimentar dispositivos portátiles electrónicos como monitores de saúde e de estado físico e reloxos intelixentes, o que eliminaría o requisito de baterías tradicionais. Tamén esperan poder aplicalos aos teléfonos móbiles para eliminar a carga periódica.

FONTE: abc.es/ciencia

A EDUCACIÓN É IMPARABLE: OS MEUS MESTRES CONTRA O CANCRO

 

Cando me dixeron que tiña leucemia con 14 anos, a miña primeira reacción foi de incomprensión. E a miña segunda reacción foi de enfado con todo o mundo, porque sabía que era un tipo de cancro e o cancro non podía significar nada bo”. A moza Cristina Olender pasou o últimos cinco anos da súa vida entre ingresos hospitalarios e estudos en casa para superar tres leucemias e un transplante de medula. 

Grazas aos médicos, persoal sanitario, a súa familia e profesores conseguiu recuperarse e acceder á carreira de Medicina, que estuda actualmente. Nesta conversación coa súa nai, Mercedes Aguirre, reflexiona sobre cancro, adolescencia e educación. “Os meus profesores viñan a casa para darme clase, antes de ir eles ao colexio, e acudían ao hospital cando estaba ingresada. Envorcáronse tanto na miña recuperación que, sen eles, non podería estar onde estou hoxe. Non superaría o curso e selectividade. Fixéronme ser parte de quen son agora, grazas á súa lección de altruísmo incondicional”, conclúe.

CANTO SABES SOBRE GALICIA

Esta sección que hoxe comeza, Canto sabes sobre Galicia, pretende ser unha posta a punto sobre os coñecementoso do noso país, Galicia, nuns casos recordando, noutros aprendendo e, no mellor dos casos, investigando sobre cousas que tod@s deberiamos de coñecer sobre aspectos varios da nosa Comunidade Autónoma.

Comezamos!

1. Na imaxe superior tes a bandeira e os escudo de Galicia. Fíxate neste último. O motivo de que o escudo conteña sete cruces correspóndese coa anterior división provincial dos territorios galegos do antigo Reino de Galicia. Cales eran esas provincias:

- A Coruña, Lugo, Ourense, Pontevedra, Braga, Ponferrada e Santiago

- Santiago, Coruña, Santiago, Tui, Braga, Ourense e Lugo

- A Coruña, Santiago, Vigo, Lugo, Ourense, Mondoñedo e Pontevedra

- Santiago, Betanzos, Mondoñedo, Tui, Lugo, Ourense e A Coruña

Mañá a solución e unha nova proposta!

FONTE: Idea orixinal blog.galiciamola.es, portalgalicia.com e gal.wikipedia.org

O SEGADOR DA MORTE

O SEGADOR DA MORTE

                      Recreación do Thanatotheristes degrootorum / Julius Scotonyi/Royal Tyrrell Museum

Paleontólogos da Universidade de Calgary e o Museo Royal Tyrrell descubriron un novo e gran tiranosaurio que reinou hai 79 millóns de anos no que agora é Alberta, Canadá. Trátase dun depredador de oito metros de longo cuxo nome significa «segador da morte». É probable que as súas presas fosen outros dinosauros herbívoros, o que explicaría o seu gran tamaño.

Thanatotheristes degrootorum, ese é o seu nome científico, é a primeira especie de tiranosaurio achada en Canadá en 50 anos. E tamén a máis antiga. Foi identificada a partir dun fósil  fragmentario que consta de partes do cranio e os ósos da mandíbula superior e inferior. Os ósos, que aparentemente caeran por un cantil e fixéronse cachizas na beira do río Bow, foron atopados pola familia de John e Sandra De Groot (polos cales se nomeou a nova especie) mentres paseaba en 2010 preto da cidade de Hays, a uns 200 quilómetros ao sueste de Calgary.

                                                                                       A mandíbula de Thanatotheristes / Jared Voris

O espécime quedou esquecido nun caixón do Museo Royal Tyrrell ata a primavera pasada, cando Jared Voris, autor principal do estudo, examinouno. "Atopamos características do cranio que non se viron antes noutros  tiranosaurios", afirma. "O fósil ten varias características físicas, incluídas as cristas ao longo da mandíbula superior, que o distinguen claramente como unha nova especie". A súa descrición aparece en Cretaceous Research.

A evidencia  diagnóstica mostrou que Thanatotheristes é un parente próximo doutras dúas especies coñecidas de tiranosaurios, Daspletosaurus torosus e Daspletosaurus horneri. As tres especies forman un novo grupo de dinosauros chamado Daspletosaurini.

Este grupo tiña fuciños máis longos e profundos e máis dentes nas mandíbulas superiores que os tiranosaurios atopados no sur dos EE. UU. "Tiñan caras máis curtas, parecidas á dun bulldog", di Voris. Thanatotheristes, que tiña uns oito metros de longo, probablemente alimentábase dos grandes dinosauros herbívoros, como o Xenoceratops, unha especie con cornos, e o Colepiochephale con cabeza redondeada que formaban parte do ecosistema.

O fósil tamén reflicte o carácter do segador. Unha cicatriz serpentea pola súa mandíbula, o que pode ser o recordo dunha pelexa con outro dinosauro.

Os tiranosaurios xurdiron por primeira vez hai uns 165 millóns de anos, pero entón non eran os xigantes que agora todos temos en mente. Algúns rozaban apenas o metro e medio de altura, insignificantes criaturas fronte a, por exemplo, os alosaurios da época, que podían alcanzar o tamaño dun autobús. Cando hai 80 millóns de anos estes depredadores desapareceron, os tiranosaurios atoparon a súa oportunidade para volverse xigantescos. Hai 66 millóns de anos, xusto antes de que un gran meteorito estrelásese contra a Terra poñendo fin aos dinosauros, o T. rex alcanzaba os 12 metros de longo.

Pero o segador era máis pequeno, o que parece indicar que os tiranosaurios foron moi dispares. Segundo os investigadores, as diferenzas en tamaño, forma do cranio e outras características físicas entre os grupos de tiranosaurios de varias rexións xeográficas poden ser adaptacións a diferentes contornas, tipos de presas dispoñibles e estratexias de caza. "Algunhas especies adáptanse mellor a certas contornas", di Voris. "Isto reduce a competencia e dálles unha mellor oportunidade de supervivencia".

Estas diferenzas tamén se poden ver nos ecosistemas modernos con leóns e tigres, agrega. Os leóns atópanse en África e prefiren os ambientes abertos de tipo sabana, mentres que os tigres atópanse en Asia e optan polos ambientes boscosos.

A investigación tamén suxire que os tiranosaurios non compartían un tipo de corpo xeral. En cambio, grupos de diferentes especies de tiranosaurios desenvolveron formas distintas de cranio, tamaños corporais e outras características físicas, estendéndose a diferentes contornas onde cada grupo prosperou. "O seguinte paso é probar máis esta hipótese e comparar como difiren as especies de tiranosaurio de varias rexións xeolóxicas", explica Voris.

FONTE: abc.es/ciencia

BANDEIRAS DO MUNDO CXXI(FIN 1ª PARTE)

Esta é a bandeira de Corea do Norte (República Popular Democrática de Corea (RPDC)/조선민주주의인민공화), un país asiático que ocupa a metade norte da Península de Corea. Conta cunha poboación que supera os 25 millóns de habitantes, sendo a súa capital Pionyang. O idioma oficial é o coreano.

A bandeira está composta por cinco franxas horizontais de cores azul, branca, vermella, branca e azul. Centrado ao longo da bandeira aparece un círculo branco, que inclúe no seu interior unha estrela vermella de cinco puntas. A cor azul representa o desexo do pobo de paz, o vermello simboliza o espírito revolucionario da loita polo socialismo e o branco (cor tradicional de Corea) representa a pureza dos ideais de Corea do Norte e a súa soberanía nacional. A estrela vermella de cinco puntas simboliza o liderado do Partido dos Traballadores de Corea. O círculo branco lembra ao símbolo do yin e o yang, o cal é un símbolo tradicional da cultura coreana.

Con esta bandeira remato a primeira parte desta serie adicada á Bandeiras do Mundo. Continuara...

FONTE: gal.wikipedia.org

ESTAMOS CORRENDO POLA VIDA, EN VEZ DE VIVILA

 

Dende a época romana e as primeiras queixas dos cidadáns pola “tiranía do tempo” que impoñían os reloxos de sol, medir minutos e botar a correr foi unha constante do ser humano. O chamado “gurú anti présa”, Carl  Honoré, é o portavoz do movemento Slow, que propón retardar a vida e reducir as cargas mentais, académicas ou laborais para dispoñer de máis tempo de calidade. “O ‘delicioso paradoxo da lentitude’ demostra que aqueles que retardan a través da meditación, do pensamento lento, teñen máis capacidades para xestionar o mundo rápido que aqueles que nunca pisan o freo. A lentitude é un  superpoder nun mundo  hiperacelerado”, desenvolve o autor en libros como ‘Baixo presión’, ‘A lentitude como método’ e ‘Eloxio da lentitude’. Como deter ese ritmo de vida que transmite o virus da présa e a impaciencia ás seguintes xeracións?  Honoré suxire aplicar a filosofía Slow tamén ás familias e escolas, reducir as actividades extraescolares, comer e cear en compañía, sen distraccións tecnolóxicas, e comezar o día cuns minutos de silencio.

BANDEIRAS DO MUNDO CXX

Esta é a bandeira de Tuvalu, antigamente Illas Ellice, un arquipélago pertencente á rexión da Polinesia, localizada no Océano Pacífico, aproximadamente a metade de camiño entre Hawai e Australia. Conta cunha poboación que supera os 11.000 habitantes, sendo a súa capital Fongafale. Os idiomas oficiais son o tavaluano e o inglés.

A bandeira, como a maioría das nacións membro da Mancomunidade Británica de Nacións, ten a Union Jack na parte superior esquerda. Sobre un fondo azul liso as 9 estrelas representan as 9 illas que compoñen o arquipélago de Tuvalu, malia que a situación das estrelas non é xeograficamente a mesma que a das illas.

FONTE: gal.wikipedia.org