CURIOSIDADES

OS 10 PAÍSES MÁIS PEQUENOS DO MUNDO III

Continúo coa serie 10 países que son os máis diminutos do globo, que todos eles teñen ás súas costas unha historia curiosa que lles fixo perdurar no tempo e algúns ocupan os primeiros postos na listaxe dos países máis turísticos, sendo o seu tamaño, precisamente, un dos seus encantos. Hoxé tócalle a...

3. Saint Kitts e Nevis

 

País do Caribe, constituído polas illas de Saint Kitts, ou Saint Christopher (San Cristobal), e Nevis (Neves), descubertas por Cristóbal Colón na súa segunda viaxe a América.

Superficie: 261 km²                 Poboación: 52.441 (2018)

Capital e cidade máis poboada: Basseterre    

Idioma oficial: Inglés

Forma de goberno: República cosntitucional federal parlamentaria

Moeda: EC$ (Dólar do caribe Oriental))

As dúas illas combinan praias con fermosas montañas e unha rica historia que hoxe tratan de descubrir os seus escasos turistas. Ao conducir polo extremo norte de San Cris­ tóbal, a máis grande das dúas, atravésanse quilómetros e quilómetros de cana de azucre silvestre, que no seu momento foi o principal cultivo e sustento da nación pero cuxas enormes plantacións foron abandonadas. Mentres tanto, nas praias da illa xorde unha economía nova baseada no turismo; incluso o tren que antes servía para  trans­portar cana agora transporta a turistas. E aínda que o cambio de modelo está a ser vertixinoso, esta illa do Caribe oriental conserva as súas calidades intactas: unha actitude vital despreocupada propensa ás celebracións ruidosas e un desprezo total pola tensión. Neves, máis pequena e situada ao sur, vén ser o mesmo pero aquí a volta á illa en coche apenas dura dúas horas, aínda que constitúe todo un pracer. Son illas parecidas nas súas paisaxes, aínda que talvez Neves resulte máis atractiva no seu conxunto: unha montaña volcánica e, aos seus pés, un puñado de fermosas praias e unha capital minúscula, Charlestown.

FONTE: Lonel Planet/el pais.com e es.wikipedia.org

IMAXES DE GOLFIÑOS LUMINISCENTES NO PACÍFICO

O fotógrafo Patrick Coyne conseguiu capturar un dos fenómenos máis impresionantes da natureza: un par de golfiños brillando na escuridade das augas, como un halo máxico que en realidade ten unha explicación científica. O fenómeno foi gravado na praia de Newport, California, unha das costas do Pacífico.

Coyne afirma que trátase dun desafío filmar unhas imaxes así. A bioluminiscencia é difícil de detectar, ademais de efémera por natureza, polo que obter un vídeo así require condicións perfectas ademais dun pouco de sorte. Nas rexións costeiras, a bioluminiscencia está causada por organismos microscópicos chamados dinoflagelados. Estes  mircoorganismos mariños son membros da familia do plancto e bastante sensibles aos movementos.

Tanto é así, que cando un depredador toca ou empuxa a estes seres, emiten un escintileo de luz que dura ata 100 milisegundos. Con todo, se hai moitas algas concentradas, como no vídeo, o simple xiro da aleta pode ser todo un espectáculo.

Os dinoflagelados producen dous produtos químicos que crean unha reacción brillante cando se asustan. Estes coñécense como a encima luciferasa e o composto luciferina, e xuntos causan que o dinoflagelado brille pola noite cando son alterados mecanicamente.

De feito, leste mesmo fenómeno é onde obtemos o nome de «luz nocturna», e sábese que ocorre dentro e fóra de varias especies mariñas diferentes, a miúdo como forma de asustar aos depredadores. Aínda que aos humanos provóquelles a reacción contraria.

FONTE: abc.es/ciencia

OS 10 PAÍSES MÁIS PEQUENOS DO MUNDO II

Continúo coa serie 10 países que son os máis diminutos do globo, que todos eles teñen ás súas costas unha historia curiosa que lles fixo perdurar no tempo e algúns ocupan os primeiros postos na listaxe dos países máis turísticos, sendo o seu tamaño, precisamente, un dos seus encantos. Hoxé tócalle a...

2. Maldivas

País de Asia constituído por 1.196 illas, das cales están 203 habitadas, agrupadas en 26 atois.

Superficie: 298 km²                 Poboación: 515.696 (2018)

Capital e cidade máis poboada: Malé      

Idioma oficial: Maldivo

Forma de goberno: República

Moeda: Rf (Rupia maldiva)

Representa o paradigma do paraíso de luxo, con fermosas praias de area branca e un asombroso mundo submarino que a converteron nun destino de lúas de mel, viaxes de mergullo e, cada vez máis, de vacacións ao aire libre para todos os públicos. Desde a súa capital, Male, coas súas casas pintadas de vivas cores, os seus mercados e os seus salóns de té, adóitase partir ás illas onde as experiencias máis rechamantes están relacionadas cos seus fondos mariños. Por exemplo no famoso Hammerhead Point, no Atolón  Rasdhoo, onde é posible mergullarse coas singulares quenllas martelo, ou no Atolón Addu, ao sur de todos, cunhas enormes corais corno de cervo de incrible forza cromática. No afastado Atolón de Noonu pódese descubrir a auténtica vida e cultura local, probando os pratos locais.

FONTE: Lonel Planet/el pais.com e es.wikipedia.org

OS 10 PAÍSES MÁIS PEQUENOS DO MUNDO

Se digo Rusia, Canadá, China ou Estados Unidos, seguro que pensades que estou a falar dos países máis grandes do mundo. Pola contra, existen 10 países que son os máis diminutos do globo, pero todos eles teñen ás súas costas unha historia curiosa que lles fixo perdurar no tempo e algúns ocupan os primeiros postos na listaxe dos países máis turísticos. O seu tamaño é, precisamente, un dos seus encantos. Lamentablemente, por agora non os poderemos visitar, pero pode servir para facer unha escolla para un futuro, espero que próximo.

Nesta serie, que hoxe comezo, ímolos coñecer, empezamos polo maior. Imos aló!

1. Malta

País insular membro da Unión Europea, densamente poboado, composto por un arquipélago (Malta, Gozo e Comino, os illotes de Cominetto e Filfola e outras illas menores como as Illas de San Pablo), situado no centro do mar Mediterráneo.

Superficie: 316 km²   Poboación: 475.700 (2018)

Capital: A Valeta        Cidade máis poboada: Birkirkara

Idiomas oficiais: Maltés e Inglés

Forma de goberno: República

Moeda: € (Euro)

Sempre foi un enclave único e orixinal, no punto máis estratéxico do Mediterráneo, cunha historia riquísima e fascinante e unha fusión de culturas que se converteu no seu gran atractivo turístico. Neste arquipélago formado por tres diminutas illas o viaxeiro atopa templos prehistóricos, cantís salpicados de fósiles, calas escondidas, recunchos perfectos para o submarinismo, palacios, igrexas, fortalezas e unha historia sorprendentemente intensa. O turismo, con todo, chega atraído tamén por outros reclamos, como as praias ou a aprendizaxe de idiomas. Unha vez ali, dáse un conta de que hai moito que descubrir en tan pequeno espazo: desde os antigos templos de pedra e históricos vínculos árabes, ata a cociña de inspiración siciliana, e un peculiar ambiente británico, herdanza de anos de dominio anglosaxón.

Mañá, seguiremos co seguinte país!

FONTE: Lonel Planet/el pais.com e es.wikipedia.org

O PRIMEIRO MAPA COMPLETO DA LÚA

Proxeccións novo mapa da Lúa que mostran a xeoloxía ao lado próximo (esquerda) e ao lado afastado (dereita) da Luna / USGS

Científicos do Servizo Xeolóxico de EE. UU. (USGS), en colaboración coa NASA e o Instituto Lunar Planetario, crearon, por primeira vez, un mapa completo da Lúa. Toda a superficie lunar foi completamente mapeada e clasificada uniformemente.

O mapa lunar, chamado «Mapa Xeolóxico Unificado da Lúa», servirá como o modelo definitivo da xeoloxía da superficie da Lúa para futuras misións humanas e será gran valor para a comunidade científica internacional, os educadores e o público en xeral. O mapa dixital xa está dispoñible e mostra a xeoloxía lunar con incrible detalle (escala 1: 5.000.000). Se che interesa preme AQUÍ.

Para crear o novo mapa dixital, os científicos utilizaron información de seis mapas rexionais da era Apolo xunto con información actualizada de recentes misións satelitales á Lúa. Os mapas históricos existentes foron redeseñados para aliñalos cos conxuntos de datos modernos, preservando así as observacións e interpretacións anteriores. Xunto coa fusión de datos novos e antigos, os investigadores do USGS tamén desenvolveron unha descrición unificada da estratigrafía, ou capas de rocha, da Lúa. Isto resolveu problemas de mapas anteriores onde os nomes de rochas, descricións e idades ás veces eran  inconsistentes.

Os datos de elevación da rexión ecuatorial da Lúa proveñen das observacións  estéreo recompiladas pola cámara do terreo na recente misión SELENE (Explorador de enxeñería e  selenoloxía) dirixida por JAXA, a Axencia de Exploración Aeroespacial de Xapón. A topografía para os polos norte e sur complementouse cos datos do  altímetro láser do Orbitador Lunar da NASA.

FONTE: abc.es/ciencia

O ANIMAL MÁIS GRANDE DO MUNDO

Unha das preguntas que con máis frecuencia fan os nenos, sobre todo no verán, é: Cal é o animal máis grande do mundo? O máis normal é que respondamos a balea azul. Con todo un invertebrado, un repelente verme, ten a honra de posuír esta marca. No Parque Nacional das Illas Cíes vive o verme Lineus longissimus que ten 30 metros de lonxitude, descuberto polo investigador Juan Junoy. Ten un corpo flácido e fráxil de cor  parduzco, con liñas claras que o percorren longitudinalmente e é algo baboso. O  moco que o recubre é tóxico.

O Lineus longissimus tamén se coñece como cordón de bota e pertence ao filo Nemertinos (Nemertea) ou vermes cinta. Poden chegar facilmente a medir os 30 metros, atopándose algún especímen de case 60 metros de lonxitude. O seu corpo é de cor parduzco, con liñas claras que percorren ao longo do corpo e é moi fráxil, polo que rompe con facilidade. O hábitat favorito do Lineus longissimus son as zonas limpas, con augas moi frías e que estean protexidas das correntes mariñas.

Aínda que poden crecer bastante ao longo, teñen soamente entre 5 e 10 milímetros de anchura. O corpo é marrón con raias lonxitudinais. Cando se manexa produce grandes cantidades de moco groso cun lixeiro cheiro acre. Un exemplar varado na terra despois dunha tormenta severa en St Andrews, Escocia, en 1864, medía máis de 55 metros.

Curiosamente, algúns asocian ao verme cordón de bota coas serpes mariñas. En 1965, Bernard Heuvelmans publicou “Lle grand serpent-de-mer: lle problème zoologique et sa solution”, un estudo estatístico de varios centenares de testemuños recolleitos entre 1639 e 1965, no que concluíu que a serpe de mar é en realidade un compendio de múltiples animais, algúns xa coñecidos na actualidade: a lura xigante (Architeuthis), o quenlla-balea (Rhincodon typus) o regaleco (Regalecus glesne, que chega aos 11 metros de lonxitude) ou o propio verme nemertino xigante (Lineus longissimus)que pode alcanzar os sesenta metros.

O Lineus longissimus, aínda que moi longo, é inofensivo para nós. Con todo, recentemente identificouse a presenza de neurotoxinas que producen efectos en invertebrados similares   tetrodotoxina, a toxina que contén o peixe globo, que causa parálise e mesmo a morte no ser humano, o que podería servir como un produto natural para controlar pragas de insectos.

A toxina, coñecida como nemertida alfa-1, identificouse nas grandes cantidades de moco espeso que produce o verme. É a proteína máis abundante do moco e que causa parálise e morte en cangrexos e cascudas novos. Tamén é tóxica para a cascuda alemá, a mosca común da froita e o ácaro Varroa, e unha das grandes causas da morte súbita das colmeas.

Unha cousa máis sobre este interesante e gran verme. A produción sintética da súa tóxina servirá para controlar as pragas de insectos que destrúen os cultivos e propagan enfermidades.

FONTE: Antonio Figueras/farodevigo.es Imaxe: ecured.cu

UN TREN EXTRATERRESTRE?

Volveu a ocorrer. En diferentes partes do mundo, moitas persoas observaban unha especie de "tren" de luces sucar o ceo. Na era na que calquera ten cámara no móbil, as imaxes non deixaron de propagarse polas redes sociais. As teorías tamén se multiplicaron: Choiva de estrelas inusual? Probas dalgún exército? Extraterrestres? A solución está afastada de todas elas: un novo "batallón" do exército chamado Starlink que SpaceX, a compañía do sempre polémico Elon Musk, propón poñer en órbita para ter a súa propia rede da internet.

Usuarios de redes sociais reportaron desde o domingo estas rechamantes luminarias. Este medio centenar de satélites, que pesan ao redor dos 220 quilos cada un, lanzáronse a pasada semana a bordo dun Falcon 9 (ideado tamén por SpaceX), un foguete reutilizable que conseguía volver a terra e aterrar con éxito despois do seu labor. A partir de aí, os satélites utilizarán os seus propulsores para chegar ata as órbitas previstas e "ingresar nas súas filas". Ata ese momento, serán visibles no ceo debido non a que brillen por se  mísmos, senón que o seu material de revestimento reflicte a luz do Sol. Unha sorte de "tren estelar" que se irá afastando cada vez máis ata desaparecer (a primeira ollada).

Todo ten a súa explicación!

FONTE: abc.es/ciencia

DETECTAN UNHA FUGA DE FERRO DO NÚCLEO DA TERRA

O núcleo externo da Terra perdería isótopos pesados de ferro, que accederían ás capas máis profundas do manto, segundo un estudo /  L. Ou’ Dwyer Brown, Aarhus University

Quizais nunca nos paramos a pensalo, pero vivimos nunha inmensa bóla de rocha que suca o espazo a unha velocidade de vertixe. Baixo a familiar e quieta superficie, existe un mundo moi dinámico, cuxos procesos alimentan os terremotos, volcáns e os movementos dos continentes. No máis profundo existe un gran núcleo de ferro e níquel, que ten un tamaño non moi distinto ao da Lúa, e que se atopa a unha temperatura de ata 6.000 º C. Ademais, crese que existe un núcleo interno, sólido, e un núcleo externo, líquido.

Un estudo que se acaba de publicar en Nature Geoscience concluíu que o núcleo externo podería ter unha fuga de ferro, que inxectaría isótopos pesados ata as capas superiores, no manto. Este intercambio produciríase a uns 2.900 quilómetros de profundidade e nunha zona na que o núcleo está a unha temperatura miles de graos superior á do manto. En consecuencia, as capas máis profundas do manto estarían enriquecidas en isótopos pesados de ferro.

"Se isto é correcto, axudaranos a mellorar a nosa comprensión da interacción entre o núcleo e o manto", dixo nun comunicado Charles Lesher, director do estudo e profesor da Universidade de Aarhus, Dinamarca.

Segundo Lesher, comprender este detalle é relevante para estudar varios procesos, como a transferencia de calor e materia desde o interior, ou as imaxes sísmicas do manto profundo.

Ademais, tamén explicaría por que adoita haber máis isótopos pesados de ferro en rochas do manto que en meteoritos, formados polos materiais primordiais dos comezos do Sistema Solar. "Se todo isto é certo, dixo  Lesher, os resultados suxiren que o núcleo estivo perdendo ferro durante miles de millóns de anos".

A investigación foi froito de simulacións de computador que reproduciron contornas a altas presións e temperaturas. Ademais, estas permitiron deducir que os materiais enriquecidos en isótopos pesados de ferro poderían chegar á superficie, a través das plumas do manto, columnas de material procedentes das profundidades e que producen puntos quentes e rexións de  vulcanismo.

En apoio desta hipótese, observouse que a lava de certos puntos quentes, en Samoa e Hawai, está, efectivamente, enriquecida en ferro.

FONTE: abc.es/ciencia