CURIOSIDADES

INVENTOS ACCIDENTAIS QUE CAMBIARON O MUNDO II

Continúo coa serie Inventos accidentais que cambiaron o mundo dos últimos dous séculos, onde descubriremos como o azar e non o tradicional, longo e lóxico proceso de pensamento, reflexión, experimentación e desenvolvemento, xogou un papel crave nalgúns dos máis grandes inventos do mundo. Hoxe...

2. Microondas

1945. Ese ano, Percy Spencer, enxeñeiro da Corporación Raytheon, estaba a traballar nun proxecto relacionado co radar. Mentres probaba un novo tubo sen carga, chamado magnetrón, descubriu que unha tableta de chocolate que tiña no peto  derritiuse máis rápido do que esperaba. Ante a dúbida, comezou a experimentar apuntando o tubo a outros artigos, como ovos (que estoupou) ou mesmo grans de flocos de millo (coceu e inchou). Tras os experimentos, concluíu que a calor percibida polos obxectos proviña da enerxía de microondas. Pouco despois, o 8 de outubro de 1946, Raytheon presentou unha patente para o primeiro microondas que pesaba máis de 300 quilos e medía 1,68 cm de alto.

FONTE: Sarah Romero/muyinteresante.es Imaxes: carrefour.es

INVENTOS ACCIDENTAIS QUE CAMBIARON O MUNDO

O curso da evolución humana estivo marcado por unha longa sucesión de descubrimentos casuais e inventos accidentais; o momento Eureka pode chegar por casualidade e non por elección. De feito, os expertos estiman que entre o 30 e o 50% de todos os descubrimentos científicos son dalgunha forma, accidentais. Aínda que é certo que nalgúns casos, os descubrimentos científicos prodúcense despois dun minucioso traballo de laboratorio que finalmente produce o resultado que un investigador esperaba atopar, a realidade é que moitos dos achados máis incribles do mundo producíronse cando alguén atopou algo que non estaba a buscar. Todos estes inventos accidentais dos últimos dous séculos cambiaron o mundo dunha forma ou outra e, nalgúns casos, mesmo son o resultado dun verdadeiro accidente.

Ningún destes "accidentes" converteuse no devandito invento que cambiou o mundo sen a persoa adecuada para recoñecer o seu valor e mostran que as mellores innovacións poden provir do inesperado, pois a necesidade non sempre é a nai da invención.

Nesta serie, que hoxe comeo, descubriremos como o azar e non o tradicional, longo e lóxico proceso de pensamento, reflexión, experimentación e desenvolvemento, xogou un papel crave nalgúns dos máis grandes inventos do mundo.

Comezamos!

1. Sacarina

A sacarina, un dos edulcorantes sintéticos máis antigos, foi descuberto accidentalmente po Ira Remsen e Constantine Falhberg en 1879. Ese ano os químicos estadounidenses tentaban atopar usos alternativos para o alcatrán de hulla (carbón mineral). Cando fixeron unha pausa para comer, Falhberg notou que os alimentos tiñan un sabor moito máis doce do habitual. Entón deuse conta de que non se lavou as mans despois de traballar e que as súas mans quedaran impregnadas dunha substancia do laboratorio: nacera a sacarina.

Químicamente é unha amida o-sulfobenzoica. Na industria alimentaria coñécese coas siglas E954. Actualmente obtense mediante síntese química do tolueno ou doutros derivados do petróleo.

FONTE: Sarah Romero/muyinteresante.es Imaxes: wikipedia.org, shutterstock.com e lavanguardia.com

OS 10 PAÍSES MÁIS PEQUENOS DO MUNDO (10-FIN)

Chegamos ao fin da serie dos 10 países que son os máis diminutos do globo, que todos eles teñen ás súas costas unha historia curiosa que lles fixo perdurar no tempo e algúns ocupan os primeiros postos na listaxe dos países máis turísticos, sendo o seu tamaño, precisamente, un dos seus encantos. Hoxé tócalle ao máis pequeño de todos a…

10. Cidade do Vaticano

Un estado soberano cuxo territorio está composto por un enclave dentro da cidade de Roma, capital de Italia.

Superficie: 0,44 km²   Poboación: 825 (2019)

Capital: Cidade do Vaticano  

Idioma oficial: Ningún, pero promulga leis e regulamentos en Italiano.

Forma de goberno: Monarquía absoluta electiva e teocrática.

Moeda: € (Euro)

Encerrado en menos de medio quilómetro cadrado, poida que o Vaticano sexa o país máis pequeno do mundo, pero concentra a maior colección de obras de arte do planeta. Resgardada en pleno centro da capital italiana, Roma, e enclaustrada nunha serie de tradicións e rituais sacrosantos, a Cidade do Vaticano é un deses estraños lugares que hai que ver para crer. É, ademais, a sede da igrexa católica, dirixida polo Papa, quen reside nun palacio con máis dun milleiro de estancias e de cuxa protección se encarga a Garda Suíza, coñecida polo seu colorido uniforme vermello, amarelo e azul. O vínculo do Vaticano co cristianismo remóntase ao século I, cando San Pedro foi crucificado no Circo de Nerón. Na súa homenaxe, o emperador Constantino mandou construír unha basílica no lugar onde foi enterrado. Pero como Estado, a cidade foi fundada tras asinarse os Pactos de Letrán, en 1929, e representa o vestixio moderno dos Estados Pontificios, o feudo que gobernou Roma e boa parte do centro de Italia ata a súa reunificación en 1861. Con todo, o esplendor da basílica de San Pedro non é máis que a antesala das riquezas que agardan nos Museos Pontificios, con sete quilómetros de exposicións que conteñen máis obras mestras que moitos países, o que converte en misión titánica coñecelo nunha soa visita. De feito, calcúlase que se dedicásemos un minuto a cada peza, tardaríase ata 12 anos en velo todo.

FONTE: Lonel Planet/el pais.com e es.wikipedia.org

Ata a próxima serie!

OS 10 PAÍSES MÁIS PEQUENOS DO MUNDO (IX)

 Continúo coa serie 10 países que son os máis diminutos do globo, que todos eles teñen ás súas costas unha historia curiosa que lles fixo perdurar no tempo e algúns ocupan os primeiros postos na listaxe dos países máis turísticos, sendo o seu tamaño, precisamente, un dos seus encantos. Hoxé tócalle a...

9. Mónaco

Unha cidade-estado situada ao sur de Francia na costa mediterránea de Europa.

Superficie: 1,95 km²   Poboación: 38.682 (2018)

Capital: Cidade de Mónaco  

Idioma oficial: Francés

Forma de gobernó: Monarquía constitucional

Moeda: € (Euro)

Este lugar como de conto de fadas é o segundo país máis pequeno do mundo, pero o que lle falta en tamaño compénsao en actitude. Cegador, glamuroso e hedonista, Mónaco leva moitas décadas atraendo a visitantes de todo o mundo e acaparando portadas da chamada prensa rosa. Non ten nada de raro que ao viaxeiro encóllaselle o corazón ao velo por primeira vez. Aquí, preciosos pobos medievais e relucentes praias conviven con bloques de apartamentos e prezos astronómicos que deixan a calquera de pedra. A pesar de todo, Mónaco ten algo que atrapa. Coñéceselle tanto polo seu status de paraíso fiscal como polo seu glamuroso casino, a súa variada oferta deportiva (o gran premio de Fórmula 1, o aberto de tenis e o seu soado festival de circo), e unha familia real famosa polos seus escándalos. Así que para moitos resulta unha experiencia fascinante: desde unha noite no casino ata unha visita ao excelente museo oceanográfico, culminando cun paseo polos lugares onde se dan cita os famosos, Mónaco convida a unha divertida excursión pola Costa Azul. Os seus tres puntos craves e de visita imprescindible son o centro histórico amurallado, máis coñecido como Mónaco Ville ou Lle Rocher, o museo oceanográfico e o casino. O primeiro é un enclave estratéxico sobre o mar, construído como fortaleza no século  XIII e hoxe residencia privada da familia real. O museo está tamén empolicado  vertiginosamente nun cantil desde 1910 e é unha auténtica marabilla, ademais dun avanzado centro de investigación. Desde a súa azotea téñense unhas amplas vistas de Mónaco e o Mediterráneo. E o Casino de Montecarlo é un monumental edificio  belle époque construído en 1910 onde un pode emular a James Bond, quen o visita en dúas películas: Nunca digas nunca xamais (1983) e Golden Eye (1995). Aínda que Mónaco é un Estado soberano, non ten control fronteirizo. É frecuente visitalo nunha excursión dun día desde Niza, a só 20 minutos en tren.

FONTE: Lonel Planet/el pais.com e es.wikipedia.org

OS 10 PAÍSES MÁIS PEQUENOS DO MUNDO (VIII)

Continúo coa serie 10 países que son os máis diminutos do globo, que todos eles teñen ás súas costas unha historia curiosa que lles fixo perdurar no tempo e algúns ocupan os primeiros postos na listaxe dos países máis turísticos, sendo o seu tamaño, precisamente, un dos seus encantos. Hoxé tócalle a...

8. Nauru

Un estado de Micronesia, situado no océano Pacífico central, que comprende unha soa illa xusto ao sur do ecuador.

Superficie: 21,3 km²                Poboación: 12.704 (2018)

Capital e cidade máis poboada: Yaren   

Idiomas oficiais: Mauruano e Inglés

Forma de gobernó: República Parlamentaria

Moeda: AU$ (Dólar australiano)

A beleza da illa de Nauru reside na espectacularidade das súas costas, onde as aves mariñas abalánzanse sobre verdes cantís e contémplase o mar en toda a súa grandeza, sobre todo á tardiña. A pesar de atesourar tantos atractivos naturais, nunca foi un destino turístico. A historia desta república de Micronesia foi un tanto  errática. Durante un século, os poucos miles de habitantes da illa saíron adiante grazas á exportación dun recurso insólito: as deposiciones dos morcegos, que son en realidade unha mina de fosfatos. O nivel de vida da súa poboación chegou a ser moi alto, vivían ben dos depósitos de guano, pero de súpeto, en 2002, esgotáronse ditas reservas e o goberno foise á quebra. Chegou a pobreza, e hoxe apenas ven cargueiros e o traballo é escaso. A súa esperanza pode estar na chegada do turismo porque na costa abundan as  oportuni­dades para nadar e mergullar ou contemplar unha marabillosa posta de sol sobre os cocoteiros. O interior é outra cousa: unha arrepiante paisaxe de pinácu­os calizos deforestados por culpa da  explotación de  fosfato. Este país ten, ademais, unha ameaza latente: que acabe sendo engulido pola subida do nivel do mar debido ao cambio climático, para o que xa existen plans de evacuación da poboación cara a outros países.

FONTE: Lonel Planet/el pais.com e es.wikipedia.org

OS 10 PAÍSES MÁIS PEQUENOS DO MUNDO (VII)

Continúo coa serie 10 países que son os máis diminutos do globo, que todos eles teñen ás súas costas unha historia curiosa que lles fixo perdurar no tempo e algúns ocupan os primeiros postos na listaxe dos países máis turísticos, sendo o seu tamaño, precisamente, un dos seus encantos. Hoxé tócalle a...

7. Tuvalu

Antigamente Illas Ellice, é un arquipélago pertencente á rexión da Polinesia, localizada no Océano Pacífico, aproximadamente a metade de camiño entre Hawai e Australia.

Superficie: 36 km²                   Poboación: 11.508 (2018)

Capital e cidade máis poboada: Funafuti     

Idiomas oficiais: Tuvalés e Inglés

Forma de gobernó: Monarquía Constitucional

Moeda: TV$ (Dólar tuvalés) e AU$ (Dólar australiano)

Despois do Vaticano e de Nuaru, é o país con menos poboación do planeta, distribuída en nove atois coralinos nos que os recursos naturais son practicamente nulos. Pero isto, desde o aire, non se aprecia. Desde o alto móstranse como unha cegadora mancha turquesa  orlada de coral e  tachonada de illotes con palmeiras: un vulnerable paraíso no Pacífico no que apenas hai terra. A masa terrestre de Fongafale, a illa principal de Tuvalu, é tan estreita que cando o avión aproxímase á pista de aterraxe dá a sensación de que vai caer no océano. Lamentablemente, é un paraíso ameazado. Ao tratarse dunha nación de atois, a principal ameaza ecolóxica a longo prazo é o quecemento global e o aumento do nivel do mar. Ademais da erosión costeira, a auga sobe a gallaróns polo poroso coral en que se asintan as illas e contamina de sal as zonas dedicadas a cultivos. Nos últimos anos, as chamadas mareas rei foron máis altas que nunca. Se, como predín os científicos, o nivel do mar continúa subindo as illas poderían desaparecer da face da terra. Que lle ocorrerá á poboación se Tuvalu empeza a mergullarse? Nova Zelandia acepta na actualidade 75 inmigrantes ao ano e dixo que acollerá a todos os seus habitantes se fose necesario. De momento, os que sintan curiosidade por visitar este recuncho do planeta poden explorar as illas desertas cubertas de palmeiras da área de conservación de Funafuti, participar da curiosa cultura local, con deportes como o te ano (xógase con dúas pelotas feitas con follas de pándano, un arbusto tropical), asistir a unha sesión do baile nacional o fatele, ou probar a comida local a base de peixes e mariscos, malanga (un  tubérculo) e o froito da árbore do pan. Algo parecido a xogar aos Robinsones dos Mares do Sur mentres chega o desastre.

FONTE: Lonel Planet/el pais.com e es.wikipedia.org

OS 10 PAÍSES MÁIS PEQUENOS DO MUNDO (VI)

Continúo coa serie 10 países que son os máis diminutos do globo, que todos eles teñen ás súas costas unha historia curiosa que lles fixo perdurar no tempo e algúns ocupan os primeiros postos na listaxe dos países máis turísticos, sendo o seu tamaño, precisamente, un dos seus encantos. Hoxé tócalle a...

6. San Marino

Atópase situado nos Apeninos, encravado no interior de Italia, e sen saída ao mar.

Superficie: 61,19 km²     Poboación: 33.785 (2018)

Capital: San Marino        Cidade máis poboada: Serravalle   

Idioma oficial: Italiano

Forma de goberno: República Parlamentaria

Moeda: € (Euro)

Encaixonado entre as rexións italianas de Emilia-Romaña e As Marcas, nunha zona accidentada a unha ducia de quilómetros da costa do Adriático, a súa mera existencia entraña unha especie de enigma. Este micro-Estado ofrece vistas espectaculares desde o alto do monte Titano (750 metros). Presume de ser a república máis antiga de Europa: naceu no ano 301 d. C., cando un canteiro croata construíu unha igrexa no alto dunha rocha azoutada polo vento. Único sobrevivente das cidades-Estado italianas, outrora poderosas, este pequeno país logrou perpetuarse e non contaxiarse do esborralle das repúblicas de Xénova e Venecia. E aí segue, confiado na súa condición de ser o Estado soberano máis antigo do mundo e tamén a república máis antiga. O país fórmano nove municipios, presididos pola cidade medieval Città dei San Mariño, nas ladeiras do monte Titano,  incorpo­rada ao patrimonio mundial da Unesco en 2008. Visítana dous millóns de persoas ao ano; e o máis atractivo son as súas vistas pinto­ rescas, as súas rúas evocadoras e un conxunto de museos bastante estraños dedicados aos vampiros, á tortura, ás figuras de cera e outras curiosidades. Pero a superviviencia do país non depende diso, senón dun réxime fiscal bondadoso coas grandes fortunas, con baixos impostos que permiten que os servizos financeiros e o investimento estranxeiro sexan unha parte importante da economía nacional.

FONTE: Lonel Planet/el pais.com e es.wikipedia.org

O NOME DTRIMERESURUS SALAZAR: UNHA SERPE NA HONRA DUN PERSONAXE DE HARRY POTTER

Un equipo de científicos da India descubriu unha nova especie do xénero de víboras Trimeresurus que vive nas terras baixas do oeste do estado de Arunachal Pradesh. Bautizárona  como víbora de salazar (Trimeresurus salazar) en honra a Salazar Slytherin, o cofundador e mago ficticio da Escola Hogwarts da escritora  J. K. Rowling que era capaz de falar coas serpes a través da lingua Parsel.

Trátase dunha curiosa víbora verde que pode atoparse nas partes orientais da cordilleira do Himalaya a unha altura de ao redor de 170 metros. Unha única franxa laranxa avermellada que vai desde a parte inferior do ollo ata a parte posterior da cabeza nos machos distingue a esta especie doutras víboras verdes coñecidas e que agora foi descrita na revista Zoosystematics and Evolution.

A serpe verde non é o primeiro organismo que leva o nome dun personaxe da saga de Harry Potter: Lusius malfoyi, por exemplo, é un insecto de Nova Zelandia chamado así polo  antagonista "redimido" Lucius Malfoy; o  dementor Ampulex, é unha especie de avespa cascuda nativa a Tailandia; Eriovixia gryffindori, é unha pequena araña con forma de chapeu que leva o nome de Godric Gryffindor, outro cofundador de Hogwarts; Aname aragog e Lycosa aragogi, son dúas especies de arañas co nome de araña mascota xigante de Hagrid. Tamén está Harryplax severus, un cangrexo nativo de Guam, chamado así por Harry Potter e Severus Snape.

Estes nomes non son só por diversión (aínda que resulten bastante divertidos). Un nome pegadizo pode xerar unha atención positiva cara a estas especies e a súa contorna.

FONTE: muyinteresante.es Imaxe: Aamod Zambre and Chintan Seth, Eaglenest Biodiversity Project