OPINIÓN E COMENTARIO

UN LIBRO PARA LER: "DESMONTANDO O CRIME PERFECTO"

O pasado día 12, viaxando en coche, escoitei na radio a reseña deste libro: "Desmontando o crime perfecto" da periodista, do Periodico de Catalunya, Mayka Navarro, publicado na editorial Alreves. Nese mesmo día, peticioneino na miña librería habitual, Ler, da nosa localidade, que non o tiña aínda. Ás 24 horas estaba no meu poder. Estivo uns días encima dunha mesa, pois andaba con outro libro, ata que o pasado venres, día 22, ao  pasar ao seu lado collino e comecei a lelo. O domingo, día 24, estaba rematado.

O libro reconstrúe a minuciosa investigación dos Mossos d’Esquadra que deu ao traste co plan que durante meses deseñou María Ángeles Molina Fernández (Angi), unha mala muller, para tratar de emular un crime perfecto. Os policías son os protagonistas deste relato baseado todo en feitos reais, que conta, ademais, coa mirada e os sentimentos en primeira persoa da xornalista de sucesos e autora do libro, que no seu día publicou a investigación e que a punto estivo de ser imputada pola xuíza que dirixía o caso.

Foi a muller encargada de limpar o apartamento que se alugaba por días no barrio de  Gràcia de Barcelona, quen a mañá do 21 de febreiro do 2008 descubriu o corpo sen vida de Ana María  Páez Capital. A nova, de trinta e seis anos, estaba completamente ispe sobre un sofá e levaba atada unha bolsa de plástico na cabeza. Xunto ao cadáver, os investigadores dos Mossos d’Esquadra só atoparon unha perruca e un par de botas negras. Nos primeiros momentos, os policías do Grupo de Homicidios expuxéronse a hipótese dunha morte por asfixia sexual. Unha tese que se desvaneceu en canto chegaron ás dependencias policiais as primeiras imaxes dunha misteriosa e atractiva muller que, facéndose pasar pola vítima, sacaba diñeiro da conta corrente da nova asasinada. A investigación centrouse entón nela, ,  Angi, a asasina que durante varios anos foi capaz de seducir aos responsables de varias entidades bancarias que lle concederon, sen ningún tipo de control, préstamos e seguros que asinou coa identidade da súa amiga asasinada.

Unha viaxe "alucinante" ao mundo da investigación criminal.

Moi recomendable!

A SOCIEDADE AÍNDA NON ENTENDE QUE É A VIOLENCIA DE XÉNERO

 

“Cando saín desa relación era incapaz de dicir unha canción que me gustase ou unha película. Eu non era ninguén. Non era nada”. Aínda así, a Mariña Marroquí custoulle un lustro chamar “maltratador” ao home que lle roubou a adolescencia. Dos 15 aos 19 anos viviu un inferno que agora relata con dureza: “A min pegáronme, queimáronme, violáronme, deixáronme nun escampado, asfixiáronme, insultáronme e humilláronme”. E, aínda por riba, o que quedou foi unha muller que sentíase culpable, avergoñada e rota. Agora, totalmente recuperada e optimista, expón o seu pasado porque está convencida de que a visibilización e a educación son as únicas ferramentas para eliminar a violencia de xénero.

Mariña Marroquí estudou Educación Social na Universidade de Granada e actualmente preside a Asociación Ilicitana contra a Violencia de Xénero (AIVIG). No seu empeño educativo ha levado o taller “O amor non doe”, unha dinámica de prevención e detección precoz da violencia de xénero, a máis de 65.000 adolescentes. Tamén imparte cursos a policías, fiscais e profesionais sanitarios. “Necesito tentar que esta sociedade cambie, que a educación cambie e coñézase ese inferno que está tan oculto dentro de tantas casas”, asegura. Ademais, é autora do libro ‘Iso non é amor: 30 retos para traballar a igualdade’.

Que é o amor para Marroquí? “O amor é algo que saca a mellor versión de ti mesma, que te fai ser feliz cada día, que te fai sorrir e onde te sentes libre e, sobre todo, segura”, sostén. Sábese afortunada por seguir viva e goza, con humor contaxioso, de cada canción, de cada película e de cada segundo. É profesional, é valente, é feliz. Hoxe Mariña Marroquí, máis que nunca, é.

Atención a vítimas de violencia de xénero: 016

25 DE NOVEMBRO

Viñeta do finado Forges (Antonio Fraguas de Pablo) sobre esta temática / enfemenino.com

Hoxe celebramos o Día Internacional da Non Violencia de xénero, na que conmemoración anual para denunciar a violencia que se exerce sobre as mulleres só por homes en todo o mundo e reclamar políticas en todos os países para a súa erradicación.

No que levamos de ano as mulleres mortas no noso país foron 51 e na nosa terra, Galicia, xa foron 5. Esto ten que rematar!

Non a violencia de xénero!

É cousa de tod@s!

CINE: "FROZEN II"

 

Esta fin de semana chega aos cines a esperadísima secuela de Frozen, gañadora del Oscar en 2013. Trátase de Frozen II, que coma a súa predecesora é unha adaptación de Disney do conto A Raiña das Neves de Hans Christian Andersen. Por certo, o seu preestreo nacional foi na cidade de Vigo o pasado día 20. Esta é a súa ficha técnica.

Título orixinal: Frozen II

Ano:2019

Duración: 103 min.

País: Estados Unidos

Dirección: Chris Buck, Jennifer Lee

Guión: Jennifer Lee

Música: Christophe Beck

Produtora: Walt Disney Animation Studios/Walt Disney Pictures

Xénero: Animación

Sinopse: Anna e Elsa volven xunto a Kristoff e Olaf, o boneco de neve, para salvar ao reino de Arendelle dunha misteriosa ameaza. Seguindo estrañas voces que lle prometen revelar segredos do seu pasado, Elsa adéntrase nun bosque onde os seus poderes poderían non ser suficientes.

Os náis novos están moi contentos, e tamén... outros non tan novos!

SOMOS INCAPACES DE ESTAR A SOAS CON NÓS MESMOS

Por primeira vez na historia, na vida das persoas conviven dúas circunstancias: as reais e as virtuais. “Ata que punto están a condicionar unhas ás outras?”, pregúntase José Carlos Ruiz, doutor en Filosofía. Como investigador da chamada ‘Hipermodernidade’, a este profesor universitario preocúpalle especialmente o impacto das novas tecnoloxías nas mentes do século  XXI: “As redes sociais permítennos crear un avatar de nós mesmos, cunha vida totalmente  idealizada”. E engade: “Para moitas persoas, especialmente para os adolescentes, é moi duro desconectarse das redes e descubrir que a súa vida real non se parece en nada á súa vida virtual”.

Crítico coa sociedade contemporánea, para el a felicidade do século  XXI “converteuse nun instrumento de tortura” baseado nunha “check list”: “sentimos que debemos consumir a última novidade do mercado, visitar o país de moda e practicar o deporte en boga”. Unha lista de experiencias interminable que sentimos obrigados a cumprir, e que nos leva a buscar estímulos emocionais permanentemente. Como experto en filosofía contemporánea, advirte: “Todo isto estase convertendo nunha trampa que nos conduce a ser incapaces de parar e reflexionar”. O antídoto, segundo asegura, está no pensamento crítico: “O pensamento crítico filosófico permítenos cuestionar a realidade do mundo no que vivimos, e tamén as súas mensaxes”.

José Carlos Ruiz doutorouse en Filosofía Contemporánea cunha tese sobre o ‘Hiperindividualismo’. É especialista en ‘Pensamento Crítico’ e dirixiu varios cursos sobre o uso do pensamento crítico na aula e ‘Educación crítica visual’. Como investigador, os seus intereses céntranse na filosofía da cultura, a análise da sociedade hipermoderna e a aproximación da filosofía ao cotián. É autor dos títulos ‘De Platón a Batman: manual para educar con sabedoría e valores” (2017), ‘A arte de pensar’ (2018) e ‘A arte de pensar para nenos’ (2019). Tamén é colaborador habitual de prensa e exerce como asesor filosófico na Cadea SER.

NA PROCURA DA FELICIDADE

O curso “Psicoloxía e boa vida” da profesora Laurie Santos na Universidade de Yale esperaba matricular a 250 alumnos, pero converteuse nun fenómeno de masas onde se inscribiron 1.200 estudantes. Despois ofreceu online o seu curso “A ciencia do benestar” e fíxose viral en todo o mundo. Por que? Porque o ser humano leva milenios buscando a felicidade, sen éxito. “Algo que nos ensina a ciencia é que, aínda que todos buscamos a felicidade, non adoitamos facelo ben. Temos ideas preconcibidas sobre as cousas que poden facernos felices, pero a miúdo equivocámonos. Creo que aí pode axudarnos a ciencia, porque o que nos suxire é que hai cousas moi simples que podemos facer para mellorar o noso benestar, como imitar os cinco comportamentos das persoas felices:  socializar, ser altruístas, mostrar gratitude polo que temos, practicar hábitos saudables e meditar”, sinala a investigadora.

A psicóloga Laurie Santos é directora do Laboratorio de Cognición Comparativa de Yale e do Laboratorio de Cognición Canina de Yale, onde participa en estudos científicos sobre benestar emocional, psicoloxía positiva e comportamento. Afirma que “a cultura do eu” non nos fixo máis felices, senón que nos afastou dese obxectivo. Compararnos cos demais, non ser obxectivos ao valorar o que temos e perder valores tradicionais que si tiñan os nosos antecesores fainos máis infelices que eles. Con todo, non todo está perdido. “Recoñecendo que vivimos ben e que necesitamos unicamente cambiar actitudes, podemos obter esa felicidade e esa resiliencia necesarias para resolver os nosos problemas. Unha receita universal para atopar a felicidade resumiríase en tomar tempo para pensar nos demais e no aquí e o agora, engadir un pouco de exercicio e horas de soño”, conclúe a experta.

SER GALEGOS MOLA!

 

Coma nos últimos anos, Supermercados Gadis, tráenos o seu anuncio VIVAMOS COMO GALEGOS, neste caso SER GALEGOS MOLA!.

Superándose cada ano!

DESCOBRE O LIBRO QUE CAMBIARÁ A TÚA VIDA

 

“Tiven cancro dos 14 aos 24 anos e perdín unha perna, un pulmón e un anaco de fígado, pero fun feliz”. Albert Espinosa é escritor, guionista, actor e director de cinema, pero por encima de todo, é alguén capaz de compartir unha mensaxe esperanzadora sobre o cancro infantil e xuvenil. Vendeu máis de tres millóns de libros en 42 países, con títulos como ‘O mundo amarelo’, ‘O que che direi cando te volva ver’, ‘O mundo azul. Ama o teu caos’, ’Se ti me dis ven déixoo todo… pero dime ven’, ou o máis recente ‘O mellor de ir é volver’.

Coa súa película ‘Planta 4ª’, dirixida por Antonio Mercero, estivo nomeado ao Premio Goya, e a serie televisiva ‘Pulseiras vermellas’, gañadora de dous premios Emmy, conseguiu facer  viral a súa historia e a dos seus compañeiros de hospital máis aló das nosas fronteiras, chegando a emocionar a Steven Spielberg, que se encargou da versión estadounidense.

“A miña nai hospitalaria tiña 92 anos e era de Zaragoza. Colleunos a todos os rapaces que tiñamos cancro e deunos un berro de guerra: ‘Non somos coxos, somos coxonudos!’, que nos encantaba. Ela ensinounos que non existe a felicidade, senón ser feliz cada día. Tiña esa forza, esa enerxía, de facerme crer que todo era posible”. Sempre co humor e a tenrura de fondo, Albert Espinosa decidiu retirarse dos focos para dedicar o seu tempo para escribir novos libros, unha serie e outra película, ler e gozar da vida. Este é o seu legado.