SABÍAS QUE...

SABÍAS QUE... POR QUE O XAMPÚ FAI ESCUMA?

Cando aplicamos xampú sobre o noso cabelo mollado e fregámolo estamos a asistir a un espectáculo molecular fascinante. A escuma que se forma non é máis que unha multitude de burbullas de aire atrapadas nunha matriz líquida. Pero, que fai que estas burbullas fórmense e mantéñanse estables?

Os grandes responsables da formación da escuma son os tensioactivos. Trátase duns compostos químicos dotados dunha rexión molecular que é atraída pola auga (hidrófila) e doutra parte que é repelida por ela, pero atraída polas graxas e aceites (lipófila).

A tendencia natural da auga é formar pingas esféricas debido á tensión superficial, mentres que a tendencia natural dos tensioactivos é reducir esa tensión, facilitando que a auga se estenda e mestúrese coas graxas e aceites presentes no noso cabelo e coiro cabeludo.

As partes lipófilas dos tensioactivos únense ás moléculas de graxa e aceite, formando estruturas esféricas chamadas micelas. A parte hidrófila dos tensioactivos oriéntase cara ao exterior da micela, interactuando coa auga.

Ao axitar o xampú introdúcese aire na mestura. As micelas, ao ser máis lixeiras que a auga, tenden a ascender á superficie, atrapando aire no seu camiño e formando burbullas. Por outra banda, as moléculas do tensioactivo adhírense á superficie das burbullas formando unha película que evita que rompan rapidamente.

A escuma que se produce ao usar xampú cumpre tres funciones principais. Aumenta a superficie de contacto, facilita a distribución do xampú e crea unha sensación de limpeza.

Ao formar escuma, aumentamos a superficie de contacto entre o xampú e o cabelo, o que facilita a eliminación da sucidade, o sebo e outros residuos. A escuma axuda a distribuír o champú de maneira uniforme por todo o cabelo, garantindo unha limpeza máis efectiva. Ademais, a sensación que nos provoca a escuma cando nos lavamos o cabelo está asociada coa limpeza e a frescura, o que nos proporciona unha experiencia sensorial agradable.

Segundo a súa carga eléctrica os tensioactivos clasifícanse en aniónicos, catiónicos, non iónicos e anfóteros. Os máis comúns son os aniónicos, á vez que son os máis eficaces para eliminar a graxa e a sucidade. Estes compostos químicos teñen unha carga eléctrica negativa e son moi bos xerando escuma. Algúns exemplos son o lauril sulfato de sodio (SLS) e o lauril éter sulfato de sodio (SLES).

O catiónicos teñen unha carga eléctrica positiva e utilízanse principalmente como acondicionadores, xa que se adhiren á superficie do cabelo, deixándoo suave e fácil de peitear. O seu principal hándicap é que non son moi bos xerando escuma.

Os tensioactivos non iónicos son aqueles que non teñen carga eléctrica e utilízanse a miúdo en xampús para bebés e cabelos sensibles. Algúns exemplos son o coco-glucósido e o lauril glucoside.

Por último, están os anfóteros que poden ter unha carga positiva ou negativa, dependendo do pH do produto. Son moi suaves e utilízanse en xampús para todo tipo de cabelo. Un exemplo desta familia é a cocamidopropil betaína.

Así que xa sabes, a próxima vez que teña que comprar un xampú párate uns segundos en ler a etiqueta e elixe o que mellor se adapte ás súas necesidades, debido a que non todos son iguais.

FONTE: Pedro Gargantilla/abc.es/ciencia    Imaxe: elconfidencial.com

SABÍAS QUE... COMO SE CHAMA O RISCO DA LETRA Ñ?

O abecedario español consta de vinte e sete letras a día de hoxe, aínda que evolucionou co tempo, que no caso do galego son 23 letras e 7 diágrafos). A inclusión e a exclusión de certas letras reflicten cambios no uso do castelán, sendo a RAE a institución que conta coa misión de velar por que a evolución que experimente o idioma adáptese ás necesidades e avances da sociedade. De entre todas as letras do alfabeto, unha das que destacan é a letra "ñ", distintiva do español e que é utilizada por outros idiomas como o galego, o quechua ou o filipino. Así mesmo, está caracteriza por un risco que a distingue do "n" e ten un nome que moi poucos coñecen.

No ámbito da tecnoloxía e a informática, a letra ñ tivo unha presenza significativa, especialmente na codificación de caracteres e na internacionalización de software. Nos teclados en español, o ñ ten unha tecla dedicada, algo que non ocorre nos teclados deseñados para outros idiomas.

Así, á hora de poñer nomes ou contrasinais na rede, a letra ñ non é aceptada. Pasa, por exemplo, co termo "cana", o apelido "muñoz" e mesmo o nome "España", que na rede, pola non existencia desta letra, aparecen como "cana", "munoz" ou "Espana" respectivamente.

A letra ñ ten a súa orixe na Idade Media. Segundo explica a RAE, a letra ñ, décimo quinta no noso abecedario, naceu "da necesidade de representar unha novo fonema, inexistente en latín". "En cada unha das linguas romances foise fixando unha grafía distinta para representalo, como gn en italiano e francés, ny en catalán ou nh en portugués. O castelán medieval escolleu o dígrafo nn".

Este uso estendeuse nos manuscritos medievais, e co tempo, o acento converteuse nunha parte integral da letra. "Adoitábase representar abreviadamente mediante un so n cun risco máis ou menos ondulado encima; así xurdiu a ñ, adoptada tamén polo galego e o vasco", define a Real Academia Española no seu dicionario.

Mentres, o risco que aparece encima desta letra chámase til (virgulilla en castelán). A RAE define este concepto como "signo ortográfico de forma de coma, risco ou trazo", e tamén acepta a acepción de "raia ou liña curta e moi delgada". Así mesmo, tamén acepta o nome, no caso do galego, sinal diacrítico.

No abecedario español, existen outras combinacións que, aínda que non se consideran letras separadas, no pasado estaban incluídas. É o caso da "ch" ou as "ll", que foron utilizadas dentro do noso abecedario ata que a RAE deixou de consideralas letras independentes en 1994.

Así mesmo, o uso das letras k e w son relativamente raras en español (letras alleas ao alfabeto galego) e úsanse principalmente en palabras de orixe estranxeira.

FONTE: Nora Villalba/larazon.es

SABÍAS QUE... A CURIOSA COMPOSICIÓN DO PO DO NOSO FOGAR

A menos que o remediemos o po remata apropiandose das nosas casas coma se dun exército silencioso tratásese. Cada recuncho, cada superficie, cada obxecto cóbrese por unha fina capa esbrancuxada que parece medrar con cada respiración.

Cada unha desas diminutas partículas son un fragmento de vida, un recordo atrapado nunha suspensión temporal, que se converte no gardián dos nosos segredos. Un confidente silencioso que coñece todos os recunchos e recunchos dos nosos fogares.

Cando os raios de sol cóanse polas xanelas ilumínanse as partículas suspendidas no aire, descubríndonos un universo microscópico en constante movemento. Desta forma, os mobles, outrora relucentes, parecen envellecidos por un fino manto; os títulos dos libros ocúltanse baixo unha grosa capa de partículas e as fotografías tínguense dunha brétema opaca. O po fixo acto de presenza.

A composición do po pode variar segundo a localización do fogar, a época do ano e as actividades que realicemos na nosa casa. Pero, en xeral, o po está composto por unha mestura de células procedentes da nosa pel, fibras téxtiles, ácaros de po, partículas de pole e de terra, bacterias, fungos e restos de alimentos.

E é que os seres humanos somos auténticas fábricas de células e constantemente estamos a nos desprender delas. As células mortas mestúranse coas fibras da nosa roupa, das alfombras ou das cortinas e acumúlanse no po dándolle unha maior consistencia.

Neste universo os ácaros son os reis. Estes parentes afastados das arañas e tan pequenos que só se poden ver cun microscopio poderíanse describir como pequenas bolitas con patiñas. Os ácaros do po adoran os lugares cálidos e húmidos e o seu prato preferido son as células mortas, e arrástranse por todas partes de forma sibilina.

A pesar de que non morden nin pican, os ácaros poden ser responsables dalgúns problemas que incumben á nosa saúde, xa que os seus excrementos son moi alerxénicos e poden provocar reaccións alérxicas en persoas sensibles.

Xunto aos ácaros do po, as bacterias e os fungos atopan neste paraíso un ambiente cálido e húmido ideal para medrar e reproducirse.

Pero o po non é un simple amontoamento de partículas e microorganismos, é moito máis que iso. Temos que dimensionarlo como un ecosistema dinámico, onde uns seres invisibles aos nosos ollos interactúan entre si e coa súa contorna.

Por unha banda, as bacterias descompoñen as células mortas e as fibras téxtiles, liberando nutrientes que son utilizados por outros microorganismos, por outra, os fungos medran sobre as partículas de po, formando un armazón de filamentos que lles permite explorar a súa contorna.

O tipo e a cantidade de po que se acumula nun fogar poden proporcionarnos unha información moi valiosa. Por exemplo, un exceso de pole pode indicar que as xanelas non se pechan correctamente ou que hai unha planta con flores na habitación; mentres que a presenza de certas bacterias pode revelar problemas de humidade ou ventilación.

Así que xa sabes, a próxima  vez que quites o po do moble pensa por un momento o microuniverso que se esconde ante os seus ollos.

FONTE: Pedro Gargantilla/abc.es/ciencia

SABÍAS QUE... O PEIXE MÁIS VELENOSO DO MUNDO

 Peise pedra Synanceia verrucosa / aquariumbcn.com

No mundo submarino, non tes que ser a criatura máis grande para ser a maior ameaza. O peixe pedra ou peixe rocha, que acada unha lonxitude media de 30 a 40 centímetros e ata 2 kg de peso, é o peixe máis velenoso do mundo, portando sacos velenosos en cada unha das súas 13 espiñas.

Aínda que a ameaza para os mergulladores responsables é minúscula, contámosvos 5 datos que desexarás coñecer sobre estas interesantes e tóxicas criaturas submarinas (se as atopas).

1. Hai cinco especies de peixe pedra da familia Synanceiidae que se poden atopar nas rexións costeiras dos océanos do Indo-Pacífico.

2. Como o peixe máis velenoso no mar, a maioría asumiría que o peixe pedra mata á súa presa usando o veleno nas súas espiñas, pero este non é o caso. En cambio, o peixe pedra captura á súa presa con gran velocidade. Para cazar á que vai ser a súa comida, os peixes pedra esperan a que apareza a presa e logo nadan rápido e atácana velozmente. O ataque pode durar apenas 0.015 segundos! Cando non persegue á súa presa, o peixe pedra normalmente nada moi moi lentamente.

3. Ten excelentes capacidades de camuflaxe, polo que o peixe pedra pode ser difícil de distinguir. Se che gusta mergullar, por suposto que é emocionante detectar as criaturas que mellor se camuflan, pero lembra prestar atención ao que se esconde no fondo rochoso ou o coral.

4. Non entres en pánico se o ves, o peixe pedra non se desviará do seu camiño para atacarte, senón que usará o seu veleno como mecanismo de defensa contra os depredadores. O veleno xeralmente libérase cando se aplica presión á espiña do peixe pedra, o que significa que o veleno emítese con máis frecuencia cando o peixe pedra é atacado por un depredador ou pisado por un humano. Nunca irá directo a atacar a un humano. Se por algunha razón accidentalmente pisas un peixe pedra, busca tratamento inmediato, xa que o veleno pode causar dor severa, insuficiencia cardíaca e mesmo a morte se non se trata. A auga quente pódese usar como alivio temporal; con todo, é esencial buscar atención médica e dispoñer dun antídoto.

5. O peixe pedra pode sobrevivir ata 24 horas fóra da auga, o que é un trazo pouco común entre os peixes.

Fiel ao seu nome, o peixe pedra parece estar formado por rochas encostradas ou entullos no fondo do mar. Pero se se observa detidamente, veremos algunhas características interesantes, como que a maioría son de cor marrón ou gris con manchas amarelas, alaranxadas ou vermellas no seu corpo.

FONTE: Sarah Romero/muyinteresante.com  

SABÍAS QUE... OS SERES QUE VIVEN NA ALCAHOFA DA TÚA DUCHA

Algunha vez preguntácheste que segredos esconde ese obxecto tan cotián que utilizamos a diario para refrescarnos? Detrás da inocente aparencia dunha “alcachofa” de ducha ocúltase un universo microscópico fascinante e, en ocasións, un pouco repugnante. Un mundo onde millóns de microorganismos libran unha batalla constante pola supervivencia e que merece que lle dediquemos un pouco de atención.

Imaxina a “alcachofa” da túa ducha como unha pequena cidade medieval, húmida e cálida, chea de rúas estreitas e recunchos escuros. Un labirinto de tubaxes e orificios no que habita unha gran variedade de microorganismos. Por esas angostas canellas conviven nunha harmonía caótica, formando unha comunidade microbiana única, bacterias, fungos e virus. Todos eles atoparon no noso baño o lugar perfecto para vivir e reproducirse.

As bacterias son, sen dúbida, as máis numerosas e diversas. Desde as coñecidas E. coli, que escapan dos nosos intestinos, ata as Pseudomonas, amantes da humidade e capaces de formar biopelículas deslizantes e pegañentas. Biopelículas que actúan a modo de escudos protectores, resgardando ás bacterias dos perigos externos e facilitando a súa supervivencia.

Os fungos son microorganismos filamentosos que atopan na “alcachofa” un festín de nutrientes, como poden ser restos de xabón e champú. Alí forman colonias ramificadas que se adhiren tenazmente ás superficies, creando un aspecto esbrancuxado e viscoso.

Unha biopelícula é unha comunidade de microorganismos, principalmente bacterias, que se adhiren a unha superficie e que se envolven nunha matriz pegañenta producida por elas mesmas. Esta matriz, composta por substancias como proteínas, polisacáridos e acedos nucleicos, proporciónalles protección e permítelles comunicarse entre si.

A primeira fase na formación dunha biopelícula é a adhesión, basicamente consiste en que as bacterias nadan libremente na auga ata que atopan unha superficie adecuada, como pode ser o interior da “alcachofa”, á que se aferran grazas a unhas estruturas bacterianas chamadas pili.

Unha vez adheridas, as bacterias comezan a producir a matriz extracelular, unha substancia pegañenta que as une entre si e aumenta a súa adherencia á superficie.

Aos poucos a biopelícula vai medrando, a matriz vólvese máis grosa e complexa, formando canles que permiten a circulación de nutrientes e a eliminación de refugallos. Cando as condicións ambientais vólvense desfavorables, algunhas bacterias poden desprenderse da biopelícula e iniciar unha peregrinación que as leva a colonizar novos lugares.

Por todo iso, énos fácil entender que as biopelículas das “alcachofas” póidanse converter nun serio problema para a nosa saúde, xa que as bacterias que hai nelas vólvanse máis resistentes aos desinfectantes e aos antibióticos, xa que a matriz protéxeas.

A pesar de que o describimos a nosa “alcachofa” de ducha como unha comunidade harmónica, a vida nela é complexa e existe unha loita constante polos recursos. As bacterias compiten polo espazo e os nutrientes, os fungos expanden as súas colonias e os virus buscan novas células ás que infectar.

A todo isto, hai que engadir a auga quente e o xabón que utilizamos para limpar os nosos corpos, os cales crean un ambiente dinámico e cambiante, favorecendo a proliferación de microorganismos.

Así que xa sabes, a próxima vez que te duches lembra que non está só, que millóns de microrganismos obsérvante desde as alturas.

FONTE: Pedro Gargantilla/abc.es/ciencia      Imaxe: cuidateplus.marca.com

SABÍAS QUE... OS MAIAS FORON OS CREADORES DUNHA DAS LAMBETADAS MÁIS POPULARES DO MUNDO?

Nas exuberantes selvas de Mesoamérica, onde a civilización maia floreceu durante séculos, xurdiu un tesouro inesperado: a goma de mascar. Máis que unha simple lambetada, esta goma de mascar natural representaba un elemento profundamente arraigado na cultura e cosmovisión deste pobo.

Para os antigos maias, a goma de mascar, coñecido como tzictli, era algo máis que un pasatempo. Era un símbolo de status social, un elemento purificador e un remedio medicinal. Os nobres masticáno durante cerimonias e reunións importantes, mentres que a xente común utilizábao para limpar os seus dentes e refrescar o seu alento.

A goma de mascar tamén desempeñaba un papel importante na medicina maia, utilizándose para tratar unha enorme variedade de doenzas, desde a dor de estómago ata as infeccións bucais.

Ademais de todo isto, tamén tiña un significado espiritual xa que se asociaba coa deusa da choiva, Chaac, masticándose durante as cerimonias para invocar a choiva e a fertilidade.

A chegada dos conquistadores no século XVI marcou un punto de inflexión na historia da goma de mascar. Os españois, fascinados por esta goma exótica, levárona a Europa, onde rapidamente se converteu nunha popular lambetada, que foi rebautizada como chicle, derivado do tzictli.

A extracción da goma de mascar realízase a partir da árbore de chicozapote (Manikara zapota) a través dun proceso artesanal que comeza no mes de outubro despois do período de choiva e que require de certa habilidade e coñecemento.

Os chicleiros realizan incisiones en forma de espiga na cortiza da árbore a golpe de machete, permitindo así que a resina flúa cara a recipientes especiais. Calcúlase que os chicleiros son capaces de colleitar uns oito quilos por cada árbore. Unha vez que a resina foi recollida purifícase e sométese a un proceso de cocción para eliminar o exceso de auga, dando como resultado unha goma base e masticable.

O proceso adoita durar unha hora durante a cal o chicleiro non deixa de remover a masa para evitar que se pegue. Cando o zume adquire unha consistencia viscosa colócase nun molde e engádense produtos naturais para crear un chicle totalmente orgánico.

Durante o século XIX, a demanda de goma de mascar disparouse en Estados Unidos. A industrialización do proceso de extracción e a adición de saborizantes deron lugar ao nacemento da goma de mascar moderna.

Na década de 1860, un farmacéutico de Louisville (Kentucky, Estados Unidos) chamado John Colgan, deu un xiro innovador ao mundo da mastigación ao crear o primeira goma de mascar con sabor. A súa enxeñosa creación xurdiu da experimentación con diferentes ingredientes, mesturando azucre en po con tolu, un aromatizante en po obtido do extracto da árbore de bálsamo (Myroxylon). O resultado foron pequenos pauciños de goma de mascar que, a diferenza dos seus predecesores sen sabor, ofrecían unha experiencia sensorial máis agradable e atractiva para os consumidores.

FONTE: Pedro Gargantilla/abc.es/ciencia     Imaxe: larazon.es

SABÍAS QUE... POR QUE AS NUBES NON CAEN SOBRE AS NOSAS CABEZAS?

Unha nube é un hidrometeoro visible formado pola acumulación de cristais de xeo e/ou pingas de auga microscópicas suspendidas na atmosfera, como consecuencia da condensación do vapor de auga

As nubes, máis aló da súa beleza estética, son elementos cruciais do sistema climático. A súa formación, movemento e comportamento inflúen na temperatura, a humidade e as precipitacións.

Comprender as razóns polas que flotan permítenos aprecialas non só como un espectáculo visual, que o é, senón como parte integral do complexo funcionamento do noso planeta.

As nubes parecen desafiar a gravidade ao flotar ingrávidamente no aire. Con todo, detrás desta aparente ingravidez escóndese un complexo fenómeno físico que involucra a interacción entre o vapor de auga, o aire quente e as correntes ascendentes.

Para comprender por que as nubes non se esborrallan, primeiro debemos adentrarnos no concepto da densidade. Esta constante defínese como a cantidade de masa por unidade de volume. No caso das nubes, que están compostas principalmente por vapor de auga, a densidade é menor que a do aire que as rodea.

Para comprender o valor da densidade nas nubes vaiamos cun sinxelo experimento. Supoñamos que lanzamos ao aire unha pelota de plástico chea de aire: flotará porque o aire dentro dela faia menos densa que o aire circundante.

De maneira similar, as nubes, ao estar formadas por vapor de auga menos denso que o aire, experimentan unha forza de empuxe cara arriba que contrarresta a forza da gravidade que as «tira» cara abaixo.

O aire quente, sendo menos denso que o aire frío, tende a ascender. A medida que sobe, arrefríase e perde a súa capacidade para reter vapor de auga. Este vapor de auga condénsase en pequenas pingas de auga ou cristais de xeo, formando a nube visible.

As correntes ascendentes de aire quente actúan, por tanto, como un elevador continuo, impulsando as pingas de auga e os cristais de xeo cara arriba. A velocidade destas correntes ascendentes é crucial para manter as nubes suspendidas. Se a corrente ascendente é o suficientemente forte, as pingas de auga non terán tempo de caer o suficiente antes de ser impulsadas cara arriba novamente.

Agora ben, as nubes non son estáticas. Están en constante cambio e movemento, a mercé das correntes de aire e os procesos de condensación e evaporación. As pingas de auga dentro da nube atópanse nun equilibrio dinámico, caendo lentamente debido á gravidade, pero sendo impulsadas cara arriba polas correntes ascendentes. Este equilibrio dinámico é o que permite que as nubes floten e móvanse polo ceo, adoptando as formas caprichosas que tanto nos fascinan.

Por último, pero non por iso menos importante, hai que ter presente que a flotabilidade dunha nube non é un valor constante. Hai un polinomio perfectamente definido que determina a flotabilidade e que está formado pola temperatura do aire, a humidade do aire, o tamaño das pingas e os ventos.

Desta forma, sabemos que canto máis quente sexa o aire, menor será a súa densidade e maior será a flotabilidade da nube e que un aire máis húmido, con máis vapor de auga, incrementa a densidade da nube e reduce a súa flotabilidade.

En canto ao tamaño das pingas de auga, as máis grandes son máis pesadas e tenden a caer máis rápido, e que o vento as pode deformar e disipar, afectando tamén a súa capacidade para flotar.

FONTE: Pedro Gargantilla/abc.es/ciencia      Imaxe: es.wikipedia.org

SABÍAS QUE... VERMELLAS, BRANCAS, NEGRAS... DE QUE DEPOENDE A COR DA AREA DA PRAIA?

Praias de area branca, marrón e negra / cruceroscosta.es / petronor.eus/es / lavanguardia.com

Un paseo por unha praia constitúe un verdadeiro pracer para os nosos sentidos. Desde a brisa mariña que nos rumorea ao oído, mentres observamos o vaivén das ondas, ata o sol, que coa súa luz dourada tingue cada gran de area, pasando polas ondas de escuma branca, que nacen e morren nun ciclo eterno. De todo isto, quedemos, por uns instantes, coa area da praia.

Desde un punto de vista xeolóxico está composta principalmente por fragmentos de rochas e minerais, sendo os máis comúns o cuarzo, os feldespatos, as micas, os minerais pesados e os fragmentos de cunchas e esqueletos mariños.

O compoñente máis abundante da area da praia é o cuarzo, formado por dióxido de silicio (SiO₂). Trátase dun mineral duro e resistente que, á súa vez, pode provir de diferentes tipos de rochas, como o granito, o gneis e a arenisca.

Os feldespatos son o segundo compoñente máis común na area, son minerais que conteñen aluminio, silicio, potasio, sodio e calcio, e que se atopan en rocas ígneas, metamórficas e sedimentarias.

En canto ás micas, as máis comúns na area das nosas praias son a muscovita e a biotita. Finalmente, no grupo de minerais pesados atopamos a aqueles que ten unha densidade superior a 2,5 g/cm³, como a magnetita, a ilmenita e o zircón. Estes minerais atópanse en pequenas cantidades na area e poden provir de diferentes tipos de rochas.

A area defínese como partículas de rocha ou minerais cun tamaño de gran comprendido entre 0,063 mm e 2 mm de diámetro. Os grans de area máis pequenos (de menos de 0,063 mm) denomínanse limo, mentres que os máis grandes (de máis de 2 mm) denomínanse grava.

En canto á cor da area da praia, depende da composición mineralóxica das rochas das que provén. A area de cor branca adoita estar composta principalmente por cuarzo, mentres que a area de cor marrón ou avermellada pode conter óxidos de ferro. A area negra ou volcánica adoita estar formada por fragmentos de basalto e outros tipos de rochas volcánicas.

Camiñar descalzo pola area quente da praia pode ser unha experiencia agradable, pero tamén pode resultar incómoda e mesmo dolorosa se a area está demasiado quente.

Esta sensación queimadora débese a unha transferencia de calor, e é que a area, do mesmo xeito que calquera outro material, ten a capacidade de absorber e almacenar enerxía en forma de calor. Os factores que inflúen na súa temperatura son a radiación solar, a composición da area, a humidade da mesma, a súa granulometría e o vento que sopre nese momento na praia.

A principal fonte de calor para a area, evidentemente, é a radiación solar, canto máis intensa sexa a luz solar máis se quentará. En canto á composición, a area de cores máis escuras (como a negra ou volcánica) tende a absorber máis calor que aquela que ten cores claras.

Seguramente que todos puidemos comprobar nalgunha ocasión que a area seca retén a calor de maneira máis eficiente que a area húmida e que a auga actúa como un regulador de temperatura, absorbendo parte e dificultando a súa transferencia aos nosos pés.

En canto á granulometría, a area fina ten unha maior superficie de contacto coa pel, o que significa que pode transferir calor de maneira máis rápida e eficiente que a area grosa.

O último factor é o vento, por unha banda, pode contribuír á evaporación da auga da area, o que a fai máis seca e receptiva á calor solar e, por outro, pode axudar a disipar a calor da area, o que a fai menos quente.

Regresemos ao noso paseo e gocemos desa paisaxe cambiante e fascinante que convida á reflexión, á calma e á contemplación, á vez que nos lembra a fraxilidade do noso planeta.

FONTE: Pedro Gargantilla/abc.es/ciencia