SABÍAS QUE...

SABÍAS QUE... COMO É PISIBLE ENVIAR UN EMAIS DENDE VIGO ANOVA YORK?

O fondo do mar parécese a unha autoestrada conxestionada por un tráfico frenético de datos. E é que debaixo das ondas hai unha intrincada rede de cables que conecta continentes enteiros, transmitindo a inmensa cantidade de información que flúe por internet cada segundo.

É certo que os satélites tamén transmiten datos, pero os cables submarinos teñen catro vantaxes: velocidade, latencia, capacidade e fiabilidade. A velocidade de transmisión de datos por fibra óptica submarina é moito maior que por satélite, o cal se traduce nunha experiencia de navegación web máis rápida e fluída.

A latencia, é dicir, o tempo que tarda un paquete de datos en ir dun punto a outro, é moito menor nos cables submarinos, un feito crucial para aplicacións en tempo real como poden ser as videochamadas ou os xogos en liña.

Os cables submarinos teñen unha capacidade de transmisión de datos enormemente superior á dos satélites, o que permite facer fronte ao crecente volume de datos que xeramos cada día.

Por último, pero non por iso menos importante, a fiabilidade. Os cables submarinos son moi resistentes e están deseñados para soportar as inclemencias do mar. Ademais, contan con sistemas de redundancia que garanten a continuidade do servizo en caso de avaría.

En esencia, un cable submarino é un groso cable de fibra óptica protexido por varias capas de materiais resistentes á corrosión e ás altas presións. A fibra óptica é un fío de vidro extremadamente fino polo que se transmiten pulsos de luz que representan os datos.

Evidentemente, a instalación dun cable submarino é unha operación complexa e custosa que require de buques especializados e equipos de alta precisión. Unha vez instalado, o cable entérrase no leito mariño para protexelo das áncoras dos barcos e doutros perigos.

Os cables submarinos son a columna vertebral da internet, e como tal, teñen un impacto directo na nosa vida diaria. Grazas a eles podemos realizar unha simple chamada telefónica, acceder á inmensa cantidade de información dispoñible na internet (desde noticias e redes sociais ata servizos de streaming e plataformas de aprendizaxe en liña), realizar compras en liña ou telemedicina.

A pesar da súa importancia, os cables submarinos non están exentos de ameazas. Algúns dos principais riscos aos que se enfrontan son as áncoras dos barcos, os terremotos, os ciberataques ou o cambio climático. E é que as áncoras dos barcos poden danar os cables submarinos, provocando interrupcións no servizo; os eventos naturais poden causar danos severos en zonas sísmicamente activas, son obxectivos potenciais de sabotaxe, xa que o seu corte podería ter graves consecuencias para a economía e a seguridade dun país. Ademais, o aumento do nivel do mar e os fenómenos meteorolóxicos extremos poden afectar a estabilidade dos cables submarinos.

A medida que as nosas necesidades de conectividade continúan medrano, a importancia dos cables submarinos seguirá aumentando. Nestes momentos está a traballarse no desenvolvemento de novas tecnoloxías para mellorar a capacidade, a velocidade e a seguridade destes sistemas.

Os novos cables submarinos utilizan tecnoloxías de fibra óptica máis avanzadas que permiten transmitir unha maior cantidade de datos. Están a desenvolverse sistemas de redundancia máis sofisticados para minimizar o impacto das interrupcións no servizo. Ademais, coa axuda da intelixencia artificial está a utilizarse para monitorizar e xestionar de forma máis eficiente as redes de cables submarinos.

FONTE: Pedro Gargantilla/abc.es/ciencia     Imaxes: abc.es/ciencia e movistar.es/blog

SABÍAS QUE... POR QUE CHEIRA TAN MAL A BOLSA DO LIXO?

Imaxinémonos por uns instantes o lixo como unha gran orquestra sinfónica na que os músicos foron substituídos por microbios, expertos instrumentistas que tocan unha melodía moi especial: a da descomposición. Desta forma, bacterias, fungos e outros microorganismos convértense en virtuosos intérpretes da que podemos bautizar como a sinfonía número 7 ou da podremia.

E é que cando tiramos algo ao lixo estamos a ofrecer un suculento banquete a unha plétora de microorganismos, os cales liberan unha serie de compostos químicos volátiles, que son os responsables deses cheiros tan característicos.

Entre as principais ’notas’ desta orquestra fétida atopamos: o sulfuro de hidróxeno, os ácidos graxos, as aminas e os mercaptanos. O sulfuro de hidróxeno prodúcese cando as bacterias descompoñen proteínas que conteñen xofre, como as que se atopan na carne ou o ovo; os ácidos graxos xéranse a partir da descomposición das graxas e as aminas a partir dos aminoácidos.

O sulfuro de hidróxeno (ese gas que evoca o cheiro a ovo podrecido) impón a súa fragrancia acre e penetrante; os ácidos graxos un aroma rancio, e as aminas achegan un toque amoniacal e fétido.

Agora ben, a composición dos cheiros do lixo non é estática, senón que cambia a medida que avanza o proceso de descomposición. Ao principio, predominan os cheiros doces e afrutados, propios da fermentación dos azucres, e a medida que pasan os días xorden outros moito máis desagradables.

Cada alimento emana o seu propio aroma e ao unirse con outros crea unha sinfonía cacofónica que resoa no aire. Así, un plátano esquecido, coa súa dozura fermentada, mestúrase, por exemplo, co cheiro a carne en descomposición, e entre ambos crean unha disonancia que resulta case dolorosa para nosa pituitaria.

O aire da bolsa de lixo, denso e cargado dunha humidade, promete ser algo máis que unha simple condensación e acaba filtrándose a través das furados da bolsa e penetrándose nas nosas fosas nasais como un intruso indeseado. Desde alí viaxa ata o noso cerebro e fíxase nos pliegues da nosa memoria cunha persistencia irritante, que oscila entre o nauseabundo e o embriagador.

Desta forma, os cheiros fétidos convértense nunha especie de código de emerxencia, que nos permitiu asociar certos cheiros con perigo. Desta forma o cheiro a carne podrecida ou animais mortos é un sinal de que hai un cadáver nas proximidades, co que iso supón, xa que pode atraer a outros animais e, ademais, aumentar o risco de sufrir enfermidades infecciosas.

Dalgunha forma a bolsa de lixo é un universo en miniatura, un microcosmos onde a vida descomponse e transfórmase en algo novo, escuro e descoñecido. É moito máis que un simple conxunto de moléculas, é unha experiencia sensorial complexa que evoca unha ampla gama de emocións e sensacións. Un recordatorio de nosa propia mortalidade e da fraxilidade de todo o que nos rodea.

FONTE: Pedro Gargantilla/abc.es/ciencia    Imaxe: blogjumarsol.es

SABÍAS QUE... TEÑEN OLFACTO AS AVES?

Imaxina por un momento que es un pequeno paxaro. O teu mundo está cheo de cores vibrantes, sons melodiosos e unha infinidade de sensacións que che permiten interactuar coa túa contorna. Pero, que pasa co teu nariz?

Durante moito tempo creuse que o olfacto das aves era un sentido pouco desenvolvido, practicamente residual. Con todo, a ciencia revelounos unha realidade moi diferente e sorprendente: os emplumados teñen un olfacto moito máis sofisticado do que pensabamos.

Os bulbos olfactivos das aves, as rexións cerebrais encargadas do procesamento dos cheiros, son relativamente pequenos en comparación cos dos mamíferos. Isto levou aos científicos para deducir que o olfacto non debía ser un sentido moi importante para aqueles animais.

Con todo, esta visión simplista comezou a cambiar a medida que se realizaban novas investigacións. Os estudos demostraron que, aínda que os bulbos olfacativos das aves son máis pequenos, están enormemente especializados e adaptados ás necesidades de cada especie. Ademais, descubríronse receptores olfactivos na cavidade nasal de moitas aves, o que confirmaba a presenza dun sentido do olfacto funcional.

O olfacto das aves permítelles realizar unha ampla gama de actividades esenciais para a súa supervivencia, entre as que se atopan a procura de alimento, a selección de parella, a navegación ou a comunicación entre os membros dunha mesma especie.

Observouse que moitas aves utilizan o olfacto para localizar froitos maduros, sementes, insectos e preas. Por exemplo, os voitres son capaces de detectar cadáveres a quilómetros de distancia grazas ao seu agudo sentido do olfacto.

O cheiro xoga, tamén, un papel importante no recoñecemento da parella e na selección de individuos xeneticamente compatibles. Algunhas aves, como os albatros, son capaces de identificar á súa parella polo seu cheiro mesmo despois de longos períodos de separación.

Algunhas especies de aves mariñas utilizan o olfacto para orientarse durante as súas longas migracións, crese que grazas a el son capaces de detectar cheiros característicos das zonas de alimentación e reprodución.

Ademais, o cheiro pode servir como unha forma de comunicación entre os membros dunha mesma especie. Púidose comprobar que algunhas aves marcan o seu territorio con substancias olorosas para advertir a outros individuos da súa presenza.

Existen numerosos exemplos que demostran a importancia do olfacto na vida das aves. Por exemplo, os kiwis, unhas aves non voadoras endémicas de Nova Zelandia, teñen un olfacto tan desenvolvido que utilizan o seu pico longo e flexible para explorar o chan en busca de alimento. Algúns científicos puideron comprobar que son capaces de detectar miñocas e outros invertebrados a varios centímetros de profundidade.

As pardelas utilizan o olfacto para atopar grandes bancos de peixes e luras durante as súas longas migracións; tanto os tucanos como os guacamaios empregan o olfacto para localizar froitos maduros na selva. E é que grazas aos seus grandes picos poden acceder a froitas que están ocultas entre as ramas.

Irene Saavedra e Luisa Amo, investigadoras do Museo Nacional de Ciencias Naturais (MNCN), demostraron mediante un estudo publicado en PlosOne, que as aves detectan as feromonas que emiten as súas presas a través do olfacto, sentido do que se pensaba que carecían ou que apenas utilizaban, ata o de agora.

Estes son tan só algúns exemplos da importancia do olfacto das aves. A próxima vez que vexas un paxaro lembra que detrás desa mirada curiosa e deses cantos harmónicos escóndese un mundo de sensacións e emocións que van moito máis alá do que podemos imaxinar.

FONTE: Pedro Gargantilla/abc.es/ciencia      Imaxe: animalshealth.es

SABÍAS QUE... POR QUE O XAMPÚ FAI ESCUMA?

Cando aplicamos xampú sobre o noso cabelo mollado e fregámolo estamos a asistir a un espectáculo molecular fascinante. A escuma que se forma non é máis que unha multitude de burbullas de aire atrapadas nunha matriz líquida. Pero, que fai que estas burbullas fórmense e mantéñanse estables?

Os grandes responsables da formación da escuma son os tensioactivos. Trátase duns compostos químicos dotados dunha rexión molecular que é atraída pola auga (hidrófila) e doutra parte que é repelida por ela, pero atraída polas graxas e aceites (lipófila).

A tendencia natural da auga é formar pingas esféricas debido á tensión superficial, mentres que a tendencia natural dos tensioactivos é reducir esa tensión, facilitando que a auga se estenda e mestúrese coas graxas e aceites presentes no noso cabelo e coiro cabeludo.

As partes lipófilas dos tensioactivos únense ás moléculas de graxa e aceite, formando estruturas esféricas chamadas micelas. A parte hidrófila dos tensioactivos oriéntase cara ao exterior da micela, interactuando coa auga.

Ao axitar o xampú introdúcese aire na mestura. As micelas, ao ser máis lixeiras que a auga, tenden a ascender á superficie, atrapando aire no seu camiño e formando burbullas. Por outra banda, as moléculas do tensioactivo adhírense á superficie das burbullas formando unha película que evita que rompan rapidamente.

A escuma que se produce ao usar xampú cumpre tres funciones principais. Aumenta a superficie de contacto, facilita a distribución do xampú e crea unha sensación de limpeza.

Ao formar escuma, aumentamos a superficie de contacto entre o xampú e o cabelo, o que facilita a eliminación da sucidade, o sebo e outros residuos. A escuma axuda a distribuír o champú de maneira uniforme por todo o cabelo, garantindo unha limpeza máis efectiva. Ademais, a sensación que nos provoca a escuma cando nos lavamos o cabelo está asociada coa limpeza e a frescura, o que nos proporciona unha experiencia sensorial agradable.

Segundo a súa carga eléctrica os tensioactivos clasifícanse en aniónicos, catiónicos, non iónicos e anfóteros. Os máis comúns son os aniónicos, á vez que son os máis eficaces para eliminar a graxa e a sucidade. Estes compostos químicos teñen unha carga eléctrica negativa e son moi bos xerando escuma. Algúns exemplos son o lauril sulfato de sodio (SLS) e o lauril éter sulfato de sodio (SLES).

O catiónicos teñen unha carga eléctrica positiva e utilízanse principalmente como acondicionadores, xa que se adhiren á superficie do cabelo, deixándoo suave e fácil de peitear. O seu principal hándicap é que non son moi bos xerando escuma.

Os tensioactivos non iónicos son aqueles que non teñen carga eléctrica e utilízanse a miúdo en xampús para bebés e cabelos sensibles. Algúns exemplos son o coco-glucósido e o lauril glucoside.

Por último, están os anfóteros que poden ter unha carga positiva ou negativa, dependendo do pH do produto. Son moi suaves e utilízanse en xampús para todo tipo de cabelo. Un exemplo desta familia é a cocamidopropil betaína.

Así que xa sabes, a próxima vez que teña que comprar un xampú párate uns segundos en ler a etiqueta e elixe o que mellor se adapte ás súas necesidades, debido a que non todos son iguais.

FONTE: Pedro Gargantilla/abc.es/ciencia    Imaxe: elconfidencial.com

SABÍAS QUE... COMO SE CHAMA O RISCO DA LETRA Ñ?

O abecedario español consta de vinte e sete letras a día de hoxe, aínda que evolucionou co tempo, que no caso do galego son 23 letras e 7 diágrafos). A inclusión e a exclusión de certas letras reflicten cambios no uso do castelán, sendo a RAE a institución que conta coa misión de velar por que a evolución que experimente o idioma adáptese ás necesidades e avances da sociedade. De entre todas as letras do alfabeto, unha das que destacan é a letra "ñ", distintiva do español e que é utilizada por outros idiomas como o galego, o quechua ou o filipino. Así mesmo, está caracteriza por un risco que a distingue do "n" e ten un nome que moi poucos coñecen.

No ámbito da tecnoloxía e a informática, a letra ñ tivo unha presenza significativa, especialmente na codificación de caracteres e na internacionalización de software. Nos teclados en español, o ñ ten unha tecla dedicada, algo que non ocorre nos teclados deseñados para outros idiomas.

Así, á hora de poñer nomes ou contrasinais na rede, a letra ñ non é aceptada. Pasa, por exemplo, co termo "cana", o apelido "muñoz" e mesmo o nome "España", que na rede, pola non existencia desta letra, aparecen como "cana", "munoz" ou "Espana" respectivamente.

A letra ñ ten a súa orixe na Idade Media. Segundo explica a RAE, a letra ñ, décimo quinta no noso abecedario, naceu "da necesidade de representar unha novo fonema, inexistente en latín". "En cada unha das linguas romances foise fixando unha grafía distinta para representalo, como gn en italiano e francés, ny en catalán ou nh en portugués. O castelán medieval escolleu o dígrafo nn".

Este uso estendeuse nos manuscritos medievais, e co tempo, o acento converteuse nunha parte integral da letra. "Adoitábase representar abreviadamente mediante un so n cun risco máis ou menos ondulado encima; así xurdiu a ñ, adoptada tamén polo galego e o vasco", define a Real Academia Española no seu dicionario.

Mentres, o risco que aparece encima desta letra chámase til (virgulilla en castelán). A RAE define este concepto como "signo ortográfico de forma de coma, risco ou trazo", e tamén acepta a acepción de "raia ou liña curta e moi delgada". Así mesmo, tamén acepta o nome, no caso do galego, sinal diacrítico.

No abecedario español, existen outras combinacións que, aínda que non se consideran letras separadas, no pasado estaban incluídas. É o caso da "ch" ou as "ll", que foron utilizadas dentro do noso abecedario ata que a RAE deixou de consideralas letras independentes en 1994.

Así mesmo, o uso das letras k e w son relativamente raras en español (letras alleas ao alfabeto galego) e úsanse principalmente en palabras de orixe estranxeira.

FONTE: Nora Villalba/larazon.es

SABÍAS QUE... A CURIOSA COMPOSICIÓN DO PO DO NOSO FOGAR

A menos que o remediemos o po remata apropiandose das nosas casas coma se dun exército silencioso tratásese. Cada recuncho, cada superficie, cada obxecto cóbrese por unha fina capa esbrancuxada que parece medrar con cada respiración.

Cada unha desas diminutas partículas son un fragmento de vida, un recordo atrapado nunha suspensión temporal, que se converte no gardián dos nosos segredos. Un confidente silencioso que coñece todos os recunchos e recunchos dos nosos fogares.

Cando os raios de sol cóanse polas xanelas ilumínanse as partículas suspendidas no aire, descubríndonos un universo microscópico en constante movemento. Desta forma, os mobles, outrora relucentes, parecen envellecidos por un fino manto; os títulos dos libros ocúltanse baixo unha grosa capa de partículas e as fotografías tínguense dunha brétema opaca. O po fixo acto de presenza.

A composición do po pode variar segundo a localización do fogar, a época do ano e as actividades que realicemos na nosa casa. Pero, en xeral, o po está composto por unha mestura de células procedentes da nosa pel, fibras téxtiles, ácaros de po, partículas de pole e de terra, bacterias, fungos e restos de alimentos.

E é que os seres humanos somos auténticas fábricas de células e constantemente estamos a nos desprender delas. As células mortas mestúranse coas fibras da nosa roupa, das alfombras ou das cortinas e acumúlanse no po dándolle unha maior consistencia.

Neste universo os ácaros son os reis. Estes parentes afastados das arañas e tan pequenos que só se poden ver cun microscopio poderíanse describir como pequenas bolitas con patiñas. Os ácaros do po adoran os lugares cálidos e húmidos e o seu prato preferido son as células mortas, e arrástranse por todas partes de forma sibilina.

A pesar de que non morden nin pican, os ácaros poden ser responsables dalgúns problemas que incumben á nosa saúde, xa que os seus excrementos son moi alerxénicos e poden provocar reaccións alérxicas en persoas sensibles.

Xunto aos ácaros do po, as bacterias e os fungos atopan neste paraíso un ambiente cálido e húmido ideal para medrar e reproducirse.

Pero o po non é un simple amontoamento de partículas e microorganismos, é moito máis que iso. Temos que dimensionarlo como un ecosistema dinámico, onde uns seres invisibles aos nosos ollos interactúan entre si e coa súa contorna.

Por unha banda, as bacterias descompoñen as células mortas e as fibras téxtiles, liberando nutrientes que son utilizados por outros microorganismos, por outra, os fungos medran sobre as partículas de po, formando un armazón de filamentos que lles permite explorar a súa contorna.

O tipo e a cantidade de po que se acumula nun fogar poden proporcionarnos unha información moi valiosa. Por exemplo, un exceso de pole pode indicar que as xanelas non se pechan correctamente ou que hai unha planta con flores na habitación; mentres que a presenza de certas bacterias pode revelar problemas de humidade ou ventilación.

Así que xa sabes, a próxima  vez que quites o po do moble pensa por un momento o microuniverso que se esconde ante os seus ollos.

FONTE: Pedro Gargantilla/abc.es/ciencia

SABÍAS QUE... O PEIXE MÁIS VELENOSO DO MUNDO

 Peise pedra Synanceia verrucosa / aquariumbcn.com

No mundo submarino, non tes que ser a criatura máis grande para ser a maior ameaza. O peixe pedra ou peixe rocha, que acada unha lonxitude media de 30 a 40 centímetros e ata 2 kg de peso, é o peixe máis velenoso do mundo, portando sacos velenosos en cada unha das súas 13 espiñas.

Aínda que a ameaza para os mergulladores responsables é minúscula, contámosvos 5 datos que desexarás coñecer sobre estas interesantes e tóxicas criaturas submarinas (se as atopas).

1. Hai cinco especies de peixe pedra da familia Synanceiidae que se poden atopar nas rexións costeiras dos océanos do Indo-Pacífico.

2. Como o peixe máis velenoso no mar, a maioría asumiría que o peixe pedra mata á súa presa usando o veleno nas súas espiñas, pero este non é o caso. En cambio, o peixe pedra captura á súa presa con gran velocidade. Para cazar á que vai ser a súa comida, os peixes pedra esperan a que apareza a presa e logo nadan rápido e atácana velozmente. O ataque pode durar apenas 0.015 segundos! Cando non persegue á súa presa, o peixe pedra normalmente nada moi moi lentamente.

3. Ten excelentes capacidades de camuflaxe, polo que o peixe pedra pode ser difícil de distinguir. Se che gusta mergullar, por suposto que é emocionante detectar as criaturas que mellor se camuflan, pero lembra prestar atención ao que se esconde no fondo rochoso ou o coral.

4. Non entres en pánico se o ves, o peixe pedra non se desviará do seu camiño para atacarte, senón que usará o seu veleno como mecanismo de defensa contra os depredadores. O veleno xeralmente libérase cando se aplica presión á espiña do peixe pedra, o que significa que o veleno emítese con máis frecuencia cando o peixe pedra é atacado por un depredador ou pisado por un humano. Nunca irá directo a atacar a un humano. Se por algunha razón accidentalmente pisas un peixe pedra, busca tratamento inmediato, xa que o veleno pode causar dor severa, insuficiencia cardíaca e mesmo a morte se non se trata. A auga quente pódese usar como alivio temporal; con todo, é esencial buscar atención médica e dispoñer dun antídoto.

5. O peixe pedra pode sobrevivir ata 24 horas fóra da auga, o que é un trazo pouco común entre os peixes.

Fiel ao seu nome, o peixe pedra parece estar formado por rochas encostradas ou entullos no fondo do mar. Pero se se observa detidamente, veremos algunhas características interesantes, como que a maioría son de cor marrón ou gris con manchas amarelas, alaranxadas ou vermellas no seu corpo.

FONTE: Sarah Romero/muyinteresante.com  

SABÍAS QUE... OS SERES QUE VIVEN NA ALCAHOFA DA TÚA DUCHA

Algunha vez preguntácheste que segredos esconde ese obxecto tan cotián que utilizamos a diario para refrescarnos? Detrás da inocente aparencia dunha “alcachofa” de ducha ocúltase un universo microscópico fascinante e, en ocasións, un pouco repugnante. Un mundo onde millóns de microorganismos libran unha batalla constante pola supervivencia e que merece que lle dediquemos un pouco de atención.

Imaxina a “alcachofa” da túa ducha como unha pequena cidade medieval, húmida e cálida, chea de rúas estreitas e recunchos escuros. Un labirinto de tubaxes e orificios no que habita unha gran variedade de microorganismos. Por esas angostas canellas conviven nunha harmonía caótica, formando unha comunidade microbiana única, bacterias, fungos e virus. Todos eles atoparon no noso baño o lugar perfecto para vivir e reproducirse.

As bacterias son, sen dúbida, as máis numerosas e diversas. Desde as coñecidas E. coli, que escapan dos nosos intestinos, ata as Pseudomonas, amantes da humidade e capaces de formar biopelículas deslizantes e pegañentas. Biopelículas que actúan a modo de escudos protectores, resgardando ás bacterias dos perigos externos e facilitando a súa supervivencia.

Os fungos son microorganismos filamentosos que atopan na “alcachofa” un festín de nutrientes, como poden ser restos de xabón e champú. Alí forman colonias ramificadas que se adhiren tenazmente ás superficies, creando un aspecto esbrancuxado e viscoso.

Unha biopelícula é unha comunidade de microorganismos, principalmente bacterias, que se adhiren a unha superficie e que se envolven nunha matriz pegañenta producida por elas mesmas. Esta matriz, composta por substancias como proteínas, polisacáridos e acedos nucleicos, proporciónalles protección e permítelles comunicarse entre si.

A primeira fase na formación dunha biopelícula é a adhesión, basicamente consiste en que as bacterias nadan libremente na auga ata que atopan unha superficie adecuada, como pode ser o interior da “alcachofa”, á que se aferran grazas a unhas estruturas bacterianas chamadas pili.

Unha vez adheridas, as bacterias comezan a producir a matriz extracelular, unha substancia pegañenta que as une entre si e aumenta a súa adherencia á superficie.

Aos poucos a biopelícula vai medrando, a matriz vólvese máis grosa e complexa, formando canles que permiten a circulación de nutrientes e a eliminación de refugallos. Cando as condicións ambientais vólvense desfavorables, algunhas bacterias poden desprenderse da biopelícula e iniciar unha peregrinación que as leva a colonizar novos lugares.

Por todo iso, énos fácil entender que as biopelículas das “alcachofas” póidanse converter nun serio problema para a nosa saúde, xa que as bacterias que hai nelas vólvanse máis resistentes aos desinfectantes e aos antibióticos, xa que a matriz protéxeas.

A pesar de que o describimos a nosa “alcachofa” de ducha como unha comunidade harmónica, a vida nela é complexa e existe unha loita constante polos recursos. As bacterias compiten polo espazo e os nutrientes, os fungos expanden as súas colonias e os virus buscan novas células ás que infectar.

A todo isto, hai que engadir a auga quente e o xabón que utilizamos para limpar os nosos corpos, os cales crean un ambiente dinámico e cambiante, favorecendo a proliferación de microorganismos.

Así que xa sabes, a próxima vez que te duches lembra que non está só, que millóns de microrganismos obsérvante desde as alturas.

FONTE: Pedro Gargantilla/abc.es/ciencia      Imaxe: cuidateplus.marca.com