Blogia
vgomez

ZONA VERDE

ROPUPA E COMPLEMENTOS FABRICADOS COS PRODUTOS DE REFUGALLO RECOLLIDOS NO MAR



Se algún dos lectores deste artigo tivese algún día a peregrina idea de vestirse co lixo que atopase no mar, non lle ían a faltar materiais: un par de botellas de plástico por aquí, algunhas latas de conservas por alá, talvez algún  inodoro que servise de espectacular tocado… Iso si, o aspecto sería o dun  mamarracho camiño do entroido ou o dun extra saído dunha versión baixo custo de Mad Max ou calquera outra fantasía  postapocalíptica. Porque si, o que sobra no mar é lixo; pero claro a porcallada nunca resultou trendy… ata agora. Porque se quen leva sobre as súas costas unha mochila feita con residuos sacados do mar é unha estrela de Hollywood como Gwyneth  Paltrow, ou quen viste unha colección creada con lixo son estrelas do fútbol como o persoal do Deportivo da Coruña, a cousa cambia moito. Aínda que, por suposto, para chegar a este nivel hai que superar unhas cantas barreiras. E tamén ter moi claro que é posible atopar un equilibrio entre o compromiso co medio ambiente e as apostas empresariais.

O principal responsable desta aposta é Javier  Goyeneche, fundador de Ecoalf, unha compañía nada en 2009 para ofrecer roupa e complementos fabricados cos produtos de refugallo recolleitos do mar. Trátase dunha resposta coherente ante un modo de vida que segue propugnando un consumo irresponsable e suicida, no que o plástico dun só uso (un material que tarda centos de anos en desaparecer) continúa gañando terreo a pesar dos esforzos cada vez maiores para poñerlle coto. O propio  Goyeneche explica na páxina web da marca que a súa idea xorde da frustración “polo uso excesivo dos recursos naturais do mundo e a cantidade de residuos producidos polos países industrializados. O obxectivo era fabricar a primeira xeración de produtos de moda realizados con materiais reciclados da mesma calidade, deseño e propiedades técnicas que os mellores produtos non reciclados. Demostrando que non é necesario seguir abusando dos recursos naturais do planeta dunha forma indiscriminada”.

Detrás de Ecoalf hai un importante proceso de investigación para conseguir os seus tecidos reciclados. Así, as redes de pesca ou as botellas de plástico serven para fabricar fío de nylon, os pousos do café achegan ás teas, entre outras calidades, resistencia aos raios  ultravioleta e cos pneumáticos e dos pneumáticos pódense sacar solas para as chanclas. Como a enerxía, nada se destrúe, todo transfórmase para darlle unha nova vida aos materiais.  Carol  Blázquez, directora de Sustentabilidade e Innovación de Ecoalf, asegura que “pódese ir ben vestido a partir de residuos” e que o que buscan en último termo é “demostrar que é posible facer as cousas dunha maneira mellor, moito máis respectuosa co planeta e coas persoas”.

Para pechar este círculo, a través do proxecto Upcycling the OceansEcoalf aliouse con quen máis sofren a diario ese lixo que todos arroxamos ao mar: os pescadores. A través de contedores instalados en distintos portos da xeografía española, eles mesmos encárganse de recoller os plásticos e demais produtos que logo poden ser transformados en roupas e complementos. Unha alianza que busca gravar no cerebro e o corazón do maior número de xente posible o lema que estamparon nas súas camisetas: “There  is non  Planet  B”.

FONTE: José  L. Álvarez  Cedena/elpais.es

AS 7 ESPECIES MÁIS AMEAZADAS DE ESPAÑA, PRÓXIMAS Á EXTINCIÓN VII (FIN)

Remato hoxe coa serie adicada as sete especies ameazadas "próximas a extinción", que no pasado xullo foron declaradas pola Conferencia Sectorial de Medio Ambiente.

Hoxe tócalle á sétima e última: a nacra común!

7. Nacra común (Pinna nobilis)

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Nacra do Mediterráneo / Imaxe: Maite Vázquez/COB/IEO

A  nacra común é un molusco bivalvo da familia Pinnidaeunha, especie  endémica do mar Mediterráneo (zonas de Andalucía, Murcia, Comunidade Valenciana,  Baleares e Cataluña). Común nas praderías de Posidonia cando as respectan, sofre extraordinariamente os efectos do home no litoral, especialmente o  garreo accidental de embarcacións, a colmatación por achegas sedimentarios e moi especialmente o coleccionismo para adornos en restauración, casas particulares ou  suvenires, cebándose a febre  recolectora ademais nos exemplares de maior tamaño. Verdadeiramente é un bivalvo espectacular, que pode superar o metro de lonxitude e os 30 cm de anchura nas valvas. Posúe un  penacho  piloso denominado  biso co cal se poden confeccionar tecidos similares á seda ("seda de mar"). Pode vivir máis de 20 anos.

FONTE: FONTE: Ana Mª Nimo/futurosostenible.elmundo.es/ insudtriaspequeras,com/wikipedia

SIYLVIA ALICE EARLE, "A SÚA PROFUNDIDADE"

 

"Se podo respirar, podo mergullarme”. Cando pronunciou esta frase, Sylvia Alice Earle (Gibbstown-Nova Jersey, 1935), unha das científicas mariñas máis importantes da historia, era unha septuaxenaria nun excelente estado de forma. Hoxe aos seus 83 anos segue mergullámdose porque, como o personaxe interpretado por Albert  Finney en Big Fish, a película dirixida por Tim Burton, é probable que esta  oceanógrafa fose noutra vida un peixe. Un grande e fermoso. Libre e forte. Exactamente como ela. En 1979,  embutida nun traxe de mergullador tipo JIM descendeu 381 metros ata o fondo mariño preto de Oahu en Hawaii, un récord absoluto con este tipo de equipo que aínda se mantén. A súa proeza fixo que gañase o sobrenome de “Her  Deepness” (algo así como “a súa profundidade”) en contraposición a “Her Highness” ("a súa alteza") demostrando a un tempo a categoría dos seus logros e a especial habilidade dos anglosaxóns para colocar alias enxeñosos.

Earle pasou mergullada ao longo da súa vida case dez meses: 7.000 horas repartidas en máis de cen misións. Unha auténtica barbaridade que, con todo, non lle parece suficiente porque ela considera que a verdade (parafraseando unha famosa frase de serie de televisión) non está aí fóra, senón aí abaixo. Por iso non se resigna a que haxa aínda lugares que non explorásemos: “Existe tecnoloxía para ir aos recunchos máis profundos do océano. Á fin e ao cabo son só once quilómetros. Millóns de persoas voan diariamente a once quilómetros de altura. Levamos ao home á lúa. Hai xente vivindo no espazo en estacións espaciais. Non hai limitacións tecnolóxicas que impidan mergullarse once quilómetros. É unha cuestión de vontade”. Vontade que a ela non lle falta, tal e como demostrou en numerosas ocasións ao longo da súa vida, o que lle levou a ampliar os seus límites. Así o fixo, por exemplo, cando lle negaron a participación nun programa científico por ser muller: a súa resposta entón foi sumarse á expedición Tektite II, un proxecto do Goberno dos Estados Unidos e a NASA para comprobar o impacto físico e psicolóxico no corpo humano de vivir mergullados durante períodos prolongados de tempo. A expedición comandada por Earle tivo lugar en 1970 e estaba composta unicamente por mulleres. Foi un desafío ao establecido e unha demostración (aínda hoxe necesaria) de que as barreiras que algúns se empeñan en poñer ás mulleres son muros que deben (e poden) ser derrubados porque só existen nos seus cerebros.

Desde que sendo só unha nena Sylvia Earle mergullouse por primeira vez no mar, a súa vida estivo ligada aos océanos e á súa conservación. E hoxe, como ela mesma recoñece, protexelos “converteuse nun asunto de máxima urxencia” porque o próximos dez anos poden ser determinantes para o que ocorrerá, talvez, durante o seguinte milenio. Esta urxencia á que se refire Earle non pode ser afrontada, obviamente, por unha soa persoa. Nin tan sequera por unha muller coa forza e visión desta oceanógrafa. Talvez a posibilidade se abra coas novas xeracións, esas que grazas ao labor de divulgación de persoas como Earle aprenden a amar o noso planeta e inspíranse para dedicarse á súa conservación no futuro. Á fin e ao cabo como ela mesma aseguraba nunha entrevista, dedicarse á ciencia é unha forma serse sempre un neno: “Esa é a vantaxe de ser unha científica. Que fas o que fan os nenos: preguntarche cousas. É imposible aburrirse”.
 

FONTE: José  L. Álvarez  Cedena/elpais.es

AS 7 ESPECIES MÁIS AMEAZADAS DE ESPAÑA, PRÓXIMAS Á EXTINCIÓN VI

Continúo coa serie adicada as sete especies ameazadas "próximas a extinción", que no pasado xullo foron declaradas pola Conferencia Sectorial de Medio Ambiente.

Hoxe tócalle á sexta: a ameixa de auga doce!

6. Ameixa de auga doce (Margaritifera auricularia)

  Imagen de un ejemplar de Margaritífera auricularia, en grave peligro de extinción

Imaxe dun exemplar de Margaritífera auricularia / abc.es 

É un molusco bivalvo, de auga doce, da familia Margaritiferida. Unicamente quedan 2.500 exemplares dun molusco que pode chegar a alcanzar os 17 centímetros de lonxitude.

É de cor negra e cuncha moi grosa, alongada e comprimida lateralmente. O bordo ventral das  valvas está lixeiramente  arqueado, polo que a silueta da cuncha ten en ocasións forma de orella (auriculada). O interior das  valvas é branco nacarado e presenta unha liña paleal moi marcada. Adoita ser  hermafrodita.

A súa principal ameaza: As alteracións das canles mediante encoros, presas, canalizacións, extraccións de gravas e areas.

Onde atopalo? No río Ebro.

Mañá, a última especie!

FONTE: Ana Mª Nimo/futurosostenible.elmundo.es e blogacuicola.com

AS 7 ESPECIES MÁIS AMEAZADAS DE ESPAÑA, PRÓXIMAS Á EXTINCIÓN V

Continúo coa serie adicada as sete especies ameazadas "próximas a extinción", que no pasado xullo foron declaradas pola Conferencia Sectorial de Medio Ambiente.

Hoxe tócalle á quinta: a cerceta pardilla!

5. A cerceta pardilla   (Marmaronetta angustirostris)

https://upload.wikimedia.org/wikipedia/commons/e/ec/Marmaronetta_angustirostris_qtl1.jpg

Cerceta pardilla / Imaxe: es.wikipedia.org

É un pato nadador cuxos censos oscilan entre os 50 e os 200 exemplares máximo e que se viu duramente afectado polas secas dos últimos anos.

É unha especie de ave anseriforme da familia Anatidae. Mide entre 39–42 cm de longo. A súa plumaxe é de tons  pardos claros con moteado esbrancuxado. Presenta unha lista escura que atravesa os seus ollos e esténdese cara ao seu penacho da parte posterior da cabeza. As súas ás de cor areoso carecen de  espelluelo nas súas plumas secundarias. Os machos teñen a crista posterior máis longa que as femias. O pico dos machos é negro na súa totalidade, cunha liña azul cara á punta, mentres que as femias teñen a base verde. Os xuvenís teñen un moteado esbrancuxado máis denso e manchas claras no pico.

A súa principal ameaza: A destrución e degradación dos humidais.

Onde atopalo? Andalucía, nas marismas do  Guadalquivir e no litoral mediterráneo, sobre todo nos humidais do Fondo en Alacante e as  salinas de Santa Pola.

Mañá, outra especie!

FONTE: Ana Mª Nimo/futurosostenible.elmundo.es/wikipedia

AS 7 ESPECIES MÁIS AMEAZADAS DE ESPAÑA, PRÓXIMAS Á EXTINCIÓN IV

Continúo coa serie adicada as sete especies ameazadas "próximas a extinción", que no pasado xullo foron declaradas pola Conferencia Sectorial de Medio Ambiente.

Hoxe tócalle á cuarta: o picanzo pequeno!

4. O picanzo pequeno (Lanius minor)

Lesser Grey Shrike by Daniel Bastaja.jpg

Picanzo pequeno / Imaxe: Daniel Bastaja/gl.wikipedia.org

En España está a piques de desaparecer. No último censo contabilizáronse 19 exemplares e 6 parellas reprodutoras.

É unha ave pertencente á familia dos lánidos. Ten unha lonxitude entre os 19 e 21 cm. Coma todos os lánidos a cabeza é grande e redondeada. Peteiro forte e groso. Os adultos presentan o bandullo rosado. As ás negras cunha mancha branca na parte central. A cola presenta o centro negro e os laterais brancos. Dorso e cabeza agrisados. Presenta unha liña negra dende a fronte ata ben pasado o ollo. A gorxa e o queixo son brancos.

A súa principal ameaza: O uso excesivo de fitosanitarios, a perda de hábitat consecuencia da intensificación agrícola, os veráns máis chuviosos e o clima máis húmido.

Onde atopalo? Lérida, o último bastión da especie.

Mañá, outra especie!

FONTE: Ana Mª Nimo/futurosostenible.elmundo.es e wikipedia

AS 7 ESPECIES MÁIS AMEAZADAS DE ESPAÑA, PRÓXIMAS Á EXTINCIÓN III

Continúo coa serie adicada as sete especies ameazadas "próximas a extinción", que no pasado xullo foron declaradas pola Conferencia Sectorial de Medio Ambiente.

Hoxe tócalle á terceira: a xara de Cartaxena!

3. Xara de CartaxenaVisón Europeo (Cistus  heterophyllus  subsp.  carthaginensis)

jara de Cartagena

Xara de Cartaxena / Imaxe: jardineriaon.com

 É unha  subespecie fanerógama pertencente á familia Cistaceae. É un  endemismo do sueste de España en perigo crítico de extinción, quedando menos de 5 exemplares na súa poboación natural.

É un arbusto de entre 80 e 100 centímetros, moi  ramoso. As follas da planta son verdes e presentan un denso tomento no  envés. As follas superiores aparecen fixas ao talo e son  sésiles, mentres que as  basales teñen un  peciolo (de ata 0,3 cm). O tamaño das follas non supera os 2 cm de longo e 1 cm de ancho. Produce unhas  inflorescencias cimosas, de entre 1 e 3 flores. As flores presentan 5 sépalos e entre 12 e 25 pétalos de cor rosa que miden entre 10 e 25 mm. O froito é unha cápsula  negruzca de entre 7 e 9 mm. É hermafrodita, alógama, polinizada principalmente por coleópteros e himenópteros.

A súa principal ameaza: a gran expansión urbana do ser humano e os distintos impactos que provocamos sobre o medio natural: incendios forestais...

Onde atopala? Comunidade Valenciana e na Rexión de Murcia.

Mañá, outra especie!

FONTE: Ana Mª Nimo/futurosostenible.elmundo.es/wikipedia

 


O QUECEMENTO GLOBAL RESUMIDO NUN VÍDEO DE MENOS DUN MINUTO

 

Antti Lipponen é un investigador do Instituto Meteorolóxico de Finlandia empeñado en que o maior número de persoas posible entenda a importancia do cambio climático. A partir da información e os coñecementos que obtén no seu traballo, crea gráficos en movemento pensados para as redes sociais que explican o quecemento global en menos dun minuto.

O 25 de agosto publicou un deles na súa conta de Twitter con datos da NASA. Nel inclúe as anomalías térmicas de máis de 190 países entre 1880 e 2017.

Por anomalía térmica,  Lipponen considera a diferenza entre a temperatura de cada ano coa media do período entre os anos 1951 e 1980. A medida que os países se van quentando, as burbullas de cores que os representan agrándanse máis e máis.

Ademais das moitas horas de investigación que inviste no seu traballo, o finlandés dedicou outras catro horas na creación do gráfico que resume os datos. O último plano mostra a diferenza de graos de cada país en 2017 con respecto á media.

No caso do noso país, que aparece ao final da liña 10, esa anomalía é de +1,5 ºC.

FONTE: verne/elpais.com