Blogia

vgomez

XOGANDO AO BILLAR COS ASTEROIDES

 

Bruce Willis acaba de cumprir 64 anos. E, aínda que se conserva nunha excelente forma física, xa non parece tan boa idea deixar nas súas mans a seguridade do noso planeta. Ninguén como el desempeñou ese papel de heroe canalla e expeditivo que o mesmo cribaba a un terrorista que aceleraba a fondo para poñer en órbita unha nave espacial cara a unha morte moi probable. E todo, por suposto, sen perder o sorriso  socarrón do que aposta a dobre ou nada en cada unha das súas xogadas. Willis fíxosenos maior, e agora a idea de enviarlle a miles de quilómetros da Terra cargado de explosivos para destruír un asteroide xa non seduciría nin a Michael Bay, o director dese despropósito marabilloso titulado Armaggedon. En realidade, parece que o de tentar facer que os asteroides voen polo aire, non foi nunca unha boa idea: “se falamos sobre desviación de asteroides, a xente pensa en Armaggedon, en Bruce Willis e a bomba nuclear. Pero isto non se corresponde coa realidade”, explica Ian Carnelli, director da misión Hera da ESA. “Dos  asterioides grandes de máis dun quilómetro coñecemos o 90% e sabemos que ningún deles supón un risco nun futuro próximo. O que nos preocupa máis son os asteroides pequenos que, polo seu tamaño, reflicten menos luz e son máis difíciles de ver desde a Terra. A técnica que mellor funciona para desviar estes asteroides, en teoría, é a do impacto  cinético. É como cando xogas ao billar e golpeas unha bóla para desviar outra”. Así que en lugar dw Bruce Willis, parece que a quen necesito en realidade é ao Paul Newman do buscavidas.

A ameaza de que un corpo proveniente do espazo choque contra o noso planeta é real. De feito recentemente soubemos que o 18 de decembro de 2018, un asteoride impactou contra a atmosfera sobre o mar de Bering a 32 quilómetros por segundo. O impacto liberou unha enerxía de 173 quilotóns, o equivalente a dez bombas atómicas como a lanzada sobre Hiroshima. Evitar que se produzan choques que poidan danarnos é o obxectivo dunha idea que están a desenvolver en conxunto a NASA e a ESA. A axencia americana quere lanzar en 2021 a súa misión Dart para ensaiar a técnica de cambio de dirección de asteroides mediante impacto, mentres que a ESA quere contribuír ao proxecto coa misión Hera, que sería a encargada de observar e estudar o impacto causado por  Dart.

Rüdiger Jehn, director da oficina de Defensa Planetaria da ESA, explica que na lista de risco figuran un total de 809 obxectos que poderían chocar contra o noso planeta. E, aínda que as perspectivas poderían resultar terroríficas, para quen está afeito ver estes datos a diario a ameaza convértese en estatística: “o 206 QV89 mide 40 metros e podería chocar o 9 de setembro de leste mesmo ano, de 2019. Pero as probabilidades son dunha entre 11.000, así que é unha probabilidade moi reducida”. Un  asteoride entre os 100 e os mil metros podería destruír un país enteiro como o noso, explica o español Juan Luís Cano, director de operacións do Centro de Coordinación de Asteroides Próximos á Terra da ESA. Por iso é polo que o mellor investimento que podemos facer é ampliar a rede de telescopios para ter sempre un ollo posto no ceo. E así todos poderemos durmir máis tranquilos…Bruce Willis incluído. 

FONTE: José  L. Álvarez  Cedena/elpaís.com

UN OSO XIGANTE: ARCTOTHERIUM ANGUSTIDENS

Reconstrucción do Arctotherium angustidens xunto aos seus descubridores /Axencia CTyS-UNLam

Hai uns 700.000 anos, o maior carnívoro de Sudamérica era un oso de fronte curta, o Arctotherium angustidens. Esta especie procedente do norte dominaba sen competencia nas chairas do que hoxe é Arxentina. Os exemplares adultos podían chegar a superar os catro metros se se erguían sobre dúas patas e pesar 1.500 quilos. Hai oito meses, paleontólogos arxentinos atoparon restos dun deses xigantescos osos extintos nunha canteira de pedra nos arredores de San Pedro, na provincia de Bos Aires.

Trátase dun exemplar de macho novo, duns 800 quilos de peso, do que se recuperou o cranio e a mandíbula nun excelente estado de conservación.

Este devanceiro prehistórico supera todos os rexistros dos tempos modernos, encabezados por un oso polar de 1.002 quilos abatido por un cazador en Alaska en 1960.

O  Arctotherium  angustidens viviu desde hai aproximadamente uns 700.000 anos ata hai 500.000 anos. "Foi a especie máis  carnívora. Despois extínguese e comezan a rexistrarse outras, nas que hai unha tendencia moi clara na evolución á redución de tamaño e á  herbivoría", sinalan os investigadores. Como hipótese expoñen que a aparición doutros depredadores, como os dentes de sabre e os iaguaretés, provocou unha competencia polo alimento que influíu neses cambios rexistrados nas especies de osos de América do Sur.

O  Arctotherium  angustidens pertence ao xénero Arctotherium e a familia dos mamíferos placentarios Ursidae.

FONTE: Mar Centenara/elpais.com/ciencia

CAMBIO DE HORA: HORARIO DE VERÁN

Horario de verán / Imaxe: efeverde.com

Durante a madrugada de hoxe, sábado, ao domingo 31 de marzo producirase o cambio de hora, entrando en vigor o horario de verán, adiantando os reloxos unha hora. Desta maneira, ás 2 da madrugada pasarán a ser as 3.

Esta modificación é parte dunha directiva europea que afecta a todos os países da Unión, e pretende aproveitar mellor as horas de luz solar e consumir menos electricidade.

A Comisión Europea explica que a súa implantación respondeu á necesidade concreta de aforro enerxético tras as guerras mundiais e a crise do petróleo, pero que hoxe deixou de ter sentido e os seus presuntos beneficios son menores que os trastornos que xera. De feito, Bruxelas mostrouse partidaria de que en marzo de 2019 producísese o último cambio de hora obrigatorio, a raíz dos resultados dunha enquisa a enquisa pública na que participaron 4,6 millóns de persoas e que revelou que maioritariamente (un 84 %) os cidadáns europeos queren terminar con esa práctica. Unha maioría (o 56 %) decantouse por manter todo o ano o horario de verán, fronte ao 36 % que preferiu o de inverno e un 8 % que dixo non ter unha opinión sobre o asunto. Aínda así a maioría de países da UE reclama máis tempo e inclínanse por pospoñer este momento ata 2021, entre os que se atopa españa, xa que o goberno manifestou que, despois meses de análise, a comisión de expertos non chegou a ningunha "resolución concluínte", tendo en conta da "gran cantidade de repercusións de impacto" que ten esta medida en campos como o económico ou o cultural. Ademais, cando o CIS preguntou aos españois con que horario preferían quedar definitivamente, estes responderon que o de verán, mentres que os expertos recomendan que sexa o horario de inverno.

Veremos como remata este asunto!

CANTO SABES DE CINE XVI (FIN)

Presencia do español na internet / Imaxe: alertadigital.com

A contestación correcta á pregunta do día anterior é Terceiro. Predomina o inglés como lingua máis utilizada, cunha porcentaxe próxima ao 27%, mentres que o  chinés mandarín ocupa un segundo lugar cun 23%. Agora ben, o español é o terceiro idioma máis utilizado na Rede, cun 8%. Evidentemente, non só en España utilizamos este  idioma.

Esta foi a última proposta desta serie adicada a internet e o que sabes sobre ela. Espero que servise para repasar, coñecer e, en todo caso, actualizavos sobre o tema.

Ata a próxima!

FONTE: Idea orixinal de muyinteresante.es/adslzone.net 


XÚPITER NON SEMPRE ESTIVO NO MESMO SITIO

Imaxes tomadas pola misión Juno do ecuador aos polos (en cor azul), onde se forman impresionantes tormentas / NASA/JPL- Caltech/SwRI/MSSS/Gerald Eichstäd/Seán Douran

Xúpiter sempre intrigou aos investigadores: non se trata só do maior planeta do Sistema Solar, senón que a súa formación e posteriores supostos viaxes orbitais condicionaron ao resto de mundos, incluída a Terra, debido ao seu gran tamaño e o poder de atracción que exerce sobre o resto de obxectos cósmicos. De aí a importancia de coñecer como se orixinou exactamente este xigante  gaseoso, que ten na súa orixe a clave de que no noso planeta formouse a vida. Agora un novo modelo afirma que naceu a unha distancia catro veces máis lonxe do Sol e sucou durante 700.000 anos unha viaxe que lle levou ata a súa órbita actual.

Usando simulacións avanzadas por computador, investigadores da Universidade de  Lund (Suecia) e outras institucións investigaron a viaxe que Xúpiter emprendeu hai 4.500 millóns de anos, momento no que se acababa de formar e cuxo tamaño non era máis grande que a Terra. Os planetas do Sistema Solar foron construídos paulatinamente polo po cósmico que rodeaba ao noso novo sol nun disco de gas e partículas e, segundo este modelo, estaba nun punto moito máis remoto que agora mesmo.

«Esta é a primeira vez que temos probas de que Xúpiter formouse moi lonxe do Sol e logo  migró á súa órbita actual. Atopamos evidencia da migración nos asteroides  troyanos que orbitan preto de Xúpiter», afirma a autora principal do estudo que foi publicado na revista Astronomy and Astrophysics.

Os asteroides  troyanos son aqueles que acompañan a un planeta na súa órbita colocados 60 graos diante e outros 60 detrás do propio mundo. Aínda que a Terra ten tamén o seu propio asteroide  troyano, os máis famosos son os de Xúpiter. Son miles e divídense en dous debido á súa colocación: un grupo moi numeroso á fronte do planeta e outro coa metade menos de rocas detrás del. O feito de que non houbese o mesmo número de asteroides diante e detrás de Xúpiter ha  intrigado aos científicos desde sempre: «A asimetría sempre foi un misterio no sistema solar», afirma respecto diso Anders  Johansen, profesor de astronomía na Universidade de  Lund.

Pero neste caso foi a clave para descubrir a viaxe cósmica de Xúpiter durante centos de miles de anos.  Pirani e  Johansen conclúen que o xigante  gaseoso «debuxou» o seu devir nos seus asteroides  troyanos, que só poden ter a súa asimetría actual se o planeta formouse catro veces máis lonxe que agora no Sistema Solar para moverse despois ata onde está. a explicación sería que a gravidade de Xúpiter atraeu máis  troyanos diante que detrás.

Segundo os cálculos, a migración de Xúpiter prolongouse durante uns 700.000 anos, nun período de aproximadamente dous ou tres millóns de anos despois de que o corpo celeste comezase a súa vida como un asteroide de xeo lonxe do sol. A viaxe cara ao interior no Sistema Solar seguiu un curso en espiral no que Xúpiter continuou dando voltas ao redor do Sol, aínda que nun camiño cada vez máis estreito. A razón detrás da migración real relaciónase coas forzas  gravitacionales dos gases circundantes no sistema solar.

As simulacións mostran que os asteroides  troyanos debuxáronse cando Xúpiter era un planeta novo sen atmosfera de gas, o que significa que estes asteroides probablemente consisten en bloques de construción similares aos que formaron o núcleo de Xúpiter. De ser certa esta teoría, cando en 2021 envíese a sonda Lucy da NASA ao redor de seis dos asteroides  troyanos, poderiamos estar a estudar tamén o material do que está composto o núcleo do xigante.

Os autores do estudo tamén suxiren que o xigante  gaseoso Saturno e os xigantes de xeo  Urano e  Neptuno poderían haber  migrado de maneira similar.

FONTE: abc.es

CANTO SABES SOBRE A INTERNET XIV

A contestación correcta á pregunta do día anterior é Baidu. Mentres que en occidente só utilizamos tres buscadores da internet, Google, Yahoo e Bing, en China hai moitos buscadores. Son buscadores chineses para páxinas chinesas. Son buscadores domésticos sen ningunha proxección internacional. Mesmo, o buscador máis utilizado de China, Baidu, é un buscador principalmente doméstico. Con sede en Pekín, foi fundada a finais de 1999.

Os buscadores norteamericanos Google, Yahoo e Bing tamén están en versión chinés pero non teñen moito éxito no mercado chinés. Estes tres buscadores son tecnoloxicamente mellores que o chineses pero  indexan poucas webs chinesas e por iso non son tan utilizados alí.

E imos coa pregunta de hoxe:

Español na internet / Imaxe: hoyreka.com

14. Que lugar ocupa o español como idioma empregado na internet?

- Primeiro

- Segundo

- Terceiro

- Cuarto

- Quinto

Mañá a solución.

FONTE: Idea orixinal de muyinteresante.es/experienciachina.com/wikipwpia.com

HUMOR REAL: "CAMBIO CLIMÁTICO"

A viñeta de FRIDA&LOLO (Xoan González Baltar) no xornal La Región, plantexa a grande descoñecemento sobre o tema do cambio climático.

É o que hai!

RAÑACEOS DE MADEIRA

 

 O edificio Mjøstårnet con estrutura de madeira, na cidade de Brumunddal (Noruega)
 

O mundo disputa unha carreira por construír o edificio de madeira máis alto. Estes rañaceos sen formigón nin aceiro buscan espertar conciencias. E, sobre todo, ser pioneiros en  desdiebuxar os límites da madeira como material de construción. Noruega é un dos países que máis lonxe e máis alto levaron esta encomenda. A cidade de Brumunddal, a 150 quilómetros de Oslo, alberga o rañaceos de madeira máis alto do mundo. Mjøstårnet, que comezou a construírse en abril de 2017 e foi inaugurado a semana pasada, é un edificio de 85,4 metros de altura que evidencia que é posible construír ao alto con materiais sustentables. O investidor noruegués Arthur Buchardt é o promotor deste ambicioso símbolo verde. Ten 18 pisos e alberga un hotel, apartamentos, oficinas, un restaurante e áreas comúns.

 Á marxe da altura, o certo é que o cambio climático e os acordos internacionais sobre o clima están a potenciar o uso de materiais respectuosos co medio ambiente.  Non se trata só de construír casas de madeira. Require moita menos enerxía no proceso de transformación que o aceiro ou o formigón. As emisións de CO2 pola fabricación da estrutura de madeira son cinco veces máis baixas que se se realizan en formigón, e oito que en aceiro. A enerxía para producir unha viga de madeira laminada é unha sexta parte da requirida para unha de aceiro de resistencia comparable.

Unha vez construído o edificio, a madeira contribúe ao aforro de enerxía polas súas calidades como illante térmico. Considérase que unha parede de madeira illa 15 veces máis que un muro de formigón. Ao final, pódese aforrar ata un 90% de enerxía respecto a un edificio convencional.

Agora ben, moi ao contrario do que pode parecer, o custo de construción con madeira é máis caro que con formigón, pero os aforros enerxéticos conseguen amortizar o investimento nun prazo de oito a dez anos

FONTE: Sandra López Letón/elpais.com