Blogia

vgomez

A ORIXE DAS PALABRAS: POR SE AS MOSCAS

Como ben saberedes, a expresión por se as moscas é utilizada de forma coloquial para advertir que se vai a facer algo (ou deixar de facer) en previsión dalgunha imprevisible consecuencia. Algúns exemplos práctico serían dicir ‘vou coller o paraugas, por se as moscas’ en lugar de ‘vou coller o paraugas por se chove’; ‘eu de ti non iría, por se as moscas’ no canto de ‘eu de ti non iría, por se as moscas’. A locución ‘polo si ou polo non’ é sinónima de ‘por se acaso’ e pódense utilizar tanto unha como a outra.

A orixe da expresión xurdiu do costume de cubrir os alimentos e bebidas con algún tipo de pano ou algo que os tapase (cando non existían as neveiras e gardábanse nas despensas), para impedir que as moscas se pousasen sobre iso e estragásese, ademais de evitar contraer algunha enfermidade, nos tempos nos que se tiña o convencemento de que a maioría de infeccións e enfermidades eran transmitidas polos insectos.

Ese acto de cubrir a comida (por se as moscas) é o que orixinou a expresión, pero, curiosamente, corre polas redes sociais unha segunda explicación que xurdiu dunha antiga lenda de finais do século XIII, pero que ten unha gran cantidade de incongruencias e contradicións históricas, polo que é imposible que a expresión xurdise dese feito.

Dita lenda explica que, no ano 1287, a poboación de Xirona foi atacada por unha tropa de soldados enviados desde Francia polo duque de Borgoña, Felipe II (aquí xa  empeza a fallar a historia, xa que este personaxe naceu máis de medio século despois desta data). Segundo estes relatos, os borgoñones, durante o asedio, profanaron a tumba de San Narciso (patrón da poboación), ante a crenza de que no sepulcro escondíanse valiosos tesouros e ao abrilo saíron de alí centenares de moscas que atacaron aos soldados, facéndoos fuxir e enfermar da peste.

As tropas francesas (que non borgoñonas) si que tentaron cercar a cidade de Xirona, pero isto ocorreu no ano 1285 e baixo as ordes do rei Felipe III de Francia (non Felipe II de Borgoña) dentro da campaña coñecida como ’Cruzada contra a Coroa de Aragón’, promovida polo papa Martin IV contra o rei aragonés Pedro III ’o Grande’). Sábese que numerosos soldados enfermaron de peste (houbo unha pandemia en Europa naquela época), pero nada tivo que ver niso unhas moscas e moito menos polo feito de que saísen da tumba profanada de San Narciso.

Foi moitos séculos despois cando se vinculou (non se sabe quen e por que) a lenda das moscas da tumba de San Narciso coa locución, posiblemente porque no XVIII empezou a representarse ao santo, nalgunhas imaxes, rodeado deste insecto, pero en realidade nada ten que ver esta historia coa expresión.

FONTE: Alfred López/20minutos.es    Imaxe: mentoor.es

CANTO SABES DE ARAGÓN? VII

Continúo coa serie adicada a Aragón, un territorio que sorprende coa súa diversidade paisaxística e cultural. Desde impoñentes montañas ata pobos con historia, cada recuncho conta unha historia única.

A contestación correcta á pregunta de onte é Zaragoza. É a provincia con maior extensión (17.274,3 km²) e poboación (983.539 habitantes) de todo Aragón.

 

E imos coa pregunta de hoxe!

7. Cal é o punto máis alto de Aragón?

- Pico Maldito

- Aneto

- Monte Perdido

- Pico Posets

Mañá a solución e unha nova pregunta!

FONTE e Imaxes: es.wikipedia.org

SOLUCIÓN ENCRUCILLADO CLXXVI

VERTICAIS: 1. SHANNON 3. ANTIMONIO 5. CADALEITO 8. FODÓN.

HORIZONTAIS: 2. RABAZA 3. AD 5. CONXUNTIVITE 7. HURDES 9. BIANCO 10. GONG.

Máis cultura xeral!

O CEO DO MES: XUÑO 2025

Esta ilustración mostra onde aparecerá Mercurio en relación coa Lúa. Como guía adicional, os xemelgos de Xémini, Pólux e Cástor, aparecerán alén da Lúa / Andrew Fazekas

3 de xuño: Cuarto Crecente

11 de xuño: Lúa Chea

18 de xuño: Cuarto Minguante

21 de xuño: Solsticio de verán. Comezo do verán

25 de xuño: Lúa nova

Chuvia de meteoros: Nada reseñable.

ENCRUCILLADO CLXXVI

VERTICAIS: 1. Río máis longo e caudaloso de Irlanda 3. Elemento químico de propiedades intermedias entre os metais e os metaloides, de cor branca azulada e brillante, fácil de fragmentar e pulverizar, que aumenta a dureza dos metais cos que se asocia e de símbolo Sb 5. Caixa onde se introduce o cadáver que vai ser enterrado 8. Peixe da familia dos gádidos, de ata corenta centímetros de lonxitude, cor castaña amarelada no dorso e prateada con reflexos nos flancos e no ventre, e de nome científico Trisopterus minutus.

HORIZONTAIS: 2.  Planta herbácea da familia das umbelíferas, con talos estriados de ata un metro, follas pinnadas, flores pequenas en umbela con pétalos brancos e froito oblongo, e de mome científico Angelica pachycarpa 3. Sigla do partido portugues, Aliança Democrática, gañador das lelección do pasado día 18 de maio 5. Inflamación da membrana conxuntiva transparente entre a pálpebra e o globo ocular 7. Comarca pertencente á provincia de Cáceres, ao pé da serra de Gata, de escasa poboación e decrecente, unha das menos avanzadas de España, subdesenvolvida economicamente 9. Montaña máis alta dos Alpes e de toda Europa, a 4.807 metros de altitude 10. Instrumento de percusión de orixe oriental que consiste nun disco metálico pendurado verticalmente que, ao ser golpeado, vibra producindo un son semellante ao dunha campá.

Como se construíron as pirámides?

Os grandes descubrimentos da arqueoloxía, os enigmas das pirámides, as tumbas dos grandes faraóns, as raíñas esquecidas ou os xeroglíficos… O antigo Exipto sempre foi obxecto de fascinación e misterio. No caso de Nacho Ares, un libro cambiou a súa vida para sempre: Deuses, tumbas e sabios, do xornalista alemán C. W. Ceram. Un ensaio que narra as aventuras dos intrépidos arqueólogos do pasado, empeñados en descubrir os segredos das civilizacións desaparecidas. Aos seus trece anos, Ares quedou fascinado co Antigo Exipto. Anos despois, aquel rapaz curioso estudou Egiptoloxía e acabou convertido nun “Exipto-tolo”.

Nacho Ares é un dos maiores referentes no mundo da Exiptoloxía en español. Licenciado en Historia Antiga pola Universidade de Valladolid é, ademais, diplomado en Exiptoloxía polo Centro de Exiptoloxía Biomédica da Universidade de Manchester. Dedicou gran parte da súa carreira á investigación e divulgación en diferentes medios dos enigmas históricos que rodean o Antigo Exipto. Durante dez anos, dirixiu a prestixiosa publicación ‘Revista de Arqueoloxía’ e, desde hai 16 anos, dirixe e presenta o programa ‘SER Historia’ da Cadea Ser. Tamén o podcast ‘Dentro da pirámide’. Publicou máis de 20 libros dedicados á cultura exipcia e máis de 300 artigos académicos en revistas especializadas de Arqueoloxía e enigmas históricos. En 2022 foi comisario da exposición ‘Fillas do Nilo’, dedicada a explorar a importancia do papel da muller na antiga civilización exipcia. Actualmente é comisario e director da exposición internacional ‘Tutankamon, a exposición inmersiva’, de MAD Madrid Artes Dixitais.

CANTO SABES DE ARAGÓN? VI

Continúo coa serie adicada a Aragón, un territorio que sorprende coa súa diversidade paisaxística e cultural. Desde impoñentes montañas ata pobos con historia, cada recuncho conta unha historia única.

A contestación correcta á pregunta de onte é 1.300.000 habitantes. Exactamente 1.351.591 habitantes (2024-INE).

E imos coa pregunta de hoxe!

6. De la superficie de Aragón (tal como dixemos, 47.717 km2) cal é a provincia de maior extensión? E de poboación?

- Zaragoza

- Huesca

- Teruel

Mañá a solución e unha nova pregunta!

FONTE: es.wikipedia.org     Imaxes: diariodelaltoaragon.es e es.wikipedia.org

Descobren un novo e estraño monstro mariño prehistórico 'escondido' nun museo de Canadá

Represntación do Traskasaura sandrae

Más de tres décadas despois do seu descubrimento en 1988 na illa de Vancouver, uns fósiles inusuais de elasmosaurio  (un réptil mariño de pescozo longo que habitou durante o Cretácico superior) foron oficialmente clasificados como unha nova especie: Traskasaura sandrae.

O achado foi publicado na revista Journal of Systematic Palaeontology. Cunha antigüidade estimada en 85 millóns de anos, estes restos destacan por presentar unha combinación única de características primitivas e avanzadas que non se observou en ningún outro elasmosaurio coñecido.

Segundo o estudo, liderado por investigadores de Canadá, Estados Unidos e a Universidade de Chile, esta peculiar morfoloxía suxire que Traskasaura estaba adaptado para cazar desde arriba, descendendo sobre as súas presas con precisión.

O animal medía aproximadamente 12 metros de longo e posuía un pescozo excepcionalmente longo con polo menos 36 vértebras cervicais ben conservadas, aínda que se estima que puido ter máis de 50 en total. Os seus dentes eran pesados, afiados e robustos, o que suxire que se alimentaba de presas de caparazón duro como os ammonites.

Exhibición del Traskasaura no Museo e Centro Paleontolóxico de Courtenay e Distrito

Robin Ou’Keefe, da Universidade Marshall en EE. UU., coautor do estudo, destacou que a estrutura ósea do animal revela unha notable capacidade para nadar en dirección descendente, o que apoiaría a hipótese da súa singular estratexia de caza.

Aínda que os primeiros fósiles foron recuperados en 1988, non foi ata o achado recente dun esqueleto parcial en excelente estado de conservación, incluíndo o dun exemplar xuvenil, que os científicos puideron esclarecer a verdadeira identidade do réptil.

En 2002 fíxose unha primeira descrición dos restos, pero os investigadores entón optaron por non propoñer un novo xénero, dada a natureza fragmentaria do esqueleto adulto.

Desde entón, os fósiles de Traskasaura sandrae cobraron notoriedade, ao momento de ser adoptados como símbolo fósil oficial pola provincia canadense de Columbia Británica. Agora, grazas aos novos descubrimentos, esta misteriosa criatura prehistórica conta coa súa merecida clasificación dentro do rexistro fósil.

FONTE: David Padilla/marca.com