Blogia
vgomez

CURIOSIDADES

NOVA ESPECIE DE VERME ESPAGUETI



Os investigadores do MBARI (Monterey Bay Aquarium Research Institute) atopábanse rastrexando as profundidades do golfo de California cando se toparon cunha especie de pompón alaranxado. Que era esa masa misteriosa?

Tras realizarlle unha proba de ADN e unha análise detallada, os investigadores concluíron que se atopaban diante unha nova especie de verme espagueti Biremis, con corpo de cor laranxa brillante e unha gran cantidade de tentáculos pexego.

Biremis é un tipo raro de verme espagueti que só se coñecía nas Bahamas. O seu nome procede do latín bi remis (dous remos) e fai referencia a que empregan os tentáculos para varrer e recoller o seu alimento. Esta criatura non ten ollos, nin branquias. Os seus tentáculos están inflados, o que lle fai parecer un pompón.

O verme espagueti é un tipo de verme poliqueto pertencente á familia Terebellidae. Ata o momento describíronse unhas 400 especies diferentes de terebélidos, que se atopan por todo o mundo. É relativamente común e caracterízase por posuír unha boa cantidade de tentáculos acanalados que lle serve para alimentarse. Do mesmo xeito que sucede con outros terebélidos, Biremis vive no fondo oceánico, pero mentres a maioría permanece dentro dun tubo ou nun tobo, esta especie observouse descansando no fondo mariño ou nadando xusto por encima del. A natación permítelle ao verme desprazarse con facilidade e atopar novos sitios para alimentarse.

Os investigadores cren que nas misteriosas augas profundas do océano existen máis criaturas peculiares esperando ser descubertas.

FONTE: Mar Aguilar/muyinteresante.es/naturaleza

É PRECISO OBSERVAR MÁIS DE PRETO OS NEO QUE SE ATOPAN NA DIRECCIÓN DO SOL

É PRECISO OBSERVAR MÁIS DE PRETO OS NEO QUE SE ATOPAN NA DIRECCIÓN DO SOL

Os asteroides próximos á Terra que se moven na dirección do Sol merecen novos esforzos de investigación / CC0 Public Domain/Phys.org

Un novo estudo suxire que a comunidade científica espacial debe comezar a observar máis de preto os obxectos próximos á Terra (NEO) que se atopan na dirección do Sol: agora existe a tecnoloxía para buscalos e atopalos, pero ademais un ou máis deles poderían estar nun camiño que os leve a estrelarse en calquera momento contra a Terra.

Un artigo publicado recentemente na revista Science polo astrónomo Scott Sheppard, do Instituto de Astronomía da Universidade de Hawai, en Estados Unidos, conclúe que debe profundarse a investigación ao redor dos asteroides próximos ao noso planeta na dirección do Sol, porque historicamente privilexiouse a análise dos obxectos próximos á Terra (NEO, segundo as siglas en inglés) que poden apreciarse en horas da noite, cando o ceo non está atafegado pola intensa luz solar.

Con todo, como precisamente os estudos de asteroides xeralmente operan de noite e na súa maioría atopan obxectos máis aló da órbita da Terra, isto creou un “punto cego”: moitos obxectos próximos á Terra poderían estar á espreita protexidos pola luz solar, pero situados perigosamente preto da órbita terrestre.

Os novos estudos telescópicos están a desafiar o resplandor do Sol e buscando asteroides na dirección do astro rei durante o crepúsculo: Sheppard cre que é necesario intensificar esa procura, fronte ao risco que supoñen estes corpos ocultos para a mirada humana. Segundo un articulo publicado en Phys.org, actualmente existe a tecnoloxía para buscar e atopar os NEO que se moven na dirección solar e que poderían levar un curso potencialmente perigoso para a Terra.

O ano pasado, Sheppard e o seu equipo descubriron o asteroide 2021 PH27, que posúe o período orbital máis curto coñecido ao redor do Sol, de só 113 días. Unicamente o planeta Mercurio ten un período orbital máis curto no Sistema Solar. Nese momento, os investigadores concluíron que os impactadores máis probables da Terra achéganse a nós durante o día e non poden ser descubertos facilmente pola maioría dos estudos astronómicos, resaltando a importancia de identificalos e de coñecer a súa procedencia.

Para Sheppard, tecnoloxías como as que achega o telescopio Branco de 4 metros da Fundación Nacional de Ciencias en Chile, coa súa Cámara de Enerxía Escura (DECam) lista para ver máis preto do Sol, é unha posibilidade concreta para avanzar na identificación dos NEO que circulan en dirección solar.


Os diferentes tipos de asteroides que orbitan preto do Sol clasifícanse segundo as órbitas planetarias que cruzan / N. Cary/Science

Unha nova procura de asteroides ocultos no crepúsculo con DECam atopou algúns corpos deste tipo, como precisamente 2021 PH27. Mesmo, estas continuas sondaxes crepusculares finalmente están a descubrir a poboación de pequenos asteroides localizados preto da órbita de Venus.

Ademais, o investigador estadounidense sinalou que os números coñecidos sobre os obxectos próximos á Terra na dirección do Sol mantéñense relativamente constantes, o cal é algo sorprendente e preocupante.

Segundo os modelos informáticos e a cantidade de obxectos deste tipo que golpean á Terra, a Lúa ou outros corpos celestes, o seu número debería estar a diminuír. Que isto non suceda suxire que se están “repoñendo” dalgunha maneira nesta zona do cosmos. En consecuencia, é imprescindible facer esforzos para pescudar de onde veñen estes novos NEO e por que seguen esas órbitas. 

FONTE: Javier Piacente/farodevigo.es/tendencias21

ESTRAÑA CRIATURA CON TENTÁCULOS EN FORMA DE FLOR



Os científicos que ían a bordo do buque de investigación E/V Nautilus quedaron dunha peza ao ver unha estraña criatura nas profundidades. O animal parecía unha flor con tentáculos que nadaba á deriva nas augas profundas do océano. Do seu talo de case dous metros estendíanse uns tentáculos duns 40 centímetros de longo.

O avistamento tivo lugar o pasado 7 de xullo a 2 9994 metros de profundidade, preto dun monte submarino inexplorado ata entón, ao norte do atolón Johnston, un territorio estadounidense non incorporado e un refuxio nacional de vida silvestre no océano Pacífico, ao oeste de Hawai.

O primeiro que pensaron os científicos foi que se toparon cunha Solumbellula monocephalus, popularmente coñecida como pluma de mar, e que está emparentada coas medusas, os corais e as hidras. Con todo, non se atreveron a cualificala de pluma de mar xa que esta só viuse nos océanos Atlántico e Índico. É posible que nos atopemos diante unha nova especie.

Non foi a única pluma de mar coa que se cruzou o equipo de investigadores. Momentos despois de ver a primeira, viron outra, pero non puideron gravala. Os científicos compartiron o vídeo do avistamento na canle de Youtube de Ocean Exploration Trust, unha organización sen ánimo de lucro que realiza investigacións nas profundidades mariñas. Nel óeselles marabillarse co descubrimento. Un dos científicos da expedición dixo fóra de cámara: "Estou alucinando", mentres o vehículo operado por control remoto (ROV) escaneaba o fondo mariño e achegábase á estraña criatura. "Non estou ao bordo do meu asento nin nada", chanceou outro científico.

Steve Auscavitch, investigador principal da expedición e biólogo de augas profundas da Universidade de Boston, describiu o avistamento como "fascinante".

Para asegurase que estaba no certo, Auscavitch pediu a opinión dos biólogos da costa, quen confirmou as súas sospeitas. Efectivamente tratábase dunha pluma de mar, un parente do coral.

O biólogo supón que tendo en cuenta o seu enorme tamaño, o animal podería ser moi vello, aínda que non se aventura a dar unha idade concreta. Os corais de mar poden vivir máis de 10 anos e alcanzan a madurez aos cinco ou seis.

"Antes disto, nunca se viu Solumbellula monocephalus no Pacífico central e nunca se había recollido", dixo Auscavitch.

O descubrimento prodúcese curiosamente varios meses despois de que uns científicos españois puxesen nome a dous novos xéneros de plumas de mar: Pseudumbellula e Solumbellula, o último dos cales incluiría á criatura avistada recentemente. Eses achados publicáronse en febreiro na revista Invertebrate Systematics.

Os científicos afirman que hai que seguir investigando para confirmar que o exemplar avistado é a primeira Solumbellula monocephalus do Pacífico ou se é unha potencial nova especie na conca oceánica. "Achados como este son raros, e nunca esperabamos ver algo así", dixo. "O máis emocionante desta investigación é que nos atopamos con estas cousas de cando en vez, e realmente amplía o noso horizonte sobre onde poden vivir e existir animais nas profundidades do mar".

FONTE: Mar Aguilar/muyinteresante.es/naturaleza

A TERRA REXISTRA O DÍA MÁIS CURTO

A Terra xira cada vez máis rápido e rexistra o seu día máis curto / EL MUNDO

A Terra rexistrou o seu día máis curto desde que os científicos comezaron a usar reloxos atómicos para medir a súa velocidade de rotación. Foi o pasado 29 de xuño de 2022 , segundo informa Timeanddate, o primeiro día en que a Terra completou o xiro en 1,59 milisegundos menos que os 86.400 segundos, que corresponde a un día completo.

O outro día máis curto corresponde ao 26 de xullo cando o planeta completou a súa volta con 1,50 milisegundos máis curto que as 24 horas. Os científicos están sorprendidos e desconcertados xa que este é o último dunha serie de récords de velocidade para a Terra desde 2020.

Segundo o portal especializado, durante períodos prolongados, o xiro da Terra retárdase. Cada século, a Terra tarda un par de milisegundos máis ou menos en completar unha rotación (onde 1 milisegundo equivale a 0,001 segundos).

Con todo, dentro deste patrón xeral, a velocidade de xiro da Terra fluctúa. Dun día para outro, o tempo que tarda a Terra en completar unha rotación aumenta ou diminúe nunha fracción de milisegundo.

Cando aumenta a duración do día, a Terra vira máis lentamente. Cando está a diminuír e convértese nun número negativo, a Terra vira máis rapidamente.

Nos últimos anos, a Terra estívose acelerando. En 2020 timeanddate informou que o planeta alcanzara os seus 28 días máis curtos desde que comezaron as medicións diarias precisas con reloxos atómicos na década de 1960. O día máis curto de todos en 2020 foi de -1,47 milisegundos o 19 de xullo.

A Terra continuou virando rapidamente en 2021, aínda que o día máis curto do ano en 2021 foi unha fracción máis longo que en 2020. Agora, en 2022 , as cousas volvéronse a acelerar. O 29 de xuño, a Terra estableceu un novo récord para o día máis curto da era do reloxo atómico: -1,59 milisegundos.

"Se a rotación rápida da Terra continúa, podería conducir á introdución do primeiro salto de segundo negativo", informou o astrofísico Graham Jones a través de Timeanddate.

"Isto sería necesario para manter o tempo civil, que se basea no latexado súper constante dos reloxos atómicos, ao mesmo ritmo que o tempo solar, que se basea no movemento do sol a través do ceo. Un segundo bisiesto negativo significaría que os nosos reloxos sáltanse un segundo, o que podería crear problemas para os sistemas de TI", afirma Jones.

Na reunión anual da Sociedade de Xeociencias de Asia e Oceanía da próxima semana, Leonid Zotov, xunto cos seus colegas Christian Bizouard e Nikolay Sidorenkov, suxerirán que a diminución actual na duración do día podería ter algunha relación co Chandler Wobble.

O Chandler Wobble é o nome que se lle dá a un pequeno movemento irregular dos polos xeográficos da Terra ao longo da superficie do globo.

FONTE: elmundo.es/ciencia

IMAXE DA GALAXIA "RODA DO CARRO"

Nova imaxe da galaxia capturada polo James Webb / SPACE TELESCOPE SCIENCE INSTITUT (AFP)

Mentres comezan a cociñarse os novos resultados científicos derivados das súas observacións, o supertelescopio James Webb segue mostrando o seu potencial con detalladas e espectaculares observacións de vellas coñecidas, como a que acaba de publicar da galaxia Roda de Carro.

Grazas aos instrumentos de alta precisión do recentemente estreado telescopio, agora pódense observar con gran resolución estrelas individuais e rexións de formación estelar dentro desta galaxia. Tamén permitiu revelar o comportamento do buraco negro que fai de eixo de Roda de Carro, unha formación que se atopa situada a uns 500 millóns de anos luz de distancia, na constelación de Sculptor.

Trátase dunha rara galaxia lenticular que algunha vez estivo envolvida en po e misterio, segundo explican os científicos a cargo do Webb, que se formou como resultado dunha colisión entre unha galaxia espiral grande e outra galaxia máis pequena, o que provocou cambios masivos en toda a súa estrutura. A colisión provocou que a galaxia resultante luza dous aneis: un interior brillante e outro colorido circundante. “Estes dous aneis expándense cara a fóra desde o centro da colisión, como as ondas nun estanque despois de lanzar unha pedra. Debido a estas características distintivas, os astrónomos chámana ‘galaxia anular’, unha estrutura menos común que as galaxias espirais como a nosa Vía Láctea”, explica a Axencia Espacial Europea (ESA) nunha nota.

FONTE: elpais.com/ciencia

UN SUPERDEPREDADOR ANTERIOR AOS DINOSAUROS

Mambawakale Ruhuhu: un superdepredador anterior aos dinosauros

Antes de que dese comezo a era dos dinosauros, xa camiñaban pola terra depredadores temibles. Aínda que sexan máis descoñecidos e non protagonicen sagas de películas, algunhas destas criaturas son tan espectaculares e fascinantes como os dinosauros máis famosos. Nesta ocasión, falamos dun “monstro” prehistórico que ben podería ser o protagonista dunha película de terror.

Mambawakale Ruhuhu significa en suahili “crocodilo antigo”. Medía 5 metros de longo, cunha mandíbula de máis de 60 centímetros, que acubillaba grandes dentes curvos en forma de serra capaces de desgarrar a calquera presa do momento. Polo seu tamaño e características, debeu ser un superdepredador do seu territorio na súa época: a actual Tanzania hai 240 millóns de anos.

Tiña unha cabeza grande e poderosa cun corpo musculoso cun tórax en forma de barril, postura ergueita e unha cola longa que lle permitía atacar a calquera presa que atopase no seu camiño”.

Foi descuberto en 1963 por un grupo de investigadores de varias institucións africanas e europeas. Na expedición tivo un papel fundamental a poboación local, tanzanos que coñecían o terreo e guiaron aos paleontólogos ata os restos fósiles. Non sabemos o nome da persoa que descubriu por primeira vez esta especie, pero sabemos que foi un habitante local o que deu co fósil na formación Manda Beds, un xacemento ao suroeste de Tanzania con restos de entre 247 e 242 millóns de anos de antigüidade. O nome da especie pretende ser unha homenaxe á poboación local que axudou a descubrila.

Nun primeiro momento, e a pesar do espectaculares que resultaban os restos achados, non se tivo moi en conta o achado. Paleontólogos do Museo de Historia Natural de Londres nomearon os restos como unha nova especie: Pallisteria angustimentum, pero a descrición quedou a medias e non chegou a publicarse nunca.

Ata febreiro de 2022, cando un equipo encabezado por Richard J. Butler, da Universidade de Birmingham, publicou a descrición desta nova especie na revista The Royal Society Open Science.

Os restos achados de Mambawake Ruhuhu pertencen ao único espécime que coñecemos ata a data. Contamos con parte do cranio, a mandíbula inferior e fragmentos do postcráneo como tres vértebras cervicais anteriores e unha man esquerda case completa. O equipo realizou unha tomografía computarizada para recrear a este depredador do Triásico Medio.

O seu estudo amplía o noso coñecemento sobre os arcosaurios primitivos e outros depredadores da época, cando comezaron a xurdir os devanceiros dos dinosauros.

"A nosa análise identifica a Mambawakale como un dos arcosaurios máis antigos que se coñecen e un dos primeiros membros da liñaxe que eventualmente evolucionou ata converterse nos crocodilos modernos. É un descubrimento emocionante, porque identificar a este animal axúdanos a comprender a rápida diversificación temperá dos arcosaurios e permítenos agregar unha ligazón máis á historia evolutiva dos crocodilos de hoxe en día".

FONTE: Fran Navarro/muyinteresante.es/ciencia

CINCO ANIMAIS CON BIOLUMINISCENCIA V-FIN

Case a metade das especies de ctenóforos son bioluminiscentes. Aínda que este estraño grupo de animais non contén máis de 170 especies coñecidas.

De aspecto alieníxena, estes animais, lembran ás criaturas da famosa película de James Cameron The Abyss, de 1989. Ademais de emitir luz propia mediante reaccións de bioluminiscencia, nas súas oito fileiras de cilios locomotores parecen proxectar as cores do arco da vella.

Aínda que moitos afirman que esas fileiras de cores cambiantes son produto tamén da bioluminiscencia, son embargo, non se trata dun fenómeno de emisión de luz, senón da difracción. O mesmo tipo de difracción que descubriu Newton ao facer pasar un feixe de luz branca por un prisma. En efecto, eses cilios difractan a luz branca que o ctenóforo recibe do ambiente, cambiando o seu coloración en función da orientación dos cilios, e cambia tamén segundo desde onde se lle mire.

A bioluminiscencia dos ctenóforos é tenue, dun ton azul ou verdoso, e só é visible cando se atopa nunha gran escuridade.

Fin!

FONTE: Vary (Álvaro Bayón)/muyinteresante.es/naturaleza

CINCO ANIMAIS CON BIOLUMINISCENCIA IV

Lura vampiro ‘Vampyroteuthis infernalis; CC. Emőke Dénes)

Entre os cefalópodos tamén hai casos de bioluminiscencia, quizá o máis fascinante sexa o lura vampiro (Vampyroteuthis infernalis). A pesar do seu nome, este cefalópodo, que non é nin polbo nin lura, ten notables diferenzas con estes. Por unha banda, o número de brazos; ten oito e non dez, pódeos rexenerar se os perde, a parte interna está cuberta de espiñas en lugar de ventosas, e están unidos entre si por unha membrana. Ademais, ten dous longos filamentos retráctiles que son únicos entre os cefalópodos.

Os órganos luminiscentes do lura vampiro están situados baixo a pel, chamados fotóforos, localízanse na súa maioría ao final dos brazos. A pel ten unha serie de células en forma de lente, transparentes, que se estenden ou se comprimen grazas a músculos da pel, abrindo ou pechando o paso da luz.

Por unha banda, este animal pode utilizar a luz como cebo para atraer ás súas presas. Con todo, quizá o máis sorprendente do lura vampiro é o seu sistema de defensa. En lugar de tinta, emite unha substancia mucosa e adhesiva, cargada de partículas bioluminiscentes. Cando é atacado, o lura vampiro aproveita para envolverse sobre si mesmo cos brazos, expoñendo unha superficie negra e espiñenta para evitar ser devorado, á vez, emite este moco brillante, que se adhire ao cazador, cegándoo, delatándoo ante outras posibles presas, e converténdoo, ao mesmo tempo, nunha presa fácil de ver para outros depredadores.

Continuará...

FONTE: Vary (Álvaro Bayón)/muyinteresante.es/naturaleza