Facebook Twitter Google +1     Admin

Se muestran los artículos pertenecientes a Abril de 2017.

O CEO DO MES: ABRIL 2017

Publicado: 01/04/2017 08:48 por vgomez en O CEO DO MES

 

3 de abril: Cuarto crecente

11 de abril: Lúa Chea

19 de abril: Cuarto Minguante

26 de abril: Lúa Nova

Chuvia de Meteoros: Líricas (LYR), do 16 ao 25, con máximo o día 22. Actividade moderada (18 meteoros/hora). O seu radiante é a constelación Lyra e o seu corpo proxenitor é o cometa Thatcher (C/1861 G1).

CINE: "CANTÁBRICO"

Publicado: 02/04/2017 08:36 por vgomez en OPINIÓN E COMENTARIO
20170401090306-cantabrico.jpg

Cartel da película  / Imaxe: eCartelera

Esta fin de semana chega aos cines o documental "Cantábrico", un espectáculo da natureza feito película.

Título orixinal: Cantábrico (Os dominios do oso pardo)

Ano: 2017

Xénero: Documental

Duración: 101 min.

País: España

Produtora: Wanda Films / Bitis

Director: Joaquín Gutiérrez Acha

Guión: Joaquín Gutiérrez Acha

Música: Pablo Martín Caminero

Fotografía: Joaquín Gutiérrez Acha

Sinopse: No norte da Península Ibérica unha impoñente cordilleira de máis de 400 Km. levántase como unha gran barreira paralela á costa do mar que leva o seu nome, o Mar Cantábrico. Na súa outra vertente, a cordilleira Cantábrica preséntasenos repleta de canóns e apertados bosques continentais de faias, carballos e castiñeiros. A influencia cálida do mar, determinou un clima con elevadas precipitacións orixinando montes de exuberante vexetación.

É o lugar perfecto para esconder un gran número de animais e outras formas de vida que cohabitan aquí desde tempos inmemoriais. Pero por enriba de todo, é o territorio dunha das criaturas máis formidable do hemisferio norte: o oso pardo cantábrico. E é precisamente este fabuloso animal, un dos que escolleron para conducir a película.

O cantábrico é un lugar máxico e misterioso onde moitos dos seus recunchos están aínda por descubrir. É o reino dos bosques, o dominio dos cabalos salvaxes, a terra onde as néboas esconden aos lobos ibéricos, aos gatos monteses e aos urogallos, o lugar onde a fantasía e a realidade camiñan xuntas. Un territorio salvaxe que permanece aínda no esquecemento e que o mundo debe coñecer.

Merece a pena!, iso si en Galicia non en todos os cines.

XEOCACHING, UN XOGO NA NATUREZA

Publicado: 03/04/2017 07:33 por vgomez en XOGOS

 

A natureza é un lugar para coidar, admirar, gozar e tamén para divertirse ocultando e buscando "tesouros". É a proposta do "xeocaching", un xogo que para iso utiliza a tecnoloxía GPS e que ten millóns de seguidores en todo o mundo.

Que é xeocaching?

"Capturar ou atrapar xeograficamente". Esta podería ser a tradución da palabra inglesa "xeocaching". Neste xogo, unha especie de xincana, hai que utilizar un receptor GPS para buscar uns "tesouros" que algún outro participante do xogo ocultou nalgún lugar. Trátase, por tanto, dunha maneira lúdica de percorrer espazos naturais e de estar en contacto con outras persoas de afeccións similares.

O "xeocaching" empezou como un entretemento dun grupo de especialistas en tecnoloxía de xeoposicionamiento e, na actualidade, é un xogo que a nivel mundial cativa a uns tres millóns de "xeocachers", dos que a maioría se atopan en Estados Unidos (830.000 usuarios activos), Alemaña (375.000) e Reino Unido (160.000), segundo datos da web de referencia dos afeccionados a este xogo: xeocaching.

A invención do xeocaching atribúeselle a un estadounidense, David Ulmer, que formaba parte dun grupo de noticias da internet especializado nos Sistemas Globais de Navegación por Satélite. A Ulmer ocorréuselle a idea dun xogo para atopar un "cofre do tesouro" que servise como celebración de que o Goberno do seu país permitise o 1 de maio que os receptores comerciais de GPS fosen máis precisos. Dous días despois, propoñíallo ao resto do grupo e escondíao nos arredores da cidade de Portland (EE.UU.). O "xeocaching" nacera.

Como se xoga ao xeocaching?

Para ser un "xeocacher" é imprescindible o uso dun receptor GPS e abrir unha conta na web de xeocaching, onde aparecerán todos os tesouros ou "caches" máis próximos.

Os responsables de xeocaching Spain recomendan aos principiantes que empecen con algún "cache" próximo e co menor número de estrelas posible, ler a descrición, marcar as coordenadas GPS e, por suposto, asumir as mesmas recomendacións que se seguirían se se iría de excursión á natureza para evitar sustos, en especial levar un móbil para estar localizables, auga e alimentos.

Os "tesouros" que poden acharse son moi variados, sinalan desde Xeocaching Spain: "Depende do tamaño do tesouro, pero normalmente son pequenos xoguetes, libros, ladrillos de Leigo, minixogos, peluches, CD de música, CD-ROM, DVD, etc. Algúns agochos conteñen unha cámara para que te saques unha foto e vólvala a deixar no seu lugar. Os agochos máis pequenos só conteñen un anaco de lapis e uns papelitos para rexistrarche, outros nin sequera teñen lapis".

Palabras crave que hai que saber sobre xeocaching

O "xeocaching" utiliza unha terminoloxía concreta que é conveniente saber cando se fala con outros "xeocachers":

Cache: o tesouro que se ten que buscar. Gárdanse en envases reutilizables de diferentes tamaños e materiais, segundo o tipo de "cache". Se unha vez atopado quérese levar, hai que deixar a cambio outro de igual ou maior valor para o seguinte "xeocacher" que o descubra.

Logbook: é un caderno que está dentro do "cache" onde apuntar o nome de quen o acha para que quede rexistrado.

Travel Bug (do inglés "bicho viaxeiro"): é calquera cousa cun código para que viaxe de agocho en agocho. A maioría ten un obxectivo específico, con diversa información. Os "xeocachers" non poden quedarse con el.

Geocoin (da inglés "moeda xeográfica"): é o mesmo que un "travel bug", pero o código vai gravado nunha moeda.

FONTE: Revista Consumer/medio ambiente

ZAPATILLAS IMPRESAS EN 3D

Publicado: 04/04/2017 07:51 por vgomez en OUTRAS COUSAS

 

Antes dos grandes centros comerciais e as tendas outlet. Antes de Amazon. Antes mesmo da internet, quen levaba unhas zapatillas de deporte de marca ao instituto convertíase automaticamente nunha icona de moda (e en branco de pisotóns). Cubrir os pés cunhas Air Jordan, quizais as máis icónicas e desexadas desde mediados dos oitenta, non estaba ao alcance de calquera. Hoxe, en cambio, este tipo de calzado estendeuse ata converterse no máis popular para todas as idades e parece adecuado en calquera situación (queda aínda algún local onde impidan entrar por levar zapatillas?). A pregunta é se esta idade dourada poderá soportar a irrupción das novas tecnoloxías e a implantación de novas técnicas de fabricación como a impresión en 3D. De feito algunhas marcas xa están a pensar nese futuro; Eric Sprunk, xefe de operacións de Nike, recoñeceu nunha conferencia hai dous anos que o 3D vai representar unha revolución neste mercado e que se estaban preparando para afrontalo.

Como adoita ser habitual no terreo das innovacións, as compañías máis pequenas son máis proclives a correr riscos e poden mostrarse máis áxiles á hora de implementar novos procesos. Feetz Shoes nun exemplo diso. Fundada por Lucy Beard, matemática, e o seu marido Nigel, doutor en biotecnoloxía, Feetz propón unha nova forma de fabricar e comprar calzado, completamente personalizada e axustada ás medidas do consumidor. A idea naceu despois dunha frustrante xornada de compras: “Probeime 20 zapatos e ningún me quedaba ben. Despois, fun ao Starbucks e pedín un café dobre con moka e leite de soia. Entón pensei: por que podo personalizar o meu café e non os meus zapatos?”.

Feetz desenvolveu unha aplicación coa cal o usuario crea unha imaxe virtual dos seus pés para que os zapatos axústense perfectamente á forma que necesita. Esa imaxe envíase xunto con algúns datos, a altura e o peso, para elixir o material máis adecuado co que fabricar as solas. Posteriormente estas solas son impresas en 3D, ensambladas e enviadas ao cliente. O sistema permite fabricar o calzado en poucas horas e a compañía presume de que o seu método de fabricación reduce ata nun 60% as emisións de carbono, co que ademais son unha empresa sustentable. Lucy Beard cre que en 10 ó 15 anos non será necesario encargar as súas zapatillas: “teremos unha impresora 3D no armario. Buscaremos o que queremos no smartphone, enviarémolo á impresora, iremos durmir e, ao espertar, teremos os zapatos listos. Ese é o futuro que nos depara a tecnoloxía: moda que se adapta a nós, entregada a domicilio dunha forma realmente sinxela”.

FONTE: José L. Álvarez Cedena/Xornal El País

ALBERT EINSTEIN VIII

Publicado: 05/04/2017 07:39 por vgomez en CURIOSIDADES
test-einstein8

 

A contestación á pregunta do día anterior é CURMÁ.

Elsa Einstein, con quen Albert estivo casado desde 1919 ata 1936 (data en que foi diagnosticada con problemas de corazón e ril, morrendo pouco despois dunha dolorosa enfermidade o 20 de decembro dese ano) era a súa curmá por partida dobre.

E agora, a pregunta de hoxe:

Elsa Einstein foi a segunda esposa do xenio. Pero, que chamou a atención sobre ela? Na famosa ecuación de Eistein E=mc2, que significa a letra "c"?
 
-
Masa.

- Enerxía.

- Velocidade.

- Velocidade de luz.

Mañá a solución e... unha nova proposta!

FONTE: Sarah Romero/Revista Muy Interesante

 

   
A imaxe da dereita mostra o planeta cuberto por unha inmensa tormenta de area /Imaxe: NASA/JPL-CALTECH/MSSS

Houbo un día en que a auga líquida cubría a superficie de Marte. Iso é o que suxire a información recollida polas sondas que visitaron aquel planeta. Alí atoparon canles de ríos secos ou minerais que só se forman en presenza de auga. Algúns estudos chegaron a afirmar que houbo un extenso océano pouco profundo que ocupaba gran parte do globo e mesmo que se producían xigantescos tsunamis. Pero reconstruír o que sucedeu hai miles de millóns de anos nun planeta que se atopa a millóns de quilómetros de distancia non é sinxelo e tampouco faltaron as contradicións. Se en decembro de 2016, datos da NASA servían para afirmar que a auga marciana foi tépeda e puido albergar vida, outro máis recente que tamén empregou información solicitada polo robot Curiosity coincidía na abundancia de auga, pero cría que estaría na súa maioría conxelada.

Nese proceso de reconstrución da historia climática do planeta do Sistema Solar máis parecido á Terra, esta semana, un artigo na revista Science trata de explicar que sucedeu entre aquel pasado bañado en auga e o deserto avermellado que coñecemos hoxe. Segundo un equipo liderado por Bruce Jakosky, investigador da Universidade de Colorado en Boulder (EEUU), no seu pasado remoto, Marte contaba cunha densa atmosfera, similar á da Terra, pero composta na súa maioría por dióxido de carbono. Aquel manto permitiu a existencia dunha contorna húmida e tépeda, cos océanos que cren probables outros investigadores, e a súa desaparición foi clave na transición á actual contorna seca e xélido. O culpable foi o vento solar, unha corrente de partículas cargadas que flúe desde a superficie do Sol e foi erosionando a atmosfera.

A sonda que permitiu contar cos novos datos é MAVEN, unha misión orbital deseñada precisamente para coñecer a historia desa atmosfera volátil. Grazas a ela sóubose hai dous anos que cada segundo o vento solar rabúñalle 100 gramos á atmosfera de Marte. Unha parte importante do interese deste observatorio atópase na súa capacidade para darnos información sobre como evolucionaron as condicións de habitabilidade no planeta vermello. O último estudo debuxa un escenario no que algún tipo de vida bacteriana puido xurdir naquela contorna bañada en auga e cuberto por dióxido de carbono. Despois, cando o planeta volveuse máis frío e seco, é posible que eses seres retirásense paulatinamente cara ao subsolo, aínda que non descartan que poidan mesmo aparecer hoxe de cando en vez na superficie.

Jakosky e os seus colegas chegaron ás súas conclusións despois de medir a cantidade de dúas versións con distinta masa do argón a diferentes altitudes na atmosfera. O interese do argón para os científicos provén da súa natureza como gas nobre. A diferenza doutros gases, non reacciona químicamente con outros elementos e non pode quedar secuestrado en rocas. A única maneira en que desaparece é polos soplidos do vento solar.

O isótopo máis lixeiro (Ar36) é máis abundante a altitudes elevadas que o máis pesado (Ar38). Por iso está máis exposto a que o vento solar expúlseo ao espazo exterior. Coñecendo as diferentes cantidades dos dous isótopos a distintas altitudes, e contando os distintos ritmos de desaparición de cada un, calcularon que o 66% do argón de Marte desapareceu desde a súa formación. A partir dese dato, estimaron que parte do resto da atmosfera acabou tamén varrida polo vento solar.

Unha das explicacións que se ofreceron para explicar a temperá perda da atmosfera marciana e o seu cambio climático extremo é a desaparición do seu campo magnético. Nos seus primeiros millóns de anos de existencia, Marte contou cun núcleo de ferro, como o que aínda conserva a Terra e xera a magnetosfera, un escudo magnético que repele as partículas cargadas do vento solar. Ese escudo tamén dificulta que o vento solar faga madeixa na nosa atmosfera e puido cumprir esa función durante os primeiros 500 millóns de anos marcianos. Con todo, segundo esta hipótese, o núcleo de ferro desapareceu e con el o escudo magnético. Sen esa protección, a entón espesa atmosfera de dióxido de carbono de Marte quedou a mercé do vento solar.

FONTE: Daniel Mediavilla/Xornal El País/Ciencia

VACACIÓNS!

Publicado: 07/04/2017 06:39 por vgomez en COMUNICADOS
20170405192213-semana-santa.jpg

Vacaciones de Semana Santa / Imaxe:IES Alborán

Hoxe, venres, 7 de abril, ás 14 horas comezan as vacacións de Semana Santa, despois da recollida das temidas notas.

Xa era hora! A verdade é que iste trimestre foi moi logo, pero pola contra o terceiro será case un suspiro.

Retomamos as clases o martes, día 18.

Boas vacacións a to@s!

UN POUCO DE HUMOR, POR FAVOR!

Publicado: 07/04/2017 19:47 por vgomez en OUTRAS COUSAS

 

Un pouco de humor neste día de comezo de vacacións. Aquí tedes a parodia do vídeo "Despacito" de Luís Fonsi ft. Daddy Yankee.

Moi bo!

CINE: VIDA

Publicado: 08/04/2017 09:30 por vgomez en OPINIÓN E COMENTARIO
20170304091700-001-p.jpg

 

Hoxe cehaga aos cines a película "VIDA". Un thriller de ciencia ficción que ten a seguinte ficha técnica:

Título orixinal: Life

Ano: 2017

País: EEUU

Xénero: Ciencia ficción

Duración: 104 min

Produtora: Columbia Pictures, Sony Pictures Entertainment (SPE), Skydance Productions, Nvizage

Director: Daniel Espinosa

Guion: Paul Wernick e Rhett Reese

Música: Jon Ekstrand

Reparto: Jake Gyllenhaal, Rebecca Ferguson, Ryan Reynolds, Hiroyuki Sanada, Ariyon Bakare, Olga Dihovichnaya, Alexandre Nguyen

Sinopse: A película conta a historia de seis membros dunha tripulación da Estación Espacial Internacional cuxa misión é a de estudar unha mostra recollida en Marte que podería ser a primeira proba de vida extraterrestre. E esa vida confírmase como moito máis intelixente do que nunca se esperou.

Trepìdante!

ALBERT EINSTEIN IX

Publicado: 08/04/2017 22:12 por vgomez en CURIOSIDADES
test-einstein9

 

A contestación á pregunta do día anterior é VELOCIDADE DA LUZ.

Na ecuación de equivalencia entre masa e enerxía, dada pola expresión da teoría da relatividade, a letra C é a velocidade da luz: E (enerxía) = m (masa) c (velocidade luz) ao cadrado. Moitas tecnoloxías desenvolvéronse grazas a esta ecuación como o desenvolvemento das telecomunicacións con satélites.

E agora, a pregunta de hoxe:

Einstein sacou a nota máxima no exame de ingreso á universidade?
 
-
Verdadeiro.

- Falso.

Mañá a solución e... unha nova proposta!

FONTE: Sarah Romero/Revista Muy Interesante

 

Mikko Hypponen é unha especie de superheroe da seguridade informática. En febreiro de 2011 o finlandés viaxou ata Lahore, Paquistán, para entrevistar os creadores de Brain, o primeiro virus informático da historia, que infectou a numerosos computadores a través de disquetes a comezos de 1986. Por aquel entón, Hypponen era un adolescente que aprendera a programar aos 13 anos coa súa primeira computadora, un Commodore 64. Brain foi o primeiro virus que analizou para aprender a combatelo, e a súa viaxe a Lahore 25 anos despois pechaba un círculo: o que poñía cara a cara a un dos maiores expertos mundiais en seguridade informática cos iniciadores dun problema que hoxe en día afecta a gobernos, empresas e particulares de todo o planeta.

Como alguén que pasou a maior parte da súa vida combatendo infeccións informáticas e denunciando ás grandes axencias gobernamentais polos seus sistemas de control sobre os cidadáns (nunha conferencia afirmou: "Os dous grandes avances da comunicación do noso tempo convertéronse nas dúas grandes ferramentas de vixilancia dos gobernos. Falo do teléfono móbil e da internet. George Orwell era un optimista"), a pregunta que máis veces tivo que responder Hypponen é: como pode un usuario normal protexer a súa intimidade na internet? A resposta é desesperanzadora: "É difícil, recoñecía nunha entrevista á web especializada securityaffairs.co. A encriptación axuda. Os VPN axudan. Navegar en modo privado axuda. Borrar as cookies axuda. Non estar logeado en Facebook, Linkedin e Google axuda. Usar diferentes navegadores tamén axuda. Pero non existe o 100% de privacidade online. Desafortunadamente".

Ante estas declaracións asusta pensar que algunhas das infraestruturas máis importantes para a nosa vida, como redes alimentarias, centros de tratamentos de auga ou plantas de enerxía (por non falar dos medios de comunicación ou o sistema bancario), están conectados a Internet. E, por tanto, expostos a ataques informáticos. A ciberdelincuencia é un excelente negocio, sobre todo co crecemento do comercio electrónico e as operacións de usuarios cos seus bancos a través dos teléfonos móbiles. Existe todo un mercado de servizos ao redor deste tipo de crime porque é moi rendible. E, ao mesmo tempo, os gobernos de todo o planeta buscan tamén ter controlados e vixiados aos seus cidadáns, non sempre con boas intencións. Afortunadamente hai xente como Hypponen que se negan a resignarse, eles son os superheroes da internet, que velan para que o resto podamos durmir (relativamente) tranquilos: "Este problema nunca se acabará. Sempre teremos ataques porque esa xente non vai desaparecer. É un círculo sen fin, é o xogo do gato e o rato. Con todo nós non planeamos rendernos. Negámonos a rendernos, imos continuar loitando".

FONTE: José L. Álvarez Cedena/Xornal El País

ALBERT EINSTEIN X

Publicado: 11/04/2017 08:07 por vgomez en CURIOSIDADES
test-einstein10

 

A contestación á pregunta do día anterior é FALSO.

Falso. Einstein era un mal estudante e por iso as súas notas eran bastante malas. De feito, o seu profesor dixo del: "Este mozo non chegará nunca a ningún sitio". Os seus mestres dicían que era lento e que reflexionaba demasiado antes de contestar a unha pregunta nun exame. Ademais, non conseguía aprender nada de memoria. Fracasou no exame de ingreso á universidade (1896) para entrar na Universidade Politécnica Federal de Suíza. Aprobou as seccións de matemáticas e ciencias, pero suspendeu en materias como historia e xeografía.

E agora, a pregunta de hoxe:

Que fixo Einstein co diñeiro que se outorga a todos os galardoados co Premio Nobel?
 
-
Aceptou o premio pero rechazou os cartos.

- Cedeu todos os cartos do premio a súa exmuller Mileva Maric.

- Empregou os cartos nunha nova investigación.

- Creou unha fundación para axudar á investigacións de xoves físicos.

Mañá a solución e... unha nova proposta!

FONTE: Sarah Romero/Revista Muy Interesante

Estes son os transistores MoS2 no chip microprocesador/ HERMANN DETZ/TU VIENNA

 

Desde que aparecesen nos anos 70, os microprocesadores cambiaron radicalmente a sociedade. O desenvolvemento de computadores, teléfonos móbiles e demais dispositivos intelixentes foi posible, en gran medida, grazas á súa continua actualización e mellora. E durante todo este tempo, o silicio foi o material sobre o que se construíu esa revolución. Con todo, o mercado segue demandando procesadores cada vez máis rápidos, con menor consumo enerxético e mellor integración con obxectos cotiáns, o que impulsou a investigación sobre novos materiais, capaces de levar a tecnoloxía á seguinte etapa. Neste contexto, os dispositivos nanoelectrónicos bidimensionais construídos con novos supermateriales veñen perfilando como un dos principais candidatos a dar a substitución á electrónica convencional, a baseada no silicio.

Esta semana, a revista Nature Communications desvela a creación dun microprocesador elaborado a partir dun material semiconductor, cun espesor de só uns poucos átomos. Construído por científicos da Universidade Técnica de Viena e fabricado a partir de disulfuro de molibdeno (MoS2), este chip permitirá a integración de computadores de baixa potencia en multitude de obxectos cotiáns, sen engadir apenas peso ou volume. Este avance podería supoñer un paso importante cara á creación de dispositivos ultrafinos e flexibles, capaces de impulsar ata novos niveis o concepto deinternet das cousas, é dicir, a interconexión dixital de obxectos cotiáns, con acceso permanentemente á Rede.

Os transistores ultrafinos de MoS2 son maleables e compactos, polo que o seu desenvolvemento podería traducirse na creación de novos microprocesadores para dispositivos electrónicos totalmente flexibles, que poderían integrarse, por exemplo, en reloxos e pantallas.
O chip do procesador desenvolvido polos investigadores consiste en 115 transistores integrados que permiten a realización de operacións lóxicas de 1 bit, aínda que o deseño é escalable a operacións complexas.

Os seus creadores explican tamén que a flexibilidade do material abre multitude de oportunidades para desenvolver novas aplicacións e funcionalidades. A combinación dos circuítos do procesador con emisores de luz (que tamén se fabricarían con MoS2) podería utilizarse para fabricar pantallas flexibles, tinta electrónica ou integrarse en sensores intelixentes. 

En relación aos procesadores actualmente no mercado, que poden chegar a ter miles de millóns de transistores nun só chip, os dispositivos desenvolvidos polos científicos austríacos son aínda moi simples. Con todo, os autores da investigación destacan que esta nova tecnoloxía atópase aínda nunha etapa moi temperá. "O noso obxectivo é mellorar o procesamento ata un punto no que podamos fabricar chips bidimensionais cunhas decenas de miles de transistores".

FONTE: Xornal El Mundo/ciencia

ALBERT EINSTEIN XI

Publicado: 13/04/2017 08:27 por vgomez en CURIOSIDADES
test-einstein11

 

A contestación á pregunta do día anterior é CEDEU TODOS OS CARTOS Á SÚA EXMULLER MILEVA MARIC.

Einstein decidiu entregar o premio íntegro ao seu exmujer Mileva, que o usou para comprar varias casas e para coidar dos seus fillos. Ambos tiveron tres fillos: Lieserl Einstein, dada en adopción ao nacer, Hans Albert Einstein e Eduard Einstein (que padecía esquizofrenia).

E agora, a pregunta de hoxe:

A Einstein ofrecéronlle ser presidente do Estado de Israel.
 
-
Verdadeiro.

- Falso.

Mañá a solución e... unha nova proposta!

FONTE: Sarah Romero/Revista Muy Interesante

Reconstrucción de la vida de un Teleocrater rhadinus alimentándose...
Reconstrución da vida dun Teleocrater rhadinus alimentándose dun Cynognathus, parente afastado dos mamíferos. MARK WITTON

 

Cando o mozo paleontólogo británico Alan Charig defendeu a súa tese doutoral en 1956 non se imaxinaba que a especie fósil de dinosauro á que tentaba dar nome quedaría sen bautizar de forma oficial ata 2017. Faltábanlle ósos e evidencias sobre as relacións que un animal ao que chamou Teleocrater tiña co resto dos seus parentes na escala evolutiva.

Eses datos cruciais han chegado agora da man do paleobiólogo estadounidense Sterling Nesbitt, que liderou a investigación que obtivo novas mostras de Teleocrater rhadinus no sur de Tanzania para completar a descrición final da especie.

O achado, publicado na revista Nature describe unha criatura que viviu fai máis de 245 millóns de anos durante o período Triásico. Carnívoro, de dous a tres metros de envergadura, pescozo e cola longos, este animal camiñaba de poutelas como os crocodilos e non como pequenos bípedos que se supoñían para este punto da evolución.

As análises sobre a súa posición no rexistro fósil colócano xusto despois de que o gran grupo de réptiles coñecidos como os arcosaurios dividísese en dúas ramas: a rama que deu lugar aos dinosauros e eventualmente aves e a rama que conduce aos caimanes e crocodilos modernos.

O Teleocrater asígnase a un grupo completamente novo de réptiles chamados Aphanosauria, que sentan na base da liña das aves antes da división entre os pterosaurios (arcosaurios voadores) e os dinosauros.

Este devanceiro das aves obriga a repensar a evolución temperá dos dinosauros xa que presenta formas de transición entre aves e crocodilos, como un análogo da articulación do nocello destes réptiles, e algunhas características clásicas dos dinosauros.

Ademais o estudo suxire que estas primeiras aves foron considerablemente máis ricas en especies, máis amplamente distribuídas xeograficamente e morfológicamente máis diversas do que se pensaba anteriormente.

Fonte: Xornal El Mundo/Ciencia

 

En outubro de 2015 a Sonda Cassini da NASA fixo unha manobra para a que non fora deseñada. A nave cambiou o seu rumbo e dirixiuse ao polo sur de Encelado, a lúa xeada de Saturno. Desde hai uns anos, este corpo que supera por pouco os 500 quilómetros de diámetro e cuxo núcleo rochoso está sepulto baixo un sartego de xeo duns 40 quilómetros de espesor é un dos principais favoritos a albergar vida máis aló da Terra.

O obxectivo de Cassini era analizar a composición das nubes de gas que emanan como géiseres no polo sur desta lúa. Os responsables da misión da axencia espacial de EE UU programaron un voo a apenas 49 quilómetros da superficie, o máis próximo realizado nunca. A nave atravesou as nubes de Encélado a 19.000 quilómetros por hora e a súa pasada durou apenas fraccións de segundo. A esperanza era capturar algunhas das partículas de auga e outros compostos que emanan dos géiseres a uns 400 metros por segundo.

Os resultados da análise, publicados onte na revista Science polo equipo científico da misión, apuntan a que Encélado pode albergar formas de vida simples, similares ás que existen nas profundidades dos océanos da Terra. O espectrómetro de masas a bordo da sonda mostra que os gases cuspidos polos géiseres conteñen moléculas de hidróxeno e dióxido de carbono. Estes dous compostos supoñen un 1,4% e un 0,8% do volume total, respectivamente.

O máis plausible é que os gases orixináronse por actividade hidrotermal, consideran os científicos. Na Terra, este tipo de procesos suceden no fondo de océanos cando o magma a altas temperaturas entra en contacto coas rocas e a auga. As fumarolas hidrotermais albergan comunidades microbianas capaces de alimentarse dos compostos químicos presentes nestas contornas. Unha das hipóteses sobre a orixe da vida na Terra é que xurdise á calor destas chemineas subacuáticas.

Hai microbios que habitan estas contornas que usan hidróxeno molecular e dióxido de carbono para xerar metano. “Algúns dos microorganismos máis antigos da Terra usan estes metabolismos baseados no dihidrógeno”, resaltan os autores do estudo. Os científicos sinalan que o mesmo proceso podería estar a suceder no fondo do océano de Encélado, a uns 10 quilómetros de profundidade baixo o por agora impenetrable sartego de xeo que o recubre. En estudos anteriores a Cassini demostrou que as emanacións de Encélado tamén conteñen auga, metano e compostos orgánicos. A presenza de vida sería unha das explicacións da existencia dos dous elementos detectados pola Cassini neste último estudo, aínda que tamén poderían deberse a outros procesos alleos á presenza de microbios, advirten os responsables do traballo.

Esta misión, a que mellor estudou Saturno e o seu espectacular sistema de aneis xeados e lúas, terminará en setembro deste ano. Está previsto que a sonda explore a zona interna de Saturno antes de suicidarse na atmosfera do xigante gaseoso, unha última manobra concibida precisamente para non contaminar Encélado para futuras misións en busca de vida.

FONTE: Xornal El Pais/Ciencia

ALBERT EINSTEIN XII

Publicado: 15/04/2017 08:38 por vgomez en CURIOSIDADES
test-einstein12

 

A contestación á pregunta do día anterior é VERDADEIRO.

Cando Jaim Weizmann, o primeiro presidente de Israel e vello amigo de Einstein faleceu, o embaixador israelí en Estados Unidos ofreceulle ser presidente do Estado de Israel, pero rexeitouno. "Estou profundamente conmovido polo ofrecemento do Estado de Israel e á vez apenado e avergoñado por non poder aceptalo. Durante toda a miña vida tratei con cuestións obxectivas, polo que carezo da aptitude natural e da experiencia para tratar como cómpre coa xente e para desempeñar funcións oficiais. Son o máis afligido por estas circunstancias, porque a miña relación co pobo xudeu converteuse no meu vínculo humano máis forte, desde que tomei plena conciencia da nosa precaria situación entre as nacións do mundo", explicou Einstein.

E agora, a pregunta de hoxe:

Onde se atopa o cerebro de Albert Einstein?
 
-
Loxicamente xunto ao seu corpo, enterrado no cemiterio de Hönggerberg en Zúric

- O seu corpo foi incinerado, salvo o seu cerebro, que foi extraído e conservado para o seu estudo.

- Todo o seu corpo foi incinerado e as súas cinzas esparexidas nun lugar que nunca se divulgou.

Mañá a solución e... unha nova proposta!

FONTE: Sarah Romero/Revista Muy Interesante

ALBERT EINSTEIN XIII (FIN)

Publicado: 16/04/2017 08:12 por vgomez en CURIOSIDADES
20170412100150-cerebro-de-einstein.jpg

 O cerebro de Einstein era único / Imaxe:Peru21

A contestación á pregunta do día anterior é O SEU CORPO FOI INCINERADO, SALVO O SEU CEREBRO, QUE FOI EXTRAÍDO E CONSERVADO PARA O SEU ESTUDO.

Albert Einstein morreu o 18 de abril de 1955 á idade de 75 anos. Polo seu expreso desexo, o seu corpo foi incinerado e as súas cinzas foron esparexidas no río Delaware. Con todo, non todo o corpo foi queimado. Durante a autopsia, o médico do hospital Thomas Stoltz Harvey decidiu extraer sen permiso da familia, o cerebro de Einstein para conservalo e descubrir "os segredos da súa xenialidade". Actualmente consérvase no Departamento de Anatomía da Universidade de Kansas.

Aquí rematamos esta serie de artigos que, espero, servisen para coñecer un chisco mellor a iste xenio da ciencia.

FONTE: Sarah Romero/Revista Muy Interesante


No país do fracking desmelenado, a negación académica do cambio climático e o aumento dos orzamentos armamentísticos, no país de Donald Trump, existe unha pequena cidade de algo máis de 42.000 habitantes que só se abastece de enerxía xerada por fontes renovables. Burlington atópase ao nordés de Estados Unidos, no estado de Vermont, fronteirizo con Canadá. Durante algúns anos tivo como alcalde a Bernie Sanders, político contestatario e rara avis no panorama estadounidense que hai un tempo ameazou con frustrar as aspiracións de Hilary Clinton de ser a candidata demócrata á Casa Branca. Que pasase de conseguilo é unha aporía histórica que non merece a pena expor para non caer na melancolía.

Burlington aparece en numerosas guías como un dos mellores lugares para vivir en Estados Unidos e os seus habitantes móstranse orgullosos de construír unha cidade que moitas outras urbes miran con envexa. O seu actual alcalde, Miro Weingberger, é consciente de que a lenda de Sanders e o seu defensa do ambientalismo planea sobre a cidade, pero sitúa nunhas datas moito máis recentes o cambio da cidade cara a un futuro limpo. "Hai que remontarse unha ducia de anos, a 2004, cando se tomou a decisión de deixar de comprar electricidade á única planta nuclear que hai en Vermont", conta Weingberger. A decisión requiría coraxe e imaxinación a partes iguais, posto que a maior parte da enerxía consumida naqueles anos en Burlington proviña precisamente daquela central. Hoxe a cidade pode presumir dun combo enerxético que inclúe a biomasa (nun 45%), hidroelectricidad (30%), eólica (24%) e solar (1%).

Como resaltou Politico Magazine nun extenso artigo que dedicou á proposta enerxética de Burlington en novembro do pasado ano, a decisión das administracións de apostar polas enerxías limpas impregna todo o estilo de vida dos seus habitantes. Creceron explotacións agrícolas en forma de cooperativas que tamén practican a agricultura sustentable e venden os seus produtos de tempada na cidade, e os usuarios de apostan por contadores intelixentes que recollen datos do consumo eléctrico minuto a minuto para que eles mesmos poidan adoptar as medidas máis consecuentes co gasto que realizan. Son só dous exemplos que ilustran que hai outra forma posible de facer as cousas. Así o asegura Taylor Ricketts, profesor de Economía Ecolóxica da universidade de Vermont: "Non hai nada máxico en Burlington. A natureza non nos regalou máis horas de sol, ventos máis fortes ou ríos máis poderosos que noutros lugares. Así que se nós podemos facelo, tamén poden os demais". O acento, pois, está simplemente en deixar ao carón intereses económicos e tomar a decisión de apostar por un cambio que asegure o futuro do noso planeta.

FONTE: José L. Álvarez Cedena/Xornal El País

VOLTA ÁS CLASES

Publicado: 18/04/2017 07:28 por vgomez en COMUNICADOS
20170416083648-20160910083733-voltaasclases.jpg

Volta ás clases / Imaxe:eoisantiago.org

Comezamos a terceira e última avaliación do curso. Realmente son dous meses. Moi pouco tempo, polo que a actividade será moi intensa. E aínda por riba, un rosario de festivos faran a avaliación moito máis pequena. Vexamos!

Estamos a día 18 de abril, máis da metade do mes. O día 1 de maio, luns, festa do 1º de maio, Día do Traballo. O 2 de maio, día non lectivo nos centros escolares de A Guarda (2º día a que teñen dereito. O primeiro foi o día de Santa Trega). Na metade do mes, o día 17, mércores, Día das Letras Galegas. E, xa en xuó, o 23, venres, rematan as clases.

Espérannos dous meses moi, moi... complicados!



Archivos

Ms

contador de visitas

Blog creado con Blogia. Esta web utiliza cookies para adaptarse a tus preferencias y analítica web.
Blogia apoya a la Fundación Josep Carreras.

Contrato Coloriuris
Plantilla basada en el tema iDream de Templates Next