Facebook Twitter Google +1     Admin

Se muestran los artículos pertenecientes a Abril de 2017.

O CEO DO MES: ABRIL 2017

 

3 de abril: Cuarto crecente

11 de abril: Lúa Chea

19 de abril: Cuarto Minguante

26 de abril: Lúa Nova

Chuvia de Meteoros: Líricas (LYR), do 16 ao 25, con máximo o día 22. Actividade moderada (18 meteoros/hora). O seu radiante é a constelación Lyra e o seu corpo proxenitor é o cometa Thatcher (C/1861 G1).

No hay comentarios. Comentar. Más...

CINE: "CANTÁBRICO"

20170401090306-cantabrico.jpg

Cartel da película  / Imaxe: eCartelera

Esta fin de semana chega aos cines o documental "Cantábrico", un espectáculo da natureza feito película.

Título orixinal: Cantábrico (Os dominios do oso pardo)

Ano: 2017

Xénero: Documental

Duración: 101 min.

País: España

Produtora: Wanda Films / Bitis

Director: Joaquín Gutiérrez Acha

Guión: Joaquín Gutiérrez Acha

Música: Pablo Martín Caminero

Fotografía: Joaquín Gutiérrez Acha

Sinopse: No norte da Península Ibérica unha impoñente cordilleira de máis de 400 Km. levántase como unha gran barreira paralela á costa do mar que leva o seu nome, o Mar Cantábrico. Na súa outra vertente, a cordilleira Cantábrica preséntasenos repleta de canóns e apertados bosques continentais de faias, carballos e castiñeiros. A influencia cálida do mar, determinou un clima con elevadas precipitacións orixinando montes de exuberante vexetación.

É o lugar perfecto para esconder un gran número de animais e outras formas de vida que cohabitan aquí desde tempos inmemoriais. Pero por enriba de todo, é o territorio dunha das criaturas máis formidable do hemisferio norte: o oso pardo cantábrico. E é precisamente este fabuloso animal, un dos que escolleron para conducir a película.

O cantábrico é un lugar máxico e misterioso onde moitos dos seus recunchos están aínda por descubrir. É o reino dos bosques, o dominio dos cabalos salvaxes, a terra onde as néboas esconden aos lobos ibéricos, aos gatos monteses e aos urogallos, o lugar onde a fantasía e a realidade camiñan xuntas. Un territorio salvaxe que permanece aínda no esquecemento e que o mundo debe coñecer.

Merece a pena!, iso si en Galicia non en todos os cines.

No hay comentarios. Comentar. Más...

XEOCACHING, UN XOGO NA NATUREZA

 

A natureza é un lugar para coidar, admirar, gozar e tamén para divertirse ocultando e buscando "tesouros". É a proposta do "xeocaching", un xogo que para iso utiliza a tecnoloxía GPS e que ten millóns de seguidores en todo o mundo.

Que é xeocaching?

"Capturar ou atrapar xeograficamente". Esta podería ser a tradución da palabra inglesa "xeocaching". Neste xogo, unha especie de xincana, hai que utilizar un receptor GPS para buscar uns "tesouros" que algún outro participante do xogo ocultou nalgún lugar. Trátase, por tanto, dunha maneira lúdica de percorrer espazos naturais e de estar en contacto con outras persoas de afeccións similares.

O "xeocaching" empezou como un entretemento dun grupo de especialistas en tecnoloxía de xeoposicionamiento e, na actualidade, é un xogo que a nivel mundial cativa a uns tres millóns de "xeocachers", dos que a maioría se atopan en Estados Unidos (830.000 usuarios activos), Alemaña (375.000) e Reino Unido (160.000), segundo datos da web de referencia dos afeccionados a este xogo: xeocaching.

A invención do xeocaching atribúeselle a un estadounidense, David Ulmer, que formaba parte dun grupo de noticias da internet especializado nos Sistemas Globais de Navegación por Satélite. A Ulmer ocorréuselle a idea dun xogo para atopar un "cofre do tesouro" que servise como celebración de que o Goberno do seu país permitise o 1 de maio que os receptores comerciais de GPS fosen máis precisos. Dous días despois, propoñíallo ao resto do grupo e escondíao nos arredores da cidade de Portland (EE.UU.). O "xeocaching" nacera.

Como se xoga ao xeocaching?

Para ser un "xeocacher" é imprescindible o uso dun receptor GPS e abrir unha conta na web de xeocaching, onde aparecerán todos os tesouros ou "caches" máis próximos.

Os responsables de xeocaching Spain recomendan aos principiantes que empecen con algún "cache" próximo e co menor número de estrelas posible, ler a descrición, marcar as coordenadas GPS e, por suposto, asumir as mesmas recomendacións que se seguirían se se iría de excursión á natureza para evitar sustos, en especial levar un móbil para estar localizables, auga e alimentos.

Os "tesouros" que poden acharse son moi variados, sinalan desde Xeocaching Spain: "Depende do tamaño do tesouro, pero normalmente son pequenos xoguetes, libros, ladrillos de Leigo, minixogos, peluches, CD de música, CD-ROM, DVD, etc. Algúns agochos conteñen unha cámara para que te saques unha foto e vólvala a deixar no seu lugar. Os agochos máis pequenos só conteñen un anaco de lapis e uns papelitos para rexistrarche, outros nin sequera teñen lapis".

Palabras crave que hai que saber sobre xeocaching

O "xeocaching" utiliza unha terminoloxía concreta que é conveniente saber cando se fala con outros "xeocachers":

Cache: o tesouro que se ten que buscar. Gárdanse en envases reutilizables de diferentes tamaños e materiais, segundo o tipo de "cache". Se unha vez atopado quérese levar, hai que deixar a cambio outro de igual ou maior valor para o seguinte "xeocacher" que o descubra.

Logbook: é un caderno que está dentro do "cache" onde apuntar o nome de quen o acha para que quede rexistrado.

Travel Bug (do inglés "bicho viaxeiro"): é calquera cousa cun código para que viaxe de agocho en agocho. A maioría ten un obxectivo específico, con diversa información. Os "xeocachers" non poden quedarse con el.

Geocoin (da inglés "moeda xeográfica"): é o mesmo que un "travel bug", pero o código vai gravado nunha moeda.

FONTE: Revista Consumer/medio ambiente

No hay comentarios. Comentar. Más...

ZAPATILLAS IMPRESAS EN 3D

 

Antes dos grandes centros comerciais e as tendas outlet. Antes de Amazon. Antes mesmo da internet, quen levaba unhas zapatillas de deporte de marca ao instituto convertíase automaticamente nunha icona de moda (e en branco de pisotóns). Cubrir os pés cunhas Air Jordan, quizais as máis icónicas e desexadas desde mediados dos oitenta, non estaba ao alcance de calquera. Hoxe, en cambio, este tipo de calzado estendeuse ata converterse no máis popular para todas as idades e parece adecuado en calquera situación (queda aínda algún local onde impidan entrar por levar zapatillas?). A pregunta é se esta idade dourada poderá soportar a irrupción das novas tecnoloxías e a implantación de novas técnicas de fabricación como a impresión en 3D. De feito algunhas marcas xa están a pensar nese futuro; Eric Sprunk, xefe de operacións de Nike, recoñeceu nunha conferencia hai dous anos que o 3D vai representar unha revolución neste mercado e que se estaban preparando para afrontalo.

Como adoita ser habitual no terreo das innovacións, as compañías máis pequenas son máis proclives a correr riscos e poden mostrarse máis áxiles á hora de implementar novos procesos. Feetz Shoes nun exemplo diso. Fundada por Lucy Beard, matemática, e o seu marido Nigel, doutor en biotecnoloxía, Feetz propón unha nova forma de fabricar e comprar calzado, completamente personalizada e axustada ás medidas do consumidor. A idea naceu despois dunha frustrante xornada de compras: “Probeime 20 zapatos e ningún me quedaba ben. Despois, fun ao Starbucks e pedín un café dobre con moka e leite de soia. Entón pensei: por que podo personalizar o meu café e non os meus zapatos?”.

Feetz desenvolveu unha aplicación coa cal o usuario crea unha imaxe virtual dos seus pés para que os zapatos axústense perfectamente á forma que necesita. Esa imaxe envíase xunto con algúns datos, a altura e o peso, para elixir o material máis adecuado co que fabricar as solas. Posteriormente estas solas son impresas en 3D, ensambladas e enviadas ao cliente. O sistema permite fabricar o calzado en poucas horas e a compañía presume de que o seu método de fabricación reduce ata nun 60% as emisións de carbono, co que ademais son unha empresa sustentable. Lucy Beard cre que en 10 ó 15 anos non será necesario encargar as súas zapatillas: “teremos unha impresora 3D no armario. Buscaremos o que queremos no smartphone, enviarémolo á impresora, iremos durmir e, ao espertar, teremos os zapatos listos. Ese é o futuro que nos depara a tecnoloxía: moda que se adapta a nós, entregada a domicilio dunha forma realmente sinxela”.

FONTE: José L. Álvarez Cedena/Xornal El País

No hay comentarios. Comentar. Más...

ALBERT EINSTEIN VIII

test-einstein8

 

A contestación á pregunta do día anterior é CURMÁ.

Elsa Einstein, con quen Albert estivo casado desde 1919 ata 1936 (data en que foi diagnosticada con problemas de corazón e ril, morrendo pouco despois dunha dolorosa enfermidade o 20 de decembro dese ano) era a súa curmá por partida dobre.

E agora, a pregunta de hoxe:

Elsa Einstein foi a segunda esposa do xenio. Pero, que chamou a atención sobre ela? Na famosa ecuación de Eistein E=mc2, que significa a letra "c"?
 
-
Masa.

- Enerxía.

- Velocidade.

- Velocidade de luz.

Mañá a solución e... unha nova proposta!

FONTE: Sarah Romero/Revista Muy Interesante

No hay comentarios. Comentar. Más...

O VENTO SOLAR E A ATMOSFERA DE MARTE

 

   
A imaxe da dereita mostra o planeta cuberto por unha inmensa tormenta de area /Imaxe: NASA/JPL-CALTECH/MSSS

Houbo un día en que a auga líquida cubría a superficie de Marte. Iso é o que suxire a información recollida polas sondas que visitaron aquel planeta. Alí atoparon canles de ríos secos ou minerais que só se forman en presenza de auga. Algúns estudos chegaron a afirmar que houbo un extenso océano pouco profundo que ocupaba gran parte do globo e mesmo que se producían xigantescos tsunamis. Pero reconstruír o que sucedeu hai miles de millóns de anos nun planeta que se atopa a millóns de quilómetros de distancia non é sinxelo e tampouco faltaron as contradicións. Se en decembro de 2016, datos da NASA servían para afirmar que a auga marciana foi tépeda e puido albergar vida, outro máis recente que tamén empregou información solicitada polo robot Curiosity coincidía na abundancia de auga, pero cría que estaría na súa maioría conxelada.

Nese proceso de reconstrución da historia climática do planeta do Sistema Solar máis parecido á Terra, esta semana, un artigo na revista Science trata de explicar que sucedeu entre aquel pasado bañado en auga e o deserto avermellado que coñecemos hoxe. Segundo un equipo liderado por Bruce Jakosky, investigador da Universidade de Colorado en Boulder (EEUU), no seu pasado remoto, Marte contaba cunha densa atmosfera, similar á da Terra, pero composta na súa maioría por dióxido de carbono. Aquel manto permitiu a existencia dunha contorna húmida e tépeda, cos océanos que cren probables outros investigadores, e a súa desaparición foi clave na transición á actual contorna seca e xélido. O culpable foi o vento solar, unha corrente de partículas cargadas que flúe desde a superficie do Sol e foi erosionando a atmosfera.

A sonda que permitiu contar cos novos datos é MAVEN, unha misión orbital deseñada precisamente para coñecer a historia desa atmosfera volátil. Grazas a ela sóubose hai dous anos que cada segundo o vento solar rabúñalle 100 gramos á atmosfera de Marte. Unha parte importante do interese deste observatorio atópase na súa capacidade para darnos información sobre como evolucionaron as condicións de habitabilidade no planeta vermello. O último estudo debuxa un escenario no que algún tipo de vida bacteriana puido xurdir naquela contorna bañada en auga e cuberto por dióxido de carbono. Despois, cando o planeta volveuse máis frío e seco, é posible que eses seres retirásense paulatinamente cara ao subsolo, aínda que non descartan que poidan mesmo aparecer hoxe de cando en vez na superficie.

Jakosky e os seus colegas chegaron ás súas conclusións despois de medir a cantidade de dúas versións con distinta masa do argón a diferentes altitudes na atmosfera. O interese do argón para os científicos provén da súa natureza como gas nobre. A diferenza doutros gases, non reacciona químicamente con outros elementos e non pode quedar secuestrado en rocas. A única maneira en que desaparece é polos soplidos do vento solar.

O isótopo máis lixeiro (Ar36) é máis abundante a altitudes elevadas que o máis pesado (Ar38). Por iso está máis exposto a que o vento solar expúlseo ao espazo exterior. Coñecendo as diferentes cantidades dos dous isótopos a distintas altitudes, e contando os distintos ritmos de desaparición de cada un, calcularon que o 66% do argón de Marte desapareceu desde a súa formación. A partir dese dato, estimaron que parte do resto da atmosfera acabou tamén varrida polo vento solar.

Unha das explicacións que se ofreceron para explicar a temperá perda da atmosfera marciana e o seu cambio climático extremo é a desaparición do seu campo magnético. Nos seus primeiros millóns de anos de existencia, Marte contou cun núcleo de ferro, como o que aínda conserva a Terra e xera a magnetosfera, un escudo magnético que repele as partículas cargadas do vento solar. Ese escudo tamén dificulta que o vento solar faga madeixa na nosa atmosfera e puido cumprir esa función durante os primeiros 500 millóns de anos marcianos. Con todo, segundo esta hipótese, o núcleo de ferro desapareceu e con el o escudo magnético. Sen esa protección, a entón espesa atmosfera de dióxido de carbono de Marte quedou a mercé do vento solar.

FONTE: Daniel Mediavilla/Xornal El País/Ciencia

No hay comentarios. Comentar. Más...

VACACIÓNS!

20170405192213-semana-santa.jpg

Vacaciones de Semana Santa / Imaxe:IES Alborán

Hoxe, venres, 7 de abril, ás 14 horas comezan as vacacións de Semana Santa, despois da recollida das temidas notas.

Xa era hora! A verdade é que iste trimestre foi moi logo, pero pola contra o terceiro será case un suspiro.

Retomamos as clases o martes, día 18.

Boas vacacións a to@s!

No hay comentarios. Comentar. Más...

UN POUCO DE HUMOR, POR FAVOR!

 

Un pouco de humor neste día de comezo de vacacións. Aquí tedes a parodia do vídeo "Despacito" de Luís Fonsi ft. Daddy Yankee.

Moi bo!

No hay comentarios. Comentar. Más...

CINE: VIDA

20170304091700-001-p.jpg

 

Hoxe cehaga aos cines a película "VIDA". Un thriller de ciencia ficción que ten a seguinte ficha técnica:

Título orixinal: Life

Ano: 2017

País: EEUU

Xénero: Ciencia ficción

Duración: 104 min

Produtora: Columbia Pictures, Sony Pictures Entertainment (SPE), Skydance Productions, Nvizage

Director: Daniel Espinosa

Guion: Paul Wernick e Rhett Reese

Música: Jon Ekstrand

Reparto: Jake Gyllenhaal, Rebecca Ferguson, Ryan Reynolds, Hiroyuki Sanada, Ariyon Bakare, Olga Dihovichnaya, Alexandre Nguyen

Sinopse: A película conta a historia de seis membros dunha tripulación da Estación Espacial Internacional cuxa misión é a de estudar unha mostra recollida en Marte que podería ser a primeira proba de vida extraterrestre. E esa vida confírmase como moito máis intelixente do que nunca se esperou.

Trepìdante!

No hay comentarios. Comentar. Más...

ALBERT EINSTEIN IX

test-einstein9

 

A contestación á pregunta do día anterior é VELOCIDADE DA LUZ.

Na ecuación de equivalencia entre masa e enerxía, dada pola expresión da teoría da relatividade, a letra C é a velocidade da luz: E (enerxía) = m (masa) c (velocidade luz) ao cadrado. Moitas tecnoloxías desenvolvéronse grazas a esta ecuación como o desenvolvemento das telecomunicacións con satélites.

E agora, a pregunta de hoxe:

Einstein sacou a nota máxima no exame de ingreso á universidade?
 
-
Verdadeiro.

- Falso.

Mañá a solución e... unha nova proposta!

FONTE: Sarah Romero/Revista Muy Interesante

No hay comentarios. Comentar. Más...

CONSELLOS PARA PROTEXER O TEU SMARTPHONE

 

Mikko Hypponen é unha especie de superheroe da seguridade informática. En febreiro de 2011 o finlandés viaxou ata Lahore, Paquistán, para entrevistar os creadores de Brain, o primeiro virus informático da historia, que infectou a numerosos computadores a través de disquetes a comezos de 1986. Por aquel entón, Hypponen era un adolescente que aprendera a programar aos 13 anos coa súa primeira computadora, un Commodore 64. Brain foi o primeiro virus que analizou para aprender a combatelo, e a súa viaxe a Lahore 25 anos despois pechaba un círculo: o que poñía cara a cara a un dos maiores expertos mundiais en seguridade informática cos iniciadores dun problema que hoxe en día afecta a gobernos, empresas e particulares de todo o planeta.

Como alguén que pasou a maior parte da súa vida combatendo infeccións informáticas e denunciando ás grandes axencias gobernamentais polos seus sistemas de control sobre os cidadáns (nunha conferencia afirmou: "Os dous grandes avances da comunicación do noso tempo convertéronse nas dúas grandes ferramentas de vixilancia dos gobernos. Falo do teléfono móbil e da internet. George Orwell era un optimista"), a pregunta que máis veces tivo que responder Hypponen é: como pode un usuario normal protexer a súa intimidade na internet? A resposta é desesperanzadora: "É difícil, recoñecía nunha entrevista á web especializada securityaffairs.co. A encriptación axuda. Os VPN axudan. Navegar en modo privado axuda. Borrar as cookies axuda. Non estar logeado en Facebook, Linkedin e Google axuda. Usar diferentes navegadores tamén axuda. Pero non existe o 100% de privacidade online. Desafortunadamente".

Ante estas declaracións asusta pensar que algunhas das infraestruturas máis importantes para a nosa vida, como redes alimentarias, centros de tratamentos de auga ou plantas de enerxía (por non falar dos medios de comunicación ou o sistema bancario), están conectados a Internet. E, por tanto, expostos a ataques informáticos. A ciberdelincuencia é un excelente negocio, sobre todo co crecemento do comercio electrónico e as operacións de usuarios cos seus bancos a través dos teléfonos móbiles. Existe todo un mercado de servizos ao redor deste tipo de crime porque é moi rendible. E, ao mesmo tempo, os gobernos de todo o planeta buscan tamén ter controlados e vixiados aos seus cidadáns, non sempre con boas intencións. Afortunadamente hai xente como Hypponen que se negan a resignarse, eles son os superheroes da internet, que velan para que o resto podamos durmir (relativamente) tranquilos: "Este problema nunca se acabará. Sempre teremos ataques porque esa xente non vai desaparecer. É un círculo sen fin, é o xogo do gato e o rato. Con todo nós non planeamos rendernos. Negámonos a rendernos, imos continuar loitando".

FONTE: José L. Álvarez Cedena/Xornal El País

No hay comentarios. Comentar. Más...

ALBERT EINSTEIN X

test-einstein10

 

A contestación á pregunta do día anterior é FALSO.

Falso. Einstein era un mal estudante e por iso as súas notas eran bastante malas. De feito, o seu profesor dixo del: "Este mozo non chegará nunca a ningún sitio". Os seus mestres dicían que era lento e que reflexionaba demasiado antes de contestar a unha pregunta nun exame. Ademais, non conseguía aprender nada de memoria. Fracasou no exame de ingreso á universidade (1896) para entrar na Universidade Politécnica Federal de Suíza. Aprobou as seccións de matemáticas e ciencias, pero suspendeu en materias como historia e xeografía.

E agora, a pregunta de hoxe:

Que fixo Einstein co diñeiro que se outorga a todos os galardoados co Premio Nobel?
 
-
Aceptou o premio pero rechazou os cartos.

- Cedeu todos os cartos do premio a súa exmuller Mileva Maric.

- Empregou os cartos nunha nova investigación.

- Creou unha fundación para axudar á investigacións de xoves físicos.

Mañá a solución e... unha nova proposta!

FONTE: Sarah Romero/Revista Muy Interesante

No hay comentarios. Comentar. Más...

A ERA DO SILICO ESTA CHEGANDO Á SÚA FIN

Estes son os transistores MoS2 no chip microprocesador/ HERMANN DETZ/TU VIENNA

 

Desde que aparecesen nos anos 70, os microprocesadores cambiaron radicalmente a sociedade. O desenvolvemento de computadores, teléfonos móbiles e demais dispositivos intelixentes foi posible, en gran medida, grazas á súa continua actualización e mellora. E durante todo este tempo, o silicio foi o material sobre o que se construíu esa revolución. Con todo, o mercado segue demandando procesadores cada vez máis rápidos, con menor consumo enerxético e mellor integración con obxectos cotiáns, o que impulsou a investigación sobre novos materiais, capaces de levar a tecnoloxía á seguinte etapa. Neste contexto, os dispositivos nanoelectrónicos bidimensionais construídos con novos supermateriales veñen perfilando como un dos principais candidatos a dar a substitución á electrónica convencional, a baseada no silicio.

Esta semana, a revista Nature Communications desvela a creación dun microprocesador elaborado a partir dun material semiconductor, cun espesor de só uns poucos átomos. Construído por científicos da Universidade Técnica de Viena e fabricado a partir de disulfuro de molibdeno (MoS2), este chip permitirá a integración de computadores de baixa potencia en multitude de obxectos cotiáns, sen engadir apenas peso ou volume. Este avance podería supoñer un paso importante cara á creación de dispositivos ultrafinos e flexibles, capaces de impulsar ata novos niveis o concepto deinternet das cousas, é dicir, a interconexión dixital de obxectos cotiáns, con acceso permanentemente á Rede.

Os transistores ultrafinos de MoS2 son maleables e compactos, polo que o seu desenvolvemento podería traducirse na creación de novos microprocesadores para dispositivos electrónicos totalmente flexibles, que poderían integrarse, por exemplo, en reloxos e pantallas.
O chip do procesador desenvolvido polos investigadores consiste en 115 transistores integrados que permiten a realización de operacións lóxicas de 1 bit, aínda que o deseño é escalable a operacións complexas.

Os seus creadores explican tamén que a flexibilidade do material abre multitude de oportunidades para desenvolver novas aplicacións e funcionalidades. A combinación dos circuítos do procesador con emisores de luz (que tamén se fabricarían con MoS2) podería utilizarse para fabricar pantallas flexibles, tinta electrónica ou integrarse en sensores intelixentes. 

En relación aos procesadores actualmente no mercado, que poden chegar a ter miles de millóns de transistores nun só chip, os dispositivos desenvolvidos polos científicos austríacos son aínda moi simples. Con todo, os autores da investigación destacan que esta nova tecnoloxía atópase aínda nunha etapa moi temperá. "O noso obxectivo é mellorar o procesamento ata un punto no que podamos fabricar chips bidimensionais cunhas decenas de miles de transistores".

FONTE: Xornal El Mundo/ciencia

No hay comentarios. Comentar. Más...

ALBERT EINSTEIN XI

test-einstein11

 

A contestación á pregunta do día anterior é CEDEU TODOS OS CARTOS Á SÚA EXMULLER MILEVA MARIC.

Einstein decidiu entregar o premio íntegro ao seu exmujer Mileva, que o usou para comprar varias casas e para coidar dos seus fillos. Ambos tiveron tres fillos: Lieserl Einstein, dada en adopción ao nacer, Hans Albert Einstein e Eduard Einstein (que padecía esquizofrenia).

E agora, a pregunta de hoxe:

A Einstein ofrecéronlle ser presidente do Estado de Israel.
 
-
Verdadeiro.

- Falso.

Mañá a solución e... unha nova proposta!

FONTE: Sarah Romero/Revista Muy Interesante

No hay comentarios. Comentar. Más...

DESCOBREN O ELO PERDIDO ENTRE AS AVES E OS CROCODILOS

Reconstrucción de la vida de un Teleocrater rhadinus alimentándose...
Reconstrución da vida dun Teleocrater rhadinus alimentándose dun Cynognathus, parente afastado dos mamíferos. MARK WITTON

 

Cando o mozo paleontólogo británico Alan Charig defendeu a súa tese doutoral en 1956 non se imaxinaba que a especie fósil de dinosauro á que tentaba dar nome quedaría sen bautizar de forma oficial ata 2017. Faltábanlle ósos e evidencias sobre as relacións que un animal ao que chamou Teleocrater tiña co resto dos seus parentes na escala evolutiva.

Eses datos cruciais han chegado agora da man do paleobiólogo estadounidense Sterling Nesbitt, que liderou a investigación que obtivo novas mostras de Teleocrater rhadinus no sur de Tanzania para completar a descrición final da especie.

O achado, publicado na revista Nature describe unha criatura que viviu fai máis de 245 millóns de anos durante o período Triásico. Carnívoro, de dous a tres metros de envergadura, pescozo e cola longos, este animal camiñaba de poutelas como os crocodilos e non como pequenos bípedos que se supoñían para este punto da evolución.

As análises sobre a súa posición no rexistro fósil colócano xusto despois de que o gran grupo de réptiles coñecidos como os arcosaurios dividísese en dúas ramas: a rama que deu lugar aos dinosauros e eventualmente aves e a rama que conduce aos caimanes e crocodilos modernos.

O Teleocrater asígnase a un grupo completamente novo de réptiles chamados Aphanosauria, que sentan na base da liña das aves antes da división entre os pterosaurios (arcosaurios voadores) e os dinosauros.

Este devanceiro das aves obriga a repensar a evolución temperá dos dinosauros xa que presenta formas de transición entre aves e crocodilos, como un análogo da articulación do nocello destes réptiles, e algunhas características clásicas dos dinosauros.

Ademais o estudo suxire que estas primeiras aves foron considerablemente máis ricas en especies, máis amplamente distribuídas xeograficamente e morfológicamente máis diversas do que se pensaba anteriormente.

Fonte: Xornal El Mundo/Ciencia

No hay comentarios. Comentar. Más...

A NASA CONFIRMA QUE PODE HABER VIDA EN ENCELADO

 

En outubro de 2015 a Sonda Cassini da NASA fixo unha manobra para a que non fora deseñada. A nave cambiou o seu rumbo e dirixiuse ao polo sur de Encelado, a lúa xeada de Saturno. Desde hai uns anos, este corpo que supera por pouco os 500 quilómetros de diámetro e cuxo núcleo rochoso está sepulto baixo un sartego de xeo duns 40 quilómetros de espesor é un dos principais favoritos a albergar vida máis aló da Terra.

O obxectivo de Cassini era analizar a composición das nubes de gas que emanan como géiseres no polo sur desta lúa. Os responsables da misión da axencia espacial de EE UU programaron un voo a apenas 49 quilómetros da superficie, o máis próximo realizado nunca. A nave atravesou as nubes de Encélado a 19.000 quilómetros por hora e a súa pasada durou apenas fraccións de segundo. A esperanza era capturar algunhas das partículas de auga e outros compostos que emanan dos géiseres a uns 400 metros por segundo.

Os resultados da análise, publicados onte na revista Science polo equipo científico da misión, apuntan a que Encélado pode albergar formas de vida simples, similares ás que existen nas profundidades dos océanos da Terra. O espectrómetro de masas a bordo da sonda mostra que os gases cuspidos polos géiseres conteñen moléculas de hidróxeno e dióxido de carbono. Estes dous compostos supoñen un 1,4% e un 0,8% do volume total, respectivamente.

O máis plausible é que os gases orixináronse por actividade hidrotermal, consideran os científicos. Na Terra, este tipo de procesos suceden no fondo de océanos cando o magma a altas temperaturas entra en contacto coas rocas e a auga. As fumarolas hidrotermais albergan comunidades microbianas capaces de alimentarse dos compostos químicos presentes nestas contornas. Unha das hipóteses sobre a orixe da vida na Terra é que xurdise á calor destas chemineas subacuáticas.

Hai microbios que habitan estas contornas que usan hidróxeno molecular e dióxido de carbono para xerar metano. “Algúns dos microorganismos máis antigos da Terra usan estes metabolismos baseados no dihidrógeno”, resaltan os autores do estudo. Os científicos sinalan que o mesmo proceso podería estar a suceder no fondo do océano de Encélado, a uns 10 quilómetros de profundidade baixo o por agora impenetrable sartego de xeo que o recubre. En estudos anteriores a Cassini demostrou que as emanacións de Encélado tamén conteñen auga, metano e compostos orgánicos. A presenza de vida sería unha das explicacións da existencia dos dous elementos detectados pola Cassini neste último estudo, aínda que tamén poderían deberse a outros procesos alleos á presenza de microbios, advirten os responsables do traballo.

Esta misión, a que mellor estudou Saturno e o seu espectacular sistema de aneis xeados e lúas, terminará en setembro deste ano. Está previsto que a sonda explore a zona interna de Saturno antes de suicidarse na atmosfera do xigante gaseoso, unha última manobra concibida precisamente para non contaminar Encélado para futuras misións en busca de vida.

FONTE: Xornal El Pais/Ciencia

No hay comentarios. Comentar. Más...

ALBERT EINSTEIN XII

test-einstein12

 

A contestación á pregunta do día anterior é VERDADEIRO.

Cando Jaim Weizmann, o primeiro presidente de Israel e vello amigo de Einstein faleceu, o embaixador israelí en Estados Unidos ofreceulle ser presidente do Estado de Israel, pero rexeitouno. "Estou profundamente conmovido polo ofrecemento do Estado de Israel e á vez apenado e avergoñado por non poder aceptalo. Durante toda a miña vida tratei con cuestións obxectivas, polo que carezo da aptitude natural e da experiencia para tratar como cómpre coa xente e para desempeñar funcións oficiais. Son o máis afligido por estas circunstancias, porque a miña relación co pobo xudeu converteuse no meu vínculo humano máis forte, desde que tomei plena conciencia da nosa precaria situación entre as nacións do mundo", explicou Einstein.

E agora, a pregunta de hoxe:

Onde se atopa o cerebro de Albert Einstein?
 
-
Loxicamente xunto ao seu corpo, enterrado no cemiterio de Hönggerberg en Zúric

- O seu corpo foi incinerado, salvo o seu cerebro, que foi extraído e conservado para o seu estudo.

- Todo o seu corpo foi incinerado e as súas cinzas esparexidas nun lugar que nunca se divulgou.

Mañá a solución e... unha nova proposta!

FONTE: Sarah Romero/Revista Muy Interesante

No hay comentarios. Comentar. Más...

ALBERT EINSTEIN XIII (FIN)

20170412100150-cerebro-de-einstein.jpg

 O cerebro de Einstein era único / Imaxe:Peru21

A contestación á pregunta do día anterior é O SEU CORPO FOI INCINERADO, SALVO O SEU CEREBRO, QUE FOI EXTRAÍDO E CONSERVADO PARA O SEU ESTUDO.

Albert Einstein morreu o 18 de abril de 1955 á idade de 75 anos. Polo seu expreso desexo, o seu corpo foi incinerado e as súas cinzas foron esparexidas no río Delaware. Con todo, non todo o corpo foi queimado. Durante a autopsia, o médico do hospital Thomas Stoltz Harvey decidiu extraer sen permiso da familia, o cerebro de Einstein para conservalo e descubrir "os segredos da súa xenialidade". Actualmente consérvase no Departamento de Anatomía da Universidade de Kansas.

Aquí rematamos esta serie de artigos que, espero, servisen para coñecer un chisco mellor a iste xenio da ciencia.

FONTE: Sarah Romero/Revista Muy Interesante

No hay comentarios. Comentar. Más...

CIDADE AMERICANA ALIMENTADA SÓ POR ENERXÍAS RENOVABLES


No país do fracking desmelenado, a negación académica do cambio climático e o aumento dos orzamentos armamentísticos, no país de Donald Trump, existe unha pequena cidade de algo máis de 42.000 habitantes que só se abastece de enerxía xerada por fontes renovables. Burlington atópase ao nordés de Estados Unidos, no estado de Vermont, fronteirizo con Canadá. Durante algúns anos tivo como alcalde a Bernie Sanders, político contestatario e rara avis no panorama estadounidense que hai un tempo ameazou con frustrar as aspiracións de Hilary Clinton de ser a candidata demócrata á Casa Branca. Que pasase de conseguilo é unha aporía histórica que non merece a pena expor para non caer na melancolía.

Burlington aparece en numerosas guías como un dos mellores lugares para vivir en Estados Unidos e os seus habitantes móstranse orgullosos de construír unha cidade que moitas outras urbes miran con envexa. O seu actual alcalde, Miro Weingberger, é consciente de que a lenda de Sanders e o seu defensa do ambientalismo planea sobre a cidade, pero sitúa nunhas datas moito máis recentes o cambio da cidade cara a un futuro limpo. "Hai que remontarse unha ducia de anos, a 2004, cando se tomou a decisión de deixar de comprar electricidade á única planta nuclear que hai en Vermont", conta Weingberger. A decisión requiría coraxe e imaxinación a partes iguais, posto que a maior parte da enerxía consumida naqueles anos en Burlington proviña precisamente daquela central. Hoxe a cidade pode presumir dun combo enerxético que inclúe a biomasa (nun 45%), hidroelectricidad (30%), eólica (24%) e solar (1%).

Como resaltou Politico Magazine nun extenso artigo que dedicou á proposta enerxética de Burlington en novembro do pasado ano, a decisión das administracións de apostar polas enerxías limpas impregna todo o estilo de vida dos seus habitantes. Creceron explotacións agrícolas en forma de cooperativas que tamén practican a agricultura sustentable e venden os seus produtos de tempada na cidade, e os usuarios de apostan por contadores intelixentes que recollen datos do consumo eléctrico minuto a minuto para que eles mesmos poidan adoptar as medidas máis consecuentes co gasto que realizan. Son só dous exemplos que ilustran que hai outra forma posible de facer as cousas. Así o asegura Taylor Ricketts, profesor de Economía Ecolóxica da universidade de Vermont: "Non hai nada máxico en Burlington. A natureza non nos regalou máis horas de sol, ventos máis fortes ou ríos máis poderosos que noutros lugares. Así que se nós podemos facelo, tamén poden os demais". O acento, pois, está simplemente en deixar ao carón intereses económicos e tomar a decisión de apostar por un cambio que asegure o futuro do noso planeta.

FONTE: José L. Álvarez Cedena/Xornal El País

No hay comentarios. Comentar. Más...

VOLTA ÁS CLASES

20170416083648-20160910083733-voltaasclases.jpg

Volta ás clases / Imaxe:eoisantiago.org

Comezamos a terceira e última avaliación do curso. Realmente son dous meses. Moi pouco tempo, polo que a actividade será moi intensa. E aínda por riba, un rosario de festivos faran a avaliación moito máis pequena. Vexamos!

Estamos a día 18 de abril, máis da metade do mes. O día 1 de maio, luns, festa do 1º de maio, Día do Traballo. O 2 de maio, día non lectivo nos centros escolares de A Guarda (2º día a que teñen dereito. O primeiro foi o día de Santa Trega). Na metade do mes, o día 17, mércores, Día das Letras Galegas. E, xa en xuó, o 23, venres, rematan as clases.

Espérannos dous meses moi, moi... complicados!


ARAÑAS NA CARA

SPH-F006-9813 - © - STEVE GSCHMEISSNER/SPL

Os "Demodex", na imaxe, son arácnidos que comen o sebo e as células mortas presentes na pel do rostro humano / Age Fotostock

Sabías que ti es o lugar onde miles e miles de arañiñas viven e morren sen parar? Chamounas “Demodex” un dos seus descubridores, un científico inglés chamado Richard Owen, 1841. Era a época dos primeiros microscopios serios e o mundo empezaba a ampliarse a toda máquina. Demodex vén de demo (que non só significa pobo, senón tamén graxa) e dex (verme): poderían ser os vermes do pobo, pero son os vermes da graxa.

Viven na nosa graxa que acumula na nosa pel. Os máis grandes, os folliculorum, refúxianse nos folículos de nosos pelos; os máis mozos, os brevis, viven nas nosas caras, afundidos cabeza abaixo nos nosos bulbos sebáceos.

Tecnicamente non son vermes, senón arácnidos. Os machos son máis estirados, as femias un pouco máis redondas, pero ambos grupos teñen un corpo longo, avermado, coas súas catro patas de cada lado terminadas en garriñas, a cabeza coa súa boca e os seus dentes; miden unha décima de milímetro, como moito dúas. Son 15.000 veces máis pequenos que un individuo medio. Non é, entón, de estrañar que vivan cómodos nas persoas onde viven. Teñen espazo, posibilidades: un Demodex é a un corpo humano como ese corpo é a toda a cidade de Bos Aires.

Non viven moito: o seu ciclo dura dúas semanas. Aprovéitanas para comer o noso sebo e as nosas células mortas cos seus dentes filosos; para buscalas móvense lentos, nocturnos. Témenlle á luz, que os conxela; as sombras devólvenlles o seu movemento lánguido. Poden avanzar ao redor dun centímetro por hora; non é moito, pero alcánzalles para percorrer o seu hábitat. E atopar, ao cabo, a súa parella.

Din que o seu fornicio non é particularmente encrespado e que, a diferenza doutros arácnidos, non o completan matándose ou coméndose. A femia, xa preñada, retírase a un bulbo sebáceo; unhas horas máis tarde pon os seus ovos, que maduran dous días. Entón nacen os pequenos, que á súa vez crecen, comen, collen, morren. Os científicos tranquilízannos: non cagan. Non teñen ano, así que gardan as sobras no seu corpo

E parece que todos os temos. Non nacen connosco: veñen, van chegando. Pero din os estudiosos que non hai humano que careza. É certo que ás veces temos demasiados “e enférmannos a pel”; en xeral nin sequera sabémolo.

Eu acábome de decatar: agora sei que hai miles de animais vivindo na miña fazula, e impresióname. Calculo que, como tantas outras cousas, aprenderei a soportalo. E ti tamén, supoño!

FONTE: Martín Caparrós/El País Semanal

No hay comentarios. Comentar. Más...

ACHÉGASE UN ASTEROIDE "POTENCIALMENTE PERIGOSO" Á TERRA

Un enorme asteroide pasa cerca de la Tierra hoy
  
Recreación artística que amosa un asteroide achegándose á Terra (ESA)

 

Un asteroide de más de 600 metros de ancho, considerado potencialmente peligroso, pasará cerca de la Tierra hoy miércoles, a una distancia de 1,8 millones de kilómetros, aunque no existe la posibilidad de un impacto, según científicos de la NASA.

Un asteroide de máis de 600 metros de ancho, considerado potencialmente perigoso, pasará preto da Terra hoxe mércores, a unha distancia de 1,8 millóns de quilómetros, aínda que non existe a posibilidade dun impacto, segundo científicos da NASA.

Asteroides máis pequenos pasan preto da Terra con frecuencia, pero o 2014 J025 será o maior en achegarse ao noso planeta desde 2004, voando a 1,8 millóns de quilómetros, só unhas 4,6 veces a distancia que separa a Terra da Lúa.

2014 JO25 foi descuberto en maio de 2014 polo Mount Lemmon Survey. O diámetro da roca espacial foi determinado polas observacións da misión NEOWISE da NASA tras o seu descubrimento.

As informacións solicitadas durante anos sobre a traxectoria do asteroide permite aos científicos predicir o percorrido con seguridade, segundo asegura vía telefónica Davide Farnocchia, un matemático do programa Obxecto Próximo á Terra da NASA.

O asteroide, cuxa superficie é dúas veces máis reflectora que a Lúa, non poderá ser observado a primeira ollada, pero si con telescopios simples durante unha ou dúas noites desde hoxe mércores.

Este achegamento será o máis próximo do J025 á Terra nos próximos 500 anos. JO25 2014 está clasificado como un "asteroide potencialmente perigoso" polo Minor Planet Center.

FONTE: Xornal La Vanguardia

No hay comentarios. Comentar. Más...

POR QUE AS TAPAS DOS SUMIDOIROS SON REDONDAS?

 

As tapas dos sumidoiros son redondas. Por que teñen esa forma e non son cadradas, por exemplo?

Fernando Corbalán, do grupo RISArchers, monologuistas científicos da Universidade de Zaragoza, explícanos por que se tomou esa decisión.

O motivo está relacionado coa utilidade das figuras que teñen unha superficie de anchura constante, uns elementos que se poden ver en moitos lugares no noso día a día.


No hay comentarios. Comentar. Más...

FOTOGRAFÍA DUN BURACO NEGRO?

20170417092255-600px-bh-lmc-km2g-620x349-abc.png

Representación artística dun buraco negro. Ata o momento nunca se observou a súa superficie / ALAIN R./WIKIPEDIA

Un equipo internacional de astrónomos cre que captou, por primeira vez na historia, imaxes dun buraco negro, segundo informou na súa versión dixital National Geographic.

As imaxes corresponderían, concretamente, ao horizonte de sucesos, unha das partes que compoñen un buraco negro, segundo explicou a National Geographic un dos astrónomos involucrados na investigación. O horizonte de sucesos é unha fronteira onde espazo e tempo terminan tal e como os coñecemos.

Con todo, alertou que a información obtida aínda debe procesarse e que o equipo terá que esperar algúns meses para comprobar se as imaxes realmente corresponden ao buraco negro.

Os astrónomos tiñan como obxectivo fotografar dous buracos negros, o Sagittario A, no corazón da Vía Láctea, e un de maior tamaño na galaxia elíptica M87.

As imaxes obtivéronse a través da colaboración dunha rede mundial de observatorios con radiotelescopios chamada «Telescopio do Horizonte de Sucesos» entre os que se atopan o español IRAM Pico Catavento, o mexicano LMT ou varios situados no deserto de Atacama (Chile).

FONTE: xornal abc/ciencia

No hay comentarios. Comentar. Más...

ILUSIÓNS ÓPTICAS VI: VES O QUE HAI NESTA PAREDE?

20170417081443-9829d8b4-bcc6-4c42-845a-9be48197ba8c.jpg

 

A imaxe desta parede espida non todo son ladrillos. Que oculta?

A autora desta ilusión óptica, Arron Bevin, acadou en tres días máis de 65.000 comentarios, 52.000 likes e 70.000 gústasme.

Conseguiches velo?  Non ves nada? Ves una pequna pedra? Iso vémolo todos!

Se cadra, se miras outra vez velo!

A resposta mañá!

FONTE: verne/elpais.es

No hay comentarios. Comentar. Más...

ILUSIÓNS ÓPTICAS VI: SOLUCIÓN

20170417083347-75f6352f-2376-440d-b6f1-4de1d268b0b2.jpg

 

Vicheas algo? Fíxate no círculo vermello!

Se segues sen ver nada dentro da zona marcada en vermello, busca un puro saíndo da parede. Probablemente confundises cunha pedra gris o extremo do puro convertido en cinza.

Velo agora?

FONTE: verne/elpais.es

No hay comentarios. Comentar. Más...

SATÉLITES EXPLORADORES

 

Houbo un tempo no que os xeógrafos tiñan máis de aventureiros que de científicos. Durante o século XIX, explorar un territorio era sinónimo de xogarse o tipo en rexións descoñecidas, pasar frío ou calor, tentar sobrevivir a enfermidades terribles como o paludimo ou o cólera, e tratar de negociar a vida ou morte con outros seres humanos aos que, loxicamente, non lles gustaba nada que un grupo de europeos metésense nas súas terras con intencións descoñecidas. Os ingleses foron especialmente proclives a este tipo de correrías. As lendarias expedicións de Richard Burton e John Hanning Speke ao África para buscar as fontes do Nilo, ou a dramática morte de Robert Falcon Scott no Polo sur tras peder a súa carreira por alcanzar a Antártida con Roald Amundsen, serviron como material de ficción e han inflamado a emoción de todo aquel que, nalgún momento da súa vida, soñou con ser un explorador.

Hoxe, en cambio, para explorar calquera territorio, o único que hai que facer é elevar o punto de vista o suficiente. As caravanas e as canoas foron substituídas, primeiro, polos avións e agora polas imaxes que proporcionan os satélites. O resultado é menos heróico pero moito máis certeiro, tanto que o seu nivel de exactitude sobre o que se pode observar desde o espazo, asusta. Pavel Machalek, cofundador de SpaceKnow, compañía fundada en 2013 dedicada á análise deste tipo de imaxes, ilustra o nivel de detalle que se pode alcanzar cun exemplo: "Se tu queres, por exemplo, saber todas e cada unha das prazas de aparcadoiro que se construíron en España no último ano, non existe unha ferramenta que poida responder a esa pregunta". Pero, aclara, "se tes fotografías tomadas por satélite en alta resolución desa parte do mundo, podes analizar esta información". Resultará tan sinxelo como deseñar unha aplicación que poida extraer os datos. E quen di aparcadoiros di cidades, tendas de campaña en campos de refuxiados, fábricas, coches, containers, cultivos ou calquera outro obxecto cunha precisión extrema.

Como ocorreu sempre, a información significa diñeiro. Moito diñeiro. Tanto como para chamar a atención de The Economist, quen dedicou un artigo a esta actividade no que a cualificaba como "un gran negocio" e incidía na importancia que ten para a economía global. Ata hai pouco anos, poñer en órbita un satélite só estaba ao alcance dalgúns gobernos, pero na actualidade a frota creceu moitísimo: as cifras exactas son difíciles de calcular, pero a Space Surveillance Network cifra en máis de 8.000 os obxectos que orbitan sobre o noso planeta, aínda que moitos deles xa non están activos. A maioría destes satélites son privados e de uso comercial; entre eles están os que fotografan a superficie terrestre, que son cos que SpaceKnow realiza as súas análises. En poucas horas pódense ter subidas á nube e a disposición do cliente imaxes en alta resolución de extensas áreas do mundo. "A nosa visión para o próximos dez anos, conclúe Machalek, é ser capaces de entender  o que fan os seres humanos cotidianamente nos 220 países do mundo. As imaxes a través de satélite teñen o potencial de cambiar a nosa sociedade tanto como o fixo Internet".

FONTE: José L. Álvarez Cedena/Xornal El País

No hay comentarios. Comentar. Más...

"UN LIBRO" PARA O DÍA DO LIBRO

20170423082201-libro.jpg

Portada do libro / Imaxe: Amazon.es

Hoxe celebramos o Día do Libro. Festa que se celebra dende 1995, baixo os auspicios da UNESCO, coa idea de fomentar a lectura, a edición e publicacións impresas e os dereitor de autor. Esta data coincide co día da norte de  Miguel de Cervantes.

E coma tal, propóñovos un libro da editorial Galaxia, colección Costa Oeste: "Os nenos da variola" de María Solar (Santiago,1970).

O libro achéganos a unha das aventuras máis importantes da historia da humanidade, protagonizada por uns nenos que non tiñan idea de facerse heroes. Aínda que o foron. Nos seus pequenos corpos, brazo a brazo, levaron a vacina da varíola a América. Sacados dos hospicios da Coruña, Santiago e Madrid, cruzarán o Atlántico formando parte da Expedición do doutor Balmis e na que unha muller fascinante, Isabel Zendal, xogará un apapel determinante. A historia comeza en 1803. Na miseria dos orfanatos. Nun barco que pode ser tamén unha tumba. Nun mar hostil e desapiadado. No medio dese universo cruel, a esperanza e un posible futuro. O heroísmo anónimo de 22 nenos que, grazas a este libro, xa non o serán máis nunca.

Por certo, quen prefira en castelán, tédelo na editorila Anaya: Los niños de la Viruela.

Boa lectura!

No hay comentarios. Comentar. Más...

PLÁSTICFREESCHOOL

 

Dende aquí os meus parabén a esta iniciativa coordinada por Mª José co alumnado de 1º e 2º ESO. 

Quen queira seguilos, podedes facelo premedo AQUÍ.

Bo traballo!

No hay comentarios. Comentar. Más...

O PLÁSTICO QUE TIRAMOS CHEGA ATA O CÍRCULO POLAR

  El mapa muestra las áreas de muestreo durante la expedición, el flujo de la corriente termohalina y la concentración de plástico por Km2.

 O mapa mostra as áreas de mostraxe durante a expedición, o fluxo da corrente termohalina e a concentración de plástico por Km2 / Andrés Cózar

Os plásticos arroxados ás praias da costa este de EE UU ou da Europa atlántica acaban no polo norte. Unha mostraxe das augas do océano Ártico desvela que ata alí chegan o polietileno das bolsas, os gránulos usados nas cremas exfoliantes e unha longa lista de residuos de plástico. A principal corrente mariña leva o lixo humano ata tan ao norte.

Nos mares da rexión ártica hai entre 100 e 1.200 toneladas de plástico flotando, segundo esta investigación, publicada en Science Advances. Os investigadores non poden afinar máis: na inmensidade do mar, lanzaron unha rede especial en 42 zonas de mostraxe mentres circunnavegaban o Ártico a bordo da expedición Tara. Coa concentración atopada nesas áreas, extrapolaron a todo o océano. En valores medios, o número de anacos de plástico que pode haber rolda os 300.000 millóns, case todo en minúsculos fragmentos.

Os investigadores, que rodearon o casquete polar en retirada durante o verán de 2013, comprobaron con todo que a maior parte do Ártico esta libre de plásticos. Polo menos nas augas máis superficiais que estudaron, o 95% dos residuos plásticos concéntranse no mar de Barents, ao norte de Noruega e Rusia, e no mar de Groenlandia, ao leste da gran illa.

Esta concentración xeográfica do plástico xa daba pistas do que os investigadores querían comprobar: como chega tanto plástico tan ao norte? "Lévao a circulación termohalina, a corrente que redistribúe a calor dos trópicos a latitudes máis elevadas", explica un dos investigadores.

Esta circulación, que afecta ao clima de todo o planeta, leva as augas máis cálidas do Atlántico ata o Ártico e, con elas, o plástico. Ao chegar ao océano Ártico, a auga máis fría afúndese e reinicia o ciclo, deixando o plástico arriba. A súa concentración nos mares de Barents e Groenlandia termínase de explicar pola presenza das masas de terra que os rodean e a auga doce do desxeo, máis densa, que frea o avance do plástico.

Para determinar a orixe dos plásticos, os investigadores tiveron en conta unha conxunción de factores. Por unha banda, a baxísima densidade de poboación da zona e o seu relativo menor tráfico marítimo arroxan cocientes imposibles de polución plástica por habitante. Ademais, o diminuto tamaño e a composición deste lixo, onde escasea o filme de plástico (máis fotodegradable), indicarían que fixo unha viaxe moi longa ata chegar aquí.

A proba definitiva obtivérona dunha serie de boias con seguimento por satélite despregadas polo Atlántico. Destinadas para outros fins, os investigadores comprobaron como acababan nas mesmas augas do Ártico onde eles recolleron tanto plástico. Como di nunha nota do coautor do estudo: "O preocupante é que gran parte do plástico flotante atopado nos mares de Groenlandia e Barents provén das costas do Noroeste de Europa, Reino Unido ou a costa este de Estados Unidos. É o noso lixo a que acaba alí".

FONTE: Xornal El País/Ciencia

No hay comentarios. Comentar. Más...

UNHA SUPERTERRA CHAMADA LHS 1140b

 La constelación Ballena o Cetus alberga la estrella Tau Ceti

Constelación de Cetus (a balea) onde se atopa o planeta LHS 1140b / Imaxe:lavanguardia.com

Tras o achado das sete “terras” ao redor da anana vermella TRAPPIST-1 e do exoplaneta Proxima b ao redor da nosa estrela máis próxima (Próxima centauri), un equipo internacional de astrónomos descubriu o que podería ser o mellor candidato para buscar sinais de vida fóra do sistema solar. O exoplaneta en cuestión é LHS 1140b, unha superterra que se atopa a uns 40 anos luz de distancia da Terra na constelación de Cetus (a balea).

O planeta, que orbita ao redor dunha estrela anana vermella, ten un diámetro duns 18.000 quilómetros, unhas 1,4 veces máis grande que o da Terra e unha masa 7 veces máis grande, polo que é probable que se trate dun planeta rochoso cun núcleo denso de ferro no seu interior.

Outra das boas novas é que esta superterra atópase na zona de habitabilidade ao redor da súa estrela anana vermella (das máis comúns da galaxia), polo que ten o potencial (auga líquida e atmosfera imprescindibles) de albergar vida extraterrestre. A súa órbita é de 25 días.

Un dos coautores deste estudo, publicado na revista Nature, afirma que "é o exoplaneta máis interesante que vin na última década. É o obxectivo perfecto para levar a cabo una das misións máis grandes da ciencia: buscar evidencias de vida máis aló da Terra", explica

Os científicos destacan que esta superterra pode ser o planeta ideal para futuras observacións con obxecto de estudar e caracterizar, se a ten, a súa atmosfera.

A localización de LHS 1140b logrouse grazas á instalación MEarth-South telescope array, situada no observatorio do Cerro Tololo (Chile), lugar desde onde se detectaron os primeiros indicios de cambios de luz. Tras isto, o instrumento HARPS (High Accuracy Radial velocity Planet Searcher) do Observatorio Europeo Austral (ESO) na Cadeira (Chile), confirmou a presenza da superterra e axudou tanto a establecer o período orbital como deducir a masa e a densidade do exoplaneta.

Os expertos pensan que esta supertierra formouse na súa localización actual, fai polo menos 5.000 millóns de anos.

FONTE: Revista Muy Interesante/Ciencia

No hay comentarios. Comentar. Más...

VERMES QUE BIODEGRADAN O PLÁSTICO

 

O problema do plástico é mundial. Hai pouco coñeciamos que as correntes oceánicas arrastran toneladas de microplásticos desde as cousas do Atlántico Norte ata as augas do Ártico. E é que a resistencia deste material, a súa difícil eliminación e nosa gran dependencia fan que, na actualidade, podamos atopar restos por todas partes.

O polietileno, en concreto, é un dos materiais plásticos que se empregan para a fabricación de envases alimenticios ou bolsas da compra. De media, cada persoa utiliza ao ano unhas 230 bolsas de plástico, xerando máis de 100.000 toneladas anuais deste tipo de residuos. E como consecuencia, cada ano prodúcense en todo o mundo uns 80 millóns de toneladas deste resistente material. 

A pesar das vantaxes que ofrece, o politetileno ten un principal inconveniente: a súa lenta degradación. Unha bolsa de plástico tarda uns 100 anos en desaparecer, xa que están fabricadas con polietileno de baixa densidade. No caso das máis densas e resistentes, poden tardar ata 400 anos.

Recentemente, Federica Bertocchini, investigadora do Consello Superior de Investigacións Científicas (CSIC) atopou unha posible solución natural á degradación. Bertocchini descubriu que os vermes de cera (Galleria mellonella), que se alimentan habitualmente de mel e cera dos panales de abellas, son tamén capaces de degradar este plástico.

O seu descubrimento produciuse de maneira casual. A investigadora, afeccionada á apicultura, descubriu un día que os seus panales estaban cheos duns vermes que se alimentaban do mel e cera das súas abellas. Para limpar o panal, colocou os vermes nunha bolsa de plástico e deixounos nunha habitación. Ao volver a esa estancia, viu que os insectos se habían escapado da bolsa a pesar de estar pechada e comezou un proxecto para comprobar que foran eles mesmos quen fixera os buracos.

Os resultados desta investigación do CSIC, en colaboración con Paolo Bombelli e Chris Howe da Universidade de Cambridge, publicáronse no último número da revista Current Biology.

Na actualidade, os procesos de degradación química son lentos e moi longos, podendo prolongarse durante meses. Ademais, requiren o uso de líquidos corrosivos como o ácido nítrico.

Con todo, este novo descubrimento abre a porta a outro tipo de eliminación deste material, dunha forma natural. "Realizamos moitos experimentos para comprobar a eficacia destes vermes biodegradando polietileno", sinala Bertocchini nun comunicado.

Ademais, o estudo demostra que a degradación se produce dunha maneira moi rápida: "100 vermes de cera son capaces de biodegradar 92 miligramos de polietileno en 12 horas".
 
O verme da cera ou verme de mel, é un insecto lepidóptero que pode alcanzar os tres centímetros de lonxitude na súa fase larvaria e que se atopa en todo o mundo. O seu nome débese á súa alimentación: aliméntanse do mel e a cera das colmeas das abellas. De feito, as colmeas son o lugar perfecto para o seu desenvolvemento xa que lle proporcionan unha temperatura óptima de crecemento: entre 28 e 34 graos centígrados.

As larvas do verme teñen unha expectativa de vida de entre seis e sete semanas. Ademais, caracterízanse por ser capaces de producir seda e realizar no capullo a súa última metamorfose: a súa conversión en polillas.

FONTE: Xornal El Mundo/Ciencia

No hay comentarios. Comentar. Más...

O BALÓN DA ENERXÍA

 

Jorge Valdano foi un futbolista notable. Campión do mundo coa Arxentina de Maradona en 1986 e goleador co Real Madrid da Quinta do Buitre. Despois tivo unha curta carreira como adestrador, onde destacou uns poucos anos pola súa concepción do fútbol de ataque e vistoso. Pero, talvez, máis que polas súas fazañas no terreo de xogo ou nos bancos, Valdano conseguiu que se lle lembre por ser un gran construtor de aforismos. El foi o creador do concepto "medo escénico" para referirse ao que sentían os equipos que visitaban o estadio Bernabéu, e del provén tamén unha frase que asegura que "o fútbol é a cousa máis importante entre as cousas menos importantes". Desde logo a importancia do fútbol, como espectáculo e fenómeno global, non pode encerrarse unicamente no que sucede dentro do terreo de xogo. A súa influencia nas vidas de moita xente transcende o feito de que uns raparigos consigan ou non introducir a pelotita dentro da portería. Esa influencia, ese poder de sedución para os nenos de case todo o planeta, é o que inspirou a Jessica O. Matthews para inventar Soccket Ball, un balón capaz de converter as patadas que recibe en enerxía eléctrica e acumulala para ser utilizada despois como fonte de luz.

Matthews deseñou e produciu o seu invento cando só tiña 19 anos, e aos 22 xa fundara Uncharted Play, unha compañía dedicada a fabricar xoguetes destinados a países en vías de desenvolvemento que xeran enerxía mentres se utilizan. Quen vive no Occidente máis opulento non son conscientes de que o feito de pulsar un interruptor e que se acenda unha lámpada non é o habitual en moitos lugares do mundo. A ausencia de corrente eléctrica é un grave problema que lastra a aprendizaxe de millóns de nenos, porque limita as horas que poden dedicar ao estudo e a aprendizaxe. As propostas de Uncharted Play poden axudar a paliar estas carencias, facéndoo ademais dunha forma natural e divertida, posto que non hai nada que lle custe menos esforzo a un neno que dedicar o seu tempo para xogar.

Matthews, licenciada en Harvard e de orixe nixeriana, asegurou nunha entrevista que adoitaba chancear dicindo que de nena quería ser unha mestura perfecta entre "Bill Nye (un famoso divulgador científico para nenos) e Beyoncé". A estas alturas, as calidades vocais de Matthews non a levarán a triunfar cun éxito como Single Ladies, pero as súas ideas poden deixar unha pegada importante no desenvolvemento de miles de nenos. "O fútbol non é unha cuestión de vida ou morte, é moito máis importante que iso" dixo nunha ocasión Bill Shakly, o histórico adestrador do Liverpool; por suposto, equivocábase. Pero a vida pode ser mellor co fútbol grazas a ideas como o balón de Jessica O. Matthews e o resto dos seus proxectos para dotar de fontes de enerxías renovables e económicas a moitos países de África, Asia e América Latina. Non é, nin moito menos, só unha cuestión de diñeiro, asegura, senón de vontade: "traballamos en lugares onde a xente é o gran recurso. Non é o que vén da terra, é o que vén das nosas almas, dos nosos corpos. Temos que ser capaces de ver iso como un recurso e como un verdadeiro valor para o mundo".

FONTE: José L. Álvarez Cedena/Xornal El País

No hay comentarios. Comentar. Más...

HUMOR: "RECICLAXE"

20170427134754-davila.jpg

 

O xenial humorista gráfico Davila (Pontevedra, 1972), publicou onte no xornal Faro de Vigo a viñeta superior, na que xoga coa reciclaxe (materia pendente en moitos fogares). Neste caso co contedor amarelo, que como sabedes é para recipientes de plástico, metal e briks.

Moi bo!

No hay comentarios. Comentar. Más...

A XORDEIRA DE GOYA

 

Autorretrato do pintor / Imaxe: elmundo.es

En 1793, Francisco de Goya contraeu unha enfermidade que daría un envorco tanto á súa vida como á súa carreira. Estaba de viaxe en Andalucía cando comezou a sufrir fortes dores de cabeza, alucinacións, vertixes ou dificultades para camiñar, entre outros síntomas que terminaron por provocarlle unha completa xordeira.

Apenas hai datos sobre o mal que afectou ao pintor, polo que se especulou moito sobre as súas causas, que puideron marcar o inicio da súa serie negra e das obras nas que a imaxinación do artista plásmanse de forma máis libre.

Un novo estudo presentado este venres na Conferencia de Clinicopatología Histórica, que se celebra estes día na Escola de Medicamento da Universidade de Maryland (EEUU), apunta que o motivo da perda permanente de audición de Goya podería ser unha enfermidade autoinmune, denominada Síndrome de Susac. Este trastorno, moi pouco frecuente, afecta aos pequenos vasos que regan o cerebro, a retina ou a cóclea. Provoca encelopatía (pode dar signos de trastornos neurológicos ou psiquiátricos, ademais de hemicrania) e déficits visuais e auditivos, o que, a grandes liñas, pode encaixar coa descrición dos padecimientos do pintor.

Para Ronna Hertzano, especialista en audición da Universidade de Maryland e autora da investigación, a causa da xordeira de Goya é "un misterio médico fascinante" cuxo estudo requiriu un auténtico "traballo de detectives", segundo sinalou nunha nota distribuída polo centro educativo.

Os poucos datos que se teñen da enfermidade de Goya fan que "haxa múltiples explicacións plausibles", recoñece a investigadora, que tamén apunta á sífilis como posible causa da xordeira.

A enfermidade de transmisión sexual é unha das razóns médicas que con máis frecuencia sinaláronse como posibles ’culpables’ dos males do pintor (tamén debido aos tratamentos que se utilizaban na época), aínda que, en 2013, un estudo de Gudrun Maurer, conservadora do departamento de Pintura Española do século XVIII e Goya no Museo do Prado, sinalaba que é difícil que o artista alcanzase unha idade avanzada (morreu aos 82 anos) se padecese unha infección por sífilis.

Maurer apuntaba a un posible accidente cerebrovascular no seu estudo, no que narra como o pintor tratou de curarse a xordeira someténdose a unha primitiva electroterapia. Segundo os seus datos, que se basean nunha carta datada en 1794 e que figura no Arquivo Xeral de Palacio, o pintor solicitou "unha máquina eléctrica" a Pierre François Chavaneuro, químico, físico e director da Real Casa da Xeografía e Gabinete de Historia Natural.

Esta curiosa máquina fora inventada polo alemán Otto von Guericke no século XVII e foi o único xerador de electricidade dispoñible ata que Alejandro Volta desenvolveu a pila eléctrica en 1800. Utilizábase de forma experimental contra problemas como a xordeira, aínda que no caso de Goya non forneceu efecto.

Outros estudos tamén sinalaron como posibles causas das lesións de Goya os métodos utilizados na elaboración das súas pinturas (podería producirse, por exemplo, un envelenamento polo uso de chumbo) ou mesmo unha psicose.

Sexa como for, a enfermidade non impediu a Goya crear algunha das súas obras máis reputadas e seguir pintando ata o fin dos seus días.

FONTE: Xornal El Mundo/Ciencia

No hay comentarios. Comentar. Más...

ARQUEOLOXÍA E OS DRONS

 

Un látigo, un chapeu e un medio sorriso repleto de ironía é todo o que necesitaba Indiana Jones, o personaxe creado por George Lucas e levado ao cinema polo seu amigo Steven Spielberg, para descubrir tesouros ocultos. É verdade que a súa práctica da arqueoloxía pode resultar para os expertos nesta ciencia moi pedestre, pero non se lle pode negar o seu encanto. O doutor Jones expolia pezas valiosas, esnaquiza evidencias de antigas civilizacións e móvese entre os restos arqueolóxicos como un adolescente británico en Magaluf. No seu defensa hai que dicir que habitualmente os arqueólogos non teñen que enfrontarse a nazis ou extraterrestres. Eric Powell, director da revista Archeology, falando no New Yorker sobre o famoso personaxe, recoñecía que evidentemente as películas eran "unha visión romántica do traballo que facemos. Indy pode ser un arqueólogo terrible, pero é un excelente embaixador da arqueoloxía".

As aventuras de Indiana Jones estaban ambientadas nos anos trinta e corenta do pasado século. Pero xa entón o látigo e a chúpa de coiro resultaban ferramentas extravagantes para un arqueólogo. Máis ben, o que estes científicos levaban (e continúan levando) ás escavacións para realizar o seu traballo son rasquetas, picos, pas e escobillas. Todo este equipo segue sendo habitual, pero agora as novas tecnoloxías viñeron a botar unha man aos arqueólogos en forma de drons, escáneres de alta resolución e programas de representación en 3D. En concreto, a importancia dos drons neste terreo é tan significativa, que nun artigo en The New York Times Luís Jaime Castelo, viceministro de Patrimonio Cultural de Perú, aseguraba que a súa chegada marcara "un antes e un despois para a arqueoloxía". Os drons poden cumprir varias misións, por unha banda permiten rexistrar e catalogar os obxectos dos xacementos (tanto para o seu estudo como para a súa vixilancia) e, por outro, realizan fotografías aéreas que, a través da técnica chamada fotogrametría, son utilizadas para facer unha reconstrución tridimensional dixital de superficies e edificacións. Estas reconstrucións son escalables e medibles, polo que permiten realizar estudos a distancia coma se estivésese sobre o terreo.

Os investigadores cren que a utilización de drons atópase aínda nas súas primeiras etapas e que a súa achega será moito maior nos próximos anos. Un artigo do Journal of Archaeological Sience, sinalaba que a posibilidade de incluír cámaras infravermellas neste tipo de vehículos axudou a descubrir tesouros ocultos baixo terra aos que, doutra forma, dificilmente accederiamos. Como en tantas outras ocasións, tamén na arqueoloxía parece que as posibilidades crecen cando se amplía o punto de vista. E é que para saber o que oculta a terra, teremos que mirar desde o ceo.

 O proxecto de Heracleópois Magna en Exipto conta coa axuda dde varias institucións privadas e públicas entre as que se atopan: Fundación Gaselec, Fundación Paralarq, Ministerio de Educación, Cultura e Deporte de España, Asociación Acophia e a Empresa Empty.

FONTE: José L. Álvarez Cedena/Xornal El País

No hay comentarios. Comentar. Más...



Archivos

Ms

contador de visitas

Blog creado con Blogia. Esta web utiliza cookies para adaptarse a tus preferencias y analítica web.
Blogia apoya a la Fundación Josep Carreras.

Contrato Coloriuris
Plantilla basada en el tema iDream de Templates Next