Se muestran los artículos pertenecientes a Febrero de 2017.

O CEO DO MES: FEBREIRO 2017

Publicado: 01/02/2017 07:54 por vgomez en O CEO DO MES

 

Día 4 de febreiro: Cuarto Crecente

Día 11 de febreiro: Lúa Chea. Eclipse penumbral de Lúa, visible dende España, máximo ás 1:44 horas da madrugada.

Día 18 de febreiro: Cuarto Minguante

Día 26 de febreiro: Lúa Nova. Eclipse solar anular. Non visible dende España

Chuvia de meteoros: Alfa Centáuridas: do 28 de xaneiro ao 21 de febreiro, con máximo o día 8. Pouco visibles dende o noso hemisferio.


20170201182339-1485935133-098319-1485938909-sumario-normal-recorte1.jpg

Localización do "continente perdido" / Imaxe: Nature Communications.

Baixo as augas cristalinas da illa Mauricio dormen desde hai millóns de anos os restos dun continente perdido, que nada ten que ver coas ilusións da Atlántida. Un grupo de científicos confirmou o achado baixo o océano Índico de rastros da desintegración do supercontinente Gondwana, hai 200 millóns de anos, para debuxar a actual face da Terra. O descubrimento produciuse a partir de que sobre a superficie de Mauricio, unha illa volcánica moza, de apenas nove millóns de anos de idade, había rocas (circonio) que databan de hai 3.000 millóns de anos. E iso non era normal.

Os restos achados agora baixo o océano Índico (e sobre Mauricio) son un pedazo de cortiza que foi posteriormente cuberto por lava mova durante as erupciones volcánicas na illa. Os investigadores están convencidos de que se trata dunha pequena peza do continente antigo, que rompeu desde a illa de Madagascar, cando África, a India, Australia e a Antártida separáronse e formaron o océano Índico, segundo unha investigación que se publicou en Nature Communications.

Os circonios son minerais que se producen principalmente en granitos dos continentes. Conteñen trazas de uranio, torio e chumbo, e debido ao feito de que sobreviven moi ben ao proceso xeolóxico, conteñen un rico rexistro de procesos xeolóxicos e poden datarse con gran precisión.

Esta non é a primeira vez que circonios de miles de millóns de anos atopáronse na illa. Un estudo feito en 2013 atopou rastros do mineral na area da praia. Con todo, este estudo recibiu algunhas críticas, incluíndo que o mineral podería ser soprado polo vento, ou levado nos pneumáticos do vehículo ou os zapatos dos científicos.

Gondwana era un súper continente que existía hai máis de 200 millóns de anos e que contiña rocas de 3.600 millóns de anos, antes de dividirse no que hoxe son os continentes de África, América do Sur, Antártida, India e Australia. A división produciuse debido ao proceso xeolóxico da tectónica de placas. Este é o proceso onde a conca do océano está en movemento continuo, e móvese entre 2 cm e 11 cm por ano. Os continentes montan sobre as placas que compoñen o fondo oceánico, o que provoca o movemento dos continentes.

FONTE: Xornal El País/Ciencia

HOXE, DÍA CLAVE PARA O INVERNO

Publicado: 02/02/2017 12:48 por vgomez en CURIOSIDADES

 

Hoxe, 2 de febreiro, coincide co ecuador do inverno. Desde o 21 de decembro, que marca o seu comezo, transcorreron o mesmo número de días que faltan para a chegada da primavera. Desde antigo, este día foi unha data clave para os agricultores, que miraban ao ceo, a falta doutras predicións máis fiables, para tratar de pescudar se podían iniciar seméntaa.

Este día celébrase a festa da Candelaria, e as observacións recollidas pola sabedoría popular quedaron reflectidas no refraneiro, un rexistro con moitos anos de soleira. "Se pola candelaria plora [chove], xa está o inverno fora. E se non plora, nin dentro nin fora. Pero se dá en rir [facer sol], o inverno por vir. E se non nevou e quere nevar, inverno por comezar".

De acordo coas previsións da Axencia Estatal de Meteoroloxía, hoxe haberá choivas xeneralizadas, polo que, o máis duro do inverno pasaría, de acordo co refrán.

A principios de febreiro, os días xa teñen unha hora máis (por San Blas, día 3, unha hora máis), e as xélidas noites de xaneiro, que adoitan ser despexadas, vanse acurtando. Por iso é polo que na Candelaria celébrese o triunfo da luz. Cos días máis longos, a terra vaise quentando e as temperaturas comeza a suavizarse. De feito, os mínimos nocturnos de temperatura adóitanse rexistrar a finais de xaneiro e primeiros de febreiro, e a partir de aquí as temperaturas diúrnas adoitan ir en ascenso. Por iso a Candelaria marcaba o momento de volver sementar os campos, despois de deixar atrás a primeira metade do inverno, máis fría e escura. Pero había que estar seguro antes de sementar e para iso había que botar man dos rexistros orais para predicir como sería o tempo. Pola contra, as xeadas podían arruinar a colleita. De novo o refraneiro marca a pauta: "Máis vale ver ao lobo entre as ovellas que o sol o día de Candeas".

Pola transcendencia dese día sobre a agricultura, nos países de tradición católica na Candelaria, Patroa da illa de Tenerife, celébrase a festa das candeas ou do triunfo da luz, durante a cal se bendicían ver que logo se gardaban nas casas para afastar os malos espíritos e as tormentas, sobre todo de saraiba, que podían danar as colleitas.

Esta tradición está presente tamén en Estados Unidos e Canadá, aínda que neste caso é unha marmota chamada Phil a encargada de predicir o tempo. Na festa da marmota, os granxeiros sérvense destes roedores para predicir o tempo. As marmotas, como os osos, hibernan durante os meses fríos do ano e desde antigo, tanto no Vello como no Novo Continente, observouse o seu comportamento neste día especial. A televisión estadounidense transmite esta tradición na que á primeira hora da mañá sácase do seu tobo a unha marmota, alcumada Phil. Se hai sol e o roedor ve proxectada a súa sombra, quedan seis semanas máis de inverno [a candelaria dá en rir, segundo o noso refraneiro, o inverno por vir]. Se amence cuberto e Phil non proxecta ningunha sombra, o peor do inverno xa pasou.

Aquí en España as cegoñas foron sempre un bo indicador, como recolle outro refrán: "Por San Blas (día 3) a cegoña verás, e se non a ves mal ano é". E é que estas aves migradoras pasan o inverno no Sur (África, subcontinente Indio e Península Arábiga. E volven para nidificar ao Norte, cando barruntan que o tempo será propicio. Por iso o seu atraso presaxia que o inverno seguirá sendo frío.

FONTE: Pilar Quijada/Xornal abc/ciencia

ADIVIÑA O PLANETA

Publicado: 03/02/2017 08:08 por vgomez en CURIOSIDADES
20170201184525-planeta-mercurio.jpg

 

Tal como prometín, días pasados, comezamos cunha nova sección sobre preguntas sobre os planetas, no que se poñeran a proba os teus coñecementos sobre o tema: ADIVIÑA O PLANETA.

A primeira pregunta, é moi fácil...

É o planeta máis próximo ao Sol.

- Saturno.

- Urano.

- Mercurio.

- Xúpiter.

Mañá a solución e... unha nova proposta!

FONTE: Revista Muy Interesante

ADIVIÑA O PLANETA II

Publicado: 04/02/2017 09:54 por vgomez en CURIOSIDADES
20170201185022-planeta-venus.jpg

 

A contestación á pregunta do día anterior é MERCURIO.

O planeta máis próximo ao Sol é Mercurio (tamén é o máis pequeno). Non ten satélites e o seu período de rotación é de 58,7 días. Como a súa órbita é inferior á da Terra, Mercurio periodicamente pasa diante do Sol. Ten un diámetro de 4879,4 km e unha temperatura media de 166 ºC. (Mínima de -183 °C e máxima de 427 ºC).

E agora, a pregunta de hoxe:

É tan parecido á Terra que se non fose porque é o planeta máis quente do sistema solar poderiamos dicir que é case o seu xemelgo. O seu diámetro e a súa masa son case idénticos.

- Venus.

- Marte.

- Neptuno.

- Mercurio.

Mañá a solución e... unha nova proposta!

FONTE: Revista Muy Interesante

O ACESTRO HUMANO MÁIS ANTIGO

Publicado: 05/02/2017 12:54 por vgomez en NOTICIAS DAS CIENCIAS
20170205125233-20170201185714-14858669892351.jpg

Reconstrucción artística do fósil do Saccorhytus coronario / S. CONWAY MORRIS/JIAN HAN

Unha pequena criatura mariña identificada a partir de fósiles atopados na provincia de Shaanxi, no centro de China, pode ser o antepasado coñecido máis antigo dos seres humanos. Así o consideran os investigadores que atoparon os restos dunha curiosa criatura microscópica, con forma de bolsa, que viviu hai uns 540 millóns de anos.

Os expertos bautizárona Saccorhytus, debido á súa fisioloxía similar á dun saco, con corpo elíptico e unha boca grande. A especie é nova para a ciencia e foi identificada grazas microfósiles. Considérase que é o exemplo máis simple dunha ampla categoría biolóxica chamada deuteróstomos que abarca un número de subgrupos onde se inclúen os vertebrados.

O estudo foi publicado na revista Nature, e se as conclusións obtidas polo equipo internacional de científicos son correctas é posible que Saccorhytus sexa o antepasado común dunha enorme variedade de especies, ademais do primeiro paso no camiño evolutivo que levou ao xurdimento dos seres humanos.

Con todo, para algúns investigadores resulta pouco probable que os humanos modernos procedan desta familia debido a que o Saccorhytus tiña aproximadamente un milímetro de tamaño e entre as súas características os investigadores foron incapaces de atopar evidencia algunha de que o animal tivese ano.

A maioría dos outros primeiros grupos de deuterostomados datan de hai entre 510 e 520 millóns de anos, cando xa empezaran a diversificarse non só nos vertebrados, senón tamén en equinodermos (estrelas de mar e ourizos de mar) ou hemicordatos (vermes landra). Esta diversificación dificultou pescudar como podía ser un antepasado común.

O equipo conseguiu reconstruír a imaxe de como fora o Saccorhytus utilizando a tecnoloxía da tomografía computarizada, o que revelou trazos e características similares cos deuterostomados actuais.

Durante o período cámbrico temperán, a rexión de Shaanxi estaría baixo o mar e ao ser tan pequeno o Saccorhytus probablemente vivía entre grans individuais de sedimento no leito mariño. O estudo suxire que o seu corpo era bilateralmente simétrico, unha característica herdada por moitos dos seus descendentes.

Con todo, a característica máis sorprendente para os autores do estudo foi a súa forma primitiva de alimentarse e o enigma de como expulsaba logo o residuo resultante, este animal tiña unha broca grande pola que engulía os alimentos pero os investigadores non puideron atopar ningunha evidencia de que a criatura tivesen un recto ou ano.

Ademais, a presenza de pequenas estruturas cónicas no seu corpo, as cales poden permitir sacar do seu corpo a auga que tragaba, poden ser o precursor evolutivo das branquias que agora vemos nos peixes.

Os achados tamén apoiaron unha teoría coñecida como o "reloxo molecular", unha técnica para datar a diverxencia de dúas especies a partir do número de diferenzas entre a súa información xenética. En principio, canto máis tempo evolucionaron dous grupos por separado, maior será a diferenza biomolecular entre eles.

Por desgraza, apenas hai fósiles dispoñibles antes de que o saccorhytus retorcésese na area que posibiliten realizar a técnica do "reloxo molecular". Algúns investigadores teorizaron que isto se debe a que antes de certo punto moitas das criaturas eran simplemente demasiado pequenas para deixar un rexistro fósil.

FONTE: Xornal ElMundo/Ciencia

ADIVIÑA O PLANETA III

Publicado: 06/02/2017 07:56 por vgomez en CURIOSIDADES
20170205191223-planeta-muerto.jpg

 

A contestación á pregunta do día anterior é VENUS.

Venus conta coas temperaturas medias máis altas do noso Sistema Solar, rexistrando ata 500°C; de feito, non adoita baixar dos 460°C. Venus e a Terra son os únicos planetas do sistema solar que posúen nome feminino.

E agora, a pregunta de hoxe:

Cal é o planeta da imaxe? Chámano o "planeta morto".

- COROT 7b

- HD 189773b

- KEPLER-36

- KIC 12557548 b

Mañá a solución e... unha nova proposta!

FONTE: Revista Muy Interesante

NOVO TRABALLO DE DYLAN

Publicado: 06/02/2017 10:58 por vgomez en MÚSICA

 

Aquí tedes un adianto do novo novo disco de Bob Dylan, «Fallen Angels», que sairá á venda o próximo 20 de maio. Trátase da segunda homenaxe que o autor de «The Times They Are A-changin’» dedicou ao gran cancionero americano.

«Fallen Angels» está composto por doce cancións, a maioría das cales foron interpretadas, no seu momento, por Sinatra. Como aparitivo á saída do disco, Dylan deu a coñecer «Melancholy Mood», o corte número dez do álbum e que podes escoitar na parte supetior.

Sempre Dylan!


A ENERÍA DO MAR

Publicado: 07/02/2017 07:50 por vgomez en ZONA VERDE

 

Atribúese ao mariño grego Piteas (século IV ac) a descrición da influencia do Sol e a Lúa sobre o nivel do mar. Esta intuición científica, con todo, non foi confirmada ata que Isaac Newton público en 1687 a explicación sobre as mareas que hoxe se considera comunmente aceptada. E é que desde moi antigo, os movementos mariños seduciron ao home coa súa matemática regularidade e a súa poética beleza. En todas as latitudes buscouse coñecer as mareas para aproveitar os seus efectos nas costas. Mesmo en mitoloxías guerreiras, como a nórdica, Njord, deidade mariña, representábase como un ser amable e benefactor, aínda que puidese reaccionar cunha forza temible, acorde ao seu grande poder. E no sintoismo xaponés Watatsumi, o máis forte dos divinos dragóns acuáticos, era tido por un bo anfitrión no seu palacio mergullado e xeneroso cos homes.

Hoxe somos conscientes de que non hai deuses ocultos detrás dos movementos das mareas, senón unha maquinaria perfecta, e aínda máis asombrosa que a divina, guiada pola forza da gravidade. Estes movementos mariños poden ser igualmente benefactores para a humanidade sen necesidade de recorrer a milagres, se sabemos como aproveitalos; e iso é o que está a conseguir Atlantis Resources coa instalación de turbinas nas costas para xerar enerxía eléctrica. Os argumentos que ofrecen para a explotación deste tipo de produción enerxética parecen irrebatibles: é máis predicible e constante que outras fontes limpas (como a solar ou a eólica), non xera residuos contaminantes, resulta completamente renovable, é moi pouco agresiva co hábitat no que se instala, as súas necesidades de conservación son mínimas e sinxelas e, ademais, pode ser altamente eficiente (co proxecto máis ambicioso que desenvolven na actualidade queren xerar electricidade para 200.000 fogares nunha instalación que ocupa pouco máis de dous quilómetros da costa de Escocia).

Pero, se todo son vantaxes, a pregunta que xorde é porqué non houbo máis apoios para esta tecnoloxía que xa está a ser probada con éxito. Tim Cornelius, biólogo mariño e director executivo de Atlantis, ten clara a resposta: "a causa pola que a enerxía das mareas non comezou a desenvolverse a nivel comercial ata agora é porque historicamente non existiu unha lexislación nin un apoio económico para que así fóra". A subida dos prezos dos hidrocarburos, o gas e o carbón, así como dos métodos de extracción dos mesmos (cada vez máis agresivos co medio ambiente segundo vanse esgotando os recursos), axudaron nos últimos anos ao despegamento das renovables, por iso Cornelius asegura que este vai ser un mercado en constante desenvolvemento. Oxalá, por se é necesario, Watatsumi vele, como fixo outrora, para que así sexa.

FONTE: José L. Álvarez Cedena/Xornal El País

ADIVIÑA O PLANETA IV

Publicado: 08/02/2017 06:38 por vgomez en CURIOSIDADES
20170206190138-planeta-venus2.jpg

 

A contestación á pregunta do día anterior é KIC 12557548 b.

KIC 12557548 b atópase a uns 1.500 anos luz da Terra, na constelación Cygnus. Xunto a unha estrela vermella vemos un planeta titila e brilla de forma estraña. Isto sucede porque está a ser vaporizado lentamente por mor da estrela que orbita. Segundo os expertos, o que queda deste planeta apenas é o seu núcleo espido de ferro.

E agora, a pregunta de hoxe:

Este planeta posúe o día máis longo do sistema solar: 243 días terrestres.

- Marte

- Neptuno

- Urano

- Venus

Mañá a solución e... unha nova proposta!

FONTE: Revista Muy Interesante

AS DÚAS CARAS DO PAPEL DE ALUMINIO

Publicado: 09/02/2017 07:47 por vgomez en OUTRAS COUSAS

 

O dilema sobre por que lado hai que usar o papel de aluminio é case tan antigo como este elemento da cociña. Poden usarse as dúas caras? Cal é a mellor? Estes días volveu a estenderse por redes sociais e WhatsApp un bulo que leva polo menos dous anos dando voltas, segundo o que, a outra cara do rolo (a máis brillante) leva unha capa protectora que impide que o aluminio estrague os alimentos e por iso debería ser esta a que está en contacto coa comida e non a outra.

Esta afirmación é falsa, como confirma a Organización de Consumidores e Usuarios (OCU) na súa páxina web: "É rotundamente falso afirmar que unha cara do papel e outra son distintas e teñen propiedades distintas. Son exactamente iguais salvo na cor. O papel de aluminio é igual de eficaz por ambas as caras. Non é tóxico a non ser que se inxira".

"A presenza dunha cara brillante ou mate é debido ao proceso de fabricación polo que pasa, a parte exterior de ambas as láminas, en contacto cos rodetes, quedará máis puída e por tanto máis brillante; mentres que a parte interna, en contacto coa outra lámina, terá un aspecto mate. As propiedades do papel de aluminio non ven afectadas en ningún momento por este proceso, posto que é posible utilizalo indistintamente por unha cara ou outra", indican dende unha marca comercializadora deste produto como é Albal.

No vídeo superior tedes o proceso de fabricación do papel de alumnio.

Zanxado!

FOTE: Verne/xornal El País

ADIVIÑA O PLANETA V

Publicado: 09/02/2017 13:23 por vgomez en CURIOSIDADES
20170209131756-planeta-urano.jpg

 

A contestación á pregunta do día anterior é VENUS.

Cada día de Venus dura 243 días terrestres. Pero as súas calidades extraordinarias non acaban aquí, posto que en Venus, o día dura máis que un ano. Como? Pois que un ano de Venus son 225 días terrestres, isto é, o día en Venus é 18 días terrestres máis longo que o seu ano. Por que sucede isto? A explicación é moi sinxela: a velocidade de rotación do planeta sobre o seu eixo é lentísima, tan lenta que tarda moito máis en virar sobre si mesmo que en virar ao redor do Sol.

E agora, a pregunta de hoxe:

Recoñeces o planeta da imaxe?

- A terra cando era "nova"

- Neptuno

- Urano

- Venus

Mañá a solución e... unha nova proposta!

FONTE: Revista Muy Interesante

ESTRATEXIA DO GECKOS

Publicado: 10/02/2017 07:51 por vgomez en NOTICIAS DAS CIENCIAS
20170208064553-sin-titulo.png

 

Os geckos ou salamanquesas son pequenos lagartos rápidos e áxiles, pero algunhas especies contan ademais con outra característica que lles axuda a escapar dos seus depredadores. Os seus corpos están recubertos por unhas escamas, parecidas ás dos peixes, que se desprenden con facilidade cando senten ameazados, dándolles certa vantaxe para fuxir.

Coñécense varios geckos con este tipo de escamas sobre a súa pel, aínda que no norte de Madagascar un equipo de biólogos atopou ao mestre nesta estratexia de escape: unha nova especie que non só conta coas escamas máis grandes que viron nestes lagartos. Tamén se rexeneran máis rápido do que se consideraba habitual nestes animais.

Tras estudar en profundidade este réptil e pasalo polo escáner, un equipo alemán publica esta semana na revista Peer J os detalles da morfoloxía de Geckolepis megalepis, como foi bautizado.

Esta salamanquesa mide uns sete centímetros de lonxitude, aínda que a súa cola alcanza os oito centímetros. Aliméntase de insectos e outros artrópodos. Os seus hábitos nocturnos e as características do seu hábitat (vive nunhas formacións cársticas chamadas tsingys, con cavernas e fisuras formadas en pedra calcaria), propiciaran que pasase desapercibido. Os biólogos observaron, ademais, que o gran tamaño dos seus escamas axuda a que se desprendan máis rápido, pois están unidas ao seu corpo dunha forma moi sutil. Segundo cren, as escamas grandes caen antes que as de menor tamaño.
Baixo as escamas teñen unha especie de segunda pel que tamén se perde durante ese proceso. A habilidade dos geckos con escamas para escapar dos seus depredadores supuxo un gran reto para os científicos que tentaron investigalos, pois sempre tiveron moitas dificultades para poder cazalos e estudalos sen que perdesen toda a súa pel. Os primeiros que estudaron a estes huidizos réptiles tiveron que recorrer ao algodón para atrapalos sen apenas tocalos. Agora usan bolsas de plástico, pero igualmente resulta moi difícil que non se desprendan dos seus escamas. Clasificalos tamén resulta complicado. De feito, aínda que ata hai poucos anos pensaban que só había tres ou catro especies, o seu estudo revelou que hai unhas 13 liñaxes xenéticos claramente diferenciados.
As escamas que se desprenden da pel son un exemplo das numerosas estratexias de camuflaxe e fuxida que a natureza ofrece aos réptiles. Por exemplo, a moitos lagartos cáeselles a cola cando son atrapados. As súas cores tamén lles axudan a camuflarse en distintas contornas, ben para sorprender ás súas presas ou para evitar converterse na dun depredador.

FONTE: Xornal El Mundo/Ciencia.

PLANTAS CARNÍVORAS

Publicado: 11/02/2017 08:35 por vgomez en CURIOSIDADES
20170209124626-20170206191704-planta-jarra-kavf-620x349-abc.jpg

Cephalotus follicularis, planta de xerra de Australia / Mitsuyasu Hasebe

Contemplar unha planta carnívora en acción é unha deses pequenos espectáculos da natureza que alguén cun mínimo de curiosidade non pode perderse. Como o vexetal atrapa ao incauto insecto para devoralo dunha forma digna do guion dunha película de terror de serie b é algo fascinante e repulsivo á vez. A idea de que unha planta aparentemente pasiva e inocente poida transformarse nun depredador e gozar da carne resulta escabroso. Como pode ocorrer? Que levou a diferentes especies a alimentarse desta forma?

Un novo estudo realizado por un equipo xaponés, chinés e estadounidense explorou as orixes dese apetito pola carne en varias plantas lejanamente relacionadas entre si, o que inclúe as de xerra australianas, asiáticas e americanas, que aparecen sorprendentemente similares ao ollo humano (e aos dos insectos). Aínda que cada especie desenvolveu o seu gusto carnívoro de forma independente, a investigación conclúe que a maquinaria biolóxica necesaria para dixerir insectos evolucionou dunha maneira sorprendentemente similar nas tres

As plantas de xerra capturan insectos atraéndoos nunha trampa de caída, unha folla en forma de copa cun interior ceroso e esvaradío que fai que sexa difícil subir por el e escapar ao cruel destino. Unha sopa de fluídos dixestivos atópase na parte inferior desta cámara e, cando a presa cae, rompe a súa carne e a súa exoesqueleto.

As plantas de xerra australianas, asiáticas e americanas posúen estas características a pesar de evolucionar de forma independente para converterse en carnívoras, como xa se descubrira nun estudo de 1992 publicado na revista «Science».

O novo estudo, publicado en «Nature Ecology and Evolution», baséase nesoutro traballo e pretende coñecer como chegaron estas plantas non relacionadas a compartir en común tantas cousa.

En efecto, a ruta para converterse en carnívoras foi notablemente similar para as tres especies examinadas: a Cephalotus follicularis (a planta australiana de xerra relacionada coa carambola ou froita de estrela), a Nepenthes alata (unha planta de xerra de Asia relacionada co trigo sarraceno) e Sarracenia purpurea (unha planta de xerra estadounidense relacionada cos kiwis). Unha análise xenética, que inclúe a secuenciación de todo o xenoma da Cephalotus, atopou fortes evidencias de que durante a súa evolución como carnívoras, cada unha destas plantas optou por moitas das mesmas proteínas antigas para crear os encimas para dixerir a presa.

Co tempo, nas tres especies, as familias de proteínas vexetais que nun principio axudaron na autodefensa contra a enfermidade e outros problemas convertéronse nas encimas dixestivas que vemos hoxe en día, segundo suxiren as pistas xenéticas. Estas encimas inclúen a quitinasa básica, que descompón a quitina -o compoñente principal do exterior duro dos exoesqueletos dos insectos- e a fosfatasa aceda púrpura, que permite ás plantas obter o fósforo, un nutriente crítico, de partes do corpo das vítimas.

As encimas nunha cuarta especie carnívora, a Drosera adelae, unha parente da Nepenthes que non é unha planta carnívora, tamén parecían compartir este camiño evolutivo.

Os resultados representan un exemplo de evolución converxente, no que especies non relacionadas evolucionan de forma independente para adquirir trazos similares, din os autores do estudo.

Como explica o estudo "as plantas carnívoras a miúdo viven en ambientes pobres en nutrientes, polo que a capacidade de atrapar e dixerir os animais pode ser indispensable dada a escaseza doutras fontes de alimento".

Segundo os autores, é sorprendente que as plantas estudadas tomasen unha ruta similar para converterse en depredadoras. A evolución converxente a miúdo funciona desta maneira. Por exemplo, aínda que as plantas do café e o chocolate desenvolveron a cafeína de forma independente, optaron por proteínas estreitamente relacionadas para producir a cafeína.

FONTE: Xornal abc/ciencia

 

A película de Theodore Melfi "Figuras ocultas", unha das candidatas para gañar o Óscar o próximo 26 de febreiro, rende homenaxe a tres mulleres excepcionais: Mary Jackson, Dorothy Vaughan e Katherine Johnson. O extraordinario das súas vidas é que conseguiron abrirse camiño nun mundo, o da tecnoloxía, vetado ás mulleres e nunha época, os anos cincuenta do pasado século, no que os prexuízos raciais (as tres eran negras) e a desigualdade sexual eran aínda máis groseiros que na actualidade. Nunca está de máis que unha narración, cinematográfica ou novelada, reivindique o papel que as mulleres xogaron en moitos dos momentos craves da ciencia durante o século XX. A historia de Jackson, Vaughan e Johnson, agora aplaudida nas pantallas, é sintómatica deste inxusto esquecemento, porque sen estas tres matemáticas e o labor que desenvolveron na NACA (axencia antecesora da NASA), o astronauta John Glenn non se converteu no primeiro ser humano en orbitar ao redor da Terra. E a carreira espacial estadounidense perdería, ou polo menos demorado, un dos seus grandes logros. Exemplos como o seu hai moitos máis, tamén escurecidos por quen conta a historia oficial. O nome de Joan Clarke, a muller que axudou a descifrar o código secreto dos nazis e que foi esencial para a súa derrota na Segunda Guerra Mundial, nunca viu o seu nome escrito xunto ao de Alan Turing. Aínda que ela, polo menos, si que sae representada no biopic do xenio matemático (Descifrando Enigma), un recoñecemento (menor) que non tiveron as 8.000 mulleres que formaban parte daquel proxecto.

Mencionar exemplos de películas con grandes orzamentos e realizadas pola maior industria audiovisual do mundo non é secundario cando falamos de mulleres e tecnoloxía. A produción cultural é unha ferramenta poderosa para a construción e reivindicación de modelos sociais, de aí a necesidade de que as mulleres non só sexan representadas, senón que se faga con xustiza e sen ocultar os seus méritos. A fría evidencia dos datos indica que neste momento os homes son maioría nos estudos de enxeñería e en todas as ramas técnicas; e tamén nos traballos relacionados con estas áreas (nin mencionar sequera nos postos directivos). Pero iso só demostra un arrastre histórico, non unha suposta "predisposición natural" cara a unha rama do coñecemento, unha concepción simplista que algúns trataron de demostrar botando man ás estatísticas.

Cristina Aranda, directora de Mulleres Tech (organización que busca espertar e potenciar o talento feminino no mundo dixital), cre que "a tecnoloxía non é masculina nin feminina, a tecnoloxía é divertida". E incide na necesidade de dar visibilidade a mulleres que sirvan como modelos para as nenas "os referentes que temos nos medios de comunicación dun hacker ou dun programador non son atractivos para as nenas. Elas non queren parecerse a eses señores". Como Aranda son xa moitas as mulleres, e afortunadamente tamén homes,  que impulsan un tipo de sociedade capaz de facer autocrítica, de reformularse os roles establecidos e deixar atrás os conceptos monolíticos do masculino e o feminino. O impulso dixital das novas xeracións pode ser unha excelente oportunidade para iso porque, como afirmaba Eduardo Galeano nunha frase que serve como lema a Mulleres Tech, "Moita xente pequena en lugares pequenos, facendo cousas pequenas, pode cambiar o mundo".
 

FONTE: José L. Álvarez Cedena/Xornal El País/Ciencia

ADIVIÑA O PLANETA VI

Publicado: 12/02/2017 10:09 por vgomez en CURIOSIDADES
20170211083841-planeta-cancri.jpg

 

A contestación á pregunta do día anterior é URANO.

Urano é o sétimo planeta do sistema solar e o cuarto máis masivo. Urano posúe a atmosfera planetaria máis fría do sistema solar; a súa temperatura mínima é -224 °C. O seu interior está composto primordialmente de xeo e roca.

E agora, a pregunta de hoxe:

Este planeta extrasolar ten unha masa moi parecida á Neptuno e atópase na constelación de Cancro a uns 41 anos luz da Terra. (Pista: tamén o chaman o planeta diamante)

- CoRoT 7b

- 51 Pegasi b

- Kepler-11

- 55 Cancri e

Mañá a solución e... unha nova proposta!

FONTE: Revista Muy Interesante

PASAPORTE A EUROVISIÓN 2017

Publicado: 12/02/2017 12:50 por vgomez en MÚSICA

 

O cantante Manel Navarro, coa canción composta por el "Do it for your lover", foi o elixido para representar a España no próximo festival de Eurovisión ao impoñerse no programa ’Obxectivo Eurovisión’ aos outros cinco participantes.

Unha selección que non gustou a moitos e que provocou un duro enfrontamento no programa. A gala transcorreu tensa desde os seus inicios. O público non ía pasar nin unha e así ocorreu. Tras coñecerse a puntuación dos cinco participantes houbo un empate entre Manel Navarro e Mirela. 58 puntos para os dous. De manterse o sistema de anteriores edicións o desempate estivese na man do público. Con todo, RTVE cambiou o procedemento para este ano e decidiu que se se daba un empate sería o xurado profesional, formado por Javier Cárdenas, Virginia Díaz e Xavi Martínez, quen tería a chave a Eurovisión. Ninguén sabía deste cambio. O público e os telespectadores foron informados cando se coñeceu o empate entre os dous artistas. Jaime Cantizano, presentador desta edición, anunciábao e o estudio viña abaixo.

Ao final a cantante Mirela quedou en segundo lugar, mentres que en terceira posición quedou LeKlein. En cuarto lugar situouse Maika,  mentres que Mario Jefferson, quedou no quinto posto e Paula Vermello pechou a clasificación.

O LXII Festival da Canción de Eurovisión celebrará a súa final na cidade ucraniana de Kiev, o 13 de maio.

Para os seguidoes deste evento, toda a información premendo AQUÍ.


A 167 KM/H EN BICICLETA

Publicado: 13/02/2017 07:31 por vgomez en OUTRAS COUSAS

 

O atleta austriaco Markus ’Max’ Stöckl bateu un novo récord de velocidade en bicicleta. O ciclista alcanzou os 167 km/h durante o seu descenso no deserto de Atacama (Chile). Stöckl, de 42 anos, necesitou once segundos e 650 metros para chegar a ese pico de velocidade sen necesidade de pedalear.

O deportista chegou "exhausto" á liña de meta debido á forte tensión que tivo que soportar durante o descenso de 1.200 metros. A montaña onde bateu o récord atópase a 3.972 metros de altura e ten un desnivel de 45 graos. O ciclista utilizou un traxe especial con airbag, similar ao que empregan os corredores de esquí e os saltadores e unha bicicleta de montaña sen modificacións, para non restar velocidade. Con este rexistro bateu a marca que lograra en 2011 cando alcanzou os 164,95 km/h no volcán do Cerro Negro de Nicaragua.

FONTE: Xornal El País

ADIVIÑA O PLANETA VII

Publicado: 14/02/2017 07:51 por vgomez en CURIOSIDADES
20170211084543-planeta-osiris.jpg

 

A contestación á pregunta do día anterior é 55 Cancri e.

55 Cancri e é o planeta máis próximo á súa estrela dentro do seu sistema planetario dos que coñecemos, e necesita menos de tres días para completar a súa órbita. Denomínano o "planeta diamante" porque case un terzo da súa masa é de carbono na forma de diamante, segundo descubriu un equipo internacional de astrónomos liderado por Nikku Madhusudhan.

E agora, a pregunta de hoxe:

Este planeta fora designado nun principio co nome dun deus exipcio. Sabes cal é?

- Anubis

- Osiris

- Isis

- Horus

Mañá a solución e... unha nova proposta!

FONTE: Revista Muy Interesante

ADIVIÑA O PLANETA VIII

Publicado: 15/02/2017 07:56 por vgomez en CURIOSIDADES
20170211085907-planeta-jupiter.jpg

 

A contestación á pregunta do día anterior é OSIRIS.

HD 209458 b foi designado non oficialmente como Osiris polos seus descubridores. O nome está á espera de aceptación pola Unión Astronómica Internacional (IAU). A súa órbita é de apenas 7 millóns de quilómetros, 0,047 UA e atópase na constelación de Pegaso, a uns 154 anos luz da Terra.

E agora, a pregunta de hoxe:

Ganímedes e Europa son dúas das súas lúas. De que planeta falamos?

- Marte

- Saturno

- Urano

- Xúpiter

Mañá a solución e... unha nova proposta!

FONTE: Revista Muy Interesante

20170215225412-puente-estrellas-0.jpg

 

As Nubes de Magallanes, as dúas galaxias satélites máis grandes da Vía Láctea, parecen estar conectadas por unha ponte estelar que se estende 43.000 anos luz, segundo informou un equipo internacional de astrónomos liderado por investigadores da Universidade de Cambridge (EE. UU.) O incrible achado foi publicado na revista Monthly Notices of the Royal Astronomical Society e baséase no censo estelar galáctico realizado polo Observatorio Espacial Europeo Gaia.

A misión Gaia remitiu de datos dunha calidade sen precedentes: un catálogo das posicións e o brillo dun billón de estrelas da nosa galaxia, a Vía Láctea, e os seus arredores. O que Gaia enviou á Terra é único pois ten maior campo de visión que o telescopio espacial Hubble e pode cubrir todo o ceo no canto dunha pequena porción.

Gaia varre todo o ceo en menos dun mes, polo que é capaz de rastrexar os seus cambios co tempo. Así, os expertos concentráronse na área ao redor das Nubes de Magallanes e empregaron os datos de Gaia para seleccionar estrelas pulsantes dun tipo particular: as chamadas RR Lyrae, moi antigas e non evolucionadas químicamente. Como estas estrelas estiveron desde os primeiros días da existencia das Nubes, ofrecen unha visión da historia desta curiosa parella cósmica.

Ao redor da Vía Láctea, as nubes son os exemplos máis brillantes e máis grandes de galaxias satelitales ananas. Coñecidas pola humanidade desde os albores da historia, as Nubes de Magallanes representaron un enigma ata a data. Grazas ás estrelas RR Lyrae puideron trazar a extensión da Gran Nube de Magallanes, descubrindo que esta posuía un "halo" de baixa luminosidade difusa que se estendía ata 20 graos desde o seu centro. En ausencia dunha órbita, os investigadores atoparon algo asombroso: unha corrente estelar.

As correntes de estrelas fórmanse cando un satélite (unha galaxia anana ou un cúmulo de estrelas) comeza a sentir a forza de marea do corpo ao redor do cal orbita. As mareas gravitacionales fan que se cren pequenas rexións onde a atracción gravitacional do satélite é equilibrada pola atracción do hóspede, deixando cada estrela unha pegada luminosa que dá pistas da órbita.
 

FONTE: Revista Muy Intersante

ADIVIÑA O PLANETA IX

Publicado: 16/02/2017 13:23 por vgomez en CURIOSIDADES
20170216131856-planeta-kepler.jpg

 

A contestación á pregunta do día anterior é XÚPITER.

Xúpiter, é sen dúbida o planeta máis grande e con maior masa do noso Sistema Solar. O seu diámetro é 11 veces máis grande que o do noso planeta. Ata 1.300 Terras poderían caber dentro do chamado "Rei dos Planetas".

E agora, a pregunta de hoxe:

O exoplaneta confirmado máis parecido á Terra dentro da zona habitable é...

- KOI-4878.01

- Kepler -186f

- Kepler-438 b

- Gliese 667 Cc

Mañá a solución e... unha nova proposta!

FONTE: Revista Muy Interesante

20170216135318-14870010643357.jpg

O organismo deste crustáceo mariño da especie "Hirondellea gigas" contiña substancias químicas / A. JAMIESON

O abismo Challenger, na Fosa das Marianas, é o lugar máis profundo da Terra. Para descender ata este remoto punto do Océano Pacífico situado a uns 11.000 metros de profundidade, o home tivo que deseñar sofisticados vehículos. Só tres persoas conseguírono: Don Walsh e Jacques Piccard en 1960 a bordo do batiscafo Trieste, e James Cameron en 2012 no submarino Deepsea Challenger. A contaminación xerada pola actividade humana, con todo, é xa de tal magnitude que está a chegar con sorprendente facilidade ás fosas submarinas máis profundas, como acaba de demostrar un equipo de investigadores británicos.

Segundo relatan nun estudo publicado esta semana en Nature Ecology & Evolution, atoparon «niveis extraordinariamente altos» de sustancias contaminantes en animais que viven en dous das fosas máis profundas do océano, a mencionada fosa das Marianas e a de Kermadec, a 10.047 metros. Trátase duns pequenos crustáceos coñecidos como anfípodos capaces de vivir a miles de metros de profundidade e moi voraces, pois comen practicamente todo o que atopan. En concreto, algunhas das criaturas analizadas para este estudo habitan a 10.000 metros de profundidade en zonas que, ademais, atopábanse a uns 7.000 quilómetros de distancia das zonas industriais máis próximas.

O rechamante deste estudo, segundo sinalan os seus autores, non é só que animais que viven en zonas tan profundas estivesen expostos a sustancias contaminantes xeradas indubidablemente pola actividade humana, senón tamén os altos niveis de polución detectados. E é que segundo aseguran, eses niveis son comparables aos da Baía de Suruga (Suruga Bay), unha das zonas industriais do noroeste do Pacífico máis contaminadas.

"Seguimos pensando nas profundidades do océano como un reino remoto e prístino, a salvo do impacto humano, pero a nosa investigación demostra que, tristemente, isto non podería ser máis incerto", declarou Alan Jamieson, investigador da Universidade de Newcastle e autor principal deste estudo.
Sustancias prohibidas desde os 70

Os organismos dos crustáceos contiñan Compostos Orgánicos Persistentes (COPs), algúns dos cales foron prohibidos hai décadas debido ao gran impacto ambiental que causaban. Pero debido ás súas características, persisten moitos anos no ambiente. Os COPs son sustancias que normalmente foron sintetizadas, é dicir, non se dan na natureza dunha maneira natural, e son resistentes á degradación ou se degradan moi lentamente, polo que tenden a acumularse. Entre eles figuran algúns pesticidas, bifenilos policlorados (PCB) e polibromodifenil éteres (PBDE).

Os bifenilos policlorados (PCB) foron masivamente utilizados pola industria para fabricar illantes para equipos eléctricos. Con todo, a súa produción prohibiuse a finais dos 70 en EEUU e na actualidade o seu uso non está permitido na maior parte do planeta, pois se trata de sustancias moi nocivas para o medio ambiente. Segundo datos ofrecidos por este equipo de investigadores, desde os anos 30 do século pasado ata finais dos anos 70, cando foron vetados, a produción total de PCB nesa rexión foi de 1,3 millóns de toneladas. Parte desa cantidade chegaría á natureza por distintas vías, como accidentes industriais, verteduras e filtracións.

Doutra banda, os polibromodifenil éteres (PBDE) son moi utilizados como retardantes de chama en plásticos e escumas. Outros estudos detectaron restos destes produtos en todo tipo de ecosistemas terrestres e mariños -mesmo no Ártico- e en numerosas especies animais, como as baleas.
Acumulación a través da cadea alimentaria

Os animais analizados foron recollidos durante inmersións no Océano Pacífico realizadas cun submarino deseñado polo propio Jamieson. O vehículo robótico recolleu mostras de dúas especies de crustáceos endémicas da fosa de Kermadec (Hirondellea dubia e Bathycallisoma schellenbergi) a unha profundidade de entre 7.227 e 10.000 metros de profundidade, e da especie Hirondellea gigas na fosa das Marianas, a profundidades de entre 7.841 e 10.250 metros.

Os autores cren que o máis probable é que as sustancias contaminantes chegasen a esas fosas pola acumulación de lixo que contiña plástico e a través de animais mortos que consumirían fragmentos de plásticos e que, ao afundirse, convertéronse á súa vez en comida para estes crustáceos mariños e outros animais que habitan nese remoto ecosistema.

O seu seguinte obxectivo será tentar entender as consecuencias desta contaminación e que efectos pode ter noutros ecosistemas máis amplos, pois ao ir acumulándose as sustancias químicas a través da cadea alimentaria, cando alcanzan o fondo do océano a súa concentración é moito maior que a que hai na superficie do mar. "A nosa investigación mostra que as profundidades do océano non só non son lugares remotos, senón que están fortemente conectados ás augas máis superficiais, o que significa que todo aquilo que arroxamos ao fondo do mar volverá á superficie algún día con outra forma", advirte o científico.

ADIVIÑA O PLANETA X

Publicado: 17/02/2017 12:17 por vgomez en CURIOSIDADES
20170216132536-planeta-saturno.jpg

 

A contestación á pregunta do día anterior é KEPLER-438 B.

Kepler-438 b está situado a 472,9 anos luz do Sistema Solar. O seu descubrimento foi estatisticamente confirmado en xaneiro de 2015 e tanto a súa masa, radio como temperatura de equilibrio convérteno no mellor candidato atopado ata a data e posiblemente onde achar vida.

E agora, a pregunta de hoxe:

Este hexágono xigante é unha das súas calidades máis rechamantes. En que planeta está?

- Urano

- Xúpiter

- Saturno

- Neptuno

Mañá a solución e... unha nova proposta!

FONTE: Revista Muy Interesante

ADIVIÑA O PLANETA XI

Publicado: 18/02/2017 21:57 por vgomez en CURIOSIDADES
20170216133124-planeta-tresb.jpg

 

A contestación á pregunta do día anterior é SATURNO .

O hexágono xigante que rodea o polo norte de Saturno chamou a atención de astrónomos e afeccionados. Trátase dun patrón nubrado persistente localizado a aproximadamente 78°N. O curioso é que o hexágono non se despraza longitudinalmente como outras nubes da atmosfera visible.

E agora, a pregunta de hoxe:

O planeta máis grande descuberto ata a data?

- Xúpiter

- TrES-4b

- Kepler-64b

- WASP-12b

Mañá a solución e... unha nova proposta!

FONTE: Revista Muy Interesante

MOLEY, O CHEF ROBOT

Publicado: 19/02/2017 12:11 por vgomez en OUTRAS COUSAS

 

Nun futuro moi próximo, cando nun restaurante cedamos a ese costume tan español de querer entrar na cociña para felicitar ao chef, é probable que sexamos incapaces de facelo a non ser que saibamos algunha linguaxe de programación. Porque tras os fogóns, en lugar de alguén con gorro de cociñeiro, atoparemos un robot. Talvez o da linguaxe de programación sexa un pouco esaxerado... porque o robot entenderanos de todos os xeitos. De feito ese prodixio xa existe e podes comunicarche con el a través dunha pantalla táctil ou unha aplicación móbil.

Ata hai ben pouco a idea dun robot cociñeiro pertencía tan só ao terreo da imaxinación, e non con moi bos resultados. Na actualidade, con todo, as máquinas ocupan practicamente calquera espazo da nosa vida cotiá, e a cociña non ía quedar á marxe.

O que ata agora coñeciamos como robot de cociña non pasaba de ser un aparello capaz de triturar, cocer, bater e fritir alimentos. Unha máquina útil pero moi afastada da imaxe que temos dun robot. Moley é completamente distinto, xa que se trata dunha cociña con todo o necesario (forno microondas e vitrocerámica incluída) que desprega dous brazos robóticos de alta precisión capaces de facer o traballo completo... e limpar despois. O creador deste robot é Mark Oleynik, un matemático e programador que está convencido de que a súa idea será un éxito porque, grazas a Moley, calquera poderá ter acceso a comer pratos realizados polos mellores cociñeiros do mundo. Á fin e ao cabo, asegura Oleynik, o segredo dos chefs está na súa imaxinación: se fósemos capaces de ter exactamente a mesma materia prima, con idénticas cantidades, os mesmos procesos de cociñado e os movementos exactos para levar a cabo as receitas (incluído o emplatado), todos poderiamos realizalos. E iso é o que fai Moley, posto que primeiro captura os movementos dos cociñeiros para reproducilos despois; aínda que esa precisión mecánica nunca poderá substituír, segundo Oleynik, a creatividade dun verdadeiro mestre da cociña.

FONTE: José L. Álvarez Cedena/Xornal El País

ADIVIÑA O PLANETA XII

Publicado: 20/02/2017 08:38 por vgomez en CURIOSIDADES
20170216133658-planeta-marte.jpg

 

A contestación á pregunta do día anterior é TRES-4b.

TRES-4b, a 1.400 anos luz na constelación de Hércules, é o planeta máis grande descuberto ata a data. Ten polo menos 0,84 veces a masa de Xúpiter e unha densidade de 0,23 g/cm3.

E agora, a pregunta de hoxe:

Neste planeta atópase a montaña máis alta do Sistema Solar.

- Mercurio

- Venus

- Terra

- Marte

Mañá a solución e... unha nova proposta!

FONTE: Revista Muy Interesante

ADIVIÑA O PLANETA XII (REMATE)

Publicado: 21/02/2017 07:54 por vgomez en CURIOSIDADES
20170216134125-planeta-marte.jpg

 

A contestación correcta á pregunta de onte é MARTE.

En Marte atópase o Monte Olimpo, a montaña máis alta do Sistema Solar. O macizo central deste volcán elévase aproximadamente entre 22-23 quilómetros sobre a chaira, o que representa tres veces a altura do monte Everest. Marte é o segundo planeta máis pequeno do sistema solar.

Así remato esta serie sobre os planetas.

Moi pronto, ADIVIÑA O MONUMENTO NATURAL!

FONTE: Revista Muy Interesante

                Imaxe de Ceres tomada pola sonda "Dawn" / NASA

 

Unha das grandes preguntas sobre a vida na Terra é como apareceron os océanos e os compostos orgánicos que necesitaba para florecer. Na orixe do Sistema Solar, o embrión do noso planeta estaba tan preto do Sol que non se podían formar auga líquida nin algúns compostos orgánicos. Só máis aló da chamada liña de neve, na parte exterior do cinto de asteroides, dábanse as condicións necesarias. Os ingredientes básicos para a vida puideron ser, en orixe, alieníxenas, pois é probable que gran parte da auga que alberga o planeta e posiblemente compostos de carbono chegasen a bordo de asteroides ou cometas formados máis aló da liña de neve.

Un novo estudo publicado na semana pasada reforza esa teoría. A sonda Dawn da NASA atopou compostos orgánicos na superficie de Ceres, un planeta anano do cinto de asteroides situado entre Marte e Xúpiter. Desde que a nave chegou a este corpo de 950 km de diámetro na primavera de 2015, os seus instrumentos demostraron que contén auga xeada, compostos hidratados. Ata podería esconder un océano subterráneo.

Para este estudo, a sonda analizou unha zona duns 1.000 km2 ao redor de Emutet, un cráter duns 50 km de diámetro. Os espectrómetros de luz visible e infravermella detectaron a presenza de materia orgánica alifática, composta por átomos de carbono e hidróxeno. A resolución das medicións non permite determinar de que elementos se tratan, pero os responsables da misión apuntan a que podería tratarse de asfaltita ou kerita, hidrocarburos similares ao alcatrán.

No estudo publicado en Science, os responsables da misión sinalan que é improbable que eses compostos chegasen polo impacto dun asteroide, pois desaparecerían coas altas temperaturas do choque. Ademais, a súa distribución pola superficie non cadra cunha orixe externa. Todo isto apunta a que Ceres, un corpo que foi planeta, asteroide e agora o planeta anano máis próximo á Terra, cuxa superficie gris comparábase co inerte formigón, resulta ter minerais hidratados, auga xeada, carbonatos, sales e materia orgánica, unha “contorna de química complexa” favorable para a aparición de vida.

As deteccións da sonda Dawn, á que quedan cinco meses de misión ao redor de Ceres, supoñen unha confirmación de que asteroides e cometas conteñen abundante auga, así como compostos precursores da vida.

FONTE: Xornal El País/Ciencia

ZELANDIA, UN NOVO CONTINENTE

Publicado: 22/02/2017 07:49 por vgomez en NOTICIAS DAS CIENCIAS

Nuevo continente Zealandia

Hai pouco máis de dez anos, Plutón perdeu a súa condición de planeta e cambiou o que se ensinou nas escolas durante décadas. Agora é posible que os libros de ciencia teñan que engadir un continente "case totalmente inmerso nas augas do sueste do Pacífico" nos seus mapas. Só as súas montañas máis altas, o 6% do seu territorio, asómanse sobre o mar: son Nova Zelandia e Nova Caledonia. Científicos do centro neozelandés GNS Science publicaron o descubrimento de Zelandia (nomeado como Zealandia en inglés), na revista da Sociedade Xeolóxica de América (GSA), dúas semanas despois de que se atopasen restos doutro continente baixo o océano Índico. Zelandia cobre unha área de 4,9 millóns de quilómetros, da que forman parte Nova Zelandia (cunha extensión de 268.680 quilómetros cadrados) e Nova Caledonia (con 19.000 quilómetros cadrados).

O equipo do GNS Science empezou a investigar a posible existencia do continente hai 20 anos, pero só agora logrou probar, a través de datos recadados por sensores submarinos, que Zelandia reúne as condicións necesarias para ser clasificado como tal: elevación sobre a zona circundante, xeoloxía distintiva, unha área ben definida e unha codia máis grosa que o chan oceánico normal. Segundo o estudo, os bordos da codia continental de Australia e do "novo" continente chegan tan preto como 25 quilómetros entre si.

Os investigadores sosteñen que Zelandia formouse despois da desintegración do supercontinente Gondwana, desde hai 85 millóns de anos ata hai uns 30 millóns de anos. "Aos 30 millóns de anos, o continente estaba en sumerximiento máximo: hai calcarias por todas partes. Desde entón, a converxencia ao longo e preto da fronteira da placa do Pacífico-Australia levantou partes de Zelandia que formaron as illas de Nova Zelandia", explica un dos investigadores.

O xeólogo defende que a importancia de Zelandia vai máis aló de engadir un nome á lista de continentes. "É o continente máis fino e máis pequeno que se atopou, e o feito de que estea tan mergullado pero non fragmentado faino útil para explorar a cohesión e desintegración da codia continental", afirma. Explica tamén que Zelandia proporciona un novo contexto de "unha terra que se fixo máis pequena e afundiuse baixo as ondas" para os estudos de bioloxía evolutiva, que poden explicar as orixes da flora e fauna endémicas de Nova Zelandia e Nova Caledonia.

Segundo o conxunto de datos dos satélites e buques de investigación que mapean todo o planeta, xa non hai ningún outro lugar para ocultar un continente mergullado, polo menos non uno tan grande como o que acharon os científicos neozelandeses.

Que Zelandia sexa recoñecido pola comunidade científica non é unha cuestión de apelar a ningún organismo e tampouco hai unha lista oficial de que continentes existen (de feito, algúns xeólogos afirman que hai catro, mentres que outros sosteñen que son sete). O traballo será validado cando outros científicos empecen a mencionalo nas súas investigacións.

FONTE: Xornal El Pais/Ciencia

ADIVIÑA O MONUMENTO NATURAL

Publicado: 23/02/2017 09:42 por vgomez en CURIOSIDADES
m1

 

É probable que a Torre de Pisa, a Estatua da Liberdade de Nova York, a Torre Eiffel de París ou o Coliseo de Roma, sexan ben coñecidos por todos, pero a natureza alberga tamén unha beleza sen parangón a través dos seus monumentos naturais.

Un monumento natural é un elemento natural de singular valor paisaxístico, xeolóxico, histórico ou doutro tipo (mesmo valor simbólico), desde unha árbore centenaria ata un bosque, unha cova, unha illa, etc. e cuxa conservación aconsella un tipo de protección especial, xa que normalmente atópanse fóra dunha contorna susceptible de ter unha protección superior.

Imos por a proba os teus dotes de recoñecemento. Comezamos!

A que famoso canón corresponde esta espectacular fotografía?

- O Canón do Antílope.

- O Gran Canón do Colorado.

 - O Canón ol Kali Gandaki.

Mañá a solución e... unha nova proposta!

FONTE: Revista Muy Interesante

TRAPPIST-1 E SETE TERRAS

Publicado: 23/02/2017 10:36 por vgomez en NOTICIAS DAS CIENCIAS

 

A 39 anos luz da Terra, na constelación de Acuario, hai unha estrela anana, ultrafría e moi tenue chamada TRAPPIST-1. Na nosa galaxia hai millóns e millóns de estrelas desta clase, denominadas ananas vermellas ou ananas M. Pero TRAPPIST-1 converteuse xa nunha estrela moi especial á que boa parte dos telescopios terrestres, sen dúbida, van seguir apuntando. E é que este astro é o corazón dun sistema solar repleto de planetas que parecen ser similares ao noso.

Nada menos que sete mundos atopáronse xa ao redor desta estrela, todos eles con tamaños parecidos ao da Terra e certas características que, en principio, permitiríanlles ter auga líquida e, como consecuencia diso, albergar algún tipo de vida. Destes sete planetas, tres son particularmente prometedores para ser considerados xemelgos da Terra, pois están na chamada zona habitable da súa estrela e probablemente trátase de mundos rochosos. No noso sistema solar, a Terra, Marte, Mercurio e Venus son os únicos planetas rochosos.

O extraordinario achado foi anunciado onte mediante a publicación simultánea do estudo na revista Nature e nunha rolda de prensa organizada pola NASA. E é que nunca antes atopouse un sistema solar tan próximo con tantos planetas tan parecidos ao noso. A procura comezou nos anos 90, cando se descubriron os primeiros planetas fóra do noso sistema solar (chamados exoplanetas ou planetas extrasolares).

Segundo detalla o equipo que asina o descubrimento, os planetas deste sistema solar foron denominados TRAPPIST-1b, c, d, e, f, g e h, en orde crecente de distancia da súa estrela.

O sistema de TRAPPIST-1 non foi descuberto agora. En maio de 2016 anunciouse o achado de tres planetas orbitando esta anana vermella, cuxa descrición se publicou tamén na mesma revista (os primeiros foron TRAPPIST-1 b, c e d). As novas observacións realizadas para investigar mellor eses mundos permitiron detectar outros catro planetas.

Os sete planetas descritos neste estudo foron descubertos mediante unha técnica denominada de tránsito, consistente en mirar á estrela e vendo as diminucións de luz cando os planetas pasan por diante, é dicir, cada planeta causa unha pequena eclipse na súa estrela.

O descubrimento foi acollido pola comunidade científica cunha mestura de entusiasmo e de cautela.

FONTE: Xornal El Mundo/Ciencia

CHEGOU O ENTROIDO

Publicado: 24/02/2017 07:57 por vgomez en OUTRAS COUSAS
20170223131506-entroido.png

 

Chegou o Entroido! Festa popular e rural, que nas vilas pasa a ser carnaval. Tempo de transgresións e onde, case todo, está permitido.

Pero tamén días de descanso: 27, 28 de febreiro e 1 de marzo (luns, martes e mércores respectivamente).

Vémonos o xoves, día 2!

Que o pasedes ben!

ADIVIÑA O MONUMENTO NATURAL II

Publicado: 25/02/2017 11:57 por vgomez en CURIOSIDADES

m2

 

A contestación á pregunta do día anterior é O CANÓN DO COLORADO.

O Canón do Colorado ou Gran Canón é unha espectacular e escarpada garganta escavada polo río Colorado e localizada no norte de Arizona, Estados Unidos. Este monumento natural é moi que coñecido, pois foi protagonista de moitas películas e campañas de publicidade. Esta garganta acumula unha idade xeolóxica de máis de 6 millóns de anos.

E agora, a pregunta de hoxe:

Estamos ante o maior deserto de sal do mundo. É o...

- Salar de Uyuni  

- Salar de Bonneville

- Salar de Etosha

Mañá a solución e... unha nova proposta!

FONTE: Revista Muy Interesante

A TÚA PROPIA BOTICA

Publicado: 25/02/2017 11:57 por vgomez en HERBAS MEDICINAIS

 

É frecuente no inverno ter dor de gorxa, por causa do frío, coa consecuente tose. Neses casos acudimos como remedio a caramelos ou pastillas para calmar dalgún xeito os síntomas anteriormente indicados.

Hoxe propóñoche que elabores ti mesmo caramelos dese tipo dun xeito sinxelo.

Eso si, coidado co lume as queimaduras!

COCHES ELÉCTRICOS E COMPETICIÓNS

Publicado: 26/02/2017 08:43 por vgomez en ZONA VERDE

 

Para a maioría, a Fórmula I é un espectáculo, moi caro, no que unha vintena de pilotos compiten por premios millonarios. Para os afeccionados, é un deporte apaixonante; para as compañías patrocinadoras, un aparello publicitario a nivel mundial. E, con todo, a faceta máis importante das carreiras automobilísticas para o condutor habitual non é ningunha destas tres, senón a cantidade de avances tecnolóxicos que chegan aos coches despois de ser probados a toda velocidade nos monoplazas de Fernando Alonso, Lewis Hamilton ou Sebastian Vettel. Os exemplos son numerosos e inflúen especialmente na eficiencia e seguridade dos coches. Os novos materiais nos pneumáticos para soportar temperaturas extremas e aumentar o agarre, os freos de disco, os famosos KERS (freos regenerativos), os sistemas de cambio automáticos ou secuenciales (adaptados despois para incluír en vehículos para persoas con mobilidade reducida) ou a tecnoloxía aeronáutica (para conseguir materiais máis resistentes e lixeiros mellores deseños), son algunhas das innovacións que pasaron dos circuítos ás rúas. As achegas non se reducen á Fórmula I, posto que algúns modelos de marcas moi coñecidas como Subaru, BMW ou Volkswagen debutaron en grandes rallies antes de lanzarse ao mercado.

Dentro desta carreira tecnolóxica o seguinte paso que debe xeneralizarse é a utilización dos coches eléctricos na alta competición. O español Albert Bosch, o primeiro piloto en participar no Rally Dakar cun vehículo 100% eléctrico en 2015, cre que ese momento xa está aquí: "O reto tecnolóxico superouse con fartura, de feito a fiabilidade dun motor eléctrico, tanto no uso en carreiras, como no uso civil é moito maior que un coche de combustión". Bosch, reputado deportista e aventureiro (subiu aos cumes máis altos dos cinco continentes, ademais de cruzar a Antártida en solitario, entre outros logros ao alcance de moi poucos) destaca o compoñente divulgativo que as carreiras automobilísticas poden ter para reivindicar as enerxías renovables.

Para Bosch, interese, vontade e investimento por parte das compañías e as institucións públicas son as tres condiciones que poden levar a que os coches eléctricos representen unha revolución tecnolóxica de enorme repercusión e rápida expansión, equiparable á que protagonizaron no seu día os smartphones: "As carreiras deben servir para desenvolver tecnoloxías ao servizo da sociedade e o que a sociedade necesita agora son coches que non contaminen".

FONTE: José L. Álvarez Cedena/Xornal El País

ADIVIÑA O MONUMENTO NATURAL III

Publicado: 27/02/2017 08:48 por vgomez en CURIOSIDADES
m3

 

A contestación á pregunta do día anterior é O SALGAR DE UYUNI.

O salgar de Uyuni é o máis grande de salgárelos do mundo e atópase en Bolivia, na rexión de Potosí. A súa superficie alcanza o 10.582 km² e produce máis de 10.000 millóns de toneladas de sal ao ano. Tamén é a maior reserva de litio do planeta. É o resultado da desaparición de dous lagos prehistóricos: hai 40.000 anos este deserto de sal estaba cuberto polo Lago Minchinnota e hai 11.000 anos, polo lago Tauca.

E agora, a pregunta de hoxe:

O seu caudal é de 1.756 m³/s e representa un dos maiores atractivos naturais de Arxentina.

- As cataratas del Niágara

- As cataratas de Iguazú

- As cataratas de Salto Ángel

Mañá a solución e... unha nova proposta!

FONTE: Revista Muy Interesante

PREMIOS ÓSCAR 2017

Publicado: 27/02/2017 09:46 por vgomez en OUTRAS COUSAS

 

Na pasada madrugada celebrouse a gala da 89ª Entrega de los Premios Óscar Dolby Theatre, Los Ángeles-California (Estados Unidos). Estes foron os galardoados:

Mellor Película:  “Moonlight” Barry Jenkins

 Mellor Actriz: Emma Stone por “La La Land”

Mellor Actor: Casey Affleck por “Manchester fronte ao mar”

Mellor Actriz de Reparto: Viola Davis por “Fences”

Mellor Actor de Reparto: Mahershala Ali por “Moonlight”

Mellor Director: Damien Chazelle por ”La La Land”

Mellor Guión Adaptado: Barry Jenkins e Tarell Alvin McCraney por “Moonlight”

Mellor Guión Orixinal: Kenneth Lonergan por “Manchester fronte ao mar”

Mellor Canción Orixinal: City of Stars de “La La Land”

Mellor Banda Sonora Orixinal: Justin Hurwitz por “La La Land”

Mellor Fotografía: Linus Sandgren por” La La Land”

Mellor Curto de Ficción:Sing”

Mellor Curto Documental: “Os Cascos Brancos”

Mellor Montaxe: John Gilbert por “Ata o último home

Mellores Efectos Visuais:  “O libro da Selva”

Mellor Deseño de Produción:La La Land·

Mellor Película de Animación:Zootrópolis”

Mellor Curto de Animación:Piper”

Mellor Película de Fala Non Inglesa: “O Viaxante”

Mellor Mestura Musical: “Ata o último Home”

Mellor Montaxe Musical: ”A chegada”

Mellor Documental: “O.J.: Made in America”

Mellor Vestiario:Animais fantásticos e onde atopalos”

Mellor Maquillaxe: “Escuadrón Suicida”

Parabéns aos gañadores!

FONTE: Xornal La Vanguardia

ADIVIÑA O MONUMENTO NATURAL IV

Publicado: 28/02/2017 09:17 por vgomez en CURIOSIDADES
m4

 

A contestación á pregunta do día anterior é as CATARATAS DE IGUAZÚ.

As cataratas de Iguazú localízanse sobre o río Iguazú, en Arxentina, América do Sur. Absolutamente inmersas en áreas protexidas, estas impresionantes cataratas están formadas por 275 saltos. O seu salto de maior caudal e tamén o máis alto é a "Garganta do diaño". Desde 2012 son oficialmente una das "Sete marabillas naturais do mundo".

E agora, a pregunta de hoxe:

Estamos ante un dos monólitos máis grandes do mundo. Sabes cal é?

- Pena de Bernal, en México.

- Sigiriya, en Sri Lanka.

- Uluru, en Australia.

Mañá a solución e... unha nova proposta!

FONTE: Revista Muy Interesante