Facebook Twitter Google +1     Admin

Se muestran los artículos pertenecientes a Mayo de 2018.

O CEO DO MES: MAIO 2018

 

8 de maio: Cuarto Minguante

15 de maio: Lúa Nova

22 de maio: Cuarto Crecente

29 de maio: Lúa chea

Chuvia de meteoros:  Eta Acuáruridas: do 19 de abril ao 28 de maio, con máximo o 6-7 de maio. O seu radiante parece centrarse na constelación de Acuario, preto dunha das estrelas máis brillantes da constelación, Eta Aquari. Os meteoros que vemos actualmente como membros desta chuvia, separáronse do cometa Halley hai centos de anos.


No hay comentarios. Comentar. Más...

A ORIXE DAS PALABRAS: "PEPE"

¿Por qué llamamos Pepe a quienes se llaman José? 

De Xosé a Pepe / Imaxe: cosaspracticas.lasprovincias.es

De Manolo, Lolo. De Xavier, Xavi. E de Xosé... Pepe. Aínda que non pareza que o apelativo teña moito que ver co nome do que procede, todo ten unha lóxica.


Nos conventos, durante a lectura das Sacras Escrituras, mencionábase día si día tamén ao bo de San Xosé nelas. San Xosé era o pai putativo de Cristo, aparecendo nos textos como "Sanctus Josefus Pater Putativo Christi" e, sendo abreviado "Pater Putativo" en "P. P.", a xente lía "Sanctus Josephus, P. P. Christi" Así que para simplificar dicían "P. P" (non, o partido político non). Por iso é polo que aos Xosé chámeselles Pepe.


O día de San Xosé foi instaurado por primeira vez polo papa Sixto IV no século XV.


FONTE: abc.es/sociedade


No hay comentarios. Comentar. Más...

COMO NOS ENGANA O CEREBRO II

¿Cambian los puntos de color?

Cambian os puntos de cor? / Elke Lingelbach, académico alemán no Institut für Augenoptik Aalen

Instrucións: Permite que a túa mirada vague ao redor da figura. Concéntrate nun dos puntos de intersección de cando en vez.

Efecto: Os puntos que non están centrados no teu campo visual deberían aparecer parpadeando de negro a branco, cun efecto de «escintilación». Se te fixas nun dos puntos, aparecerá constantemente branco.

Explicación: A reixa escintilante é unha ilusión de contraste de luminosidade simultánea. Os puntos ás veces experiméntanse como negros cando en realidade son brancos. Baumgartner (1960) cre que o efecto débese a procesos inhibitorios nas células ganglionares da retina, as neuronas que transmiten sinais do ollo ao cerebro.

FONTE: abc.es/ciencia

 
No hay comentarios. Comentar. Más...

A BIOLOXÍA É A TECNOLOXÍA MÁIS PODEROSA DO PLANETA

 

Nun artigo de 2015 a revista Wired titulaba un texto sobre Ginkgo BioworksMóvete, Jony Ive. Os biólogos son as novas estrelas do deseño”. O titular contiña a un tempo unha advertencia e unha profecía. A advertencia ía dirixida a Jonathan Ive, director xefe de Deseño de Apple, un dos grandes gurús das tendencias creativas. A profecía indica un camiño que se está comezando a explorar pero que terá unha importancia crecente nos próximos anos: o mercado do deseño intelixente con organismos vivos. Unha tecnoloxía que Ginkgo Bioworks define na súa web como “deseño de microbios personalizados para clientes en múltiples mercados”.

A pregunta é como se fabrican estes microbios e como se lles pode domesticar para que sirvan ás nosas necesidades. A resposta tena Christina Agapakis, directora creativa da compañía: “o que facemos é deseñar ADN. O ADN é o código da célula, o que lle di que ten que facer. Así que nós podemos deseñar novos comportamentos para as células collendo ADN e xenes doutros organismos e poñéndoos dentro das bacterias”. Soa fácil, pero como aseguraba nunha entrevista a The Boston Globe Jeff Lou, responsable de robótica da compañía, “a bioloxía é a tecnoloxía máis poderosa do planeta e aínda non a entendemos. Deseñar e facer enxeñería con ela é difícil e debemos facelo con respecto”.

Os defensores destas novas tecnoloxías cren que terán aplicacións en numerosos campos: desde a agricultura á medicina, pasando pola cosmética, as enerxías renovables ou a produción alimenticia. Ao fin e ao cabo, como di Agapakis, a bioloxía “ten 4.000 millóns de anos de experiencia”, e non hai nada que sexa tan versátil, adaptable e imaxinativo para resolver problemas como a vida. Así que aparentemente só temos que imitala primeiro e superar as súas limitacións despois. Os biólogos convértense desta forma, como anticipaba Wired, en deseñadores e enxeñeiros, xa que pasan de observar e estudar a biosfera a modificala para os nosos propios intereses. Por suposto, semellante actividade esperta algunhas suspicacias e ten certas connotacións éticas, algo que non resulta novo nunha rama da ciencia, a xenética, afeita estar baixo os focos. Para mal… e para ben. Forbes publicou o pasado mes de decembro un artigo no que revelaba os centos de millóns de dólares que distintos investidores estaban a dedicar a empresas como Ginkgo Bioworks. Un capital que crecerá nos próximos anos ata facer da biotecnoloxía a gran industria do futuro. Vijay Pande, pioneiro da intelixencia artificial, afirmaba en Forbes que “a bioloxía se atopa agora no lugar en que se atopaba a ciencia dos computadores hai 50 anos. Por iso investir nela é unha gran oportunidade”. Parece que "hackear" a vida é xa un gran negocio; se deixan as decisións en mans dos científicos adecuados, seguro que será tamén unha gran axuda para facer do noso mundo un lugar mellor.

FONTE: José L. Álvarez Cedena/Xornal El País

No hay comentarios. Comentar. Más...

VÍDEO DE REALIDADE VIRTUAL DE MUNDOS INCRIBLES

 

Hai un ano un grupo de astrónomos e curiosos creou un vídeo de realidade virtual de mundos incribles: exoplanetas calcinados pola súa estrela, percorridos por inmensas ondas ou cubertos de lava.

Na realidade estes mundos están fóra do alcance de calquera nave, pero o vídeo permítenos por un momento imaxinar algúns dos fascinantes lugares que hai na Vía Láctea. En total, as imaxes lévannos a seis exoplanetas. Algúns deles son Wasp-121 b, un mundo tan próximo á súa estrela que a súa atmosfera está a ser expulsada, Kepler-62e, un planeta que podería estar cuberto por un océano global e sucado por ondas monstruosas e 55 Cancri e, un auténtico inferno cuberto de lava e sacudido por enormes tormentas de raios.

As espectaculares imaxes, filmadas en primeira persoa e cunha perspectiva de 360 graos, foron deseñadas por un equipo de astrofísicos da Universidade de Exeter xunto a persoas de «We The Curious», unha organización educativa e divulgativa de Bristol e un estudo de animación de Cornwall, chamado «Engine House».

FONTE: abc.es/ciencia
 
No hay comentarios. Comentar. Más...

NA PROCURA DA FELICIDADE

 

Tal Ben-Shahar é Doutor en psicoloxía e filosofía e ten o récord da materia con maior número de estudantes da historia da Universidade de Harvard: máis de 1400 alumnos por semestre. Grazas ao seu curso de Psicoloxía Positiva, o profesor Tal Ben-Shahar gañou pronto entre os estudantes o alcume do "profesor da felicidade". As súas leccións dende a ciencia sobre como afrontar a vida con entusiasmo e alegría saltaron da aula para converterse en bestsellers de éxito mundial. É autor de libros como "Elixe a vida que queres" ou "Practicar a felicidade", entre outros, nos que nos fala sobre as emocións e a aprendizaxe, a creatividade, a capacidade de innovación, e en definitiva, a mellora da vida diaria das persoas. As relacións sociais, a amizade, o manexo das emocións negativas ou as rutinas cotiás para aumentar a felicidade, son algunhas das claves que comparte nas súas clases sobre a ciencia da felicidade en universidades como IDC-Herzliya (Israel) e en conferencias de todo o mundo. Pódese aprender a ser feliz? A resposta de Ben-Shahar é "si, podemos cambiar os nosos niveis de felicidade", pero vai máis aló e reclama que deberiamos ensinar nas escolas para ser felices.
No hay comentarios. Comentar. Más...

O UNIVERSO É FINITO

universo

A teoría final do científico británico, Stephen Hawking, predí que eo universo é finito e es máis simple que moitas hipóteses actuais sobre o Big Bang / Imaxe: unamglobal.unam.mx

A última teoría sobre a orixe do universo de Stephen Hawking, desenvolvida en colaboración co profesor Thomas Hertog, da universidade KU Leuven, foi publicada esta semana polo Journal of High-Energy Physics. A teoría, que foi aceptada para a súa publicación antes da morte do físico británico o pasado 14 de marzo, predí que o universo é finito e máis simple do que establecen os actuais estudos sobre o Big Bang, segundo unha nota difundida polo European Research Council (ERC), que apoia o traballo de Hertog. 

O traballo fundaméntase na teoría de cordas da física (que postula que as partículas elementais son en realidade como minúsculas cordas que vibran) e no concepto de multiverso (que postula que existen múltiples universos).

As modernas teorías sitúan a creación do universo nunha breve explosión, durante unha mínima fracción de segundo despois do Big Bang, cando o cosmos expandiuse rapidamente. Crese que, unha vez producida a inflación, hai rexións que nunca deixaron de medrar e que, debido para os efectos cuánticos, este fenómeno é eterno. De acordo a esta tese, segundo a nota do ERC, a parte observable do noso universo é unha mínima porción onde o proceso terminou e formáronse estrelas e galaxias.

"A teoría habitual de inflación eterna predí que o noso universo é como un infinito fractal (obxecto xeométrico cuxa estrutura básica, fragmentada ou aparentemente irregular, repítese a diferentes escalas) cun mosaico de diferentes pequenos universos separados por océanos que medran", afirmou Hawking nunha entrevista o pasado outono. "As leis da física e a química poden ser diferentes entre un universo e outro que, xuntos, forman un multiverso. Pero nunca fun un defensor do multiverso. Se a escala dos diferentes universos no multiverso é grande ou infinita, non se pode probar", engadiu.

Na investigación recentemente publicada, Hawking e Hertog afirman que esta teoría da expansión infinita é errónea. “O problema habitual con esta teoría é que asume a existencia dun universo de fondo que evoluciona de acordo á teoría xeral da relatividade de Einstein e trata os efectos cuánticos como pequenas fluctuaciones o seu redor. Con todo, a dinámica da expansión eterna varre a separación entre a física cuántica e a clasica", afirma Hertog na nota difundida polo ERC. “Predicimos que o noso universo, a gran escala, é razoablemente liso e globalmente finito. Así que non é unha estrutura fractal", afirma Hawking na investigación publicada.

Hertog e Hawking utilizaron a súa nova teoría para derivar predicións máis fiables sobre a estrutura global do unvierso. Os seus resultados, se se confirman con novos traballos, terán implicacións para o paradigma do multiverso. "Os nosos achados implican unha significativa redución do multiverso a unha categoría moito máis pequena de posibles universos", defende a última teoría de Hawking.

Hertog planea estudar esta teoría a pequenas escalas que se achen ao alcance da capacidade dos nosos telescopios espaciais. Cre que as ondas gravitacionales primordiais son as máis prometedoras vías de probar o modelo. A expansión do universo desde a súa orixe significa que esas ondas gravitacionales terían unha moi longa lonxitude de onda, fóra do alcance dos nosos actuais detectores LIGO (Laser Interferometer Gravitational-Wave Observatory). Pero poderían ser detectadas polo previsto observatorio espacial europeo de ondas gravitacionales (LISA) ou por futuros experimentos de medicións do fondo de microondas cósmico.

FONTE: elpais.com e lavanguardia.com

No hay comentarios. Comentar. Más...

PAPEL DE USAR E PLANTAR

 
Papel que se planta / Imaxe: Natural branding

Dar ao papel unha segunda vida... en forma de planta. Esta é a idea que hai detrás do papel de usar e plantar. O papel plantable é unha proposta ambiental que medra e consolídase como modelo de negocio de pequenas e medianas empresas. Ocorre fóra de España, con proxectos como o de Botanical PaperWorks, en Canadá, ou Greengiving, en Holanda, pero tamén dentro do noso país.

Para facer papel de usar e plantar non usan celulosa, senón algodón branco residual da industria téxtil. Se a fécula da pataca serve para crear bioplástico co que realizar impermeables biodegradables, eles fabrican o papel planta coas fibras de algodón que sobran da industria da roupa e que, doutro xeito, acabarían no lixo. "Ademais, como o algodón xa é branco, non necesitamos usar ningún químico tóxico para o blanqueamiento do papel, e a auga pódese reutilizar" afirman dende o proxecto Sheedo. Ela é unha dos case 7.200 emprendedores que desenvolven a súa actividade dentro do sector do medio ambiente en España, unha área que crece de forma sostida, segundo Rede emprendeverde (ReV), unha plataforma de economía verde impulsada pola Fundación Biodiversidade.

Non é necesario, por tanto, plantar nin tallar árbores para fabricar este papel; tampouco utilizar produtos químicos para branquealo (que acaban contaminando o chan e a auga). O resultado é un papel sobre o que se pode escribir, aínda que é biodegradable e 100% sustentable. Pero o máis sorprendente é que este papel con sementes pódese plantar despois de usalo: contén sementes de manzanilla, zinnia, tomate, cenoria e de aneto, plantas que germinan con facilidade, mesmo en mans de xardineiros afeccionados.

O papel plantable é, así mesmo, a aposta de negocio verde de Natural Branding, unha empresa vasca especializada en campañas de publicidade ecolóxicas. "Como non usamos pasta de papel, senón as fibras de algodón que se desperdician da fabricación de pezas de vestir, non necesitamos tallar árbores", o seu xerente. Na súa empresa, a pulpa de fibra de algodón a espolvorean con sementes de mapoula centaurea ou de rudbeckia. Así, un caderno ou un cartón de visita que xa non usa, poderase transformar nunha planta con flores. Outros dos seus produtos de cartón, como invitacións de voda, convértense en plantas aromáticas que se poden empregar na cociña, entre elas, manzanilla e hortelá. Agora están a probar a germinar a lavanda. O papel de usar e plantar fomenta, ademais, a reciclaxe de residuos. "Coa cantidade de papel que empregamos no mundo, non deberiamos estar a fabricar máis papel a partir da celulosa das árbores: reciclar o papel e outras fibras naturais que temos sería suficiente para abastecer o mercado do papel", confesan desde Sheedo.

Como transformar unha invitación de voda nunha planta? Moi sinxelo. Unha vez que a invitación cumpriu o seu uso, colles unha maceta chea de terra e colócala na superficie. Logo cóbrela cun pouco de terra e régala cun vaso de auga. Hai que colocar a maceta preto da xanela para que lle dea luz solar e regala cada día. Ao redor dunha semana despois aparecerán os primeiros brotes.

Como converter o papel con sementes nunha planta? Primeiro convén deixar o papel en auga durante a noite, antes de poñelo sobre a terra da maceta e cubrilo lixeiramente. Outro segredo para garantir o germinado do papel semente? Manter a maceta a unha temperatura de ao redor de 22 º C. E non deixar que se seque. En 8 ou 10 días o papel germinará. Despois, coidar esas plántulas con moito mimo e delicadeza, sen afogalas e proporcionándolles luz e calor.

FONTE: Eva San Martín/Revista Consumer
 
No hay comentarios. Comentar. Más...

UN 25% MENOS DE RULAS

opea o tórtola común (Streptopelia turtur) Make Google view image button visible again: https://goo.gl/DYGbub

Make Google view image button visible again: https://goo.gl/DYGbub

 

Rula común (Streptopelia turtur) / Imaxe: eb3alf.blogspot.com.es


A vida da rula común (Streptopelia turtur) é todo un percorrer miles de quilómetros, rumbo a África no outono e camiño do norte na primavera, á procura do ambiente máis adecuado para vivir. Esta especie de ave, da que en Europa atópanse millóns de exemplares, nas últimas dúas décadas perdeu poboación de forma considerable: tan só en España, un 25%, segundo un informe da ONG SEO Birdlife.

A rula sofre os efectos nocivos que actividades como a agricultura intensiva, a deforestación ou o uso de insecticidas xeran sobre o seu hábitat. Como esta, hai miles de especies de paxaro afectadas polas accións do home. Un 40% das case 11.000 especies existentes no mundo perdeu poboación desde 1988, segundo SÉ Birdlife. Unha de cada oito está en perigo de extinción, subliña a organización.

FONTE: Trancesco Rodella/ Xornal El País/Materia

No hay comentarios. Comentar. Más...

LIBRO RECOMENDADO: "UN PLANETA DIFERENTE"

20180503073832-portadaunplanetadiferente.jpg

Portada do libro "Un planeta diferente" / Imaxe: unoeditorial.com

 

Xulián vive coa Síndrome de Asperger, un compañeiro de viaxe que se interpón entre el e os demais, poñéndolle trabas para comunicarse e para expresar os seus sentimentos, desordenando e amplificando a información que lle chega desde o exterior, facendo do seu un planeta diferente.

Iste é o protagonosta do libro "Un planeta diferente". Xavier Lorenzo Espinosa e Amanda Lorenzo, pai e filla, autor e ilustradora, sobriño e primo, respectivamente, retratan neste libro situacións inspiradas por vivencias ou anécdotas que o propio Javier presenciou ou que lle contaron os pais de Xulián.

É en realidade,o libro é un agasallo que Xavier e Amanda quixeron facer a Xulián e a todos os menores con Asperger, xa que o que recaden coa súa venda vai destinado á formación de nenos con esta síndrome.

Merece a pena lelo!
No hay comentarios. Comentar. Más...

ARQUIVO MUNDIAL DO ÁRTICO

 

A idea, recompilar todo o saber da Humanidade, ou polo menos o esencial, e preservala para que non se perda non é nova. Foi a intención dos enciclopedistas do século XVIII e era o obxectivo da mítica Biblioteca de Alexandría. Pero nin os empelucados filósofos da Ilustración nin os esforzados copistas aos que Ptolomeo I encargou salvagardar o saber helenístico, contaron coa tecnoloxía e as posibilidades do coñecido como Arquivo Mundial do Ártico, un refuxio inexpugnable nunha illa norueguesa onde xa repousan, entre outros datos, unha copia do berro de Edward Munch e algúns dos goles conseguidos na súa carreira por Pelei.

Rune Bjerkestrand, fundador do arquivo, cre que o seu proxecto é necesario porque: “xeramos tanta información e o mundo móvese tan rápido, que creo que é importante asegurarnos de que a información, as obras de arte, a literatura relevante, presérvese para o futuro. Porque sen pasado non hai futuro”. A idea de crear un lugar seguro que funcionase como un xigantesco disco duro onde gardar datos importantes, xurdiu como imitación ao Banco Mundial de Sementes situado no arquipélago de Svalbard, un espazo que aloxa nunha antiga mina ao redor de 500 millóns de sementes para preservar a biodiversidade do planeta en caso de desastre.

Situado no mesmo lugar, o Arquivo do Ártico, do mesmo xeito que o seu irmán maior, o banco de sementes, está preparado para resistir catástrofes naturais, conflitos armados e ciberataques posto que a información almacenada non se atopa en rede. Os documentos gárdanse nun formato de película desenvolvido pola compañía norueguesa Piql que pode resistir máis de 500 anos sen corromperse. O arquivo inaugurouse oficialmente en marzo de 2017 (os arquivos nacionais de Brasil e México atópanse entre os primeiros datos almacenados) e actualmente está a disposición das institucións, os gobernos e as empresas que queiran preservar información a moi longo prazo (e de forma moi segura).
Por suposto queda moito camiño por percorrer e hoxe en día o que garda o Arquivo do Ártico está moi lonxe de ser un compendio do saber humano. Pero Bjerkestrand é optimista: “creo que poderá converterse nunha institución na que organizacións a nivel mundial confiarán para depositar os seus recordos importantes e os seus momentos históricos, e así conservalas para as futuras xeracións”.

FONTE:José L. Álvarez Cedena/Xornal El País

No hay comentarios. Comentar. Más...

COMEZA A VIAXE A MARTE DA INSIGTH

Reconstrucción de Insight en la superficie de Marte  
Reconstrución da Insight na superficie de Marte / NASA

Onte, ás 13:05 hora peninsular española dende a base Vandenberg das Forzas Aéreas (California) comezou a viaxe da Insight (Exploración Interior con Investigacións Sísmicas)

Se todo sae ben, a nave de seis metros de longo e 700 quilos chegará a Marte o 26 de novembro. Aterrará nunha área areosa de Elysium Planitia, unha rexión de volcáns extintos preto do ecuador do planeta. Tras a aterraxe, un brazo robótico pousará sobre a superficie un segundo instrumento que penetra na terra ata cinco metros, máis que ningunha outra misión, e medirá canta calor escapa do interior do planeta. Un terceiro dispositivo de radio analizará anomalías na rotación de Marte provocadas polos seus materiais internos. Todo isto achegará os cálculos máis precisos do grosor da cortiza, manto e núcleo, a primeira radiografía de Marte para entender como se formou fai 4.600 millóns de anos.

InSight axudará a entender por que a evolución de Marte e a Terra foron tan diferentes e que elementos son esenciais para que o noso planeta sexa habitable.

FONTE: elpais.es
No hay comentarios. Comentar. Más...

O EXCESO DE ACTIVIDADES EXTRAESCOLARES

 

Alicia Bandeiras é psicóloga clínica e leva máis de 20 anos traballando con nenos e adolescentes en proxectos de educación. A súa contribución á divulgación da psicoloxía na sociedade foi recoñecida durante tres edicións consecutivas polo Colexio Oficial de Psicólogos de Madrid con galardóns como o Premio de Xornalismo de Televisión. Autora dos libros, “Pequenos tiranos”, “Fillos felices” e “Nenos sobreestimulados”, Bandeiras aposta por respectar o ritmo de aprendizaxe da nenos fronte ao exceso de actividades extraescolares. A psicóloga describe unha xeración de familias tensas que tentan que os seus fillos non queden atrás nunha competición por ser mellores e defende os momentos de xogo e lecer en familia como un estupendo vehículo para a educación en valores. “Na consulta, antes os nenos dicíanme que querían que os seus pais pasasen máis tempo en casa. Agora son eles quen pide estar máis en casa e non en tantas extraescolares”, conclúe.
No hay comentarios. Comentar. Más...

NOVAS ESPECIES DE ESTRELAS DE MAR

20180507193606-fotonp.jpg

Exemplar dunha estrella de mar "Asterina martinbarriosi" e imaxe tomada mediante microscopía electrónica de dúas espiñas modificadas con forma de pinza dun exemplar de "Asterina vicentae" / CSIC

As estrelas de mar son unha testemuña vivente da hipnótica simetría que esconde a natureza. Sen cerebro e sen sangue, estes animais (pertencentes ao grupo dos equinodermos), posúen propiedades como a rexeneración das súas extremidades.

Algunhas especies están en perigo de extinción polo que a identificación e catalogación de cada unha é crucial para a súa conservación. Agora un grupo de investigadores españois liderado polo Consello Superior de Investigacións Científicas (CSIC) descubriu dúas especies novas de estrelas de mar. Ambas, englobadas no xénero das Asterinas, denomináronse como Asterina martinbarriosi (achada nas Illas Canarias) e Asterina vicentae (procedente do Delta do Ebro). O achado, enmarcado nun estudo sobre a diferenciación xenética e morfolóxica de invertebrados mariños ameazados, foi publicado en Invertebrate Systematics.

O achado permitirá unha mellor conservación das estrelas de mar en perigo de extinción.

FONTE: elmundo.es/ciencia e csic.es

No hay comentarios. Comentar. Más...

APLICACIÓNS DA IMPRESIÓN 3D NA MEDICINA

 

Rafael Guerreiro camiñando cunhas lentes de realidade virtual e paseando pola recreación dixital dun corazón real é un pouco Dennis Quaid no Chip prodixioso, película de Joe Dante na que un científico é miniaturizado e introducido por accidente no corpo dun hipocondríaco empregado de supermercado. Guerreiro comparte co personaxe da película a súa fe polas novas tecnoloxías e a convicción de que grazas a elas pódense salvar moitas vidas. De feito, no hospital infantil Alder Hey de Liverpool, onde el dirixe a unidade de Cirurxía Cardíaca Pediátrica, a realidade virtual e a realidade aumentada son habituais dentro do proceso preoperatorio desde fai algo máis dun ano.

O Alder Hey é unha institución prestixiosa no Reino Unido. Con máis dun século de historia, atende a máis de 270.000 pacientes anualmente e está considerado un dos centros hospitalarios máis innovadores en investigación e medicina infantil. Concretamente o seu programa de impresión en 3D está a resultar dunha tremenda utilidade para practicar cirurxías antes de tratar ao paciente no quirófano. É unha experiencia pioneira na que os responsables de realizar as impresións (a empresa 3D Life Prints) sitúase no mesmo hospital, dando soporte aos médicos e traballando en equipo. “Sentámonos co técnico no hospital -explica Rafael Guerreiro- e xuntos decidimos que partes do corazón queremos imprimir, que material imos utilizar, en que cor queremos imprimilo e que cortes imos facer no corazón para mirar no seu interior. Esa información, que é información dixital, transfírese a un software e o software segue os parámetros que lle dicimos. Entón só tes que darlle a imprimir e a máquina encárgase”.

Grazas ás súas innovacións tecnolóxicas o Alder Hey conta cun 99% de éxito nas súas operacións. Ter un modelo exacto do corazón sobre o que se vai a realizar unha operación antes de entrar ao quirófano permite elaborar previamente unha estratexia definida, practicar o que se vai a facer sobre o órgano impreso e reducir o tempo da intervención (e, por tanto, os riscos); igualmente a estancia no hospital tras a operación é máis curta. Guerreiro é moi consciente de que está a traballar co material máis precioso que existe, a vida dos nenos, por iso iso -deixando ao carón o asombro que produce a tecnoloxía- reflexiona sobre o grao de confianza que xera nos pais entender que é o que teñen os seus fillos: “están moi contentos con esta técnica porque agora poden visualizalo moito mellor. Ás veces poñen o corazón á beira dos seus fillos e bótanlle fotos para velo de verdade”.

FONTE: José L. Álvarez Cedena/Xornal El País
No hay comentarios. Comentar. Más...

A GUARDA MANTÉN AS DÚAS BANDEIRAS AZUIS

20180509113857-bandeiras.jpg

Praia do Muíño e Area Grande / Imaxes: campingmuiño.com e galicia-portugal.com

Este verán volverá ondear a bandeira azul nas praias guardesas de O Muíño e Area Grande.

A bandeira azul é un distintivo de calidade que premia o cumprimento duns estándares de condicións hixiénicas, sanitarias, de seguridade, accesibilidade, información, salvamento e socorrismo.

A Comunidad Valenciana ocupa o primeiro posto con 132 bandeiras. Galicia repite como segunda comunidade con máis bandeiras azuis (101) a pesar de perder 7.  

A lista fíxose pública onte pola Asociación de Educación Ambiental e do Consumidor (Adeac). Se queres coñecer todo o listado preme AQUÍ.

No hay comentarios. Comentar. Más...

ETIQUETAR AOS RAPACES

 

Alberto Adoitar é Psicólogo e Máster en Psicoloxía Clínica e da Saúde. Con máis de 10 anos de experiencia clínica e asesoramento a pais, é conferenciante e colaborador habitual en prensa, radio e televisión. No seu videoblog, Pílulas de Psicoloxía e no libro “Fillos de pais felices”, do que é co-autor, dá resposta ás dúbidas universais sobre educación, crecemento persoal e crianza. “No momento no que temos unha etiqueta posta, acabamos comportándonos de acordo con esa etiqueta…Debemos ser conscientes de que as expectativas que poñemos sobre os nenos acaban condicionando a súa conduta”, explica. Alberto Adoitar advirte dos perigos do ensino con “etiquetas” e da obediencia cega: o futuro dos nenos pasa pola educación en valores como a asertividad, o pensamento crítico e a autonomía.

No hay comentarios. Comentar. Más...

CANTO SABES DOS BOSQUES DE ESPAÑA

bosques

 

Sabías que España é o segundo país da Unión Europea con máis superficie forestal?

Durante uns días convídote a percorrer os nosos bosques e a poñer a proba os teus coñecementos sobre eles. Seguro que en moitos casos terás que facer pescudas pola dificultade, pero do que se trata é de ampliar coñecementos e quen sabe, igual sae tamén unha viaxe para coñecer algún deles.

Cada día propoñereiche unha pregunta e ao día seguinte a solución e unha nova proposta. Iso si, fíxate moi ben nas imaxes. Antes de dar a solución.

Comezamos!

1. Se queres visitar este bosque, tes que pedir permiso. Falamos de…

- A Selva de Irati

- O Bosque de Muniellos

- O Teixedo de Tosande

Mañá a solución e unha nova proposta!

FONTE: Revista Muy Interesante/Naturaleza


No hay comentarios. Comentar. Más...

CANTO SABES DOS BOSQUES DE ESPAÑA II

 
Pinsapos

 

A contestación correcta á pregunta do día pasado é O BOSQUE DE MUNIELLOS.   Situado en Asturias, goza de protección integral, polo que só se permite o acceso de 20 visitantes por día e debe solicitarse o permiso con moitísima antelación. Trátase da carballeira  máis extensa de España, atopándose en moi bo estado de conservación e serve de refuxio para moitas especies de flora e fauna emblemáticas do noso país, tales como o oso pardo e o urogallo cantábrico.

E imos coa pregunta de hoxe!

2. Se estamos paseando entre pinsapos (abeto español) estamos no/na...

- A Serra de Grazalema

- O Pirineo catalán

- A Serra de Gredos

Mañá a solución e unha nova proposta!

FONTE: Revista Muy Interesante/Naturaleza

No hay comentarios. Comentar. Más...

O QUE LLE PASARÁ AO SOL DESPOIS DE QUE "MORRA"

Abell 39, un bello ejemplo de nebulosa planetaria, muy similar a lo que se convertirá el Sol cuando muera 

Abell 39, un fermoso exemplo de nebulosa planetaria, moi similar ao que se convertirá o Sol cando morra / TARECTOR (NRAO/AUI/NSF Y NOAO/AURA/NSF) E BAWOLPA (NOAO/ AURA/NSF)

Non hai dúbida. É ineludible. Os científicos coinciden en que o Sol envellecerá, incharase e converterase nunha xigante vermella que arrasará a Terra e mesmo o afastado Xúpiter. Por entón, ninguén seguirá aínda neste planeta para contalo, pero a desolación continuará ata que a nosa estrela morra dentro duns 10.000 millóns de anos.

O que non estaba tan claro é o que sucederá despois. Ata agora, porque un equipo internacional de astrónomos cre saber como continúa a historia. A investigación, publicada na revista "Nature Astronomy", predí que tras a súa morte, o Sol converterase nun anel masivo de gas e po interestelar luminoso, coñecido como nebulosa planetaria.

Unha nebulosa planetaria marca o final do 90% de todas as vidas activas das estrelas e traza a transición do astro dunha xigante vermella a unha anana branca, que en realidade son xigantescos anacos de materia dexenerada sen unha fonte de enerxía interna. Pero, durante anos, os científicos non estaban seguros de se o Sol na nosa galaxia seguiría o mesmo destino, xa que se pensaba que tiña unha masa demasiado baixa como para crear unha nebulosa planetaria visible. Para descubrilo, o equipo desenvolveu un novo modelo estelar de datos que predí o ciclo de vida das estrelas. O modelo usouse para predicir o brillo (ou luminosidade) da envoltura exectada, para estrelas de diferentes masas e idades.

"Cando unha estrela morre, expulsa ao espazo unha masa de gas e po, coñecida como envoltura, que pode chegar á metade da súa masa total. Isto revela o núcleo da estrela, que neste punto está a quedarse sen combustible, eventualmente apagándose e finalmente morrendo", explica un dos autores do estudo. "É só entón cando o núcleo quente fai que a envoltura expulsada brille durante uns 10.000 anos, un breve período en astronomía", continúa o científico. Isto é o que fai que a nebulosa planetaria sexa visible. "Algunhas son tan brillantes que se poden ver desde distancias extremadamente grandes que miden decenas de millóns de anos luz, onde a estrela mesma sería demasiado débil para ser vista", afirma.

FONTE: abc.es/ciencia
 
No hay comentarios. Comentar. Más...

AS PRIMEIRAS BALEAS BARBADAS TIÑAN DENTES

Ilustración dun exemplar de Llanocetus denticrenatus / CARL BUELL

Non é casualidade que as pezas que achegan rixidez a un corpiño chámense baleas. No século  XIX aínda se seguían usando  filamentos de barba de balea nestas incómodas pezas que  deformaban o corpo da muller. Na actualidade fabrícanse con plástico ou metal pero o curioso sistema de filtración de alimento destes xigantes mamíferos mariños segue sendo obxecto de estudo para moitos científicos.

Ata agora críase que a alimentación por filtración (a través das barbas) xurdiu por primeira vez cando as baleas aínda tiñan dentes, pero un estudo publicado en  Current Biology demostrou que un dos parentes máis antigos das baleas actuais non contaba con ningún sistema de filtrado na boca. A análise do cranio dun  Llanocetus  denticrenatus de hai 34 millóns de anos atopado na Antártida suxire que as bocas das primeiras baleas estaban equipadas con  encías e dentes ben desenvolvidos, que aparentemente usaban para morder a presas de gran tamaño.

Llanocetus  denticrenatus, antigo parente das baleas xibardo e azuis, probablemente foi un depredador formidable. Do mesmo xeito que os seus parentes actuais, esta primitiva balea tiña  surcos distintivos no padal, onde xeralmente atópanse os vasos sanguíneos que  irrigan ás barbas. A diferenza radica en que no  Llanocetus os  surcos agrupábanse ao redor das concas dentais, onde as barbas serían inútiles e corrían o risco de ser esmagadas.

Os achados suxiren que as  encías en baleas como  Llanocetus gradualmente volvéronse máis complexas ata evolucionar ás barbas que coñecemos actualmente. "Esa transición probablemente ocorreu tras a perda dos dentes", sosteñen os autores deste estudo. As baleas pasaron de alimentarse de presas grandes a un sistema de filtrado máis eficiente. "As barbas xurdiron como unha forma de manter a estas presas dentro da boca", explica o autor principal do estudo.

As barbas non soportan o paso do tempo e podrecen, o que complica estudar a evolución destes xigantes da natureza. Os científicos teñen que conformarse con analizar os indicadores que conservan os ósos do cranio, como  surcos ou  protuberancias que indiquen a presenza de determinados vasos sanguíneos. Nos ósos de  Llanocetus obsérvase claramente o desgaste duns dentes afiados, amplamente  espaciados, usados para morder e cortar presas.

Cunha lonxitude corporal de ao redor de oito metros, o comportamento social deste antigo exemplar era moi diferente ao das baleas actuais. "É moi difícil coñecer o comportamento social das baleas extintas posto que os fósiles normalmente non conservan suficiente información. Temos a hipótese de que o  Llanocetus non emprendeu longas migracións e non se mantiña en áreas de alimentación como o fan algunhas baleas na actualidade. Probablemente foi un depredador solitario", afirmase no estudo. 

As primeiras baleas como  Llanocetus alimentábanse dunha forma parecida á dos mamíferos terrestres, pero a vida acuática facilitaba un novo método, a  succión. "Xa non necesitaban os seus dentes para soster ou  masticar ás súas presas, polo que simplemente perdéronas", indíca o estudo. Un proceso apreciable en numerosas especies, como os golfiños actuais ou o extinto  Australodelphis; as baleas picudas, as baleas piloto ou os cachalotes. Todos teñen menos dentes que os seus parentes ou perdéronos.

FONTE: Raqule Díaz/elmundo.es/ciencia

No hay comentarios. Comentar. Más...

CANTO SABES DOS BOSQUES DE ESPAÑA III

Árbol

 

A contestación correcta á pregunta do día pasado é  SERRA DE GRAZALEMA.   O  pinsapo ou abeto español (Abies pinsapo) é un abeto moi especial que só pode atoparse ao sur de Andalucía, en concreto na Serra  Bermeja e Serra das Neves (Málaga) e na Serra de Grazalema (Cádiz-Málaga). Trátase dunha especie  relíctica que, tras a última  glaciación, atopou refuxio nas zonas máis altas das  umbrías das montañas. Debido a estes requirimentos de altas precipitacións, é previsible que as súas poboacións véxanse afectadas no futuro polo cambio climático.

E imos coa pregunta de hoxe!

3. Cal destas árbores é de tipo  marcescente?

- Faia

- Carballo cerqueiro

- Piñeiro silvestre

Mañá a solución e unha nova proposta!

FONTE: Revista Muy Interesante/Naturaleza

No hay comentarios. Comentar. Más...

CANTO SABES DOS BOSQUES DE ESPAÑA IV

Urogallo

 

A contestación correcta á pregunta do día pasado é   CARBALLO CERQUEIRO. As árbores  marcescentes non son nin perennes nin caducas. Estas especies conservan as follas secas nas ramas ata que nacen os novos brotes do ano, polo que nunca chegan a estar totalmente “espidos”. O carballo cerqueiro (Quercus  pyrenaica) é un exemplo de especie  marcescente.

E imos coa pregunta de hoxe!

4. En cal destes bosques poderias topar a pita do monte?

- Fraga de faias dos Picos de Europa

- Piñeiral dos Montes de Valsaín

- Fraga de aciñeiras de Serra Morena

Mañá a solución e unha nova proposta!

FONTE: Revista Muy Interesante/Naturaleza

No hay comentarios. Comentar. Más...

GAÑADOR FESTIVAL EUROVISIÓN 2018

 

Netta Barzilai, de 25 anos, representando a Israel, foi a gañadora do Festival de Eurovisión 2018, celebrado onte, co tema Toy (xoguete), compuesto por Stav Bege e Doron Medalie.

O tema gañador ten unha mensaxe: un canto á independencia feminina, cunha letra na que se pode escoitar: “Muller marabillosa, nunca esquezas que es divina e son eles os que se arrepentirán”, ou “non son o teu xoguete, imbécil”.

Israel acadou 529 puntos, fronte aos 436 conquerido por Chipre, segundo clasificado. España quedou no posto 23 con 61 puntos.

O festival, na súa 63ª edición, celebrouse en Lisboa (Portugal). O próximo ano, o festival terá lugar en Xerusalén (Israel).

Parabéns á gañadora!

No hay comentarios. Comentar. Más...

CANTO SABES DOS BOSQUES DE ESPAÑA V

Bosques

 

A contestación correcta á pregunta do día pasado é   FRAGA DE FAIAS DOS PICOS DE EUROPA. A Pita do monte (Tetrao  urogallus) é un ave forestal que habita en bosques  caducifolios, onde se alimenta de brotes tenros e de froitos como o arando. En España só atópase na franxa norte, dividido en dous  subespecies:  Tetrao  urogallus  cantabricus, na cordilleira Cantábrica, e  Tetrao  urogallus  aquitanicus, nos Pireneos.

E imos coa pregunta de hoxe!

5. Cal destes bosques non se atopa en Castela e León?

- Fraga de faias de Riofrío de Riaza

- Piñeiral de Hoyocasero

- Carballeira de Ucieda

Mañá a solución e unha nova proposta!

FONTE: Revista Muy Interesante/Naturaleza

No hay comentarios. Comentar. Más...

AUTISMO: OUTRA FORMA DE SER NO MUNDO



Xornalista e escritora,  Melisa Túa é nai de dous nenos. Un deles, Xaime de 12 anos, con autismo. É autora do libro "Ter un fillo con autismo" no que conta a súa experiencia como nai, e ofrece "unha visión normalizada, optimista e realista do que é ter un neno con Trastorno do espectro Autista". Neste encontro con Diana  Bohórquez, psicóloga especialista que traballa con persoas con  Asperger, sinala a importancia de coñecer a realidade e os retos aos que se enfrontan as persoas con autismo para acabar cos falsos mitos que aínda permanecen. Para iso, suxire unha fórmula moi simple: “Cando coñezas a un neno con autismo, pon o foco na persoa, non no seu diagnóstico. O autismo nunca debe tapar á persoa”, destaca.

No hay comentarios. Comentar. Más...

CANTO SABES DOS BOSQUES DE ESPAÑA VI

  
Garajonay

 

A contestación correcta á pregunta do día pasado é    CARBALLEIRA DE UCIEDA. A carballeira de  Ucieda non se atopa en Castela e León, senón en Cantabria.

Mapa de situación de la ruta por el Robledal de Ucieda del Parque Natural de Saja y Besaya. Cantabria
A fraga de faias de  Riofrío de  Riaza está en Segovia e o piñeiral de  Hoyocasero, en Ávila.

E imos coa pregunta de hoxe!

6. En que tipo de bosque te atopas se paseas por Garajonay?

- Laurisilva

- Piñeiral costeiro

- Aciñeira mediterránea

Mañá a solución e unha nova proposta!

FONTE: Revista Muy Interesante/Naturaleza

No hay comentarios. Comentar. Más...

A MÚSICA DO MUNDIAL DE RUSIA 2018

 

Quedan 30 días para que comeze o Copa Mundial da FIFA Rusia 2018, que se celebrará do 14 de xuño ao 15 de xullo.

Pero este evento deportivo leva asociado, entre outras moitas cousas, a música. Por un lado está a Canción Oficial da FIFA ("Equipo 2018")de Polina Gagarina, Egor Creed e Dj SMASH e por outro lado a Himno Oficial da FIFA ("Colours") de Maluma.

Seguro que aínda saen máis!

No hay comentarios. Comentar. Más...

CANTO SABES DOS BOSQUES DE ESPAÑA VII

bosques

 

A contestación correcta á pregunta do día pasado é  LAURISILVA  . No Parque Nacional de Garajonay, na  Gomera, atópase un dos mellores exemplos de  laurisilva canaria. Trátase de bosques  relícticos do Terciario, cuxas especies puideron sobrevivir durante os cambios climáticos do  Cuaternario grazas ás néboas e á humidade presente na illa.

E imos coa pregunta de hoxe!

7. Cal destas aves non vive no bosque?

- Ferreiriño cristado

- Escribenta das canaveiras

- Peto real

Mañá a solución e unha nova proposta!

FONTE: Revista Muy Interesante/Naturaleza

No hay comentarios. Comentar. Más...

O TIRÓN GRAVITACIONAL DE VENUS E XÚPITER CAMBIAN O CLIMA DA TERRA

  Descubren que Júpiter y Venus están cambiando el clima de la Tierra

A distinta posición dos outros planetas do Sistema Solar inflúen na órbita da Terra / Imaxe: abc.es

O clima da Terra é un fenómeno extremadamente complexo do que só temos datos moi limitados. Por exemplo, ocorre que os rexistros máis antigos de temperaturas datan do século  XIX, e que as pegadas do clima pasado que quedan na xeoloxía son grosas e falan de períodos de tempo moi longos. A maioría dos expertos poden detectar un quecemento global acelerado polo home e agravado pola destrución da natureza, pero xunto a este proceso hai outros naturais que exercen unha influencia que non sempre podemos comprender. A actividade do Sol, as  erupciones  volcánicas, o comportamento da  magnetosfera ou a actividade dos seres vivos tamén pode cambiar o clima de formas difíciles de prever. Ás veces uns factores van nunha mesma dirección pero outras non. Isto mostra que no clima o único fixo é o cambio.

Un estudo publicado recentemente en "Proceedings of the National Academy of Sciences" (PNAS) proporciona evidencias sólidas doutro proceso capaz de cambiar o clima. Científicos da Universidade de  Rutgers (Estados Unidos) confirmaron que o tirón  gravitacional de  Venus e Xúpiter alonga a órbita da Terra nun cinco por cento cada 405.000 anos. Por iso, o planeta pasa por unha etapa media, aos 202.500 anos do comezo do ciclo, na que a órbita é case circular. Isto estivo influíndo na cantidade de luz solar que chegou ao hemisferio Norte e modulou o clima da Terra durante polo menos os últimos 205 millóns de anos.

"É un resultado impresionante, porque pensábase que este longo ciclo ocorrera hai 50 millóns de anos, pero agora confirmouse para polo menos os últimos 205 millóns de anos", dixo un dos autores do estudo. "Agora, os científicos poden vincular cambios no clima, o medio ambiente, a evolución dos dinosauros e os mamíferos e os fósiles en todo o mundo con este ciclo de 405.000 anos dunha forma precisa".

Dende hai moito tempo os  astrofísicos suxeriron que a resonancia dos planetas do Sistema Solar crean ciclos na órbita da Terra. Os cálculos matemáticos permiriron, mesmo, reconstruír a evolución deste fenómeno durante os últimos 50 millóns de anos. Pero agora, por primeira vez, os investigadores atoparon evidencias físicas para apoiar esta hipótese, o que ten relevancia para os estudos do clima, a evolución da vida e a propia evolución do Sistema Solar.

Este efecto sobre a órbita é causado sobre todo por  Venus e Xúpiter. O motivo é que o primeiro é o planeta máis próximo á Terra e que o segundo é, con moito, o planeta máis masivo do Sistema Solar. Pois ben, as órbitas destes planetas fan que cada varios centos de miles de anos a posición destes mundos "tire" da Terra en relación co Sol ou que o efecto sexa contrario.

FONTE: abc.es/ciencia

No hay comentarios. Comentar. Más...

CANTO SABES DOS BOSQUES DE ESPAÑA VIII

Pirineos

 

A contestación correcta á pregunta do día pasado é  ESCRIBENTA DAS CANAVEIRAS. A escribenta das canaveiras (Emberiza  schoeniclus), como o seu nome indica, vive en zonas  palustres con moita vexetación, especialmente nos  carrizales. As outras dúas especies de aves son tipicamente forestais: o  ferreiriño cristado (Lophophanes  cristatus) prefire os piñeirais, aínda que atopámolo en todo tipo de bosques. Algo similar sucédelle ao peto real (Dendrocopos  major), paxaro carpinteiro cuxo pico permítelle tradear case calquera tipo de madeira para facer os seus niños, aínda que prefire a de coníferas como o piñeiro.

E imos coa pregunta de hoxe!

8. Imos aos Pirineos de vacacións. Que podemos atopar?

- O Parque Nacional de Ordesa e Monte Perdido, o Parque Natural de Posets-Maladeta e o Parque Natural dos Aiguamolls de l’Empordà

- O Parque Nacional de Aigüestortes, o Parque Natural dos Aiguamolls de l’Empordà e o Parque Natural del Montseny

- O Parque Nacional de Aigüestortes, o Parque Nacional de Ordesa e Monte Perdido e o Parque Natural de Posets-Maladeta

Mañá a solución e unha nova proposta!

FONTE: Revista Muy Interesante/Naturaleza

No hay comentarios. Comentar. Más...

DÍA DAS LETRAS GALEGAS 2018

María Victoria Moreno / Imaxe: Ramón Leiro/lavozdegalicia.es

María Victoria Moreno Márquez é a figura que protagonizará o Día das Letras do 2018, que hoxe, 17 de maio, se celebra.

Profesora, poeta, narradora e ensaísta, María Victoria Moreno Márquez (Valencia de Alcántara, Cáceres, 1941- Pontevedra, 2005) chegou a Galicia con 23 anos tras casar cun pontevedrés e axiña asumiu a cidadanía galega e a súa lingua e literatura.

Como profesora comeza en Pontevedra, en 1963, como interina. En 1965 aprobou as oposicións, sendo destinada ao Instituto Masculino de Lugo, durante dosu anos. Posteriormente exerceu en Vilalonga (Sansenxo) durante catro anos. En 1967 volce a Pontevedra ao Instituto Feminino (agora Valle Inclán).

Como poeta destaco Eu conto, ti cantas de 2005 e Elexías da luz de 2006.

Como narradora destaco Mar adiante (Historias de nenos para nenos) de 1973 e Anagnórise de 1989.

Como ensaísta destaco As linguas de España de 1991 e Diario da luz e a sombra de 2004.

Para profundizar na obra e vida da homenaxeada preme AQUÍ.

"Por isto penso que a situación do galego non se pode ver con indiferenza. Se estou coa xente que amasa o meu pan e mais colle no mar os peixes da miña mesa, tamén quero falar con eles, falar a súa fala".
                                                                           (María Victoria Moreno)

FONTE: lavozdegalicia.es e academia.gal

No hay comentarios. Comentar. Más...

CANTO SABES DOS BOSQUES DE ESPAÑA IX

acebos

 

A contestación correcta á pregunta do día pasado é PARQUE NACIONAL DE AIGÜESTORTES, PARQUE NACIONAL DE ORDESA E MONTE PERDIDO E PARQUE NATURAL DE POSETS-MALADETA. Nin o Parque Natural do  Montseny nin o Parque Natural dos  Aiguamolls de l’Empordà atópanse na cordilleira  pirenaica.

E imos coa pregunta de hoxe!

9. É posible atopar bosque de acivro en España?

- Si, existen algúns acivrais.

- Non, só aparecen acivros soltos en bosques onde predominan outras especies.

Mañá a solución e unha nova proposta!

FONTE: Revista Muy Interesante/Naturaleza

No hay comentarios. Comentar. Más...

A NOSA GALAXÍA É MÁIS GRANDE DO QUE SE PENSABA

20180511120449-vilactea-kxwd-1240x698-abc.jpg

A rexión do disco galáctico que se  conociá ata agora. A investigación estende os seus límites exteriores ata moito máis lonxe, cunha probabilidade do 99,7% ou 95,4% de que haxa estrelas en rexións fóra dos círculos. O punto amarelo sinala a posición do Sol -/ R. Hurt, SSC- Caltech, NASA/JPL- Caltech/Roadmap  to  the  Milky  Way

Imaxine por un momento que tivésemos unha nave espacial tan potente que nos permitise viaxar á velocidade da luz. E imaxine que embarcámonos nun cruceiro sen escalas pola nosa galaxia, a Vía Láctea. Pois ben, nós, pobres mortais, non seriamos capaces de chegar moi lonxe. Porque vivimos nunha galaxia enorme que, segundo calcularon investigadores españois, alcanza uns arrepiantes 200.000 anos luz de diámetro. É dicir, as súas fronteiras está moito máis lonxe do que se cría.

As galaxias espirais, como a nosa, caracterízanse por posuír un disco de escaso grosor onde se atopan a maior parte das estrelas. Estes discos teñen un tamaño limitado e, a partir de certa distancia, xa case non hai estrelas.

Na Vía Láctea, non se tiña constancia de que houbese estrelas de disco a distancias do centro maiores que dúas veces a do Sol. É dicir, pensábase que a nosa estrela máis próxima atopábase situada á metade do radio galáctico. Con todo, se as hai e bastante máis lonxe, a máis do triplo desa distancia. Mesmo, como indican os autores do estudo, é probable que algunhas superen o cuádruplo desa distancia. 

"O disco da nosa galaxia é enorme: dun 200 mil anos-luz de diámetro", sinala un investigador do Instituto de  Astrofísica de Canarias (IAC) e primeiro autor do artigo, publicado recentemente na revista Astronomy & Astrophysics.

A grandes liñas, as galaxias como a Vía Láctea están compostas por un disco, no que viran uns brazos espirais, e un  halo, con forma esférica, que o envolve. Na elaboración desta investigación comparáronse as abundancias de metais nas estrelas no plano galáctico coas do  halo, para atopar que hai mestura de  halo e disco ata as grandes distancias indicadas.

Os investigadores alcanzaron estas conclusións tras realizar unha análise estatística de datos  cartografiados de  APOGEE e  LAMOST, dous proxectos que obteñen espectros de estrelas, é dicir, información sobre a súa velocidade e composición química. "Usando o contido en metais das estrelas dos catálogos, coa combinación de atlas  espectrales de alta calidade como  APOGEE e  LAMOST, e a distancia á que sitúan os obxectos, comprobamos que hai unha fracción apreciable de estrelas máis aló de onde se supoñía que acaba o disco da Vía Láctea", explica outro investigador do  IAC e coautor desa publicación.

FONTE:abc.es/ciencia


No hay comentarios. Comentar. Más...

CANTO SABES DOS BOSQUES DE ESPAÑA X

Loro

 

A contestación correcta á pregunta do día pasado é SI, EXISTEN ALGÚNS ACIVRAIS. Aínda que escasos, no noso país é posible atopar bosques nos que a especie maioritaria é o acivro (Ilex  aquifolium), por exemplo o acivral de Garagüeta (Soria) ou o de  Prádena (Segovia). O mellor momento para visitalos é en xaneiro, cando se atopan en froito.

E imos coa pregunta de hoxe!

10. Onde se atopa a Lorera de la Trucha?

-  Málaga

-  Cáceres

-  Tenerife

Mañá a solución!

FONTE: Revista Muy Interesante/Naturaleza

No hay comentarios. Comentar. Más...

ILUSIÓN ÓPTICA DO GATO QUE ESVAECE

El gato se desvanece como en el cuento de Alicia

O gato desvanécese como no conto de Alicia / Ignaz Paul Vital Troxler

Instrucións:  Mantente moi quieto e centra a túa mirada na cruz negra. Non forces a vista, pero trata de non deixar que a túa mirada desvíese.    

Efecto: As áreas periféricas da figura comezan a desvanecerse. O sorriso do gato desaparecerá ao final, deixando só a cruz negra central.

Explicación: Espectacular, verdade? Parece maxia pero non o é. O fenómeno débese para o efecto  Troxler, que leva o nome do médico e filósofo suízo  Ignaz  Paul Vital  Troxler (1780-1866). Descubriu que a fixación ríxida da mirada nalgún elemento do campo visual pode facer que as imaxes circundantes desaparezan ante os nosos ollos, especialmente se hai un baixo contraste. Isto débese a que as nosas neuronas necesitan un estímulo constante para non ignorar o que hai ao redor e, ao fixar a vista, prodúcese a  difuminación.

FONTE: abc.es/ciencia


No hay comentarios. Comentar. Más...

CANTO SABES DOS BOSQUES DE ESPAÑA (FIN)

* Prunus lusitanica, detalle de frutos.
 Prunus lusitanica / Imaxe: pnatasyjardin.com

 

A contestación correcta á pregunta do día pasado é CÁCERES. A  Lorera de la Trucha é a mellor formación de lora, en galego ACEREIRO, tamén coñecida como loureiro portugués (Prunus  lusitanica) que existe en España e atópase en Cáceres. Os acereiros son especies moi raras na península, e neste espectacular bosque pódense ver exemplares de máis de 15 metros de altura.

E con esta solución rematamos esta sección adicada aos bosques de España. Pronto voleveri cunha nova temática para recordar e pescudar.

FONTE: Revista Muy Interesante/Naturaleza

No hay comentarios. Comentar. Más...

A SINAL DE OSÍXENO MÁIS AFASTADA DO UNIVERSO

A galaxia  MACS1149- JD1, no  recadro, vista como era hai 13.000 millóns de anos. A distribución do osíxeno represéntase en vermella / ALMA (ESO/ NAOJ/ NRAO), NASA/ESA  Hubble  Space  Telescope,  W.  Zheng ( JHU), M.  Postman ( STScI),  the  CLASH  Team,  Hashimoto  et al.

Un equipo internacional de astrónomos, entre eles españois do Centro de  Astrobiología (INTA-CSIC), detectou o sinal de osíxeno máis distante xamais descuberta no Universo, nunha galaxia situada a 13.280 millóns de anos luz da Terra. O achado pode cambiar o que sabemos sobre os comezos do Cosmos, xa que implica que as primeiras estrelas comezaron a aparecer nunha etapa inesperadamente temperá: 250 millóns de anos despois do  Big  Bang, a gran explosión que deu orixe a todo.

Os investigadores utilizaron o telescopio ALMA, situado no deserto de  Atacama, Chile, para observar unha galaxia distante chamada  MACS1149- JD1. Detectaron un resplandor moi débil pero ben definido, emitido polo osíxeno  ionizado na galaxia. A medida que esta luz infravermella viaxa polo espazo, a expansión do Universo desprázaa e, para cando foi observada por ALMA, a lonxitude de onda era máis de dez veces máis longa que cando se orixinou. O equipo mediu o cambio na lonxitude de onda da luz e descubriu que o sinal viaxara 13.280 millóns de anos luz para alcanzarnos, convertendo ese osíxeno no máis distante ou máis antigo detectado por un telescopio. Ademais, o  Very  Large  Telescope (VLT) do Observatorio Europeo Austral (ESO) atopou de forma independente un sinal máis débil de emisións de hidróxeno neutro á mesma distancia que o osíxeno.

Un artigo publicado na revista  Nature da a coñecer o achado, que ten implicacións sobre como entendemos a infancia do Cosmos. Durante un certo período despois do  Big  Bang, non había osíxeno no Universo. Este elemento foi creado polos procesos de fusión das primeiras estrelas e logo liberado ao morrer estas. A súa detección en  MACS1149- JD1 indica que unha xeración anterior de estrelas xa se formou e expulsado osíxeno apenas uns 500 millóns de anos despois do comezo do Universo.

Pero, cando naceron esas primeiras estrelas? Para pescudalo, o equipo utilizou datos infravermellos tomados cos telescopios espaciais  Hubble Spitzer. Descubriron que o brillo observado da galaxia pode explicarse cun modelo no que o inicio da formación estelar comeza tan só 250 millóns de anos despois do comezo do Universo.

O modelo indica que a formación de estrelas volveuse inactiva unha vez despois da primeira  ignición, e logo reviviu na época das observacións de ALMA; 500 millóns de anos despois do  Big  Bang. Os astrónomos supoñen que o primeiro refacho de formación de estrelas expulsou o gas da galaxia, o que suprimiría a formación de estrelas. Logo, o gas regresou á galaxia e conduciu ao segundo estalido de formación estelar. As masivas estrelas recentemente nadas na segunda explosión  ionizan osíxeno, e son esas as emisións que se detectaron con ALMA.

FONTE: abc.es/ciencia

No hay comentarios. Comentar. Más...

CIENCIA, SAÚDE E EDUCACIÓN



Valentín Fuster é internacionalmente recoñecido como un dos médicos, investigadores e promotores da educación da saúde máis prestixiosos do mundo: é o único  cardiólogo que recibiu os máximos galardóns de investigación das catro principais organizacións internacionais desta especialidade. Actualmente é Director do Centro Nacional de Investigacións Cardiovasculares (CNIC) en España e director do Instituto Cardiovascular do hospital  Mount  Sinai de Nova York (Estados Unidos). As súas investigacións sobre a orixe do infarto de miocardio valéronlle o Premio Príncipe de Asturias de Investigación.

A misión do Dr. Valentín Fuster é integrar a investigación coa promoción da saúde a través da educación. Neste sentido, destaca a súa participación en proxectos de divulgación da saúde para nenos e mozos como presidente da Fundación Internacional  SHE (Sciencie,  Health  and  Education) ou asesor científico na serie infantil Barrio Sésamo, entre outros. É autor e coautor de títulos como A ciencia da saúde, Corazón e mente, Monstros  supersanos ou A cociña da saúde.

"O corazón serve para dar cantidade de vida; o cerebro, calidade de vida". Con esta frase, o  Dr Fuster resume a súa esperanza na educación da saúde, e especialmente, no coidado dos factores de risco cardiovascular, como as grandes pancas para o cambio e a mellora integral da vida das persoas.

No hay comentarios. Comentar. Más...

SI Á MORTE DIGANA, PERO TAMÉN SI A UNHA VIDA DIGNA

20180520121236-1526565982-462556-1526575348-noticia-normal-recorte1.jpg

 

O Proxecto de Lei de Dereitos e Garantías da Dignidade da Persoa ante o proceso final da súa vida, máis coñecido como morte digna, atópase na súa recta final no proceso de consenso e tramitación no Congreso dos Deputados.

O humorista gráfico Andrés Rábago García, "El Roto" (Madrid, 1947), incide neste tema na súa viñeta diaria no xornal El País, do pasado día 18. E moi pertinentemente insta aos nosos "políticos" a que se preocupen para que teñamos unha "vida digna".

Sen comentarios!

No hay comentarios. Comentar. Más...

ACÁBANSE AS BOLSAS DE PLÁSTICO GRATIS

Las bolsas de plástico dejarán de ser gratuitas desde el 1 de julio
Unha muller leva a compra en bolsas de plástico / EFE/Andy Rain/efeverde.com

O Goberno aprobou hai uns días un Real Decreto, a proposta do Ministerio de Agricultura e Pesca, Alimentación e Medio Ambiente, que obriga aos consumidores para pagar polas bolsas de plástico lixeiras a partir do próximo 1 de xullo. A decisión responde o impacto a nivel ambiental que supoñen estes envases. O fin último é, para 2021, prohibir de forma total a utilización destes envases.

Con todo, existen excepcións. Quedan exentas as bolsas de menos de 15  micras "por razóns de hixiene e destinadas xeralmente en numerosos comercios a conter alimentos frescos ou a granel, como a froita, o peixe ou a carne, que seguirán sendo gratuítas".

A Lei, á súa vez, cumpre co rumbo orientado pola Directiva de bolsas de plástico da UE. Esta institución ten como obxectivo principal garantir que, a finais de 2019, os gobernos nacionais non consuman máis de 90 bolsas liviás por persoa por ano. E en 2025, que esta cifra redúzase a un máximo de 40 bolsas.

Tan só na Unión Europea úsanse un total de 100 billóns de bolsas de plástico ao ano. E o problema mostra maior gravidade ao coñecer máis detalles do seu consumo: O uso medio destes envases limítase a tan só uns 12 minutos, mentres que poden tardar en degradarse máis de medio século.

FONTE: Manuel Gutiérrez/elpais.es/ciencia

No hay comentarios. Comentar. Más...

VERTEDOIRO VIRTUAL



Un pequeno xesto, unha acción aparentemente insignificante, pode marcar un punto de inflexión. Recoller, por exemplo, unha cabicha de cigarro do chan para levala a unha papeleira. Converter ese acto, realizado nun primeiro momento como exemplo para un neno, nunha foto para compartila en redes sociais. Que esa foto termine sendo tendencia. E que a tendencia dea lugar a unha aplicación móbil que gaña usuarios a diario. Iso é Litterati, un xesto que aspira a ser relevante.

O creador de  Litterati é Jeff  Kirschner, quen cre que o impacto positivo da súa idea pode axudar a xestionar un dos grandes problemas que afrontan as nosas sociedades: a gran cantidade de residuos que xeramos. Semellante crenza podería situarlle no equipo dos iluminados, que non sempre é o máis equilibrado para deixar as cousas importantes nas súas mans. Pero o éxito de  Kirschner radica en que convenceu a preto de 100.000 persoas en decenas de países do mundo de que  Litterati é útil. E iso, obviamente, convértea en útil. CNN chegou a titular: “Pode un vertedoiro virtual solucionar o problema do lixo no mundo?”. Talvez non só, pero sen dúbida que a súa achega pode terminar sendo importante se continúa crecendo.

O que propón  Litterati é que todos imitemos aquel primeiro xesto de  Kirschner, tomemos fotos de restos de lixo, etiquetámolos e despois compartámolos na aplicación coas coordenadas  GPS exactas. Desta forma vaise elaborando un mapa dinámico dos refugallos que xeramos. Así podemos saber (grazas ás etiquetas) que se falamos de lixo, o plástico é o que gaña por moito, e que os chans das nosas cidades e campos tamén están repletos de cabichas, papeis, latas, botellas ou  palliñas para beber. Pero o que está a resultar moito máis efectivo (saber que o plástico converteuse nunha grave ameaza xa é un territorio común) é decatarse de que nas etiquetas dos restos de lixo, xunto ao material, aparecen os nomes dalgunhas marcas. Nomes de empresas multinacionais e poderosas ás que a xente empeza a apelar directamente para preguntarlles se van facer algo respecto diso.

Desde o seu lanzamento, hai un ano, Litterati multiplicou por tres as súas cifras e as súas perspectivas apuntan a un crecemento continuado. Hai pouco máis dun mes saíu a segunda versión da aplicación (de descarga gratuíta igual que a anterior) que inclúe algunhas melloras como unha etiquetaxe máis eficaz ou a posibilidade de crear clubs dentro da  app para traballar en equipo con amigos ou compañeiros de clase.

A pesar do éxito,  Kirschner cre que queda moito camiño por percorrer e que o verdadeiro poder de  Litterati está na información que os usuarios proporcionan ao compartir as súas fotografías: “Debido a que estamos a recoller unha enorme cantidade de datos, podemos empezar a facer modelos  predictivos. Entender que imos ver nun momento determinado nun punto determinado”. Unha posibilidade que coloca a  Litterati no terreo das cidades intelixentes e os movementos colaborativos. “Cada lugar do planeta ten o que nós chamamos unha pegada de lixo diferente. O que atopamos nas rúas de Tokio é moi diferente ao que atopamos nas rúas de México  DF”, continúa  Kirscher, o que significa que a recollida e o tratamento dos residuos urbanos debe ser diferente. Pero, sobre todo, o que  Kirschner ten claro é que a solución a calquera dos retos globais aos que nos enfrontamos neste comezo do século  XXI pasa pola colaboración entre o maior número de persoas posible. Esa, cre, é a forza da súa idea: “Se podes ofrecerlle á xente unha solución realmente sinxela a un problema, e enfoca este problema desde unha perspectiva completamente diferente… entón talvez teñas a posibilidade de facerlles participar”.

FONTE: José  L. Álvarez  Cedena/elpais.es

No hay comentarios. Comentar. Más...

POR HIXIENE!

 

"Por favor, ouriñe sentado!", reza esta etiqueta nos lavabos dos bares / im- sitzen-pinkeln.de

 

"Sitzpinkler" é a moda masculina de ouriñar sentado en Alemaña e que deberiamos importar por hixiene.

Parece lóxico asumir que nun baño compartido no que todos ouriñan sentados ensúciase moito menos. Tamén que a maneira de liquidar a mala puntería de moitos homes, é dicir, pasando un  anaquiño de papel por esa pinga de  urina que salpicou a cunca, é máis parecido a  esparcir que a limpar.

Nas nosas casas, debería ser o primeiro lugar para a súa implantación,  empezando a educar aos nenos homes no costume do  sitzpinkeln ou ouriñar sentados.

Por hixiene!

FONTE: Diego Bermejo/elmundo.es

No hay comentarios. Comentar. Más...

ATOPAN OS RESTOS MÁIS PUROS DO ASTEROIDE QUE PROVOCOA A EXTINCIÓN DOS DINOSAUROS

Un asteroide provocó la extinción de los dinosaurios hace unos 66 millones de años

Un asteroide provoccou a extinción dos dinosauros hai uns 66 millóns de anos /Fotolia/abc.es

Un equipo internacional de científicos, con participación da Universidade de Zaragoza, descubriu os restos máis puros do mundo das rochas fundidas que se produciron polo impacto do asteroide de  Chicxulub na península de Iucatán, México, hai 66 millóns de anos. A rocha foi a mesma que, segundo a maior parte da comunidade científica, provocou a extinción masiva do 70% das especies do planeta, entre elas os dinosauros. As minúsculas "perlas de vidro" atopadas son  esférulas de rocha que viaxaron 2.000 km a causa do impacto ata depositarse na deshabitada Illa de  Gorgonilla en Colombia.

Situación da Illa Gorgona e na parte suroeste desta atópase a Gorgonilla / Imaxe: lilijohannaaza.wordpress.com

A Illa de  Gorgonilla, situada a 35 km da costa pacífica do norte do país, é un illote deshabitado duns 2 kmcuberto por un bosque húmido tropical e rodeado de arrecifes  coralinos. Nunha das súas praias aflora unha delgada capa xeolóxica de 2 cm formada por pequenas  esférulas de rocha, chamadas  tectitas, que teñen o aspecto de minúsculas perlas de vidro natural.

Segundo un estudo publicado na revista "Geology", estas formacións son en realidade  salpicaduras de rocha fundida que foron expulsadas desde o cráter de  Chicxulub mentres se formaba,  solidificadas logo no espazo exterior e esparexidas por todo o planeta a modo de choiva. O excepcional da capa de  Gorgonilla é que moitas  tectitas permaneceron  vítreas, a pesar de tratarse dun material que se transforma rapidamente a minerais máis estables.

O director do Centro de  Geocronología de  Berkeley, realizou datacións  radiométricas aplicando o método 40 Ar/39 Ar sobre 25  tectitas puras e obtivo unha antigüidade media de 66,05 millóns de anos. Esta idade é  indistinguible da idade do límite  Cretácico/Terciario (tamén chamado  K/T) de 66,04 millóns de anos.

O depósito de  Gorgonilla é especial en moitos outros aspectos. As  esférulas de impacto viaxaron 2.000 km para depositarse no fondo dun océano a máis de 2 km de profundidade, moi lonxe de calquera continente. Estas grandes profundidades sitúanse por baixo do chamado nivel de compensación da  calcita, unha barreira  xeoquímica baixo a cal a auga é suficientemente aceda como para disolver as pequenas cunchas  carbonatadas dos  foraminíferos  planctónicos.

Por iso, estes  microfósiles están ausentes na maior parte dos 40 metros de rochas estudados, excepto, sorprendentemente, no primeiro metro de rochas situado sobre a capa de  tectitas. É neste primeiro metro onde o equipo da Universidade de Zaragoza identificou as especies de  foraminíferos  planctónicos que evolucionaron xusto despois da extinción do límite  K/T, avalando cun método independente a idade obtida coas datacións  radiométricas.

Ademais, a  palinóloga  do Museo de Historia Natural de Suecia, demostrou por vez primeira que a vexetación sufriu unha mortaldade masiva no límite  K/T mesmo nos  trópicos. Despois xurdiron comunidades pioneiras de  fentos que deberon de colonizar as illas xurdidas ao redor de  Gorgonilla de forma case instantánea debido aos xigantescos terremotos e os grandes desprazamentos de terras desencadeados polo impacto de  Chicxulub. Os  sismos arrasaron a zona ata semanas despois do impacto, segundo indica a análise  sedimentológico reseñado no estudo.

FONTE: abc.es/ciencia

No hay comentarios. Comentar. Más...

SI Á FILOSOFÍA

 

Master en Filosofía e Licenciado en Historia contemporánea, Jordi  Nomen é Profesor de Filosofía e xefe do departamento de Humanidades da "Escola  Sadako" de Barcelona. No seu libro "O neno filósofo. Como ensinar aos nenos para pensar por si mesmos" sinala os beneficios que ten a educación filosófica no desenvolvemento intelectual, persoal e social dos nenos.  Nomen é un firme defensor do papel das Humanidades na educación dos nenos e entende a Filosofía como un "elemento básico de cidadanía" que debería estar presente en todas as escolas. Entre os seus beneficios, destaca que a Filosofía desenvolve nos nenos "o pensamento crítico, creativo e coidadoso". Para Jordi  Nomen, este último tipo de pensamento é de especial importancia para ter en conta o impacto das nosas accións nos demais. "Debemos pasar do ‘eu’ ao ‘nós’ para buscar o ben común e crear algo xuntos. Ese é o sentido da educación", afirma o filósofo.


No hay comentarios. Comentar. Más...

CROCODILO CON CORPO DE GOLFIÑO

 Representación de «M. fitosi». Tenía patas, una aleta caudal y dientes poderosos para capturar presas

Representación do Magyarosuchus fitosi / Marton Szabo/abc.es

A converxencia evolutiva é o proceso polo cal seres vivos con distinta orixe acaban parecéndose porque desenvolven estruturas ou estratexias similares para cumprir una mesma función. Os exemplos clásicos son o desenvolvemento de ás en aves e morcegos e de aletas en peixe e mamíferos.

Científicos da Universidade de Edimburgo (Reino Unido) e doutras institucións alemás e húngaras descubriron un novo exemplo de converxencia nun fósil de crocodilo de 180 millóns de anos de antigüidade. Nun estudo publicado recentemente en Peer J identificaron unha nova especie que viviu no  Xurásico, e á que chamaron  Magyarosuchus  fitosi. A súa maior peculiaridade é que trátase dun crocodilo que tivo unha forma moi similar á dun golfiño. E non foi un caso único, debido a que varios dos seus parentes adoptaron esta estratexia.

"Este fósil é moi interesante para comprender como os crocodilos comezaron a evolucionar e a desenvolver formas parecidas ás de golfiños e  orcas hai máis de 180 millóns de anos", manidesta o coautor do estudo e investigador na Universidade de Edimburgo. "A presenza dunha  coiraza corporal e unha aleta caudal demostran a considerable diversidade dos  cocodrillos do  Xurásico".

Nese momento, había dous grandes grupos de crocodilos, cada un cun corpo distinto. Había crocodilos terrestres, cunhas costas e un ventre acoirazados por grosas  escamas, e patas para camiñar sobre terra. Pero tamén había crocodilos sen  coiraza e cos membros en forma de aletas.

Entre ambos, estaba  Magyarosuchus  fitosi. Tiña  coiraza e patas, pero tamén contaba cunha aleta caudal, tal como aseguraron os investigadores. Isto convértelle nun candidato para ser un animal de transición entre crocodilos acoirazados e non acoirazados.

Ademais, M.  fitosi, nomeado así en honra dun coleccionista que o atopou, medía case cinco metros e tiña uns grandes dentes. Isto coverte nun dos depredadores costeiros máis grandes do  Xurásico, segundo os investigadores.

A nova especie foi bautizada despois de que un grupo de  paleontólogos examinase unha considerable porción da columna vertebral deste animal. Os fósiles foron atopados en 1996 ao noroeste de Hungría, e agora estaban almacenados nun museo de  Budapest.

FONTE: abc.es/ciencia

No hay comentarios. Comentar. Más...

TECNOLOXÍA E IDIOMAS

 

Nalgunha ocasión todos oímos, mesmo pronunciamos, a frase “eu non falo cunha máquina”, entoada con certa indignación e gran displicencia cando un  contestador automático responde a unha chamada telefónica. Con todo ese falar con intelixencias non humanas vai facer cada vez máis frecuente e contar coas máquinas nos nosos procesos comunicativos resultará, en moi pouco tempo, inevitable.

Michael  Tjalve, responsable de innovación de Intelixencia Artificial de Microsoft, cre que “o recoñecemento da voz é un reto grande e moi importante” porque del depende que consigamos comunicarnos de forma natural cos nosos dispositivos: “A xente fala de forma diferente cando o fai cunha persoa e cando o fai cun asistente dixital, por exemplo”. Un dos principais desafíos que afronta actualmente  Tjalve é a posibilidade de traducir de maneira simultánea unha conversación entre dúas persoas coa intermediación dun software.

O proceso é complexo debido a que require de varios pasos realizados a unha gran velocidade: o primeiro é o de recoñecemento da voz, despois a conversión do que se dixo en texto para ser traducido, e por último hai que sintetizar a voz no idioma de destino. Tres tecnoloxías “imperfectas” segundo  Tjalve das cales depende que o resultado final sexa convincente.

Os procesos de aprendizaxes lingüísticas, coas súas peculiaridades en canto a diferentes acentos, xiros idiomáticos e construcións  gramaticales, nunca son sinxelos. Por iso é polo que conseguir que unha intelixencia artificial aprenda un idioma para posteriormente servirnos como tradutor é unha posibilidade certa pero complexa. De momento, un dos grandes avances que se conseguiron coas intelixencias artificiais  conversacionales é que sexa posible falar cun  bot dunha forma fluída. Esta posibilidade permite, por exemplo, practicar un idioma que non é o noso e abre as portas a unha democratización do coñecemento, xa que xa se pode practicar unha lingua desde cero coa axuda dun computador ou un teléfono móbil. 

Ludwig Wittgenstein, filósofo e matemático  austriaco, un dos pensadores máis relevantes do século  XX, aseguraba que “os límites da miña lingua son os límites do meu mundo”; tamén nisto, se somos intelixentes, as máquinas poderán axudarnos a superar eses límites.

FONTE: José  L. Álvarez  Cedena/elpais.es

No hay comentarios. Comentar. Más...

EXPERIMENTOS CASEIROS: TRUCOS CON MISTOS

 

Hoxe propóñoche descubrir tres incribles apostas moi sinxelas coas que poderás gañar aos teus amigos e familiares. O mellor de todo é que só necesitarás unha caixa de mistos.

Iso si, coidado con queimarse!

No hay comentarios. Comentar. Más...

CINE: "HAN SOLO: UNHA HISTORIA DE STAR WARS"

20180524081720-2-star-wars.jpg

Cartel da película / Imaxe: laprensa.mx

Esta fin de semana chega aos cines a película "Han Solo: Unha historia de Star Wars" que se sitúa moitos anos antes que Han coñecese a Luke  Skywalker e a  Obi  Wan  Kenobi da saga Star Wars. Esta é a súa ficha técnica:

Título orixinal: "Solo: A Star Wars Story"

Nacionalidade: USA

Duración: 135 min

Produtora: Lucasfilm / Walt Disney Pictures / Allison Shearmur Productions / Imagine Entertainment

Xénero: Ciencia ficción

Dirección:Ron Howard

Guión: Lawrence Kasdan, Jon Kasdan

Produción: Kathleen Kennedy

Montaxe: Chris Dickens

Música: John Powell

Fotografía: Bradford Young

Reparto: Alden Ehrenreich, Emilia Clarke, Donald Glover, Woody Harrelson, Thandie Newton, Phoebe Waller-Bridge, Warwick Davis, Clint Howard, Paul Bettany, Richard Dixon, Joonas Suotamo, Sarah-Stephanie, Deepak Anand, Slim Khezri, Ian Kenny, Douglas Robson, Omar Alboukharey, Sean Gislingham, Nathaniel Lonsdale

Sinopse: Nova aventura do lercho e  contrabandista máis coñecido da galaxia, a bordo do Falcón Milenario e nunha viaxe a unha galaxia moi afastada. A través dunha serie de aventuras nun  submundo criminal escuro e perigoso, Han Solo faise amigo do seu futuro copiloto  Chewbacca e coñece ao coñecido xogador  Lando  Calrissian, nunha viaxe que marcará o camiño dun dos heroes máis improbables da saga de  Star  Wars.

Esto xa non é o mesmo sen Harrison Ford!

No hay comentarios. Comentar. Más...

GRAFENO E BIOMEDICINA

 

Cando en 2010 os físicos  Andre  Geim e  Kostantin  Novoselov recibiron o premio Nobel por “os seus innovadores experimentos co material  bidimensional  grafeno”, houbo quen bautizou aquela  sustacia composta por carbono puro agrupado en moléculas  hexagonales como “o material de deus”. Aínda que a súa existencia coñecíase dende moitos anos atrás, a posibilidade de illalo que descubriron os físicos rusos na universidade de Manchester abría todo un campo de posibilidades que fixo que se disparase o entusiasmo. As propiedades do  grafeno (mellor condutor que o silicio, máis resistente que o aceiro e máis lixeiro que o aluminio, flexible…) convérteno no material do século  XXI e en peza indispensable para moitas aplicacións prácticas que van desde a telefonía móbil á biomedicina. As súas posibilidades son tantas que a Unión Europea investiu mil millóns de euros a través do proxecto Graphene Flagship no que representa unha nova forma de investigación conxunta e coordinada a unha escala sen precedentes, formando a maior iniciativa de investigación de Europa (o consorcio central está formado por máis de 150 grupos de investigación académica e industrial en 23 países).

O cualificativo de “material de deus” quizá poida resultar esaxerado (cousas dos titulares e a necesidade de destacar a ciencia entre o resto de oferta informativa), pero o certo é que nas mans adecuadas o  grafeno pode facer case milagres… Unhas desas mans -e cerebros, claro- son as do español José Garrido, xefe do Grupo  ICN2 (Institut  Català de  Nanociencia e Nanotecnoloxía) de Dispositivos e Materiais Eléctricos Avanzados, quen na actualidade investiga a posibilidade de realizar implantes cerebrais con  grafeno. Garrido é o máximo responsable do proxecto BrainCom: “unha iniciativa europea cuxo obxectivo é desenvolver sensores que sexan capaces de detectar actividade eléctrica dunha área ampla do cerebro” para “ofrecer a pacientes que teñen unha problemática moi acentuada na linguaxe unha canle de comunicación moito máis avanzado do que existe actualmente”. Estes dispositivos están fabricados en  grafeno e o que fan é captar na superficie do cerebro os sinais que emiten os centros do fala e transmitilas a un dispositivo externo que as  descodifica e reproduce en forma de voz. Isto permitiría comunicarse a persoas que perderon o fala debido a enfermidades neuronais como, por exemplo, a Esclerose Lateral  Amiotrófica.

A flexibilidade, estabilidade e lixeireza do  grafeno fano o material perfecto para utilizar en interfaces cerebro-máquina. Na actualidade as investigacións de  BrainCom están en fase de probas con animais, pero como recoñece Garrido, unha das grandes complicacións que se atopan é que non existe no reino animal unha linguaxe tan complexa como o noso, polo que os experimentos realizados non poden reproducir o que será necesario trasladar aos humanos. Aínda así, Garrido cre que se os avances nas investigacións con animais continúan, o  grafeno “terá un gran impacto de aquí a cinco anos”, o que significa que o material de deus será definitivamente unha realidade na terra.

FONTE: José  L. Álvarez  Cedena/elpais.es

No hay comentarios. Comentar. Más...

COMO CONVIVIR CON FILLOS DIXITAIS

 

Santiago Moll é o autor do libro "Empantallados. Como convivir con fillos dixitais". Profesor de Secundaria durante case 20 anos, defínese como un apaixoado da tecnoloxía. Actualmente compaxina a docencia, a formación presencial e online coa súa faceta de  bloguero en "Xustifica a túa respuesta", un espazo web educativo.

Santiago Moll reflexiona sobre a importancia que ten para os pais e educadores guiar e axudar aos seus fillos e alumnos na construción da súa identidade dixital. A presenza dos mozos na internet e redes sociais vai máis aló do dixital, forma parte da súa propia personalidade, afirma. Santiago Moll, aposta por que as tecnoloxías da comunicación e o uso de dispositivos electrónicos convértanse nun aliado para o desenvolvemento dos máis novos e nun elemento positivo clave na creación da súa identidade persoal. Como docente, promove entre os seus alumnos unha educación dixital efectiva e afectiva para "un mundo seguro e incerto, pero tamén desafiante e apaixonante". As posibilidades da aprendizaxe electrónica, a xestión do tempo e o emprego de técnicas de estudo eficaces para evitar a dispersión e a ’"infoxicación" son algúns dos temas que Moll trata con espírito divulgativo.

No hay comentarios. Comentar. Más...

ANTROPOCENO, A ERA NA QUE DESTRUÍMOS O PLANETA

Dársena de Axpe, en Bilbao, en 1993.  

Dársena de Axpe, en Bilbao, en 1993 / Imaxe: Carlos Cán/elpais.com

Polo seu interese reproduzo o artigo integro de Miguel Ángel Criado, publicado onte, domingo, 27 de maio, no xornal El País.

Na cala de  Tunelboka, en  Getxo (Bizkaia), hai unhas rochas que atraparon o enxeño humano. De recente formación, entre a area cementada inclúen materiais de refugallo do pasado industrial de Bilbao, como  escorias do mineral de ferro ou anacos do ladrillo usado nos altos fornos. Son rochas naturais, si, pero tamén verdadeiros  tecnofósiles dunha época que está a comezar, o  Antropoceno, onde os humanos están a dar forma ao seu destino e ao de todo o planeta.

"Estas rochas son un destacable exemplo do  Antropoceno, que se caracteriza pola radical transformación dos ecosistemas terrestres pola actividade humana", di a investigadora da Universidade de  Queensland (Australia)  Nikole Arrieta. Desde 2008, e como parte do seu doutoramento, Arrieta estudou este tipo de rochas, coñecidas como  beachrocks, primeiro en España, agora en Australia. Aínda que o máis probable é que a erosión acabe disolvéndoas, unha Nikole Arrieta do futuro estudaríaas "como calquera outro xacemento xeolóxico e utilizaría as evidencias materiais aí atopadas para reconstruír a actividade humana da devandita época, que son moitas e non unicamente industriais: atopamos antigas botellas de cervexa, envases lácteos e de lixivia, pneumáticos, calzado, redes e unha infinidade de materiais máis", engade a científica vasca.

As rochas de  Tunelboka son só unha minúscula parte dos datos, feitos e fenómenos que testemuñan a chegada do  Antropoceno. Nuns séculos, as actividades humanas crearon dous centos de novos minerais, algo para o que a natureza necesitaría millóns de anos. En Europa, hai cemento ou asfalto a menos de 1,5 quilómetros de calquera parte. No mundo, a agricultura, a  minería ou a urbanización transformaron xa o 75% da superficie terrestre. Sobre ela, está en marcha a sexta gran extinción (a quinta foi a dos dinosauros), cun ritmo de desaparición de especies 100 veces maior desde o século  XX. No aire, a concentración de CO2, principal axente do quecemento global, vai camiño de dobrarse dende a Revolución Industrial. Na auga, o plástico e os refugallos que xeran humanos chegaron ata os polos ou o máis profundo da fosa das Marianas.

Para moitos científicos, o problema non é o canto, senón cando comezou a nova época. "Propuxéronse diferentes datas de inicio para o  Antropoceno, en boa medida porque xurdiron distintos conceptos, ás veces que se  solapan, desde distintos grupos do mundo académico de diferentes disciplinas", di o profesor Jan  Zalasiewicz, do Departamento de Xeoloxía da Universidade de Leicester (Reino Unido).  Zalasiewicz é tamén membro do Grupo de Traballo sobre o  Antropoceno (GTA), ao que a Comisión Internacional de  Estratigrafía encargou determinar (nunha primeira fase) se o impacto humano sobre o planeta merécese que lle poñan o seu nome (Anthropos, humano en grego) á porción da cronoloxía terrestre que parece estar a comezar.

"No  GTA estamos a traballar no que poderiamos chamar o  Antropoceno xeolóxico como unha unidade distintiva da historia da Terra", comenta  Zalasiewicz. Unha na que o foco está en "as probas dun cambio a gran escala, máis ou menos  sincrónico, respecto das condicións do  Holoceno [a época xeolóxica previa, iniciada fai uns 11.700 anos, tras a última  glaciación]. Un cambio que queda gravado nos estratos máis recentes por medio de diversos marcadores físicos, químicos e biolóxicos, como os plásticos ou a radioactividade".

A decisión final e formal sobre o novo período da historia terá que tomala a Comisión Internacional de  Estratigrafía, dependente da Unión Internacional de Ciencias Xeolóxicas. E da mesma forma que o seu obxecto de estudo abarca miles ou millóns de anos, estes científicos necesitan o seu tempo. Sobre esa base, o  GTA propuxo en 2016 que o momento que separa o Holoceno do  Antropoceno, o pasado do futuro, podería situarse a mediados do século  XX. É entón cando se precipita a chamada gran aceleración: o crecemento da poboación humana explota, as altas taxas de urbanización dos países ricos esténdense aos pobres, o comercio mundial intensifícase, aparece o turismo de masas... Todo iso deixará unha marca directa ou indirecta no estrato. Pero o sinal definitivo, a estaca dourada, como a chaman os  xeólogos, do novo tempo poderían ser os  isótopos radioactivos procedentes dos ensaios das bombas nucleares, cuxo rastro durará uns 4.500 millóns de anos, tantos como ten a Terra. Así que o  Antropoceno debeu de empezar o 16 de xullo de 1945, cando EE  UU fixo explotar a primeira bomba, Trinity, en  Alamogordo, Novo México.

"Se pensamos en termos simbólicos ou políticos, todo puido empezar co cambio climático, a Revolución Industrial ou mesmo o intercambio  colombino, pero persoalmente quédome cos  isótopos", di o profesor da Universidade de Málaga Manuel Arias. A desintegración da materia, o seu dominio por parte humana, é para Arias unha especie de culmen "dun proceso de avance tecnolóxico iniciado coa Revolución Industrial, dunha relación dos humanos co natural que sempre foi agresiva". O profesor Arias non é  xeólogo, xeógrafo ou  ecólogo, dá clases de ciencia política. Hai uns meses publicou o libro  Antropoceno. A política na era humana (editado por  Taurus). A mera publicación dun libro con ese título por un  politólogo, por alguén alleo ás ciencias da natureza, mostra a relevancia que está a acadar esa idea, aínda informal, de que os humanos están a entrar nunha nova época da que son, ao mesmo tempo, os seus creadores, os seus protagonistas e, para os máis pesimistas, as súas vítimas.

Os trazos que mellor definen o novo tempo son o abanico e a escala de impactos e transformacións que sufriu e está a sufrir o planeta e a natureza que lle dá vida. É certo que os humanos levan modificando a Terra desde o mesmo instante no que aprenderon a cultivar os primeiros cereais e legumes na terra, ao comezo do  Holoceno. Pero esas alteracións locais son hoxe globais e probablemente xa non teñan volta atrás. O traspaso desa porta ou limiar sería tamén outra proba máis da chegada e  irreversibilidad do  Antropoceno.

A comezos de semana, a revista científica PNAS   publicaba un estudo sobre a biomasa, a parte orgánica, que ten vida, existente no planeta. Case ningún dato é novo, pero lidos todos xuntos  apabullan: aínda que os humanos imos camiño da cifra dos 8.000 millóns de persoas, apenas supoñemos o 0,01% da biomasa terrestre. Aínda así, algo tan minúsculo provocou que, desde o espertar das primeiras civilizacións humanas, hai só uns milenios, desaparecesen o 83% dos animais salvaxes, o 80% dos mamíferos mariños, a metade das plantas do edén orixinal ou o 15% dos peixes. O drama cobra todo o seu sentido humano ao repasar os datos da vida que queda: o 70% das aves do planeta son de granxa e o 60% dos mamíferos se  crían en cortellos. Só o 4% destes últimos viven en estado salvaxe, o resto é vida  domesticada; a porcentaxe que falta é o que lle corresponde aos humanos. O principal autor do estudo, o profesor Ron Milo, do Instituto  Weizmann de Ciencias (Israel), dicía ao diario británico  The  Guardian: "Espero que todo isto mostre á xente unha perspectiva sobre o papel tan dominante que a humanidade xoga agora no planeta".

Esta intromisión e modificación humana da natureza acabou coa tradicional separación entre o natural e o social. A natureza entendida como a vían os exploradores románticos do  XIX, remota, exótica, limpa das inmundicias, salvaxe..., deu paso a unha natureza híbrida que empeza nos parques urbanos e acaba na reserva da  biosfera máis valiosa. Que hai máis híbrido, máis  perturbador, que o feito de que as escasas rexións do planeta relativamente  prístinas o sexan precisamente porque os humanos decidiron conservalas? Para o  ecólogo mexicano Gerardo  Ceballos, director do Laboratorio de Ecoloxía e Conservación de Fauna Silvestre da  UNAM, "o impacto dos humanos sobre a vida salvaxe nos últimos 100 anos é tan grande que perdemos a maioría dos mamíferos que sobreviviron á transición do  Pleistoceno ao  Holoceno". Neste sentido, os humanos están a ter o efecto que no pasado tiveron  cataclismos como as  glaciaciones ou algún que outro meteorito.

Con todo, hai quen considera que o novo tempo, o dos humanos (o  sufijo -ceo vén do grego novo), aínda non chegou. A moitos científicos parécelles pretencioso denominar un período xeolóxico co nome dun dos seres que o viven por moi humano que sexa. Outros recoñecen o papel central da nosa especie, pero, engaden, é un rol que os humanos levan exercendo polo menos desde que as benignas condicións climáticas que iniciaron o  Holoceno favoreceron a expansión humana. É dicir, este novo tempo empezaría tras a última  glaciación e non coa primeira bomba atómica.

Esa é a tese do  xeólogo estado-unidense George  Klein, falecido recentemente. Xa no título dun dos seus últimos escritos déixao claro:  Antropoceno. Cal é a súa utilidade xeolóxica? (Resposta: ningunha). Neste texto,  Klein recoñece os impactos humanos, pero dubida de que sexan realmente globais e menos aínda  perdurables no tempo. "Cal é o potencial de conservación a longo prazo de calquera dos criterios que definirían o chamado  Antropoceno? Probablemente sexa pequeno xa que a maioría dos estudos que recollen probas das alteracións humanas fixéronse en áreas  xeomórficas que son na súa maioría  erosionables". Pero que rochas como as de  Tunelboka desaparezan sen deixar rastro non fará que se borre o impacto dos altos fornos, dos traballadores que os facían funcionar, do capital  amasado con aquela industria, de toda a historia humana e natural que hai detrás delas.

A outros científicos, na súa maioría sociais, o que lles incomoda é o nome e o que poida esconder detrás. A profesora de historia da Universidade de  Stanford (EE  UU)  Gabrielle  Hecht publicou en febreiro un ensaio no que, partindo da realidade africana, do verdadeiro papel dos africanos nos cambios globais, preguntábase polos protagonistas ou causantes do  Antropoceno. "O que critico é unha noción do  Antropoceno que atribúe o cambio ecolóxico a toda a humanidade, sen ter en conta a xeopolítica ou as dinámicas de poder da desigualdade".

Como sucede co cambio climático (quizá a proba definitiva da nova época), boa parte da comunidade científica insiste en que a repartición de responsabilidades debe de ser desigual posto que, tanto no quecemento como nos perfís máis duros do  Antropoceno, as sociedades occidentais e o seu progreso teñen máis que ver que as comunidades tradicionais de África, Asia ou América. "Creo que esta versión do  Antropoceno serve para perpetuar a idea de que bastarán unhas solucións tecnolóxicas para remediar a situación actual do planeta, parches que a miúdo son ideados e deseñados por científicos e enxeñeiros do norte e ofrecidos ao conxunto do sur como a solución sen ter en conta o coñecemento, necesidades e medio ambiente locais", sostén  Hecht.

Con todo, a tecnoloxía aparece como unha das solucións aos problemas da nova era. No seu libro, o profesor Arias recolle os dous camiños alternativos que teñen os humanos ante si. Por unha banda, acelerar, aproveitar a inventiva humana, a ciencia e a tecnoloxía para saír da lameira. Polo outro, todo o contrario, botar o freo, reducir o ritmo de crecemento económico e rebaixar así o abuso dos recursos naturais e, se é necesario, xubilar o capitalismo. Pero o decrecemento non parece unha idea atractiva. Arias recolle un fragmento dun libro escrito polo profesor da Universidade de Leeds (Reino Unido) Jeremy  Davies. En  The  Birth  of  the  Anthropocene,  Davies escribía: "Rematado o  Holoceno, se queremos preservar os dereitos e praceres civilizados dos que gozamos durante aquel, non digamos estendelos xenerosamente a máis persoas, será necesario adaptalos a unhas condicións ecolóxicas radicalmente alteradas. Velaquí o problema político do  Antropoceno".

A necesaria adaptación terá que partir da disolución da dicotomía tradicional entre o público e o privado. Arias exprésao así: "Accións consideradas tradicionalmente como privadas —ducharse, comer, conducir, ter fillos— xeran agora consecuencias públicas, na medida que contribúen á  disrupción duns sistemas planetarios dos que depende a vida de todos". Para resolver este problema, o filósofo e profesor da Universidade de Nova York Dálle  Jamieson cre necesaria unha nova ética. "Nun mundo no que conducir para recoller á túa filla do partido de fútbol contribúe ao cambio climático, temos que afrontar o feito de que a distinción liberal entre esfera pública propia para a acción do Estado e unha esfera privada onde podo facer o que queira xa non se mantén. Ou refacemos a distinción ou a abandonamos en favor dalgunha outra que preserve os valores de liberdade". É tan fácil, segundo el, como "aliñar as nosas accións cos nosos valores".

No hay comentarios. Comentar. Más...

MARY ANNING: A MULLER COLECCIONISTA DE FÓSILES

bbva-openmind-5-anning

Retrato de Mary Anning / B. J. Donne/bbvaopenmind.com

Mary  Anning (Lyme Regis-Inglaterra, 21 de maio de 1799-9 de marzo de 1847). Ao contrario que outros científicos da súa época, homes ou mulleres, Mary Anning non tiña a vida resolta. Para ela o coleccionismo de fósiles non era un pasatempo, senón unha actividade coa que o seu pai complementaba os seus exiguos ingresos como carpinteiro, vendendo as pezas achadas aos turistas. Cando o pai morreu, a familia tivo que sobrevivir da caridade.  Mary e o seu irmán Joseph, os únicos sobreviventes de dez irmáns, continuaron arriscando as súas vidas na procura de fósiles nos perigosos cantís de  Dorset. Nunha ocasión, Mary estivo a piques de morrer por un esvaramento de terra que levou ao seu can Tray.

Un día, Mary e Joseph descubriron un estraño espécime que parecía o fósil dun crocodilo. Resultou ser un ictiosaurio ("lagartos peixes", grandes réptiles mariños con aspecto de peixe e golfiños, que viviron desde o  Triásico Inferior ata o  Cretácico Superior, aproximadamente 245 e 90 millóns de anos), o primeiro que sería recoñecido como tal.

Xa en solitario, Mary Anning descubriría os primeiros  plesiosaurios (unha orde extinta de  saurópsidos (réptiles)  sauropterigios que apareceron a principios do período  Xurásico e perduraron ata a extinción  K-T ao final do  Cretácico, habitando en todos os mares) e o primeiro pterosaurio fóra de Alemaña ("lagartos  alados", son unha orde extinta de  saurópsidos  arcosaurios voadores que existiron durante case toda a Era  Mesozoica, 228 a 66 millóns de anos) , entre outros importantes achados que a levaron a ser definida como “a maior  fosilista que o mundo coñeceu”. Cando o  geólogo Henry Da  Beche pintou  Duria  Antiquior, a primeira representación realista da vida prehistórica, baseouse sobre todo nos fósiles descubertos por  Anning.

Mary  Anning nunca tivo acceso a unha formación científica. Adoitaba vender as súas pezas a reputados expertos, polo que ela apenas recibía crédito polos seus achados. Pouco importou que os científicos viaxasen dende América para consultala; nunca foi admitida na Geological  Society  of  London, e o seu único traballo publicado en vida foi unha carta ao director do  Magazine  of Natural  History. No seu tempo era difícil para unha muller abrirse camiño no mundo da ciencia. Pero ser como  Anning, pobre ademais de muller, foi unha condena que limitou o seu recoñecemento xeral ata tempo despois da súa morte.

FONTE: bbvaopenmind.com e wikipwdia

No hay comentarios. Comentar. Más...

AUTOAPREDIZAXE COAS NOVAS TECNOLOXÍAS

 

Doutor en física e profesor de tecnoloxía educativa da Universidade de Newcastle (Reino Unido),  Sugata Mitra salta á fama internacional cando TED, organización que promove a tecnoloxía, a educación e o deseño elixiu a súa conferencia como a máis inspiradora e con máis potencial de cambio do ano 2013. A súa historia conta o experimento dun mozo e brillante físico que hai case 20 anos coloca un computador con conexión a internet no muro dun suburbio de Nova Deli, preto da súa oficina, e pregúntase, conseguirían aqueles nenos sen educación aprender por si mesmos? As gravacións da cámara escondida nese lugar descubriron ao profesor Mitra que os nenos xogaron co computador, aprenderon a usalo e ademais ensinaron a outros sen intervención de ningún adulto. A súa historia chamouse "Hole  in  the  Wall" (buraco na parede) e inspirou parte do argumento da película gañadora do premio Óscar, "Slumdog  Millionaire". Mitra avanzou as súas investigacións do que denominou como educación minimamente invasiva e reproduciu o test noutros lugares da India e do mundo. Os resultados? A capacidade de  autoaprendizaxe dos nenos co uso da internet e as novas tecnoloxías é sorprendente. Hoxe, a súa proposta educativa coñécese como  SOLE (Self  Organised  Learning  Environments) contornas de aprendizaxe  autoorganizados, conta con experiencias en colexios de máis de 50 países.

No hay comentarios. Comentar. Más...

TOP 10 DAS NOVAS ESPECIES 2018

Como cada ano, o Instituto Internacional para a Exploración de Especies do Colexio de Ciencias Ambientais e Forestais da Universidade Estatal de Nova York (ESF) publica a súa particular selección das especies máis curiosas recentemente descubertas. Unha oportunidade fantástica para poñer en valor a asombrosa biodiversidade do noso planeta.

Cada ano nomeamos preto de 18.000 novas especies, pero cremos que tamén se están extinguindo outras 20.000 especies anuais. Moitas delas, se non as atopamos, describimos e nomeamos agora, perderanse para sempre”, explica Quentin  Wheeler, presidente do ESF. “Estes achados poden ensinarnos moito sobre a complexidade dos ecosistemas e sobre a historia evolutiva do noso planeta”.

De todas elas, persoalmente, a que máis me chamou a atención foi UNHA PLANTA QUE NON FAI A FOTOSÍNTESE.


Una delicada especie en peligro
Sciaphila  sugimoto / Foto: Takaomi Sugimoto

Pensábase que a flora de Xapón estaba ben documentada, pero o mundo dos organismos vivos é unha fonte de sorpresas. O achado de  Sciaphila  sugimoto é emocionante, non só por iso, senón tamén pola peculiar forma de alimentarse que ten esta planta, pois non é  autótrofa , polo tanto non realiza a  fotosíntese, senón  heterótrofa, e asóciase cun fungo  simbionte do que obtén os nutrientes que necesita para vivir.

Trátase dunha especie en perigo crítico, pois ata agora só localizáronse poboacións en dous lugares moi concretos da illa, e falamos duns cincuenta individuos. Ademais, do mesmo xeito que outros  simbiontes  fúngicos, a súa supervivencia é fráxil e depende da estabilidade do ecosistema no que habita.

Se queres coñecer o resto desta particular selección preme AQUÍ. 

FONTE: .muyinteresante.es/naturaleza

No hay comentarios. Comentar. Más...

CIBERCONTROL. NON PERMITAS QUE NINGUÉN CONTROLE A TÚA VIDA

 

Aínda que os adolescentes e mozos mostran rexeitamento ante a violencia de xénero, non son tan conscientes da súa presenza na contorna dixital. No mundo  online está a xestarse un tipo de malos tratos que pasa desapercibido, xa que non é unha agresión física, senón que se manifesta a través da vixilancia e o acoso a través de redes sociais, servizos de mensaxería instantánea ou do rexistro de chamadas. Froito diso, cada vez danse máis casos de violencia de xénero no mundo dixital, tal e como alertan, por exemplo, os Centros de Atención a Mulleres Maltratadas.

Saber o contrasinal dos perfís sociais da parella e revisalos é unha práctica bastante máis habitual do que pensamos, algo que dá lugar ao que se coñece como  cibercontrol, e constitúe unha nova forma de violencia que se exerce en parella de forma bilateral, tanto por parte dos homes como das mulleres.

Négate a esta práctica, é unha forma de malos tratos!

No hay comentarios. Comentar. Más...

A FUSIÓN NUCLEAR MANEXABLE NA TERRA



A idea de estar a loitar por arrincar o lume do Sol e traelo á Terra”. A descrición do seu traballo que fai Alex Martín, xefe de enxeñeiros da cámara sen carga de ITER, soa a mito.  Emparenta a súa misión co roubo do lume que fixo  Prometeo, arrebatándollo aos deuses para entregarllo aos homes. E ben cara que pagou a súa ousadía: foi encadeado a unha roca onde cada día un aguia devoraba o seu fígado que volvía medrar pola noite para que a súa tortura fose eterna. ITER é probablemente o maior proxecto de ciencia e enxeñería da historia da humanidade; así que algo de mítico (no sentido de que merece admiración extraordinaria, non porque sexa unha narración ficticia) si que ten o traballo de Alex Martín. O obxectivo de quen traballa en ITER é demostrar a viabilidade científica e tecnolóxica da fusión nuclear. Ou, como explica  Bernard  Bigot, o seu director xeral: “queremos demostrar que o fenómeno que sucede nas estrelas e no sol, é dicir a fusión dos núcleos de hidróxeno, é manexable na Terra”.

ITER significa camiño en latín, un nome que remite a unha dirección e un destino, debido a que de conseguirse significaría que atopamos unha fonte de enerxía limpa e inesgotable, xa que o hidróxeno é unha das substancias que máis abundan no universo. As cifras dunha investigación de semellante tamaño son igualmente humillantes: miles de enxeñeiros e científicos traballaron desde o lanzamento da idea en 1985, hai 35 países colaborando nas investigacións (todos os da Unión Europea máis Estados Unidos, Xapón, Rusia, China, India e Corea do Sur), os investimentos superarán os 20.000 millóns de euros, o reactor experimental (chamado  Tokamak) está a construírse nunha parcela de 42 hectáreas no sur de Francia, e para terminalo necesitarase a ensamblaxe de máis dun millón de pezas diferentes segundo  Bigot. “Ningún país do mundo en solitario pode permitirse prover este equipo nun tempo razoable” asegura o director xeral; de feito un dos maiores riscos que afronta o proxecto, di, é que algún dos países membros decida abandonalo ou non cumpra os seus compromisos.

Segundo a propia descrición do ITER sobre as súas investigacións, deben cumprirse tres condiciones para lograr a fusión nun laboratorio: temperatura moi alta (uns 150 millóns de graos, dez veces máis que no núcleo solar); suficiente densidade de partículas de plasma (para aumentar a probabilidade de que se produzan colisións); e suficiente tempo de confinamento (para manter o plasma, que ten propensión a expandirse). Se a pesar da complexidade loxística, científica e mesmo política os prazos cúmprense segundo o previsto, en decembro de 2025 poderase poñer en funcionamento o  Tokamak para realizar os primeiros experimentos bautizados como “o Primeiro Plasma”. E só tres décadas despois, en 2055, a electricidade producida a través da fusión podería chegar aos fogares. Sería un avance xigantesco. Un dos maiores a nivel tecnolóxico da nosa especie. Alex Martín volve recorrer a unha frase rotunda para expresalo: “Aínda que soe moi  grandilocuente, estamos a xogarnos o futuro da humanidade a longo prazo”.

FONTE: José  L. Álvarez  Cedena/elpais.es

No hay comentarios. Comentar. Más...

O SONO E O RENDIMENTO ESCOLAR



De Juan Antonio Madrid ben podería dicirse que é un “reloxeiro do sono humano” e un dos investigadores con maior produción científica a nivel mundial no campo dos “ritmos  circadianos". Catedrático de Fisioloxía e Especialista en Cronobioloxía pola Universidade Pierre e Marie Curie de París, Juan Antonio Madrid dirixe actualmente o Laboratorio de  Cronobioloxía (Cronolab) da Universidade de Murcia, unha institución especializada na investigación do reloxo biolóxico e como as súas alteracións impactan na saúde das persoas. O Laboratorio  Cronolab forma parte da Rede de Envellecemento (RETICEF, Instituto Carlos III), unha alianza integrada por 8 hospitais do servizo público de saúde. Este experto afirma que “unha das principais causas do fracaso escolar é tamén a falta de soño dos nosos mozos”. As consecuencias dos cada vez máis habituais trastornos do sono, as recomendacións para melloralo ou os falsos mitos, son algúns dos temas que Juan Antonio Madrid repasa neste vídeo no que nos ofrece a realización dun test para medir a calidade do noso sono.

No hay comentarios. Comentar. Más...



Archivos

Ms

contador de visitas

Blog creado con Blogia. Esta web utiliza cookies para adaptarse a tus preferencias y analítica web.
Blogia apoya a la Fundación Josep Carreras.

Contrato Coloriuris
Plantilla basada en el tema iDream de Templates Next