Facebook Twitter Google +1     Admin

Se muestran los artículos pertenecientes a Mayo de 2017.

O CEO DO MES: MAIO 2017

Publicado: 01/05/2017 07:26 por vgomez en O CEO DO MES

 

3 de maio: Cuarto Crecente

10 de maio: Lúa Chea

19 de maio: Cuarto Minguante

25 de maio: Lúa Nova

Chuvia de meteoros: Eta Aquáridas: do 19 de abril ao 28 de maio, con máximo o 6-7 de maio. Están asociadas ao cometa 1P/Halley.


 

Un grupo de paleontólogos descubriu no parque nacional de Kootenay, na Columbia Británica (Canadá), unha curiosa criatura mariña de hai 507 millóns de anos cunhas grandes tenazas na parte dianteira que lembran a un abrelatas. A nova especie fósil arroxa luz sobre a orixe dos mandibulados, o grupo máis abundante e diverso de organismos de terra, ao que pertencen as moscas, formigas, cangrexos de río e ciempiés.

O animal, chamado Tokummia katalepsis, é un artrópodo, invertebrados con extremidades segmentadas e exoesqueletos duros. Vivía nun mar tropical cheo de vida e foi un dos maiores depredadores do Cámbrico, superando os 10 cm de lonxitude totalmente estendido. Nadaba de cando en vez, pero polos seus robustas patas anteriores é posible que preferise habitar os fondos mariños, como as lagostas ou os camaróns mantis actuais.

A análise de varias mostras fósiles mostrou que o Tokummia lucía unhas anchas mandíbulas dentadas, así como uns apéndices anteriores, chamados maxilípedos, grandes e especializados.

O corpo de Tokummia está feito de máis de 50 pequenos segmentos cubertos por unha ampla estrutura parecida a unha cuncha de dúas pezas chamada caparazón bivalvo. O corpo segmentado lembra aos miriápodos, un grupo que inclúe os ciempiés, milpiés e os seus familiares.  

O fósil, excepcionalmente conservado, permite ver en detalle a anatomía dos primeiros mandibulados, que posúen un par de apéndices especializados coñecidos como mandíbulas para captar, triturar e cortar a súa comida. Os mandibulados inclúen millóns de especies e representan un dos maiores éxitos evolutivos e ecolóxicos da vida na Terra.

FONTE: Xornal abc/ciencia

ONDE ESTAMOS?

Publicado: 03/05/2017 07:28 por vgomez en DOCENCIA

 

Hoxe propóñovos meter un ovo nunha botella de vidro.

Para facelo precisamos un ovo cocido, mistos e unha botella de vidro de pescozo ancho. Colocamos o ovo moi ben cocido e pelado! na boca da botella, comprobando que sexa máis ancho que o pescozo e non poida pasar ao seu interior. Unha vez feito isto, acendemos cinco ou seis mistos e introducímolas na botella. Antes de que se apaguen, tapamos a botella co ovo. O ovo comezará a vibrar lixeiramente para logo irse introducindo aos poucos no interior da botella.

A explicación..., no vídeo!

Coidado cos mistos!

EN 2100 O NIVEL DO MAR PODE SUBIR 3 METROS

Publicado: 05/05/2017 07:48 por vgomez en ZONA VERDE
20170501120835-subida-del-mar-debido-a-cc.jpg

Simulación subida nivel do mar / Imaxe:El Blog de Juanjo Gabiña

Os niveis mundiais do mar poderían aumentar en máis de tres metros (máis de medio metro sobre o previsto) este século se as emisións de CO2 continuarán sen diminuír.

Utilizando novas proxeccións de perda de masa no Antártico e un método estatístico revisado, os investigadores concluíron que o escenario máis desfavorable dun aumento do nivel do mar de 2,5 a 3 metros era posible para 2100.

A investigación, publicada en Environmental Research Letters, é consistente co recente axuste da Administración Nacional Oceánica e Atmosférica (NOAA) da súa posible elevación futura do nivel do mar de 2 a 2,5 metros.

Con todo, o novo estudo integrou diferentes estimacións de modelos cun novo método estatístico, mentres que a estimación de NOAA baseouse no xuízo de expertos.

Así mesmo, estudos recentes de observación e modelización demostraron que o derretimiento futuro da Antártida podería ocorrer dramaticamente máis rápido do que se pensaba.

Os investigadotes tomaron en conta este e outros factores, incluíndo o quecemento dos océanos, o derretimiento dos glaciares, o almacenamento da auga da terra e a capa de xeo de Groenlandia,  para crear a súa proxección.

A proxección do equipo explicaba explicitamente tres incertezas científicas: a velocidade á que se derretiría a capa de xeo antártica, a velocidade á que se está quentando o océano e a cantidade de gases de efecto invernadoiro emitidos durante o século XXI.

O quecemento global inabarcable conducirá a un aumento do nivel do mar de moitos metros, posiblemente máis de dez metros, en poucos séculos, ameazando seriamente a moitas cidades de todo o mundo que se constrúen en deltas de río de baixa elevación”, sinalase no citado estudo.

FONTE: Xornal abc/natureza

Unha das imaxes de Steve (a franxa morada da imaxe) recollida nun grupo de Facebook "Gallery of Steve" / PAUL ZIZKA
Durante séculos, os humanos viron as auroras boreais como unha especie de cortinas verdosas ou avermelladas. A ciencia explicou despois os fenómenos detrás do espectáculo. A orixe daquelas luces no ceo atopábase nas partículas cargadas que viaxan co vento solar. Ao chegar á atmosfera terrestre, ven redirixidas pola magnetosfera terrestre, que as concentra nas rexións polares. Alí, chocan contra os átomos e as moléculas atmosféricas e excitan aos electróns que os rodean. Como os electróns tenden a regresar ao seu estado normal, liberan a enerxía que lles transmitiron os mensaxeiros solares e fano emitindo luces de cores. O osíxeno emite a luz verde e a vermella e o nitróxeno a azul.

Dependendo da actividade solar e da intensidade e a cantidade de partículas que chocan contra o escudo magnético que nos protexe da radiación do Sol, as auroras son máis ou menos vistosas e pódense ver máis ao sur das rexións polares, o lugar onde son habituais. Actividades solares infrecuentes poden provocar auroras como a que se viu sobre Barcelona o 25 de xaneiro de 1938. Entón, no medio da guerra civil, o ceo tinguiuse de vermello e na cidade catalá pensouse que sobre eles cerníase un novo bombardeo.

Recentemente, empezouse a coñecer a observación do que algúns consideran un novo tipo de aurora. Desde hai anos, afeccionados á observación de auroras boreales fotografan un tipo de luces que non son exactamente como as auroras habituais. Trátase dunha especie de franxa morada máis ou menos inclinada que aparece en latitudes lixeiramente máis ao sur do habitual.

Tras o seu descubrimento, grupos de cidadáns afeccionados trataron de ofrecer algunha explicación ao que observaban. Unha das propostas foi que se tratase dun arco de protones. Con todo, esa opción foi descartada pronto polos científicos, xa que as emisións dun arco de protones quedan ocultas por outras máis brillantes.

Un profesor de astronomía da Universidade de Calgary, Eric Donovan, cotexou as imaxes dos afeccionados con datos dos satélites Swarm da Axencia Espacial Europea, unha constelación dedicada a analizar o campo magnético terrestre. Iso permitiu ao investigador canadense saber que a 300 quilómetros de altitude, a temperatura incrementábase ata os 3.000 graos e había unha franxa de gas de 25 quilómetros de ancho que flotaba cara ao oeste. Así se confirmou que non se trataba dun arco de protones. Ese coñecemento fixo bautizar ao fenómeno cun novo nome: Steve.

Os investigadores están a tratar agora de atopar unha boa explicación para Steve. "O que se ve co ollo é algo que leva moitos anos vendo con magnetómetros desde o chan e se é un novo tipo de aurora é porque non é a que se forma normalmente nos polos polo electrojet (a corrente eléctrica que percorre a atmosfera nos polos e xera as auroras)", apunta outro investigador.

Á falta de explicación científica oficial, Miguel Herraiz, profesor da Universidade Complutense de Madrid, sinala o detalle de que Steve non foi visto desde outubro do 2016 a febreiro de 2017, a época máis frecuente para as auroras, a pesar de que houbo actividade solar. "As auroras prodúcense na interacción entre o vento solar e a parte alta da atmosfera. As diferenzas neste caso poden deberse a un cambio na actividade solar, pero eu creo que a explicación se atopa máis na segunda parte, na interacción entre o vento solar, o campo magnético terrestre e a atmosfera".
Haberá que esperar!

FONTE; Xornal El País/Ciencia

"A NUBE" DEBAIXO DO MAR

Publicado: 06/05/2017 22:35 por vgomez en OUTRAS COUSAS

 

Cualificado por Business Insider como "unha idea tola", un dos novos proxectos de Microsoft é, realmente, unha proposta arriscada. Pola súa mera concepción e pola execución para levala a cabo. Porque o que pretende unha das compañías tecnolóxicas máis importantes do mundo é mergullar no océano por centos de metros de profundidade varios centros de procesamento de datos. Por moi absurda que pareza a ocorrencia, o que Microsoft quere facer é buscar solucións a un dos máis grandes problemas que atopa a información na actualidade: a acumulación de equipos informáticos provoca temperaturas moi altas que poden danalos irreversiblemente, polo que as compañías que se dedican ao aloxamento destes centros de datos deben gastar enormes cantidades de diñeiro en refrixeración.

Cada vez que vemos un vídeo en YouTube, facemos unha procura en Google ou engadimos un amigo en Facebook, nalgún lugar do planeta ponse en marcha un equipo que está aloxado xunto a miles de unidades de almacenamento e quilómetros de cables. Sen o correcto funcionamento destes centros de datos o noso mundo pararíase, por iso é polo que todos os xigantes tecnolóxicos gasten miles de millóns de euros na súa construción e conservación. Para resolver o problema das altas temperaturas xeradas, Google situou algúns dos seus centros en lugares fríos, como Hamina en Finlandia, e proxecta construír algún en plataformas ou barcos móbiles.

Así pois, "a idea tola" parece unha manobra intelixente, aínda que mesmo os mesmos implicados non o tivesen claro no inicio. Segundo Microsoft, a súa rede global de centros de datos na actualidade consiste nun millón de servidores repartidos en 100 lugares por todo o mundo, e o New York Times cifraba en 15.000 millóns de dólares o diñeiro que a compañía investiu nos mesmos. Un orzamento que pode reducirse drasticamente se o proxecto Natick, como o bautizou a compañía, ten éxito. Os primeiros agoiros son bos: o primeiro prototipo, un container con forma cilíndrica de 5 por 2 metros e máis de 17.000 quilos de peso foi mergullado no océano Pacífico en agosto de 2015. A proba non puido resultar mellor. Non só resulta máis barato refrigerarlo grazas ás tempraturas mariñas, senón que a transmisión de datos é máis rápida (co que aumentaría a velocidade da internet, por exemplo) e poden estar situados preto de grandes nucleos urbanos, o que resolve moitos problemas loxísticos.

Microsoft segue investigando os problemas de enxeñería que o proxecto Natick expón, pero na compañía están convencidos de que neste tipo de almacenamento será unha realidade en breve. Se as probas continúan tendo éxito, é posible que o futuro de "a nube" atópese debaixo do mar.

FONTE: José L. Álvarez Cedena/Xornal abc

CANTAS POMBAS HAI?

Publicado: 08/05/2017 07:53 por vgomez en A PENSAR
20170507080007-maxresdefault.jpg

O gavilán e as pombas / Imaxe:YouTube

Un gavilán atópase cunha bandada de pombas e pregúntalles: "Onde ides, cen pombas?", ao que elas contestan: "Non somos cen, gavilán; as que somos, e tantas como as que somos, e a metade das que somos, e a metade da metade das que somos, e contigo, gavilán, somos cen".

Cantas pombas hai?

A solución... mañá!



Archivos

Ms

contador de visitas

Blog creado con Blogia. Esta web utiliza cookies para adaptarse a tus preferencias y analítica web.
Blogia apoya a la Fundación Josep Carreras.

Contrato Coloriuris
Plantilla basada en el tema iDream de Templates Next