Facebook Twitter Google +1     Admin

Se muestran los artículos pertenecientes a Mayo de 2016.

20160430083424-venta-a-granel.jpg

A compra a granel / Imaxe:.pulsodf.com.mx

Sigo cos dez xestos ecolóxicos relacionados coa alimentación, a roupa, o transporte ou a enerxía que non nos debe dar vergoña facer.

4. Levar a comida que sobra no restaurante

Un terzo da produción alimentaria mundial para consumo humano pérdese ou se refuga, segundo Nacións Unidas, mentres que o Parlamento Europeo calcula que uns 179 quilos de alimentos en bo estado desperdícianse por persoa ao ano, cos consecuentes custos económicos e ambientais. A comida que se deixa no restaurante tírase ao lixo. Cada vez máis hostaleiros asumen como unha práctica normal que se pida para levar a casa e mesmo dispoñen de envases, un punto ao seu favor ao elixir establecemento.

5. Comprar a granel

Os produtos a granel son máis económicos e evitan o uso excesivo do empaquetado. Cada vez son máis comúns os establecementos que empregan o granel en parte ou mesmo en todos os seus produtos.

6. Arranxar produtos para que duren máis

A publicidade agresiva tenta convencernos de "mellorar" co "novo", do "especial" de estar á última moda, a pesar de que mesmo o que se teña estea en bo estado. Isto supón na práctica un gasto innecesario de recursos naturais e o aumento de residuos. Antes de adquirir nada, hai que pensar se realmente é imprescindible e tentar arranxar o que se ten para que dure máis.

Continuará...

FONTE: Revista Consumer/medio Ambiente

DOCUMENTAL: RE-PENSAR O PLANETA

Publicado: 02/05/2016 08:36 por vgomez en ZONA VERDE

 

Sigo coa serie de documentais que mediante imaxes e datos impactantes, teñen a pretensión de concienciarnos e facernos máis ecolóxicos.

 Na actualidade extráense un 50% máis de recursos que hai 30 anos. O modelo de desenvolvemento actual, baseado en consumir de forma infinita nun mundo de recursos finitos, é insustentable e por tanto hai que reformulalo. Son algúns das mensaxes principais do documental "Re-Pensar O Planeta", que apela a un consumo responsable.

FONTE: Revista Consumer/Medio Ambiente

FOTODENUNCIAS DE ROBIN WOOD

Publicado: 03/05/2016 08:03 por vgomez en ZONA VERDE
20160501085404-1461930487-785784-1461938963-sumario-normal.jpg

Unha das imfografía da campaña: "O desxeo polo cambio climático / Imaxe: Robin Wood

"Destruír a natureza é destruír a vida" é o slogan da campaña de sensibilización que lanzou o pasado mes de marzo a organización ambientalista alemá Robin Wood para advertir que a destrución da natureza que o home está a levar a cabo leva de maneira inevitable o fin da flora e da fauna do planeta.

As infografías foi realizada polo deseñador tailandés Surachai Puthikulangkura e a axencia Grabarz & Partner, e nelas utilizouse a técnica da dobre exposición. Nas tres ilustracións publicadas recoñécense as figuras dos animais: un osos polar, un cervo e un simio, elixidos porque son especies representativas de hábitats que están a ser directamente degradados pola acción humana. Sobre os lombos de todos eles superpuxéronse uns mundos en miniatura que, gradualmente fan desaparecer as súas siluetas. A maneira de representalo é moi simbólica porque, vistos de preto, as imaxes ofrecen unha realidade moi desalentadora: os efectos das extraccións petrolíferas, da deforestación e dos incendios indiscriminados respectivamente.

A ilustración do oso polar leva por título "O desxeo polo cambio climático". Sobre os lombos do oso polar protagonista -unha especie en extinción- distínguese unha planta petrolífera en chamas e maquinaria diversa realizando sondaxes, o que trae á memoria as polémicas actividades no Ártico de multinacionais deste ramo. Para os ecoloxistas, unha fuga supoñería unha auténtica catástrofe ambiental e por iso levaron a cabo numerosas campañas para estas petroleiras retírense. Unha delas, Shell, renunciou a continuar co seu traballo en agosto de 2015.

Sobre o lombo do cervo da imaxe titulada "Excesos da deforestación da selva" pódese observar un bosque case completamente talado. Entre as montañas de madeira, gruas e leñadores arrasan coas últimas árbores en pé. É unha ilustración para lembrar, por exemplo, que os humanos xa destruímos a metade de todas as árbores do planeta, segundo un estudo publicado pola revista Nature en setembro de 2015. Este traballo calcula que os humanos cortamos 15.000 millóns de árbores anualmente.

A parte superior do primate da última ilustración está envolvido en chamas, as mesmas que arrasan sen piedade unha superficie cuberta de palmeiras. De feito, o título da imaxe é "A destrución do bosque tropical" e lembra á queima ilegal de terreos en Indonesia que se destinan posteriormente á produción de aceite de palma, un produto que se utiliza para fabricar biocombustibles, cosméticos e algúns alimentos industriais. Estes incendios foron tan virulentos que non só deixaron a especies como o orangután privado do seu hábitat senón que mesmo afectaron aos humanos cando o fume chegou a núcleos urbanos e obrigou a pechar escolas, entre outras medidas.

FONTE; Xornal El País/El Planeta Futuro

DOCUMENTAL: A HISTORIA DA AUGA EMBOTELLADA

Publicado: 04/05/2016 07:19 por vgomez en ZONA VERDE

 

Sigo coa serie de documentais que mediante imaxes e datos impactantes, teñen a pretensión de concienciarnos e facernos máis ecolóxicos.

O consumo de auga embotellada medrou de maneira espectacular nos últimos anos, mesmo en lugares con subministración pública de auga potable de calidade. A súa fabricación, transporte e posterior eliminación provoca diversos impactos ambientais que os consumidores poden evitar. Na "Historia da auga embotellada", lanzado o 22 de marzo de 2010 (Día Mundial da auga), os seus autores, un equipo de varias ONG ambientais, poñen de relevo dita cuestión.

FONTE: Revista Consumer/Medio Ambiente

20160430085412-14619511680137.jpg

Recreación artística do recorrido que realizou o cometa / ESO/L. Calçada

Durante a xestación do Sistema Solar, algúns corpos rochosos chocaron entre si e deron lugar a planetas como a Terra. Outros, en cambio, foron expulsados ao exterior. Un destes últimos está de volta, como un bumerán. Vírono o Telescopio Moi Grande do Observatorio Europeo do Sur e o Telescopio Canadá Francia Hawai. Case intacto desde entón, o estudo deste fragmento único na súa especie será clave para entender a orixe do Sistema Solar, como se desprende do artigo que acaba de publicar a revista Science Advances.

"Os planetas crecen por acumulación de corpos pequenos: os planetesimales. Os planetas rochosos formados na zona interior e cálida do Sistema Solar creáronse por agregación de rocas, mentres que os planetas xigantes da fría rexión exterior fixérono por acumulación de material xeado", explica un dos autores do estudo. Con todo, este ladrillo de planetas, que recibe o complexo nome de C/2014 S3 (PANSTARRS), permaneceu conxelado durante miles de millóns de anos nos confíns do Sistema Solar. "A unha pequena fracción destes corpos a forza gravitacional do planeta en formación deulles unha patada e formaron a nube Oort", afirma.

Nese lugar remoto ha pasado a maior parte da súa vida, lonxe da calor do Sol e protexido de posibles colisións; así o indica a súa superficie, sen moitos cráteres. "Xa sabiamos da existencia de moitos asteroides, pero todos foron cociñados pola calor e a proximidade do Sol durante miles de millóns de anos. Este é o primeiro asteroide en cru que puidemos observar: conservouse no mellor conxelador que hai", explica a autora principal do traballo.

Cando os planetesimales, na súa maioría corpos xeados, abandonan a nube Oort e aproxímanse ao Sol, a calor evapora o xeo e fórmase un cometa con cola. Este, en cambio, carece dela. Foi a evidencia que indicou aos investigadores que se atopaban ante algo substancialmente distinto cando o telescopio Pan-STARRS1 observouno como un débil cometa activo a unha distancia que dobra a que separa o Sol da Terra. Como resultado, bautizóuselle como un cometa Manx, polo nome dado a esta raza de gatos sen cola. "Do estudo da súa órbita sabemos que este obxecto procede da nube Oort e da luz que se reflicte na súa superficie concluímos que a súa natureza é rochosa. É unha sorpresa, porque os cometas que proceden de alí normalmente están feitos de xeo. Podemos dicir que se trata dunha roca primitiva", asegura esta investigadora.

As colisións que pode experimentar o cometa a medida que se penetra de novo no centro do Sistema Solar son pouco probables a curto prazo e a luz do Sol non terá tempo de producir nel case ningún efecto.

FONTE: Xornal El Mundo/Ciencia

IMAXES INÉDITAS DA TERRA DENDE O ESPAZO

Publicado: 06/05/2016 08:15 por vgomez en CURIOSIDADES
20160504201540-fotos-ineditas1-0.jpg

 

A verdade é que vendo esta imaxe parece un cadro pintado ao óleo dun bo artista, pero non. Relamente trátase dunha fotografía.

A NASA liberou o arquivo fotográfico do satélite Terra que, desde o seu lanzamento hai máis de 10 anos, non parou de capturar a superficie terrestre. En concreto é a imaxe da Cordilleira do Atlas (Marrocos).

Con 2.400 km de longo, esta cordilleira percorre o noroeste de África ata Marrocos. Atlas separa as costas do mar Mediterráneo e do océano Atlántico do deserto do Sahara, o motivo polo que este é tan árido e seco.

En próximos días... maís fotografía deste tipo!

FONTE: Revista Muy Interesante

20160506142011-ruido-y-vibraciones.jpg

Ruído e vibracións / Imaxe:ingenieriapac.com

Os nosos oídos non ’’pechan’’ nunca, coma fan os ollos coas pestanas. Cando durmimos, os oídos seguen procesando os sinais auditivas, pero estes sinais non se procesan cara ao resto do cerebro.  Oímos constantemente e por iso podemos espertar en caso dun sinal que o cerebro recoñeza como urxente.

Pero o cerebro traballa os sinais constantemente. No caso do silencio, o proceso diminúe case a cero, no caso do ruído o cerebro traballa para interpretar e buscar algún sinal e no seu caso descartar o que oe. Posto que sabemos que o ’’cansazo’’ é o sinal que envían unhas partes do cerebro a outras para deixar de procesar sinais e empezar o proceso de memorización selectiva, a existencia de ruído durante a noite produce un cansazo esaxerado que non se compensa co soño.

Da mesma maneira, o ruído durante o traballo fai desaparecer a capacidade de concentración, de sincronización de neuronas nun proceso común, esixindo ao cerebro un traballo extra de análise e supresión dos sinais auditivas inconexas que, como dixen arriba, son o ruído.

A vida con ruído é, desta maneira, unha vida miserable, no canto dunha vida feliz e produtiva.

Nas cidades españolas (e non só nas españolas), e tamén nos campos co paso dos avións e mesmo nas montañas, hai salvaxes cuxa mellor diversión é lanzar gases apestosos e ruído mediante unhas motos sen redución de ruído, a praga esténdese día a día e os niveis sonoros aumentan de ano en ano ao redor de 1.5 decibeis (dB) por ano. Así, a Organización Mundial da Saúde propuxo en 1995 un nivel de ruído de 35 dB nos hospitais, e hoxe ese nivel é duns 75 dB durante o día e 60 dB durante a noite: Insoportable.

Como en moitos aspectos da vida, o ruído en cidades, campos e montañas deriva, por unha banda, da inacción dunhas autoridades que cobran os seus salarios dos impostos aos cidadáns para non devolver nada aos mesmos. Doutra banda, o aumento do ruído é un aspecto máis do funcionamento non lineal da sociedade, un funcionamento ignorado polas persoas que a forman.

Así, por exemplo, nun bar, unha persoa empeza a falar máis alto que outras, e estas, para comunicar elevan os seus niveis sonoros nun proceso de realimentación positiva, ata que se alcanza un nivel tal que as persoas racionais abandonan o recinto para non enfermar.

Un aspecto de coches e motos é o ansia animal de destacar na tribo. Unha forma de que lles miren é facer ruído que se introduce na esfera persoal dos individuos forzándoos a decatarse da existencia doutros, unha información que estes nin desexan nin necesitan.

Pódese eliminar o ruído?

Polo menos é posible reducilo a niveis que o cerebro pode descartar nas primeiras etapas do proceso, directamente nas neuronas conectadas aos oídos. Isto ocorre con sons de non máis de 35dB, que é o nivel ao que deberiamos aspirar nos nosos lugares de permanencia ou visita.

Unha boa parte do ruído que sufrimos deriva do tráfico a través de dúas fontes: O ruído dos motores e pneumáticos e o ruído da circulación sobre uns pavimentos absolutamente deteriorados debido á desidia dos concellos españois.

O primeiro destes ruídos xorde dos motores dos vehículos e dos seus tubos de escape. Un motor encerrado nunha carcasa con illantes acústicos pode reducir os seus decibeis a niveis tolerables mesmo a distancias de 1 metro. É evidente que os fabricantes de vehículos de combustión (Diésel) ou de explosión (Gasolina) prefiren aumentar as súas ganancias desprezando a saúde dos cidadáns. Pero as autoridades que viven do diñeiro destes cidadáns poden, se cumpren coa súa función, obrigar a eses fabricantes para reducir as súas ganancias para mellorar a saúde de quen lles paga. Só se necesita responsabilidade e decisión.  

Exactamente o mesmo pódese facer cos tubos de escape. Hoxe a técnica pode reducir o ruído de saída de gases a 35 dB a un metro de distancia sen maior problema. Falta decisión por parte das autoridades para impoñelo.

Nas cidades, os Concellos deben manter as rúas como rúas, e non como hoxe, camiños de cabras con fochancas e buracos, e pavimentalas con asfaltos que reducen o ruído en, polo menos, 20 dB.

Ocorre o mesmo coa limitación de velocidade en rúas e estradas. A obrigación de levar un chip de 10 euros nos motores pode impoñerse aos fabricantes e ese chip pode conseguir que os vehículos non superen as  velocidades autorizadas en cada tramo a pesar das animaladas dos condutores insolidarios.

Outra fonte de ruído intenso nas cidades son as maquinarias da obra de construción e obra pública, incluída a limpeza das rúas e o coidado dos xardíns. Impuxéronse ultimamente máquinas con motores de explosión para lanzar chorros de aire para mover follas secas e papeis das rúas. Estas mesmas máquinas poden funcionar con baterías eléctricas, reducindo o seu nivel de ruído en 20 dB. Nas obras de construción, se se precisa utilizar serras mecánicas (as ’’radiais’’) pódese fai dentro de cámaras acústicas que illan do ruído aos cidadáns. Non custan máis de 100 euros o que é unha cantidade despreciable comparada co custo da construción. Non se fai por falta de cultura cidadá e falta de autoridade dos administradores públicos.

Exactamente o mesmo pódese facer coas obras públicas. As taladradoras, por exemplo, deben funcionar dentro de cámaras acústicas illadas.

E o mesmo con outra fonte de ruído: Os aparellos de aire acondicionado, que ben construídos poden reducir os seus niveis de ruído en 30 dB.

Con respecto aos receptores de ruído, é dicir as habitacións dos edificios residenciais, escolas e oficinas, é posible e barato reducir o ruído que lles entra mediante xanelas de vidro dobre, pero de espesores distintos en cada un dos dous vidros, e pantallas de pladur con illantes acústicos. Non se fai, pero pódese facer e non resulta gravoso se se fai ao longo de varios anos.

O código técnico da edificación impón xa niveis de ruído transmitido entre vivendas razoablemente baixos. Os problemas xorden sempre, como non! no cumprimento das leis e a inspección, e evidentemente, nos edificios antigos construídos antes da aprobación dese código. Nestes, como digo, por unhas cantidades modestas de diñeiro, pode reducirse o ruído, tanto das rúas como dos veciños.

Hoxe, a tecnoloxía ofrece solucións para case todos os problemas vitais.  Pero non se usa esa tecnoloxía. Adóitase asignar á carestía a falta de aplicación de solucións tecnolóxicas.

Isto, como coa enerxía solar, é totalmente falso. Deriva a non aplicación da tecnoloxía aos problemas sociais moito máis da inercia cultural, da falta de ganas de enfrontarse aos problemas, da preguiza mental humana que tende a rexeitar a innovación fronte ás solucións existentes que dos custos de facelo.

Somos animais curiosos, os seres humanos. Expomos gastar miles de millóns de riqueza en enviar naves a Marte, en enviar chips a Alfa Centauri, dúas iniciativas totalmente inútiles mesmo desde o punto de vista da ciencia pura, pero rexeitamos por ’’caro’’ o facer as nosas vidas moito máis vivibles, sas e felices.

Raros somos!

FONTE: Antonio Ruiz de Elvira/Xornal El Mundo

20160507092709-2f65dae35d30c2602483e43df3525070-bicicleta5.png

Moverse en bicicleta nas cidades, unha opción moi interesante / Imaxe:destinoslatam.com

Remato cos dez xestos ecolóxicos relacionados coa alimentación, a roupa, o transporte ou a enerxía que non nos debe dar vergoña facer.

7. Vestir roupa de segunda man

Para vestir de forma atractiva e cómoda non fai falta que a roupa sexa nova. Na actualidade pódese atopar roupa de segunda man de calidade e bonita en mercadillos, tendas especializadas, Internet, etc. Así mesmo, diversas iniciativas puxeron en marcha venda de roupa usada que aúnan a cuestión ecolóxica coa social, ao contribuír á inserción de persoas con dificultades.

8. Desprazarse en bicicleta ao traballo

Ao ir en bicicleta ao traballo, os seus usuarios reducen a contaminación e o tráfico urbano, melloran a súa saúde e o seu rendemento laboral, ademais de aforrar tempo e diñeiro. Diversos accesorios e tipos de bicicletas, como as eléctricas ou as plegables, poden facilitalo. Para iso, a concienciación de traballadores e de empresas e institucións resulta fundamental.

9. Poñerse roupa fresca no traballo durante o verán

Substituír o traxe e gravata por unha camisa elegante de manga curta contribúe no verán a estar máis cómodo no traballo e reducir, ou mesmo non utilizar, o aire acondicionado. Ademais de diminuír o impacto ambiental que supón o uso deste sistema, por cada grao que se evita afórrase un 7% de enerxía, razóns que deberían ser suficientes para seguir o exemplo de compañías que xa o asumen.

10. Reclamar

Un dos xestos ecolóxicos que menos vergoña debería dar aos consumidores ecolóxicos e concienciados é exercer o seu dereito para reclamar. A lei ampara a posibilidade de esixir actuacións a empresas e institucións que contribúan a mellorar o medio ambiente e a súa calidade de vida.

FONTE: Revista Consumer/Medio Ambiente

ATOPADO O INSECTO MÁIS LARGO DO MUNDO

Publicado: 09/05/2016 08:12 por vgomez en CURIOSIDADES
20160507085806-1462544805-487087-1462546031-noticia-normal-recorte1.jpg

O insecto pau máis largo d0 mundo / Xinhua

Un insecto pau atopado na rexión autónoma Guangxi, ao sur de China, foi clasificado como o insecto máis longo do mundo. As autoridades chinesas afirmaron o pasado xoves que o exemplar, de 62,4 centímetros, superou o récord de lonxitude de todos os rexistrados ata a data.

Unha investigadora do Museo do Insecto do Oeste de China (IMWC), atopou o insecto pau nunha estrada de montaña durante unha inspección nun campo de Guangxi hai dous anos. Este exemplar é o insecto máis longo dos descubertos ata agora, entre os que se clasificaron máis de 807.625. O récord anterior pertence a outro insecto pau de 56,7 centímetros atopado en Malaisia en 2008, que se atopa actualmente no Museo de Historia Natural de Londres.

A investigadora levaba esperando este momento desde 1998, cando os habitantes desa zona aseguraron ver un "bicho enorme" de medio metro roldando polo campo. "Estaba a coleccionar insectos nunha montaña de 1.200 metros de altitude na cidade de Liuzhou, Guangxi, a noite do 16 de agosto de 2014, cando unha sombra parecida á rama dunha árbore apareceu á distancia", dixo a investigadora. "Cando me acheguei, impactoume ver que as súas patas eran tan longas como o seu corpo".

O insecto, alcumado Phyganistria chinensis Zhao (a última parte do seu nome na honra da investigadora Zhao Li que o atopu), foi transportado ata o IMWC, onde puxo seis ovos. Tras eclosionar, o corpo máis pequeno dos recentemente nados medía polo menos 26 centímetros, case o dobre que os conservados no museo londiniense. As autoridades chinesas sinalan que a tese sobre este caso publicarase proximamente.

FONTE: Xornal El País/Ciencia

20160508122417-fotos-ineditas16.jpg


Unha nova imaxe do aquivo fotofráfico da NASA do satélite Terra que, desde o seu lanzamento hai máis de 10 anos, non parou de capturar a superficie terrestre. En concreto é a imaxe do Lago Uvs.

Este lago salino é o maior de Mongolia. Ocupa unha área de 3.350 quilómetros e a súa conca está separada do resto da depresión dos Grandes Lagos polo Khan Khökhii, montaña da provincia de Uvs.

FONTE: Revista Muy Interesante

DOCUMENTAL: A TERRA DO LIXO

Publicado: 11/05/2016 07:57 por vgomez en ZONA VERDE


O lixo que ninguén quere e que non se recicla ben acaba en vertedoiros xigantes que supoñen unha grave ameaza para o medio ambiente e a saúde de millóns de persoas."’A terra do lixo" é un documental do ano 2009 que mostra un dos vertedoiros máis grandes do mundo, o de Xardín Garnacho, no barrio Duque de Caxias da brasileira Río de Xaneiro.

FONTE: Revista Consumer/Medio ambiente

 

Os responsables do telescopio espacial Kepler , o maior cazador de planetas fóra do Sistema Solar, anunciaron o descubrimento de 1.284 novos exoplanetas, o que dobra dunha tacada o número destes corpos que se coñecía ata a data.

"Este anuncio duplica o número de planetas confirmados polo Kepler", dixo Ellen Stofan, científica xefe da NASA durante unha rolda de prensa celebrada onte."

Do conxunto de planetas presentado onte, uns 550 son rochosos e dun tamaño similar ao da Terra. Nove deles orbitan na zona habitable das súas estrelas, onde pode existir auga líquida e, por tanto, vida. Con esta nova adición, xa se coñecen 21 planetas deste tipo, os máis parecidos á Terra e coas maiores posibilidades a albergar vida. Entre todos os novos descubrimentos hai dous que chamaron a atención dos científicos polo seu extraordinario parecido coa Terra. Entre eles hai un cun tamaño case exactamente igual ao do noso planeta e outro onde un ano dura case o mesmo, en concreto 380 días, dixeron os científicos do Kepler.

O descubrimento presentado onte fíxose en base ao catálogo de Kepler de xullo de 2015, que entón tiña 4.302 candidatos. O método que se empregou é estatístico e asigna unha probabilidade determinada de que cada planeta candidato detectado polo Kepler exista realmente. Segundo os resultados, publicados en The Astrophysical Journal, hai máis dun 99% de posibilidades de que os 1.284 planetas descubertos sexan reais e non fallos do sistema. Outros 1.327 candidatos son probables, pero non superan ese nivel de confianza. O máis probable é que os 707 restantes sexan outro tipo de fenómeno astrofísico, dixo a NASA nun comunicado.

 Desde o seu lanzamento en 2009, o Kepler identificara máis de 4.500 planetas candidatos e confirmado a existencia de 984. Co descubrimento anunciado hoxe, a NASA completa o mapa de exoplanetas do Kepler, que xa era o máis completo do mundo. Este telescopio é tamén o primeiro no espazo capaz de detectar planetas do tamaño da Terra e que orbitan na chamada zona habitable ao redor da súa estrela, onde podería existir auga líquida e, por tanto, vida.

 Grazas a este instrumento, que seguiu funcionando a pesar dunha avaría en 2013, coñecéronse mundos e sistemas solares cuxa simple existencia soase a ciencia ficción fai 30 ou 40 anos. O catálogo inclúe sistemas solares que dobran en idade ao noso e demostran que a vida no universo puido xurdir moito antes do que se pensaba, planetas como a Terra que están a ser literalmente destruídos pola súa estrela, como lle sucederá algún día ao noso planeta, e outras estrelas con estraños obxectos orbitando que dispararon as especulacións sobre a existencia doutras civilizacións.

FONTE: Xornal El País/Ciencia

AUGAMAR "ALIENÍXENA"

Publicado: 13/05/2016 06:19 por vgomez en NOTICIAS DAS CIENCIAS

 

Parece sacada dunha vella película de alieníxenas, pero é real e pertence a este mundo. O robot explorador ROV Deep Discoverer, controlado de forma remota desde o buque oceanográfico Okeanos Explorer da Administración Nacional Atmosférica e Oceánica de Estados Unidos (NOAA), descubriu nas profundidades próximas á foxa das Marianas, a uns 3.700 metros baixo as augas, esta impresionante e fermosa criatura. Trátase dunha medusa de aspecto tan estraño que calquera diría que é artificial.

A inmersión foi realizada o pasado mes de abril co obxectivo de estudar o monte submarino Enigma.

Os científicos cren que a hidromedusa pertence ao xénero Crossota. Ten dous conxuntos de tentáculos, curtos e longos. Os longos son uniformes e están estendidos cara a fóra, mentres a campá queda inmóbil.

Isto suxire, segundo os investigadores, un modo de depredación emboscada, como fan as arañas. É dicir, espera a chocar con algún obxecto para atrapalo. Dentro da campá, as canles radiais en vermello están a conectar puntos que parecen ser gónadas, de cor amarela brillante.

Esta medusa é un exemplo máis da vida na foxa das Marianas. Situada no océano Pacífico e considerada o lugar máis profundo do planeta, esta cicatriz que alcanza o 11 km de profundidade (o monte Everest podería introducirse dentro) é o fogar de diferentes seres. Investigadores descubriron altos niveis de actividade microbiana nos sedimentos do fondo.

FONTE: Xornal abc/ciencia

 

A Física ten unha serie de batallas perdidas co cinema. Pese que toda película cun orzamento decente adoitan contar nos nosos días con asesores especializados, hai erros relacionados coa ciencia que parecen quedarse na pantalla para non irse xamais. Naves alieníxenas derrapando no espazo, tipos musculados aos que non se lle move nin un pelo co retroceso da súa metralladora, coches submarinos imposibles ou as estrañas propiedades de lava. De todo iso e máis trata un artigo publicado no xornal público.es e realizado por Jaime Noguera, e que reproducirei ao longo de varios días. Maxia do cinema, erros asumibles ou fallos garrafais?

Imos co primeiro: O son propágase polo baleiro

"No espazo ninguén pode oír os teus berros", anunciaba a película  Alien en 1979. Pois parece que o único que non se podía oír eran os berros, nada máis. Excepto en honrosas ocasións como 2001 ou en Gravity, no universo da gran pantalla pasan da transmisión natural das vibracións mecánicas e escóitase de todo: explosións, motores de destrutores imperiais, naves derrapando e ata a voz de mestres Jedi falecidos.

Un exempo, o vídeo superior, un corte da película Star Wars. Episodio IV.

FONTE: Xornal Público.es/strambotic

20160514075452-fotos-ineditas7.jpg

 

Unha nova imaxe do aquivo fotofráfico da NASA do satélite Terra que, desde o seu lanzamento hai máis de 10 anos, non parou de capturar a superficie terrestre. En concreto é a imaxe dunha  lingua do glaciar Erebus

Cando un glaciar de val se despraza moi rápido sucede isto. O glaciar Erebus da Antártida (que descende do Monte Erebus, o volcán máis austral da Terra) forma unha impresionante lingua de xeo de case 12 quilómetros.

FONTE: Revista Muy Interesante

EUROVISIÓN 2016

Publicado: 15/05/2016 11:09 por vgomez en OPINIÓN E COMENTARIO

 

Ucraína levou onte o micrófono de cristal que acredita ao gañador de Eurovisión. A cantante Jamala, coa canción, titulada 1944, sobre a deportación do pobo tártaro a mans do goberno de Stalin.

España, representada por Barei, tivo que conformarse co posto 22, dos 26 participantes.

Outro ano será!

DÍA DAS LETRAS GALEGAS 2016

Publicado: 16/05/2016 08:13 por vgomez en DOCENCIA
20160514082622-lg-2016.jpg

 

Iste ano o DÍA DAS LETRAS GALÉGAS adícaselle a MANUEL MARÍA FERNÁNDEZ TEIXEIRO (Outeiro de Rei-Lugo, 1929 – A Coruña, 2004).

Tivo una extensa obra poética, aínda que tamén cultivou outros xéneros, especialmente o teatro e as narracións infantís. Os seus textos abordan desde a voz existencialista e o amor, ata o compromiso social e político.

Para coñecer mías sobre a súa vida e a súa obra preme AQUÍ.

Aquí temos un dos seus peomas onde fai una defensa do noso idioma: “A fala

O idioma é a chave
coa que abrimos o mundo:
o salouco máis feble,
o pesar máis profundo.

O idioma é a vida,
o coitelo da dor,
o murmurio do vento,
a palabra de amor.

O idioma é o tempo,
é a voz dos avós
e ese breve ronsel
que deixaremos nós.

O idioma é un herdo,
patrimonio do pobo,
maxicamente vello,
eternamente novo.

O idioma é a patria,
a esencia máis nosa,
a creación común
meirande e poderosa.

O idioma é a forza
que nos xungue e sostén.
¡Se perdemos a fala
non seremos ninguén!

O idioma é o amor,
o latexo, a verdade,
a fonte da que agroma
a máis forte irmandade.

Renunciar ao idioma
é ser mudo e morrer.
¡Precisamos a lingua
se queremos vencer!

Manuel María (2001). Obra poética completa I (1950-1979) (A Coruña: Espiral Maior)

DOCUMENTAL: A TERRA DO GAS

Publicado: 17/05/2016 10:17 por vgomez en ZONA VERDE

 

No documental "A Terra do Gas" aparecen comunidades de Estados Unidos afectadas polo "fracking" ou fractura hidráulica, unha técnica para extraer gas natural moi criticada polos seus impactos ambientais.

Os efectos negativos da súa utilización, e en xeral dos combustibles fósiles, deberíannos concienciar sobre o emprego racional da enerxía.

FONTE: Revista Consumer/Medio Ambiente

 

Continúo coa segunda entrega dos erros relacionados coa ciencia que parecen quedarse na pantalla para non irse xamais:  O malo non se move porque é moi forte.

No cinema, cando lle pegas a alguén, ese golpe non che afecta a ti. A lei da acción e reacción non existe. O principio de conservación da cantidade de movemento desaparece das leis da lóxica. O Duente Verde mételle unha puñada a Spiderman e mándao a Cuenca, e ese tipo de cousas. Unha película que si respecta (ao bruto) a cinética é Matrix, polo menos no momento "supertoña baixo a choiva" no que Neo e o Axente Smith (dous adversarios coa mesma masa) saen disparados cada un cara a un lado.

FONTE: Xornal Público.es/strambotic

20160517171652-asteroide-impacto-620x349.jpg

O impacto provocaría terremotos varias ordes de magnitude maior que os terrestres e enormes tsunamis / Xornal abc

El impacto habría provocado terremotos varias órdenes de magnitud mayor que los terrestres y enormes tsunamis - Archivo

Científicos da Universidade Nacional de Australia (ANU) atoparon evidencias dun enorme asteroide que golpeou a Terra primitiva cun impacto maior que calquera cousa que os seres humanos haxan experimentado xamais. A clave son perlas de vidro moi pequenas chamadas esférulas, achadas no noroeste de Australia, que se forman a partir do material vaporizado do impacto da roca.

O impacto provocaría terremotos varias ordes de magnitude maior que os sismos terrestres, que causarían enormes tsunamis e que os cantís se desmoronaran, describe Andrew Glikson, do Instituto Planetario de ANU. «O material do impacto estendeuse por todo o mundo. Estas esférulas foron atopadas nos sedimentos do fondo do mar que datan de fai 3,46 millóns de anos».

O asteroide é o segundo máis antigo coñecido que golpease a Terra e un dos máis grandes. Probablemente tiña de 20 a 30 quilómetros de diámetro e crearía un cráter de centos de quilómetros de ancho.

Hai aproximadamente 3.800 a 3.900 millóns de anos, a Lúa foi golpeada por numerosos asteroides, que formaron os xigantescos cráteres chamados mares (maria), que aínda son visibles desde a Terra. «Exactamente onde este asteroide golpeou a Terra segue sendo un misterio», di Glikson. «Calquera cráter desa época na superficie da Terra foi borrado pola actividade volcánica e os movementos tectónicos».

Os investigadores atoparon as perlas de vidro nun núcleo de perforación de Marble Bar, no noroeste de Australia, nalgúns dos máis antigos sedimentos coñecidos na Terra. A capa de sedimento, que estaba orixinalmente no fondo do océano, foi preservada entre dúas capas volcánicas, o que permitiu datar a súa orixe de forma moi precisa.

Glikson leva buscando evidencias de antigos impactos durante máis de 20 anos e inmediatamente sospeitou que esas perlas de vidro orixináronse a partir dun impacto de asteroide. As probas posteriores atoparon que os niveis de elementos tales como o platino, o níquel e o cromo coincidían cos dos asteroides. Segundo o científico, poida que houbese moitos máis impactos similares, para os cales non se atoparon evidencias. «Isto é só a punta do iceberg. Só atopamos probas de 17 impactos de máis de 2.500 millóns de anos, pero poderían ser centos». Ao seu xuízo, os impactos de asteroides de leste calibre poderían provocar importantes cambios tectónicos e extensos fluxos de magma. Poderían afectar de maneira significativa a forma na que evolucionou a Terra.

FONTE: Xornal abc/ciencia

EXPERIMENTOS CASIEROS CON AUGA

Publicado: 20/05/2016 07:56 por vgomez en EXPERIMENTOS CASEIROS

 

Aquí tesdes 5 experimentos caseiros, moi sinxelos, onde o elemento fundamental é a auga: o boneco invisible, a auga que non cae, o xogo da bolsa de auga, pompas de xabón resistentes e o vaso que bebe só.

Que disfrutedes!

 

Continúo coa terceira entrega dos erros relacionados coa ciencia que parecen quedarse na pantalla para non irse xamais:  O láser é visible.

Basta con coller un punteiro e facer a proba. Só veremos o láser se hai partículas de po en suspensión, fume ou similares. No espazo, o láser é totalmente invisible, ademais de moito máis rápido. Nada de ir cachito a cachito coma se fosen balas, é luz. No mundo real non veriamos á Entreprise lanzar as súas lanzas de enerxía coma unha bala, e a destrución do planeta Alderaan pola Estrela da Morte sería un triste espectáculo de mimo polo que non soltarías o que pagas agora no multicine.

Un exemplo o vídeo superior, un corte de Star Trek.

FONTE:FONTE: Xornal Público.es/strambotic

 

Facer pan na cociña, pero dunha maneira moi curiosa. Poucos ingredientes, pero un moi importante: XELADO. Moi saboroso!

Iso si, coidado co forno!

ESPECIES INVASORAS: UÑA DE GATO

Publicado: 23/05/2016 07:54 por vgomez en ZONA VERDE
20160522202205-carpobrotus-0.jpg


As chamadas uña de gato son en realidade dúas especies diferentes: (Carpobrotus edulis e Carpobrotus acinaciformis). As súas rechamantes flores foron a causa de que estas plantas utilizáronse con moita frecuencia como ornamentais, de modo que actualmente pódense atopar practicamente por todo o noso kitoral. O problema é que medran horizontalmente formando unha alfombra tan tupida que non permite o desenvolvemento doutras especies. Como consecuencia, despraza á vexetación típica das dunas e cantiis e altera o equilibrio destes ecosistemas.

FONTE: Victoria González/Revista Muy Interesante

COMO EVOLUCIONOU O PESCOZO DUNHA XIRAFA?

Publicado: 24/05/2016 08:02 por vgomez en DOCENCIA
20160522083613-1463755225-425335-1463755692-noticia-normal-recorte1.jpg

Unha xirafa nun safari de Emiratos Árabes / Imaxe:Kamran Jebreili AP

Poucos animais terán un valor tan simbólico na historia das teorías evolutivas. A xirafa, de feito, co seu pescozo alongado ata unhas dimensións extravagantes, converte a calquera visitante dun zoo nun teórico evolutivo. Ninguén dubida da utilidade de alcanzar esas estratosferas da bioloxía cando as follas escasean a menores altitudes, pero como demos se fai iso?

O primeiro gran teórico da evolución, o francés Jean-Baptiste Lamarck, pensaba que os cambios logrados durante a vida do individuo podían transmitirse á descendencia (isto é o que hoxe coñecemos como lamarckismo, ou herdanza dos caracteres adquiridos) e por tanto utilizou á xirafa para confeccionar un conmovedor relato de superación transgeneracional: o esforzo de mamá jirafa por alcanzar as follas máis altas das árbores acabou por alongar un pouco o seu pescozo, e ese incremento de lonxitude transmitiuse á prole, e así unha xeración tras outra.

Charles Darwin foi moi consciente de que as teorías de Lamarck foran ridiculizadas, e dedicou os seus mellores esforzos a formular un mecanismo evolutivo que puidese resultar crible para os científicos

Desde que se converteu ao evolucionismo durante a travesía do Beagle, Darwin foi moi consciente de que as teorías de Lamarck foran ridiculizadas e vituperadas ata o escarnio, e dedicou os seus mellores esforzos intelectuais a formular un mecanismo evolutivo que puidese resultar crible para os científicos da súa época. A súa fonte de inspiración foi a selección artificial que os agricultores e gandeiros utilizaran durante milenios para xerar as espectaculares variedades domésticas de animais e plantas que afán acabar no noso prato.

O gran naturalista inglés sabía que non había ningunha forza intrínseca que levase ás sementes para facerse máis grandes ou ás vacas para producir máis leite: era o granxeiro o que, en cada xeración, seleccionaba as sementes maiores ou as vacas máis leiteiras. E formulou así a teoría da selección natural, onde o granxeiro queda substituído polas presións do medio, é dicir, por uns recursos sempre máis escasos que a exponencial capacidade de reprodución dos seres vivos. Así, as xirafas (ou pre-xirafas, mellor devandito) de calquera xeración varían ao azar na lonxitude do seu pescozo, e é a contorna o que mata de fame ás que teñen o pescozo máis curto. Unha xeración tras outra deste proceso cego e mecánico acaba xerando o pescozo desmesurado sen máis axuda que o paso duns cuantos millóns de anos.

A xenómica definiu agora os 70 xenes responsables da evolución do pescozo da xirafa, e doutros cambios imprescindibles asociados a ela, como un turbo-corazón capaz de bombear o sangue ao longo dos dous metros que lle separan do cerebro do animal. Polo menos tres destes xenes mostran signos evidentes de selección natural darwiniana, o que dá a razón ao británico. Aínda que sen quitarlla necesariamente ao francés, pois tres xenes de 70 pódense ver como unha vitoria pírrica.

FONTE: Javier Sampedro/Xornal El País/Materia

20160524183251-1463991390-682243-1463993446-album-normal.jpg

 

O Instituto Internacional para a Exploración de Especies publica, como cada ano, o seu Top 10 das especies máis asombrosas entre as descubertas durante os últimos 12 meses. Os científicos do centro, dependente da Universidade Estatal de Nova York (EE UU), elixiron estes 10 entre as 18.000 especies descritas o ano anterior. Ao longo de varios días iremos coñecendo estas especies elexidas.

Hoxe tócalle a iste feo peixe de apenas cinco centímetros, descuberto no Golfo de México nunha expedición para comprobar os danos provocados tras a catástrofe da plataforma petrolífera Deepwater Horizon. O peixe, "Lasiognathus dinema", pertence á orde dos Lophiiformes, ao que tamén pertence o rape. Destaca o apéndice sobre a súa cabeza, que actúa como un reclamo para engulir ás súas presas. Posúe, literalmente, unha cana de pescar.

FONTE:Theodore W. Pietsch, Universidade de Washington/Xornal El país/Ciencia

20160524184959-inedita.jpg

 

Unha nova imaxe do aquivo fotofráfico da NASA do satélite Terra que, desde o seu lanzamento hai máis de 10 anos, non parou de capturar a superficie terrestre. En concreto as Liñas de Nazca , Perú.

Estes antigos geoglifos do deserto de Naza (Perú) son desde 1994 Patrimonio da Humanidade.

FONTE: Revista Muy Interesante

TEIDE, LABORATORIO DE NUBES

Publicado: 27/05/2016 07:58 por vgomez en CURIOSIDADES

 

Este impresionante vídeo é un espectacular exemplo do ceo que se pode observar en Canarias. Marabillosas imaxes ao redor do Teide que son todo un espectáculo para a vista.

O vídeo foi realizado por Daniel López (www.elcielodecanarias.com), Teleférico do Teide e AEMET Izaña. Precisamente o observatorio de AEMET Izaña, desde onde se ve este mar de nubes, cumpriu este ano o seu centenario.

FONTE: aemetblog.es

20160527193000-1464248631-687831-1464250769-noticia-normal-recorte1.jpg

A gran extinción quedou rexistrada nos fondos mariños da illa Seymour (na imaxe) na península antártica / Vanessa Bowman

Hai uns 66 millóns de anos produciuse unha das grandes extincións que viviu o planeta, a dos dinosauros. Ata aquí todos de acordo. Pero os científicos difiren na causa da gran extinción, a súa velocidade e o seu alcance. Agora, un estudo con miles de fósiles achados na Antártida mostra que a morte foi repentina, masiva e xeneralizada.

E esa gran extinción repentina, masiva e xeneralizada só podería ser causada por un bólido caído do ceo. Esa é a teoría dominante entre os científicos e que agora mesmo está a ser comprobada experimentalmente co estudo do cráter de Chicxulub (México). Ademais dos danos inmediatos, o enorme impacto debeu cambiar o clima da Terra, alterando radicalmente as condicións nas que se desenvolvía a vida.

Moitas especies, como os dinosauros terrestres non souberon adaptarse e desapareceron nuns poucos miles de anos. Foi a gran extinción que pechou o período Cretácico e deu paso ao Paleóxeno, que inicia a era dos mamíferos. As probas da gran extinción son innegables. Por todas partes, desde o golfo de México, ata a actual Dinamarca, o rexistro fósil mostra que fai 66 millóns de anos algo moi grande pasou. Os estratos inmediatamente posteriores a esa época aparecen case baleiros de fósiles. Uns centos de miles de anos máis arriba, a vida fosilizada volve con forza, aínda que xa non están os dinosauros.

Pero hai unha corrente nada despreciable de científicos que, coincidindo na existencia da gran extinción, consideran improbable que un asteroide provocase tal cataclismo. Para eles, foi un cambio climático progresivo e gradual o que creou as condicións para o fin dos dinosauros. Aínda que non todos sinalan que puido iniciar este cambio, moitos apuntan a unha sucesión de grandes erupciones volcánicas na meseta do Decán (India), sucedida tamén fai uns 66 millóns de anos. Tal vulcanismo puido escurecer o ceo e iniciar unha era de arrefriado global.

Agora, un grupo de investigadores británicos estudou que pasou coa vida moi lonxe tanto do golfo de México como da meseta do Decán. Na British Antarctic Survey (BAS), pasaron case unha década escavando, recompilando e analizando o rexistro fósil na illa de Seymour, situada no extremo da península antártica. O que atoparon, como explican en Nature Communications, apoia a tese do impacto e a consecuente extinción repentina, masiva e xeneralizada.

"A nosa investigación mostra basicamente que un día todo ía ben, a Antártida tiña unha próspera e diversa comunidade mariña e, ao seguinte, xa non. Queda claro que un evento catastrófico e repentino ocorreu na Terra", di nunha nota un investigador da Universidade de Leeds (Reino Unido) e principal autor da investigación.

O seu traballo mostra que hai uns 66 millóns de anos a uns estratos ricos en vida sucedéronlle outros case ermos. A investigación céntrase nos animais bentónicos, os que viven no fondo mariño, como os moluscos. Ao ser relativamente abundantes, funcionan como un indicador da saúde do ecosistema. O que atoparon os científicos é que se produciu unha marcada redución, tanto en cantidade como en diversidade, de ambos os grupos. Así, ata o 67% das especies de moluscos desapareceron do rexistro fósil a finais do Cretácico.

FONTE: Miguel A. Criadao/Xornal El país/Ciencia

20160528181553-luz-verde-620x349.jpg

Os investigadores tratan de conseguir unha lámpada capaz de emitir unha luz verde moi pura e tenue para aliviar esta doenza  / Stròlic Furlàn - Davide Gabino

A dor de cabeza é un compañeiro habitual de moitas persoas. A Organización Mundial da Saúde estima que a metade da poboación mundial padeceu dor de cabeza polo menos unha vez no último ano. Cando a dor de cabeza prodúcese de forma recorrente e está asociado a algún trastorno, a OMS considera que é unha doenza discapacitante que dana gravemente a calidade de vida das persoas. Tanto é así, que o «Global Burden of Disease Study», de 2013, consideraba á hemicrania como a sexta causa global de discapacidade no mundo. Por iso, o custo económico desta doenza é incalculable.

Ao mesmo tempo que a dor de cabeza é un problema global e discapacitante, segundo a organización de Nacións Unidas tamén é un asunto subestimado, mal tratado e mal diagnosticado. Este é un dos motivos que levou ao científico Rami Burstein, da Harvard Medical School, a tomar cartas no asunto. Intrigado polas dores de cabeza que empeoran coa luz, o investigador recorreu a 69 voluntarios para tratar de pescudar cales eran os tipos de luz, é dicir, as cores, que máis daniños resultaban. O que non podía imaxinar é que grazas á súa curiosidade ía descubrir que a luz verde era capaz de diminuír a sensación de dor nalgúns casos.

Segundo investigacións anteriores, a luz parece estar detrás do 80 por cento dos ataques de hemicrania. É o que se coñece como fotofobia, unha doenza que leva ás persoas para illarse en lugares escuros e a non poder desempeñar o seu traballo ou a súa rutina diaria. Pero ademais, outros estudos xa suxeriran que non todas as luces son igual de daniñas: algúns xa suxerían que as persoas con hemicrania eran sensibles á luz azul pero inmunes a outras cores.

Neste sentido, Burstein confirmou que a luz azul e vermella aumentaban a sensación de dor: canto máis intensas eran, máis doían. Pero o máis sorprendente foi pescudar que a luz verde, dunha lonxitude de onda moi concreta, non só empeora moito menos que outras cores a dor, senón que cando a intensidade é baixa, pode diminuír a dor de cabeza. Polo menos no 20 por cento dos 69 voluntarios.

Sorprendidos por este efecto, os investigadores trataron de pescudar que estaba a ocorrer. Para iso, prepararon experimentos para medir a actividade eléctrica da retina, nas profundidades do ollo, e na cortiza, xa no cerebro. Así comprobaron, que a luz verde xeraba menor actividade que os outros cores en ambas as rexións.

A continuación, o equipo de Burstein recorreu a ratos. Grazas a eles, averigaron que o tálamo, a zona cerebral que transmite información entre o ollo e a cortiza acerca da luz, modifica a súa «mensaxe» de forma que se pode explicar por que cada tipo de luz non é igual de dolorosa.

Sería estupendo que as persoas con hemicrania puidesen ler e traballar baixo esta luz verde, pero aínda é imposible poder conseguila a un prezo alcanzable. Os científicos traballan agora en buscar unha lámpada barata e capaz de emitir luz verde extremadamente pura, de 530 nanómetros de lonxitude de onda, pero o prezo da tecnoloxía necesaria é realmente astronómico.

Tal como recoñeceu o investigador en IFL, nin as lentes de sol nin os filtros poden facer as veces desta lámpada. “Habería que conseguir que só os conos verdes (células receptoras da retina que captan as cores verdes) activásense. Para iso, a luz tería que ser de 530 nanómetros, e ter só unha desviación de 5 nanómetros para evitar activar a outros receptores. Pero se colles unha lámpada e colocas un filtro de celofán ao redor, a luz terá unhas variacións de máis de 100 nanómetros, e moi pouco control sobre a intensidade da luz”.

FONTE: Xornal abc/Ciencia

UNHA TORMENTA A CÁMARA LENTA

Publicado: 30/05/2016 08:00 por vgomez en CURIOSIDADES

 

O profesor Ningyu Liu, do Instituto Tecnolóxico de Florida (EE.UU.) captou o desenvolvemento dunha tormenta eléctrica a 7.000 fotogramas por segundo. O resultado saíu publicado nunha vídeo onde se mostran as imaxes a 700 frames por segundo, unha especie de cámara lenta que permite seguir a vida "completa" dos lóstregos. Ao principio, un nervio de luz atravesa o ceo para despois chocar contra o chan e producir un resplandor que satura a cámara.

Todo un espectáculo!

20160528090952-14641976180547.jpg

O dron Savant pesa 24 kg e ten 3 m de envergadura / KEVIN CLIFFORD

Un avión non tripulado probou por primeira vez, con éxito, a coñecida como "sementeira" de nubes, coa que os científicos pretenden provocar choiva en épocas de seca. O voo experimental, de Desert Research Institute (DRI) levouse a cabo en Nevada (Estados Unidos).

Este dron, coñecido como Savant, acadou unha altitude de máis de 120 metros e voou durante aproximadamente 18 minutos.

Este proxecto, primeiro no seu tipo, está a axudar ao Estado de Nevada abordar os impactos continuos de seca e a explorar solucións innovadoras para loitar contra a ausencia de recursos, tales como aumentar o abastecemento de auga rexionais.

O equipo de investigación leva máis de 30 anos de investigación e experiencia na modificación do clima con experiencia probada en operacións de fabricación aeroespacial e de voo de avións non tripulados, segundo apunta o DRI na súa páxina web.

Cunha envergadura de 3 metros de ancho e uns 24 quilos de peso, Savant é o vehículo perfecto para levar a cabo este tipo de operacións, debido ao seu perfil de voo superior, o tempo que permanece no aire e a súa resistencia ao vento e a outras condicións climáticas adversas.

FONTE: Xornal abc/ciencia



Archivos

Ms

contador de visitas

Blog creado con Blogia. Esta web utiliza cookies para adaptarse a tus preferencias y analítica web.
Blogia apoya a la Fundación Josep Carreras.

Contrato Coloriuris
Plantilla basada en el tema iDream de Templates Next